Banu Çelik

Banu Çelik

Atatürk Mah. Anton Kallinger Cad.

No. 2 Selçuk / İzmir

Tel: (0232) 892 99 26

Fax: (0232) 892 99 27

Bu kitapçığın Türkiye'deki yayın haklan

Haberci Tanıtım Basın Yayın Dağıtım ve Tic. Ltd. Şti.'ne aittir

Baskı: Anadolu Ofset Tel: (0212) 567 13 89

1. Baskı: Mayıs 2000

ISBN 975-93849-0-6

Birinci Ev!

Gözlerini açtı... İlk gördüğü şey; gö-

rememek oldu. Çünkü her taraf o kadar

karanlıktı ki! Şaşkın şaşkın etrafında bir

şeyler görmeye çalıştı ama nafile. Gözle-

rini birkaç kere sıkıca kapayıp açtı ancak

zifiri karanlık hala devam ediyordu.

Bir türlü gözlerini karanlığa alıştıra-

mıyordu. Işık aradı. Tek bir ışık. Bir delik-

ten sızan küçük bir parıltıya bile razıydı.

Etrafına bakınmanın saçma olduğunu bili-

yordu ama yine de etrafına şöyle bir dön-

dü. Elleriyle etrafı yoklamaya çalıştı. Tek

hissedebildiği şey tuhaf ve pis bir kokuy-

du. Havada baskın ağır bir kükürt kokusu

gittikçe yoğunlaşıyordu. Boğulacağını san-

dı bir an. Hala nefes alabiliyordu. Ama her

nefes alışı ona bir ıstırap oluyordu. Her de-

fasında çektiği hava ciğerlerine pis ko-

kuyla birlikte doluyor, midesini bulandı-

rıyordu. Bitsin diye düşündü ama bir türlü

bitmiyordu. Telaşla karanlıkta ilerledi.

"Temiz hava almalıyım" diye söylendi.

Sağa sola dönüyor bir duvar, bir de-

lik dokunabileceği, kaçabileceği bir şey

arıyordu. Uzunca bir süre sonra bundan

vazgeçti. Yere çömeldi. Yavaş yavaş kendi

çaresizliğinin farkına varmaya başladı.

Nerede olduğunu biliyordu ama ken-

disine itiraf edemiyordu. İçinde bir kızgın-

lık ateşi yavaş yavaş kabarıyordu. "Ce-

hennem" diye fısıldadı. Sonunda kendini

burada bulmuştu işte. Anlatılanlar gibi de-

ğildi.

Oysa dünyadaki evi ne kadar güzel-

di. Boğazın en güzel kıyısında iki katlı

muhteşem bir villası vardı. Onu herkese

göstermek için can atardı. Herkesin hayal-

lerini kurduğu evi o satın almıştı. Bu evin

parası için neler yapmıştı. Çalıştığı şirketin

kasasından kimsenin bilmediği bir para her

ay onun cebine giriyor, böylece evin tak-

sitlerini ödeyebiliyordu. Canım zaten o pa-

rayı da haketmişti. Maaşını hakettiğinden

daha fazla çalışıyordu. Bu yüzden bu al-

dığı para hırsızlık sayılmazdı. Mantığı ona

bunları söylüyordu. Evine baktıkça da bu-

4

nun kötülüğünü unutup gidiyordu. Yüzme

havuzlu, bahçesi kocaman bir evdi. İçi en

güzel antikalarla döşenmişti.

Şimdi ise evinden çok uzaktaydı.

Sonradan anladı ki, aslında burası onun

gerçek eviydi.

Anılarında bir dost meclisine gitti.

Bir içki sofrasında sabaha karşı keyifleri

yerindeydi. Sohbet iyice koyulaşmış,

memleket meselelerine el atmışlar ve so-

nunda konu dönüp dolaşıp din işlerine

gelmişti. Kimin daha dindar olduğunu tar-

tışıyorlardı. Birisi "Her şey kalpte mirim"

dedi. "Allah varmış yokmuş kimin um-

runda, senin yüreğin temizse gerisini boş-

ver". Bir tanesi de, "Cennet de, cehennem

de işte bu dünya" diye bilmiş bilmiş ko-

nuştu. "Senin durumun iyiyse cennettesin,

değilse ondan iyi cehennem mi olurmuş"

arkasından bir kahkaha patlattı. Bu sefer

bizimki böyle sohbetlerde en çok kulla-

nılan şakayı yaptı, "Kardeşim, dindarların

dediğine göre bütün şarkıcılar, artistler

cehennemde. Bütün arkadaşlarım, hatta siz

bile orada olacaksınız. Ben cennette sıkın-

tıdan patlarım. Ne yapayım ben cenneti, en

iyi yer yine cehennem" dedi. Arkadaşları

bu espiriyi onlarca kez duydukları halde

yine katıla katıla güldüler.

