Wilhelm Busch

Perëndia po, por pse Jezusi?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"

Titulli i origjinalit: „Gott ja, aber wozu Jesus?"

© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn

© për botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera

Literaturdienst Zum Guten Brunnen,

Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich

Në bashkpunim me:

EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund

Verbreitung Christlicher Schriften

Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8

Përktheu: Tom Pergjokaj

Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi

Botimi i pare 2000

Shtypur në Zvicer: Good News Druck, Höri ZH

PERËNDIA PO, POR PSE JEZUSI?

Një pastor i moshuar, siç jam unë, i cili gjithë

jetën ka punuar në qytete të mëdha, vite me

radhë dëgjon vazhdimisht të njëjtat pyetje. Ato

janë pyetje të përzemërta. Njëra prej tyre është:

«Si mund ta lejojë Zoti këtë?» Një tjetër

tingëllon: «Kaini dhe Abeli ishin vëllezër. Kaini

vrau Abelin. Kush ishte gruaja e Kainit?» Por

njëra prej pyetjeve më të dashura është kjo:

«Zotëri pastor, ju gjithmonë flisni për Jezusin. Ju

jeni një fanatik! Nuk është me rëndësi se çfarë

feje ka njeriu. Me rëndësi është që të ketë

respekt ndaj të Lartit, të Padukshmit».

Kjo është e qartë si drita e diellit, apo jo?

Gëte, i cili ishte nga Frankfurti prej nga jam

edhe unë, ka thënë diçka të ngjashme:

«Ndjenjat janë gjithçka; emri është vetëm

zhurmë dhe tym...» Nuk është me rëndësi a

flasim për Allahun, Buden, fatin apo për

«Qenien e Lartë». Me rëndësi është që të

besojmë në diçka. Të kërkosh të përcaktosh

besimin është fanatizëm. Kështu mendojnë të

paktën pesëdhjetë për qind e njerëzve, apo

jo? Ende më kujtohet një zonjë e moshuar, e

cila njëherë më pat thënë: «O, z. pastor, prapë

me ato bisedat tuaja për Jezusin. A nuk ka

thënë vetë Jezusi: 'Në shtëpinë e Atit tim ka

shumë banesa'? Atje ka vend per të gjithë!»

Miq të dashur, ky është një gabim i rëndë!

Isha në Berlin njëherë, në aeroportin

Tempelhofer Feld. Para se të hipnim në

aeroplan duhej të kalonim nëpër kontrollin e

pasaportave. Përpara meje ishte një njeri i

madh, i gjatë përtej mase, me një mbulesë të

madhe udhëtimi që e mbante nën sqetull. Ai

me të shpejtë ia paraqiti pasaportën nëpunësit

të doganës. «Mos u ngutni!» - i tha nëpunësi.

«Pasaporta juaj paska skaduar!» «Mos u bëni

cikërrimtar!» - iu përgjigj njeriu. «Me rëndësi

është ta kern pasaportën». «Jo», tha me

vendosmëri nëpunësi, «me rëndësi është të

keni pasaportë të vlefshme».

Pikërisht kështu është edhe me besimin.

Nuk është me rëndësi që vetëm të besosh në

diçka - pa marrë parasysh se në çka. Çdokush

në mënyrën e vet beson në diçka. S'ka shumë

kohë që njëri më tha: «Besoj se me një kilo-

gram mish lope mund të bëhet një supë e

mirë». Edhe ky është një lloj besimi! Nuk

është e thënë që të kemi çfarëdo besimi, por

ta kemi besimin e vërtetë, besimin me të cilin

mund të jetojmë edhe kur gjithçka në jetë na

duket e errët, besimin i cili na ndihmon në

tundime të mëdha dhe i cili na ndihmon të

ballafaqohemi me vdekjen. Vdekja është një

provë e madhe për vërtetësinë e besimit

tonë.

Ekziston vetëm një besim i vërtetë me të

cilin mund të jetojmë si duhet dhe të vdesim

si duhet: ky është besimi në Zotin Jezu

Krisht, Birin e Perëndisë. Jezusi vetë ka

thënë: «Në shtëpinë e Atit tim ka shumë

banesa». Mirëpo, ekziston vetëm një derë për

të hyrë në banesat e Perëndisë: «Unë jam

dera: kush hyn nëpër mua, do të shëlbohet».