Şimdi bu karanlık, pis kokulu yerde

öyle yalnızdı ki. Ne artistler ne şarkıcılar

ne de dostları. Hiç biri yanında değildi.

Birden aklına bir şey gelmiş gibi ayağa fır-

ladı. Avazı çıktığı kadar bağırmaya baş-

ladı: "Heeey! Kimse yok mu?" Sesi yan-

kılanmadı bile. Karanlığın içinde boğuldu

gitti. Bir süre cevap bekledi. Hiç kimse ya-

nıt vermedi. Bir daha bağırdı. Bir daha, bir

daha. Ama bir türlü yanıt gelmiyordu. Kız-

gınlığı yavaş yavaş artıyordu. Küstahça

omuz silkti. Dünyadayken de oldukça küs-

tahtı. Kazandığı para ve çevresi ona büyük

gurur kazandırmıştı. Bu güne kadar hiç

kimseye ihtiyaç duymamıştı. Şimdi de

kimseye ihtiyacı yoktu.

Sıcak, boğucu, kükürt kokulu bu

yerde ne parası ne işi ne de kariyeri işe

yarıyordu. Yavaş yavaş sıcaklıkta artıyor

muydu ne? Anlatılanlar doğru muydu? Bu-

rada bir ateş gölü var mıydı acaba? Bunun

6

artık bir önemi yoktu ki. O aslında ön-

celeri cehennem diye bir yere de inan-

mıyordu. Beden zamanı gelince ölecek ve

toprağa karışacaktı. Yani gerisi yoktu. Bu-

nun böyle olmadığını şimdi kavrıyordu.

Ölümden sonra bir yer varmış diye dü-

şündü. "Ama buraya ben neden geldim

ki?" diye söylendi. "Dünyada kötü bir in-

san mıydım? Hayır. İyiliklerim çoktu"

diye gururlandı. Kaç kişiye yardım etmiş,

fakir fukaraya yiyecek içecek dağıtmıştı.

Bunların hiç önemi yokmuydu? Demek

yokmuş. Hani bir terazi olması gereki-

yordu ya, o neredeydi? İyiliklerimle kötü-

lüklerim tartılmayacak mı? Yoktu işte. Ol-

saydı iyilikleri kesinlikle ağır gelir ve böy-

lece direk cennete gidebilirdi.

Böyle düşünürken bir acı duydu.

Kolunda küçük bir yara açılmıştı. Bir şeyle

sarayım dedi. Bu sefer ayağında da aynı

acıyı hissetti. Her tarafında dayanılmaz

acılar duyuyor, ne yapacağını şaşırmış bir

halde kıvranıyordu.

Zorla ayağa kalktı. Bu acılarla boğu-

şurken bir yandanda düşünüyordu. Hiçbir

7

şey cehenneme gelmeme engel olmadı

peki nasıl cennete gidebilirdim? O an yine

anılarına döndü. Vapurda karşıya geçi-

yordu. Yanında genç bir adam bir kitap

okuyordu. Merak etti, eğilip başlığına bak-

tı. Başlığı görünce içinden güldü. "Yine bu

acaip dindarladan biri" diye alay etti. Çün-

kü genç adamın okuduğu kitap incil'di.

Ona bakıp güldüğünü farkeden genç

ona dönüp İncil'i gösterek "Hiç okudunuz

mu?" diye sordu. Aynı küstah tavırla

bizimki, "Hayır gerek duymadım" dedi.

Genç bu alaylardan etkilenmeyerek, "O

zaman Tanrı'yi nasıl tanıyabiliyorsunuz

beyfendi?" dedi. Aynı alaycı tavırla, "Tan-

rı var mı ki, ben onu tanıyayım?" dedi.

Ardından en bilgiç ve babacan tav-

rını takınıp gence doğru eğildi ve devam

etti: "Ben size bir şey söyleyeyim mi genç

adam? Siz de böyle şeylerle uğraşmasanız

iyi olur. Bunlar boşa zaman kaybı. Sizi

kandırıyorlar. Önemli olan bu dünya gerisi

hikaye dedi" Onu bu etkileyici sözlerle

ikna ettiğine emin olarak doğruldu. Genç

adam gülümsedi, "Beyefendi" dedi. "Bir

gün her şey açıklığa kavuşacaktır. Tan-

rı'nın varlığını reddeden siz bir gün O'nu

görmek için can atacaksınız. Lütfen o gün

gelmeden Tanrı'ya dönün yani İsa Mesih'e

güvenin." dedi. Bizimki afallamıştı. Bu

kadar kesin konuşması onu etkilemişti ama

içindeki gurur yine kabarıp, "Olabilir, ola-

bilir" diyerek kestirip attı.

O günden sonra da bu konuyu dü-

şünmemeye çalıştı. Böyle şeyler ona göre

değildi ki. Bir kere çok işi vardı. Tanrı'ya

zaman ayıracak kadar boş zamanı olmu-

yordu. Nasıl olsa yaşlanınca bir şeyler

yapardı. Ama ya yaşlanmadan ölürse? Bu

soru kafasına takıldı. Amaan canım. Nere-

den karşılaşmıştı şu adamla? Hava güzel,

yaşamak güzeldi. Karanlık, sıcak, boğucu

bu yerde ve acılar içinde kıvranırken ha-

yatın güzelliğini şu an düşünecek durumda

değildi. Kolundaki yara sanki geçer gibi

oluyordu. Ama hayır hayır işte tekrar baş-

ladı.

Birden aklına bir şey geldi. Bu acılar

bir zaman sonra bitecekti. Bunu düşünün-

ce biraz ümitlendi. Kıpırdadı, ayağa kalktı.

9

"Bitecek, bitecek" diye kendi kendine

telkin yapmaya başladı. Hani insanlar

cehennemde biraz yandıktan sonra yine

cennete gitmeyecekler miydi? Tabii ya.

Böyle söylendiğini de duymuştu. Biraz

beklesin bunlar geçecekti. Küstah karak-

teri yeniden hortladı. Bütün bunlar zaten

onun başına gelemezdi ki. Öfke ile kaba-

ran bütün benliği küfür etmek, oraya bu-

raya vurup kırmak istiyordu. Dünyada ne

kadar kötü hali varsa burada iki katına

çıkmıştı sanki. Bu düşünceler onu o kadar

sarıp sarmalamıştı ki, giderek içinin karar-

dığını, kötülüğünün son safhasına geldi-

ğini gözle bile görebilirdiniz. Pişmanlığı

mı, tövbe yi mi arıyorsunuz? Boşuna.

Çünkü günahının içinde çırpınmaya mah-

kum bir adamdı o artık.

Anılarında tekrar onu etkileyen bir

olaya döndü. Soğuk bir kış günü şehrin en

işlek cadesinde yürüyordu. Birden birisi

ona küçük bir kitapçık uzattı. İsteksizce al-

dı cebine koydu, işyerine vardığında yine

kendini işe verdi. Öğlen yemeği sırasında

yemeğini beklerken ona verilen kitapçığı

10

eline aldı. Okumaya başladı. Yine şu

dindar palavralardan biriydi işte. "Kurtul-

mak ister misiniz?" diye ona göre komik

bir başlığı vardı. Güldü. Ne kurtulması?

Kitapçık onun günahkar olduğunu ve bu

günahlarıyla Tanrı'nın yanına gidemeye-

ceğini anlatıyordu. "Hadi canım" diye dü-

şündü. Peki nasıl gidebilirim ki? İsa Mesih

diye biri vardı. O, Tanrı'nın Oğluydu ve

günahlarımız için çarmıhta ölmüş ve diril-

mişti. O'na güvenirsen Tanrı'nın yanma

gidebilecektin. Bu kadar basit mi yani?

Ben o kadar çok iyilik yapacağım, sonra

Tanrı, (tabii varsa) beni cennetine alma-

yacak da, İsa Mesih'e, 2000 yıl önce ya-

şamış ve ölmüş hatta dirildiğini iddia eden

birine iman edeni cennetine alacaktı. Ki-

tapçığı işine dönerken çöpe attı. Bunlar

saçmalıktı ona göre.