Jezusi është dera. E di mirë se njerëzit nuk

duan të dëgjojnë këtë. Ata mund të

diskutojnë për Perëndinë me ore të tëra, të

shkëmbejnë mendime lidhur me atë se çfarë

mund të jetë ai. Por, për Jezusin nuk mund të

diskutojnë.

Po ju them: vetëm besimi në Jezusin, Birin e

Perëndisë, mund të na shpëtojë dhe të na

mundësojë të jetojmë dhe të vdesim në paqe.

Një ngjarje e vogël që më ka ndodhur

njëherë, para disa vjetësh, kur po shëtisja nëpër

Essen, tregon se si ky besim njerëzve u duket

qesharak. Dy burra po rrinin në trotuar, si duket

ishin minatorë. Në çastin kur po kaloja pranë

tyre, njëri më përshëndeti: «Tungjatjeta, zotëri

pastor!» Unë u ktheva dhe e pyeta: «Prej nga

njihemi?» Ai qeshi dhe i tha tjetrit: «Ky është

pastor Busch! Djalosh shumë i mirë!» -

«Faleminderit!» i thashë. «Djalosh i mirë»,

vazhdoi ai, «por është pak budalla!» - «Budalla?

Pse?» pyeta me zemërim. Pastaj ai përsëriti:

«Vërtet, pastori është një djalosh shumë i mirë!

Veçse vazhdimisht flet për Jezusin!» U gëzova.

«Mik i dashur», i thashë, «nuk jam budalla!

Mbas njëqind vjetësh do të jeni në amshim.

Pastaj gjithçka do të varet nga ajo se a e keni

njohur Jezusin. Prej tij varet se a do të jeni në

parajsë apo në ferr. Më tregoni, a e njihni

Jezusin?» Ai duke qeshur iu kthye minatorit

tjetër: «E sheh, përsëri ia filloi!»

Pikërisht këtë po dua të filloj tani. Në Bibël

ka një varg që do ta përdor si pikëmbështetje. Ai

varg tingëllon kështu: «Kush ka Birin (e

Perëndisë), ka jetën». Ndoshta keni dëgjuar ose

lexuar diçka për Jezusin, por kjo nuk do të thotë

se ju e keni atë. «Kush ka Birin e Perëndisë» -

dëgjojeni mirë fjalën «ka» - «ka jetën» - këtu dhe

në përjetësi! «Ai që nuk ka Birin e Perëndisë,

nuk ka jetën». Kështu thotë Fjala e Zotit. E dini

proverbin: «Kush ka, ka!» Të njëjtin kuptim ka

vargu biblik që përmendëm. Prandaj kisha

dashur t'ju bind - për të mirën tuaj - që ta

pranoni Jezusin dhe t'ia dorëzoni jetën tuaj në

duart e tij. Jeta pa të është mjerim.

Do t'ju tregoj pse duhet të besojmë vetëm në

Jezusin dhe pse besimi në të është i vetmi besim

i vërtetë. Ose, të shprehem më personalisht:

kisha dashur t'ju tregoj pse më duhet Jezusi dhe

pse duhet të besoj në të.

1. Jezusi është zbulesa e perëndisë

Kur dikush më thotë: «Unë besoj në Perëndinë,

por pse më duhet Jezusi?» unë i përgjigjem: «Kjo

është marrëzi! Perëndia është Perëndi i

padukshëm! Pa Jezusin nuk mund të dimë asgjë

për Perëndinë!»

Njerëzit mund të trillojnë Perëndinë e tyre,

«Zotin e dashun>, për shembull, i cili nuk e lë në

7

baltë një njeri të ndershëm që nuk pi më shumë se

pesë kriklla birrë në ditë! Por Perëndia nuk është

ashtu! Allahu, Buda - janë vetëm projektime të

dëshirave tona. Po Perëndia? Pa Jezusin nuk mund

të dimë asgjë për Perëndinë. Jezusi na e shfaq

Perëndinë. Perëndia ka ardhur te ne në personin e

Jezusit.

Do t'ju bë] të qartë këtë përmes një ilustrimi.

Përfytyrojeni një shtresë të trashë mjegulle. Prapa

kësaj shtrese mjegulle është i fshehur Perëndia.

Meqë njerëzit nuk mund të jetojnë pa të, ata

fillojnë ta kërkojnë. Ata përpiqen të depërtojnë në

mjegull. Këto janë përpjekjet e feve të ndryshme.

Përmes tyre njerëzit mundohen ta gjejnë Perëndinë.

Të gjitha fetë kanë një gjë të përbashkët: të gjitha

kanë mbetur në mjegull dhe nuk e kanë gjetur

Perëndinë.

Perëndia është Perëndi i fshehur. Këtë e ka

kuptuar mirë një njeri që quhej Isaia, i cili pastaj

ka thirrur: «Zot, ne nuk mund të vijmë te ti. Ah,

sikur ti t'i shqyeje qiejtë dhe të zbrisje!» Dhe,

merrne me mend, Perëndia e ka dëgjuar këtë

britmë! Ai çau mjegullën e trashë dhe erdhi te ne -

në Jezusin. Perëndia erdhi te ne atë ditë kur

engjëjt po brohoritnin në fushën e Betlehemit:

«Sot, ju lindi Shpëtimtari! Lavdi Hyjit në më të

lartin qiell!» Kurse tani Jezusi na thotë: «Kush më

8

ka parë mua, ka parë edhe Atin». Pa Jezusin nuk

do të kisha ditur asgjë për Perëndinë. Ai është i

vetmi person prej të cilit mund të marr njohje të

sigurt për Perëndinë. Si mund të thotë dikush:

«Unë mundem pajezusin!»

2. Jezusi është dashuria

shpëtimtare e perëndisë

Njëherë më intervistoi një gazetar. Ai më

pyeti: «Pse mbani takime të këtilla?» Unë iu

përgjigja: «Sepse kam frikë se njerëzit do të

shkojnë në ferr!» Ai qeshi dhe më tha: «Ferri

nuk ekziston!» Unë ia ktheva: «Do të shohim.

Pas njëqind vjetësh do ta dini nëse keni ju të

drejtë apo Fjala e Zotit. «Më thuaj», e pyeta,

«a i je frikësuar ndonjëherë Perëndisë?» «Jo!»

u përgjigj. «Askush nuk ka nevojë t'i

frikësohet Zotit të dashur!» Pastaj i sqarova:

«Edhe ai që ka njohuri të cekëta për

Perëndinë duhet ta dijë se nuk ka asgjë më të

tmerrshme se Perëndia i shenjtë dhe i drejtë,

Gjykatësi i mëkateve tona. A mendoni se ai

do t'i lërë pa i gjykuar mëkatet tuaja? Ju po e

quani 'Zoti i dashur'. Bibla nuk e quan vetëm

ashtu. Bibla thotë shumë më tepër: 'Është gjë

e tmerrshme të bjerë njeriu në duart e

Perëndisë së gjallë'».

A jeni frikësuar ndonjëherë nga Perëndia? Në

qoftë se jo, atëherë ende nuk keni filluar ta dalloni

realitetin e tmerrshëm të Perëndisë së shenjtë dhe

të mëkateve tuaja. Por kur të filloni t'i frikësoheni

Perëndisë, do të pyetni: «Si mund të qëndroj para

Perëndisë?» Unë besoj se marrëzia më e madhe e

kohës sonë është se nuk i frikësohemi më

zemërimit të Perëndisë. Kur një popull nuk e merr

më seriozisht Perëndinë e gjallë dhe zemërimin e

tij kundër mëkatit, kjo është një shenjë ngurtësie

të tmerrshme.

Profesor Karl Heim më ka treguar njëherë për

një udhëtim që kishte bërë për në Kinë, Pekin.