Bunu hatırlayınca biraz irkildi. Sanı-

rım doğruydu diye düşündü. Acıları artar-

ken telkine devam etmeye zorladı kendini.

"Bitecek, bitecek." Hala böyle söylenip

duruyordu. Ama o da ne! Birden önünde

sinema perdesi gibi bir şey açıldı. Hayal

11

mey al bazı görüntüler gördü. Eyvah! İşte

korktuğu başına gelmişti. Gördüğü şeyler

onun içindeki bütün öfke, kin, gurur,

küstahlık duygulannı kabarttı. Sahnede bir

taht ve onun üstünde Tanrı vardı. Yanında

ellerinde çivi izleri olan biri daha. Bu kişi

İsa Mesih olmalıydı. Milyonlarca beyaz

giyinmiş insan meleklerle birlikte O'nun

önünde yere diz çökmüş ilahiler söy-

lüyordu. Sahne geldiği gibi birdenbire yok

oldu.

Elleriyle yüzünü örttü. "Keşke gör-

meseydim, gözlerim kör olsaydı da bunu

görmeseydim" dedi. Ağlamak istedi, ağla-

yamadı. Boğuk, sıkıcı hava kükürt koku-

suyla birlikte ciğerlerine dolarken sıcak

gittikçe de artıyordu. "Ölmeliyim" dedi

içinden. Ama ölemiyordu işte. Yaralan

iyileşmeye başladıkça yeniden azıyordu.

En kötüsü mü? diye soruyorsunuz. O gör-

düğü sahne var ya, işte o, en son damgayı

vurmuştu. Yalnızdı ve artık Tanrı onun ya-

nında değildi. "Tanrı, Tanrı, Tanrı" diye

söylendi. Tanrı şimdi onun hayatında yok-

tu. Ne dün vardı ne bu gün var ne de yarın

12

olacaktı. Aslında Tanrı onun hayatına her

zaman girmek istemiş ancak o bütün fır-

satları hep elinin tersiyle itmişti. Dünyada

onu istememişti ya, işte şimdi Tanrı, bu

isteğini yerine getiriyordu. Cehennemde,

onu en çok sevdiğiyle yani kendi ve gü-

nahlanyla yalnız bırakıyordu.

Sonunda dayanamadı. Bağırmaya

başladı: "Ne zamana dek sürecek bu? Ne

zaman dek?" Karanlıkta kimseden bir

cevap alamadı. Ama içinden bir ses, o çok

iyi bildiği gerçeği aklına getirdi. Oradan

dudaklarına kadar ulaştı ve karanlığın

içinde sesi boğuldu gitti; "Sonsuza dek,

sonsuza dek!.."

Tanrı adil olanı yapacak.... Bütün

bunlar, Rab İsa alev alev yanan ateş içinde

güçlü melekleriyle gökten gelip göründüğü za-

man olacak. Rabbimiz İsa, Tanrı'yi tanıma-

yanları ve kendisiyle ilgili müjdeye uyma-

yanları cezalandıracak. Böyleleri O'nun var-

lığından ve gücünün yüceliğinden uzak ka-

larak sonsuza dek mahvolma cezasına çarp-

tırılacaklar.

İncil, 2. Selaniklileri: 6-9

13

ikinci Ev!

Tahttan yükselen gür bir sesin şöyle

dediğini işittim. "İşte Tanrı'nın konutu in-

sanların arasındadır. Tanrı onların ara-

sında yaşayacak. Onlar O'nun halkı ola-

caklar. Tanrı'nın kendisi de onların ara-

sında bulunacak. Onların gözlerinden bü-

tün yaşları silecek. Artık ölüm olmayacak.

Artık ne yas, ne ağlayış, ne de ıstırap ola-

cak. Çünkü önceki düzen ortadan kalk-

mıştır.

İncil, Esinleme 21:3-4

Gözlerini açtı... İlk gördüğü şey;

ışıktı. Bu ışık yüzünden gözleri kamaş-

mıştı. Alışmak için birkaç kez gözlerini

sıkıca açıp kapattı. Etrafına bakındı. Gör-

düğü güzellik karşısında adeta soluğu ke-

silmişti. Bir anda gördüğü bu manzaraya

bakarak her parçayı içine sindirmeye ça-

lıştı. Karşısında büyük bir taht vardı. Çev-

resi o kadar kalabalıktı ki. Tahtın üstünde

bir takım kanatlı yaratıklar yükselip

14

iniyordu. Korku mu içinde hissettiği şey?