Atje e kishin çuar në një mal në majën e të cilit

ishte i ndërtuar një altar që quhej «altari i

qiellit». I shpjeguan se «natën e pajtimit» qindra e

mijëra njerëz shkonin atje, me fenerë në dorë.

Pastaj shkonte edhe perandori - në atë kohë në

Kinë ende sundonin perandorët - dhe sillte flinë e

pajtimit për popullin e vet. Pastaj profesor Heim

vazhdoi: «Këta paganë dinin se ç'ishte zemërimi i

Perëndisë dhe se njeriu ka nevojë për t'u pajtuar

me Perëndinë».

Njeriu i ngritur, përkundrazi, mendon se mund

të flasë për «Zotin e dashun> dhe se Perëndia do të

10

jetë i kënaqur përderisa ai i paguan taksat kishës!

Është koha që të fillojmë përsëri t'i frikësohemi

Perëndisë! Të gjithë kemi mëkatuar. Vërtet, secili

prej nesh.

Pasi të mësohemi përsëri t'i frikësohemi

Perëndisë, do të pyesim: «Si mund t'i ikim

zemërimittë Perëndisë? Kush mund të na

shpëtojë?» Vetëm pasi të fillojmë t'i bëjmë këto

pyetje, do të na hapen sytë dhe do të kuptojmë se

Jezusi është dashuria çliruese e Perëndisë.

«Perëndia dëshiron që të gjithë njerëzittë

shpëtohen». Por ai nuk mund të jetë i padrejtë.

Perëndia nuk mund ta lërë mëkatin pa e denuar.

Për këtë arsye ai e dha Birin e tij - për të na

shpëtuar nga mëkati dhe për të na pajtuar me

Perëndinë.

Ta zëmë se po shkojmë bashkë në Jerusalem.

Jashtë qytetit është një kodër. Aty janë mbledhur

mijëra njerëz. Lart mbi kokat e njerëzve janë

ngritur tre kryqa. Njeriu në kryqin e majtë është si

ne - mëkatar. Cjithashtu edhe ai në anën e djathtë.

Por shikojeni atë njeriun në mes. Ai që ka një

kurorë ferrash në kokë. Ai është Biri i Perëndisë së

gjallë!

O njeri i shenjtë sa shumë plagë që ke,

Nga koka e trupi t'pikon djersë e gjak,

11

/ përbuzur, i përqeshur nga kjo böte je,

I rrahur, i munduar pa mëshirë aspak!

Pse u kryqëzua Jezusi? Ai kryq është altari i

Perëndisë. Dhe, Jezusi është «Qengji i Perëndisë

që i shlyen mëkatet e botës» dhe na pajton me

Perëndinë.

Derisa nuk e gjeni Jezusin, hidhërimi i Perëndisë

qëndron mbi ju, edhe nëse nuk e dini këtë, edhe nëse

e mohoni. Vetëm ai që vjen te Jezusi mund të gëzojë

paqen e Perëndisë. Sepse, «ai e mori dënimin, në

mënyrë që ne ta kemi paqen».

Më lejoni ta ilustroj këtë me një shembull të

thjeshtë. Gjatë Luftës së Parë Botërore kam shërbyer

si artiljer. Topattanë ishin me mburoja. Një ditë

kishim dalë në vijën e frontit pa këmbësorinë

mbrojtëse përpara. Atë ditë na sulmuan tanket. Një

breshër plumbash nga radhët e këmbësorisë së

armikut qëlluan mburojat e topave tanë, por

mburojat ishin mjaft të trasha dhe ne ishim fshehur

prapa tyre. Në atë çast mendova: «Nëse e zgjas

dorën jashtë mburojës, do të më bëhet shoshë nga

plumbat dhe do të kisha derdhur shumë gjak. Por

prapa mburojes jam i sigurt».

Jezusi është mburoja ime. E di mirë se pa

Jezusin nuk do t'i kisha qëndruar gjyqit të

Perëndisë. Pa Jezusin nuk do të kisha pasur paqe

12

në zemër, pa marrë parasysh se çka do të kisha

bërë. Pa Jezusin nuk mund të vdes i qetë. Pa

Jezusin do të kisha shkuar në shkatërrimin e

përjetshëm.