Hayır, korku değildi. Böyle bir hissin artık

içinden kaybolup gittiğini hayretle farketti.

Oraya bakmaktan kendini alamadığı halde

merakla etrafına göz gezdirdi. Bastığı yer

altındandı. O kadar güzel parlıyordu ki,

dünyada olsa eline almaya bile kıyamazdı.

Şimdiyse üstünde geziniyordu.

Burası bir şehri andırıyordu. Aydın-

lık bir şehirdi. Burayı aydınlatan şeyin ne

olduğunu düşündü. Güneşi aradı gözleri.

Öyle bir şey yoktu ki. Işığın kaynağı tahttı.

Aslında kaynak orada oturandı. Sütunlar

değerli taşlarla süslü süt beyazı mermer-

lerden yapılmışlardı. Ne kadar değerli şey

varsa gözlerini çevirdiği heryerde onları

görebiliyordu.

Birden anılarına döndü, Yaşadığı ev

gözlerinin önüne geldi. Buna ev demek bi-

le iltifat sayılırdı. Dış yüzeyi zaten iyice

dökülüyordu. Ama içi daha da acınacak bir

haldeydi. Yerin tahtalarına bastıkça göçe-

cek diye ödü kopardı. Zaten çoğu yer del-

dik deşik hale gelmiş fareler buralarda ço-

ğu zaman oyun oynar olmuşlardı. Çoluk

15

çocuk kış geceleri birbirlerine sokulur

böylece titremelerini biraz olsun dindire-

bilirlerdi. Çalıştığı yerdeki para ancak bu

kadarına yetiyordu. İyi bir işe girebilirdi

ama ne yazık ki girdiği yerler ya o İsa'ya

inanıyor diye onu işten atıyorlar ya da

işyeri İsa'nın istemediği bir şekilde iş

yaptığı için kendisi çıkmak zorunda

kalıyordu.

İşte şimdi en güzel evde, gerçek

evindeydi. Gülümsedi. Tahttaki ışık bile

onun bütün acılarını unutturacak güçteydi.

Çevresindeki kalabalığı yeni yeni

farkediyordu. Hepsi kendi gibi bembeyaz

keten giysiler giymişler, yüzlerinde sevinç

ışıklarıyla oradan oraya koşuyorlardı. Bir

gurup insan altından, koca caddede hiç

duymadığı bir ezgiyle Tanrı'yı yücelti-

yorlar ve dans ediyorlardı. İçinden onlara

katılmak geldi. Onlara doğru ilerlerken

birden gördüğü şey onu sevince boğdu. İş-

te yıllar önce kaybettiği kardeşi bir su-

tünun dibinde ona bakıyor ve gülümsü-

yordu. Fakirlikten dolayı yeterli derecede

tedavi görmemiş olan zavallı kadın ölüme

16

teslim olmuştu. Onu son gördüğünde teni

bembeyaz, yüzü ise zayıf ve kemikliydi.

Gözlerinin altı morarmış zorla konuşu-

yordu. Oysa şimdi gençlik günlerindeki

haliyle tam karşısındaydı. Bütün hastalığı

şifa bulmuş, capcanlı pembe bir yüzle ona

doğru ilerliyordu. O da ona doğru gitti ve

sımsıkı sarıldı. Kadın sevinçle; "Beni gör-

düğüne bu kadar sevindiğine gore, O'nu

ve Kuzuyu görünce kimbilir ne kadar se-

vineceksin" dedi. Kardeşinin haklı oldu-

ğunu düşündü.

Caddede tahta doğru birlikte ilerle-

meye başladılar. Tatlı yumuşak bir su sesi

birden kulaklarını okşadı. Yan tarafına ba-

kınca bütün şehrin oratasından bir ırmağın

akıp gittiğini gördü. Bu güne kadar gördü-

ğü en berrak suydu. "Diri su kaynağı bu

olmalı" dedi. Bakılışı bile insanın içine

esenlik veren bir güzellikteydi. Pekçok ki-

şi ırmağın yanında oturmuş ağaçların çeşit

çeşit meyvelerinden yiyiyorlardı. Ağaçla-

rın canlı, yeşil ve gür dallan göğe doğru

uzanıyordu. Ama bir tanesi vardı ki, o

hepsinden daha güzeldi. Her dalında yer-

17

yüzünün en güzel meyvaları en olgun hal-

leriyle yetişmişti. Bu meyvalardan çıkan

hoş kokular etrafı dolduruyordu. Etrafına

her ulustan insan toplanmış meyvelerinden

yiyiyorlardı. Siyahı, beyazı, sarısı, kızılı

her dilden, her ırktan insan biribirlerine

sarılmış ilahiler söylüyorlardı.