S'ka dyshim që ekziston vdekja e përjetshme -

pritni pak dhe do të shihni! Por kur qëndroj prapa

kryqit të Jezusit, jam i sigurt ashtu si isha prapa

mburojes së topit. Jam plotësisht i sigurt se ai është

Shpërblyesi im, Shpëtimtari im. Jezusi është

dashuria çlirimtare e Perëndisë.

Dëgjoni me vëmendje. «Perëndia dëshiron që

të gjithë njerëzit të shpëtohen». Për këtë arsye ai e

dha Birin e tij: për të na shpëtuar nga mëkati dhe

për të na pajtuar me Perëndinë. Kjo vlen edhe per

ju! Mos pushoni derisa nuk e keni siguruar paqen

e Perëndisë, shpëtimin që jep ai!

Pse kam nevojë për Jezusin?

3. VETËM JEZUSI MUND TA ZGJIDHË

PROBLEMIN MË TË MADH TË JETËS

E dini se cili është problemi më i madh i

jetës? Pleqtë, natyrisht, mendojnë për tëmblin,

veshkët, ose ndonjë sëmundje tjetër që mund ta

kenë. Të rinjtë për dashnorin ose dashnorën.

Çdokush ka ndonjë problem. Por, më besoni,

13

problemi më i madh në jetë është mëkati ynë

para Perëndisë.

Shumë vite kam shërbyer mes të rinjve dhe

gjithnjë më duhej të kërkoja ilustrime të reja për

t'iu ndihmuar që ta kuptonin këtë të vërtetë.

Njërën prej atyre iiustrimeve do ta përdor këtu. U

thosha: «Përfytyrojeni se që nga iindja e mbajmë

një rreth hekuri në qafë. Ta zëmë se sa herë që

mëkatoj, i ngjitet një hallkë. Kam një mendim të

ndyrë: një hallkë. Sillem keq me nënën: një

hallkë. Flas keq për të tjerët: një hallkë. E kaloj

ditën pa u lutur dhe bë] sikur Zoti nuk ekzistion:

një hallkë. Bëhem i pandershëm, gënjej: një

hallkë».

Përpiquni ta përfytyroni gjatësinë e zinxhirit që

tërheqim prapa. Ky është zinxhiri i mëkateve tona.

Ndonëse zinxhiri nuk shihet, mëkatet janë të

vërteta para Zotit. Mëkatet tona janë të shumta

dhe ne i tërheqim ato me vete ngado që të

shkojmë. Shpesh pyes veten pse njerëzit nuk janë

të lumtur dhe të kënaqur edhe atëherë kur i kanë

punët mirë. Duket se kanë çdo arsye për të qenë

të lumtur, por nuk janë. Pse? Nuk mund të jenë të

lumtur sepse me vete mbartin zinxhirin e rëndë të

mëkateve të tyre. Dhe, askush nuk mund t'i lirojë

nga ky zinxhir, asnjë predikues, asnjë prift, madje

as edhe një engjëll. As Perëndia nuk mundet

14

thjesht ta heqë sepse ai është i drejtë: «Ç'të

mbjellësh, do të korrësh».

Por këtu është Jezusi! Ai është i vetmi që mund

ta zgjidhë problem in më të madh të jetës sonë. Ai

ka vdekur për mëkatet tona. Me vdekjen e tij ai ka

paguar per to. Prandaj ai mund të na lirojë nga

zinxhiri i mëkateve tona. Ai është i vetmi që mund

ta bëjë këtë!

Nga përvoja ime mund t'ju tregoj se çlirim i

vërtetë është kur e din se të janë falur mëkatet. Kjo

është liria më e madhe që dikush mund ta

përjetojë. Ky përjetim jo vetëm që ndryshon jetën,

por edhe vdekjen. Ju pleqtë do ta kuptoni mirë

këtë: të vdesësh dhe ta dish se të janë falur

mëkatet është mire, por të vdesësh dhe të shkosh

në përjetësi duke i marrë mëkatet me vete është

diçka e tmerrshme.

Njoh njerëz të cilët gjatë gjithë jetës së tyre

thoshin: «Unë jam i mirë. Unë jam i drejtë». Por

një ditë ata do të vdesin dhe do ta lënë edhe

dorën e mikut të fundit dhe do të zbulojnë se

anija e jetës së tyre, e përfshirë nga rryma e

përjetësisë, lundron drejt takimit me Perëndinë.

Asgjë nuk do të mund të marrin me vete: as

shtëpizën, as llogarinë e bankës, as librezën e

kursimit - vetëm mëkatin. Kështu do të dalë

njeriu para Perëndisë. Gjë e tmerrshme! E tillë

15

është vdekja e njeriut. Kur disa thonë: «Ashtu

vdesin të gjithë njerëzit!» - atëherë ata vërtet

vdesin ashtu! Por ti nuk ke nevojë të vdesësh

ashtu! Jezusi të ofron faljen e mëkateve! Ky është

çlirimi më i madh që ekziston.

Kam qenë 18 vjeçar kur kam përjetuar se

ç'është falja e mëkateve. Zinxhiri im u këput dhe

ra. Pastaj ndodhi me mua ashtu siç thotë një

këngë:

Lavdi Zotit që më shpëtoi.

Nga mëkati ai më liroi.

Sot ty t'kërkon zemra Ime

Dhe shpirti im ty t'dëshiron.

Dëshira ime është që edhe ju ta përjetoni faljen

që ofron Zoti. Ejani pranë Jezusit. Ai po ju pret.

Thoni: «Zot, jeta ime është e çoroditur dhe plot

me mëkate. Nuk kam dashur ta pranoj këtë.

Gjithmonë e kam mbajtur veten per njeri të mirë.

Tani po i sjell të gjitha mëkatet e mia para teje.

Dua të besoj se gjaku yt mund të m'i shlyejë të

gjitha mëkatet». Falja e mëkateve është gjë e

mrekullueshme.

Në shekullin e 17 në Angli ka jetuar një njeri

me emër John Bunyan. Shumë vite i ka kaluar në

burg për shkak të besimit të tij. Disa gjëra nuk

16

ndryshojnë kurrë! Mbas Fjalës së Zotit, burgu

është gjëja më stabile. Në burg, Bunyan shkroi

një libër të mrekullueshëm, i cili edhe sot është

aktual. Aty ai paraqet jetën e të krishterit si një

udhëtim plot me aventura të rrezikshme. Libri flet

për një njeri që jetonte në qytetin e Shkatërrimit.

Atë papritmas e kap një shqetësim dhe thotë

përafërsisht kështu: «Këtu asgjë nuk është në

rregull. Më mungon paqja. Jam i mjerë. Duhettë

iki nga ky vend». I tregon gruas për këtë. Ajo i

thotë: «Je nervoz. Ke nevojë për pushim». Por,

asgjë nuk i ndihmon. Shqetësimi mbetet. Pastaj

një ditë vendos: «S'më ka mbetur gjë tjetër,

duhet patjetër të iki nga ky qytet!» Dhe ikën. Pas

disa hapave kupton se mbante një barrë të rëndë

në shpinë. Dëshiron ta heqë, por nuk mundet. Sa

më shumë që largohej, aq me tepër i rëndohej

barra. Para se të nisej nuk e kishte ndier këtë

barrë, i ishte dukur normale. Por duke u larguar

nga qyteti i Shkatërrimit, barra i bëhej gjithnjë e

më e rëndë. Më në fund mezi që mund të ecte.

Me mundim të madh arrin të ngjitet përpjetë një

shtegu malor. Barra i bëhet pothua] e

padurueshme. Papritmas, te një kthesë, sheh një

kryq para vetes. Gati i pavetëdijshëm bie te kryqi,

kapet për të dhe shikon lart. Po në këtë çast

ndien se barra i hiqet nga shpina dhe, duke u

17

rrokullisur me një krismë të madhe, bie në

humnerë.

Ky tregim është një ilustrim për atë se ç'mund

të përjetojë një njeri kur afrohet te kryqi i Jezu

Krishtit

Në je rëndë i ngarkuar,

Edhe barren nuk mban dot,

Ngrit lart sytë e vështro Zotin;

Veten mos mundo më /cot.