Şaşırdı. Çünkü bu insanların çoğu

dünyadayken tarih boyunca savaşmışlardı.

Şimdi hepsi bu düşmanlıklarına şifa bul-

muş olarak birlikte tapmıyorlardı.

Birdenbire arkasından bir ses, "Hoş-

geldin kardeşim" dedi. Arkasına dönünce

birisi ona sıkıca sarıldı. Adamın suratında

kocaman bir gülümseme ve minnettarlık

vardı. Biraz şaşırarak, "Hoşbulduk" dedi.

Adam, "Tanıyamadın mı?" dedi. Biraz ha-

fızasını yokladı sonra, "Pek tanıyama-

dım" dedi. Adam gülerek anlatmaya baş-

ladı, "Hani bir gün otobüste, sen İncil oku-

yordun. Ben de senin yanında oturmuş-

tum. Ne okuduğunu merak edip sana sor-

dum. Sen de İncil'i bana verdin ve biraz da

anlattın." Evet şimdi anımsamıştı. Ama

onun buraya geleceğini hiç mi hiç tahmin

18

etmemişti. Adam devam etti; "İşte o gün-

den sonra İncil'i okumaya başladım. Bir-

kaç ay sonra da İsa Mesih'e inandım. Şim-

di de buradayım. Sana teşekkür ederim."

Ne diyeceğini şaşırmıştı. Adam tekrar gel-

diği gibi sevinçle uzaklaştı. Arkasından

bakarken şaşkınlığı sürüyordu.

Anılarında tekrar bir yolculuğa çıktı.

Bu sefer çevresinde akrabaları vardı. Aile-

nin erkekleri bir içki sofrasının etrafında

toplanmış sohbet ediyorlardı. O ise onların

konuşmalarını dinliyor içinden de dua edi-

yordu.

Sohbetin ilerleyen ve hatta zıvana-

dan çıktığı bir sırada amca bey ona dönüp,

"Yahu yeğenim senin hakkında bir şey

duydum, doğru mu?" diye sordu. O, "Ne

duydun amca?" dedi. "Sen Hristiyan ol-

muşsun öyle mi?" Bir an bir sessizlik oldu.

O da bütün cesaretini toplayıp cevapladı:

"Doğru amca". Etrafta buz gibi bir hava

esti. Amca bey ısrarlıydı, "Nasıl yani,

şimdi sen bizim dinimizden değil misin?".

"Hayır" dedi. O zaman eniştelerinden biri

atıldı, "Kimbilir kim senin kafanı çelmiş-

19

tir. Üç gün sonra unutursun". "Yok" dedi.

"Kimse kafamı çelmedi. Kendi isteğimle

Hristiyan oldum".

Onlara anlatmaya başladı: "İsa Me-

sih bizim için öldü ve dirildi. Şimdi ya-

şıyor. Tek kurtuluş yolu da O'dur. Sizin

iyi işleriniz, ibadetleriniz Tanrı'nın yanma

gitmeye yeterli değildir." O sırada sözünü

kestiler. "Ya kes tamam. Fazla anlatma.

Hadi biz işimize bakalım. Bunlarla uğra-

şamayız. Hem kimseye de anlatma da aile-

mizi utanca boğma." Öbürleri de onu tas-

tikleyip arkalarını dönüp içmeye devam

ettiler. İçinden ağlamak geliyordu. O anda

gözyaşlarını tuttu, ama o gece uzun uzun

onlar için dua edip ağladı.

O günden sonra bu konu aile ara-

sında açılmadı ama akrabalardan kimse

onunla konuşmaya ya da evine gelmeye

tenezzül etmediler. Şimdi ise hiç tanıma-

dığı bir adama bir incil verdiği için te-

şekküre boğuluyordu. Bundan büyük ödül

olamazdı.

Daha da ilerledi. Görmeyi arzuladığı

tek şeyi görmek için artık sabırsızlanı-

20

yordu. Kalabalığı yararak tahta doğru ko-

şar adımlarla gidiyordu. İşte sonunda bü-

yük tahtın üzerinde oturanı gördü. Bu tarif

edilmez bir sahneydi. Tann şimdi halkının

arasında oturuyordu. Tanrı insanlarla ol-

maktan memnun, insanlar Tanrı'yla ol-

maktan daha da memnun büyük sevinç

içinde birlikte yaşıyorlardı. Aslında bu

sahneden sonra diğer gördüğü şeylerin pek

önemi kalmamıştı.

Tanrı kendi sözü uğruna ölenleri ve

kendisi için çalışanları yanına çağırıyor,

onlara taçlar veriyordu. Bu kişiler ise veri-

lenleri tekrar Tanrı'nın ayakları dibine atı-

yor, O'nun önünde secde kılarak, "Bizler

tek isteğimize kavuştuk, bunlar sana aittir

ya Rab" diyorlardı.

Gördüklerinden şaşkına dönmüştü.

Kendisi de farkında olmadan dizleri üze-

rine çökmüş olanları seyrediyordu. Öyle

bir yerdi ki burası, ne en uzaktaki uzak, ne

en yakındaki kişi yakındı. Herkes Tanrı'ya

aynı uzaklıktaydı. İçinde sevinç ve esenlik

dalgası büyüdükçe büyüyor tapınmaya,

hayranlığa ve yücelik vermeye dönüşü-

21

yordu. Ağzından övgü sözleri dökülü-

yordu.

Birden gözleri tahtın sağında oturana

çevrildi. İşte orada, kendisi için ta son-

suzlukta boğazlanan Kuzu orada duru-

yordu. Melekler O'nun etrafını çevrele-

miş Kuzunun ezgisini söylüyorlardı:

"Boğazlanmış Kuzu, gücü, zengin-

liği, bilgeliği ve kudreti, saygıyı, yüceliği

ve övgüyü almaya layıktır" diyorlardı.

Kaç gece Kutsal Kitap'ta elçi Yu-

hanna'nın O'nu tarif ettiği şekliyle göz-

lerinin önüne getirmiş ve bir gün onu gör-

me hayaliyle yanıp tutuşmuştu. İşte ha-

yallerindekinden daha muhteşem bir man-

zara karşısındaydı. Giysileri ayağına kadar

uzanmış, göğsüne altın bir kuşak sarın-

mıştı. Başı ve saçı ak yapağına benzer bir

görünüşteydi. Gözleri ise alev alev yanan

bir ateş gibi parıldıyordu. Ellerine baktı.

İki avucunun tam ortasında çivilerin izleri

öylece duruyordu. O'na doğru koştu ve

ayaklarına kapandı, "Rabbim ve Tanrım"

dedi.

22

İsa Mesih, ona elini uzattı ve onu

adıyla çağırdı. Bu isim dünyada kullandığı

isim değildi. Yepyeni bir isimdi bu ama

onu çağırdığını biliyordu. Gözlerini ona

doğru kaldırdı. İsa ona sarıldı. Çektiği

bütün acılar o anda geçip gitmişti. İsa'nın

eline bir tulum vardı. "Bak" dedi. "Bu, se-

nin çektiğin bütün acılarda döktüğün göz-

yaşları. İşte hepsini siliyorum." Böyle di

yerek tulumdaki gözyaşlarını eline

dök-tü. Yaşlar döküldüğü anda İsa

Mesih'in elinde kayboldu. "İşte bütün

yaptıkla-rından sana verdiğimiz ödül"

diyerek başına bir çelenk taktı.

Sevinci binlerce kat artıyordu. Bu-

rada sonsuzluk içinde Tanrı'yi övecek ve

yüceltecekti. O da diğerleri gibi yaptı. Ba-

şındaki çelengi çıkarıp Tanrı'nın ayakları

dibine attı. "Burada seninleyim Rab" dedi.

"Bu çelenge ancak sen layıksın. Çünkü

benim günahlarım için çarmıhta öldün ve

dirildin. Ben de bunun için yaşıyorum ve

işte bu yüzden buradayım. Başka bir şey

istemem".

23

Sonra başkaları da onun yanına ge-

lerek yeni bir ezgi söylemeye başladılar.

İçinden, "Bu ne zamana dek sürecek?"

dedi. "Ne zamana dek?" Bu soru düşün-

celerinde gezindi ve sonunda dudaklannda

dökülüverdi "Sonsuza dek, sonsuza dek!"