Mua më janë falur mëkatet sepse Shpëtimtari

im ka pësuar për mua. Zinxhiri i mëkateve më

është hequr. Barrën nuk e kam më. Askush tjetër

përveç Jezusit nuk mund të të japë një dhuratë si

kjo: faljen e mëkateve.

Pse kam nevojë për Jezusin? Do t'ju tregoj

edhe një arsye pse besoj në Jezusin.

4. Jezusi është bariu i mirë.

Me siguri e keni provuar se sa keq është të jesh

i vetmuar dhe sa e zbrazët duket jeta në atë kohë.

Në vetmi kuptojmë: «Diçka më mungon. Por

çka?» Po ju tregoj unë. Ju mungon Shpëtimtari i

gjallë!

18

Pak më pare u tregova se Jezusi ka vdekur në

kryq për të paguar për mëkatet tona. Mos e harroni

këtë varg: «Ndëshkimi që na solli paqen ra mbi të».

Të vdekur e zbritën nga kryqi dhe e vunë në një

varr të gërmuar në shkëmb. Pasta] rrokullisën një

gur të madh para hyrjes së varrit. Për të qenë

plotësisht të sigurt, guvernatori romak urdhëroi që

të vulosej guri dhe të vihej roja te hyrja e varrit.

E marr me mend se ndonjëri prej ushtarëve që

bënin rojë mund të ketë qenë luftëtar i paepur që

ka luftuar nëpër shumë vende të njohura të asaj

kohe si: në Gali, Germani, Azi, Afrikë... Ndoshta

trupat e tyre kishin shenja plagësh. Në agimin e

ditës së trete ata qëndronin para varrit me mburoja,

heshta dhe helmeta. Legjionarëve romakë vërtet

mund t'iu zihej besë kur bënin rojë. Por, Bibla

thotë: «...një engjëll i Zotitzbriti nga qielli, e

rrokullisi gurin». Dhe Jezusi doli nga varri. Kjo

pamje ishte aq e frikshme, sa ushtarët e paepur

ranë përtokë si të vdekur. Pak më vonë, Jezusi takoi

një vajzë të varfër. Bilbla thotë se Jezusi kishte

dëbuar më parë shtatë demonë prej saj. Atë

mëngjes vajza ishte duke qarë. Jezusi iu afrua. Ajo

nuk ra përtokë nga frika. Përkundrazi, lotët e saj u

kthyen në lot gëzimi kur e njohu Jezusin e ringjallur

dhe tha: «Mësues!» Ajo u ngushëllua sepse e dinte

se «Jezusi, Bariu i mirë, ishte i gjallë dhe pranë saj».

19

E shihni, për këtë arsye dua ta kern Jezusin.

Kam nevojë që dikush të më kapë për dore. Jeta

më ka futur në ujëra të turbullta. Për shkak të

besimit kam kaluar shumë kohë në burgjet

naziste. Në burg, nganjëherë, mendoja: «Edhe

një hap dhe do të bie në errësirën e çmendurisë

prej nga nuk mund të kthehem më». Pastaj më

afrohej Jezusi. Përsëri gjithçka kthehej në

gjendjen normale. Këtë mund ta vërtetoj.

Në burg më është dukur një natë sikur u hap

vetë ferri. Atë natë nazistët kishin sjellë të

burgosur, të eilet pastaj do t'i çonin në një kamp

përqendrimi. Ata nuk kishin asnjë fije shprese.

Në mesin e tyre kishte kriminelë dhe të

pafajshëm - hebrenj. Atë natë, ishte e shtunë,

zemrat e atyre njerëzve ishin të mbushura me

deshpërim të thellë. Papritmas filluan të bërtasin

me sa zë që kishin. Nuk mund ta merrni me

mend këtë skenë. Një ndërtesë e tërë e

mbushur me klithma deshpëruese njerëzish, të

cilët përplaseshin në mure dhe në dyer të

qelive. Gardianët u nervozuan dhe shtinë me

revole në tavan dhe, duke vrapuar prej një qelie

tek tjetra, filluan t'i godasin me grushta majtas e

djathtas. Unë rrija ulur në qeli dhe mendoja:

«Kështu duhet të jetë në fern>. Është vështirë të

përshkruhet një skenë e tillë. Pikërisht në atë

20

çast më erdhi mendimi: «Jezusi! Ai është këtu!»