24

SON BİR SÖZ

Sevgili okuyucumuz; amacımız ne

birinci hikayeyle sizi korkutmak, ne de

ikinci hikayeyle gözlerinizi boyamaktır.

Bu yazılanlar bir gün yerine gelecektir. Bu

yüzden tek amacımız sizi biraz olsun dü-

şünmeye teşvik etmektir.

Sizin önünüzde daha kaç seneniz

olduğunu biliyor musunuz? Öldüğünüz

zaman cennetin kapısına vurduğunuzda, o

kapının hangi hakla size açılacağını biliyor

musunuz? Kutsal Kitap'ta şöyle bir gerçek

var, Tanrı'yı tanımadan, O'nunla bir ilişki

içinde olmadan, O'nun yanında olmaya

hak kazanamayız.

Günahlarımız işte bu ilişki içinde

büyük bir engeldir. Çünkü herkes günah

işlemiştir. İnsanlar Adem ve Havva'dan

gelen günahı taşımaktadırlar. Bu günahla-

rımıza bir af yolu bulmalıyız ki, Tanrı'nın

yanına gidebilelim.

25

Çünkü herkes günah işledi ve Tan-

rı'nın yüceliğinden yoksun kaldı.

incil, Romalılar 3:23

Ancak Tanrı daha biz O'nu sevmeyi

bile düşünmezken bizi sevdi.

Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok

sevdi ki biricik oğlunu verdi. Öyle ki O'na

iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın ama

hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.

incil, Yuhanna 3:16

Bu günah aflığını da İsa Mesih

çarmıhta sağlamıştır. O ilk ve son kurban

olarak bizim yerimize ölmüş ve üçüncü

gün dirilmiştir.

Çünkü günahın ücreti ölüm, Tan-

rının armağanı ise Rabbimiz isa'da

sonsuz yaşamdır.

İncil, Romalılar 6:2

Ama biz daha günahlıyken Mesih bi-

zim yerimize öldü. Tanrı bize olan sev-

gisini bununla kanıtlıyor.

İncil, Romalılar 5:8

26

Bu nedenle İsa'nın çarmıhta bizim

için öldüğüne iman etmeli ve bu sonsuz

yaşamı almalıyız.

Size doğrusunu söyleyeyim, sözümü

işitip beni gönderene iman edenin sonsuz

yaşamı vardır. Böyle biri yargılanmaz,

ölümden yaşama geçmiştir.

incil, Yuhanna 5:24

Tanrı'yi tanımak için bu gün size bir

fırsattır sevgili okuyucumuz. Lütfen O'nu

tanımak için bir adım atın ve hangi evde

olmak istediğinize de karar verin. Bu ev-

lerin kapısı her zaman açıktır. Siz hangi

kapıdan gireceksiniz?

Kapı Ben'im. Bir kimse benim aracı-

lığımla girerse kurtulur.

incil, Yuhanna 10: 9

27

Bu gün O'nun sesini işitiniz ve sizi

çağırdığı gibi cennete giden bu kapıdan

giriniz. O zaman gerçek sevgi Tanrısıyla

tanışacak, O'nunla beraber olmanın hoş

huzurunu tadacaksınız.

Cennet ve Cehennem hakkında incil'de yer

alan ayetler:

Cennet:

Yuhanna 14:1-3;

Filipililer 3: 20-21;

İbraniler 12: 22-29;

1. Petrus 1:3-5;

Esinleme 4: 1-5:14;21: 1-22:5

Cehennem:

Matta 10: 28;

Markos 9: 43-48;

Luka 16: 19-31;

2. Selanikliler 1:6-10;

Esinleme 14: 9-11; 20: 11-15

28

Ömrünüzün sonunda nerede olmak istiyorsunuz?

Bu kitapçık olmak istedikleri yerde olan iki kişinin

hikayesidir. Amacımız ne birinci hîkayeyle sizi

korkutmak ne de ikinci hikayeyle gözünüzü boyamaktır.

Hayatımız akıp giderken Tann'nın hayatımızdaki yeri

nerede? O'nun yanında olmak istiyor muyuz? Bu gibi

sorulara yanıt bulabilmek için sizi iki evin hikayesini

okumaya davet ediyoruz. Belki bu iki hikayede

kendinizden de bir şeyler bulacaksınız.

ISBN 975-93849-0-6

91789759 384906

Table of Contents

iki ev