Po ju tregoj atë që kam përjetuar. Pastaj kam

pëshpëritur në qelinë time me zë të ulët, fare të

ulët: «Jezus! Jezus! Jezus!» Për tre minuta u

kthye qetësia.

A më kuptoni? E thirra atë. Askush tjetër nuk

më dëgjoi, përveç Jezusit - dhe demonët u

larguan. Pastaj, megjithëse ishte e ndaluar,

këndova me zë të lartë:

yezus / dashur gëzimi im je ti,

Ma kthen shpresën përsëri,

Ti ndodhesh në çdo deshpërim,

Si mbrojtësi im më sjell shpëtim,

Ti më largon prej kotësisë

Dhe më afron pranë Perëndisë,

Çast i bekuar është i yti kthim,

Çdo gjëje të keqe i sjell ndalim.

Të gjithë të burgosurit e dëgjuan këtë këngë.

Gardianët nuk thanë asnjë fjalë pse po këndoja

me zë të lartë. Miq të dashur, në atë çast kam

përjetuar se ç'do të thotë ta kesh Shpëtimtarin e

gjallë.

Kam thënë edhe më parë se të gjithë do ta

përjetojmë një ditë çastin e fundit - vdekjen.

Njëherë m'u afrua njëri dhe më tha: «Ju

21

priftërinjtë gjithmonë i frikësoni njerëzit duke u

fulour për vdekjen». Unë iu përgjigja: «Nuk kam

nevojë ta frikësoj askënd me këtë. Kësa] i

frikësohemi të gjithë!» Çfarë ngushëllimi do të jetë

kur në çastin e fundit të mund ta kapim dorën e

Bariut të mirë! Njerëzit më thonë, dhe besoj se

është e vërtetë, se «Njeriu i sotëm më pak i

frikësohet vdekjes se jetës. Jeta për të është shumë

më e keqe se vdekja». Mirëpo, miq të dashur,

ekziston një gjë më e mirë: të jetosh me

Shpëtimtarin!

Dua t'u tregoj një ngjarje tjetër, të cilën shpesh

e kam përdorur si ilustrim. Është e pabesueshme,

por e vërtetë. Kam njohur një industrialist në

Essen. Ishte njëri prej atyre njerëzve që dinte të

bënte humor. «Zotëri», më thoshte, «bëni mirë që

fëmijëve ua mësoni të mirën. Urdhëroni një çek

prej 100 markash për punën tuaj!» Por kur e

pyesja se ku qëndronte ai me besimin, shpejt më

përgjigjej: «Lene atë, zotëri, e dini, unë kam

botëkuptimin tim...» E shihni? Ishte njeri i mirë,

por larg nga Zoti ashtu si Hëna nga Siriusi.

Një ditë po kurorëzoja një çift të ri. Kjo

nganjëherë nuk është edhe aq e këndshme në

kishat tona të mëdha e të zbrazëta. Çifti i ri erdhi

bashkë me disa dhjetëra dasmorë. Ishin ulur si të

humbur në atë kishë të madhe. Miku im

22

industrialist ishte kumbar. Vërtet më vinte keq per

këtë njeri. Kishte veshur një frak elegant dhe në

dorë mbante kapelën cilindrike. Nuk dinte gjë se si

duhej të sillej në kishë. Nga fytyra mund t'ia lexoje

mendimet: «A duhet të bie në gjunjë? Ose të bëj

kryq? Ç'duhettë bëj?» U mundova t'i ndihmoja që

të ndihej i lire, la mora ciiindrin nga dora dhe e

lashë mënjanë. Pastaj filluam të këndojmë. Ai nuk

e kishte idenë për këngën që këndonim, por

mundohej të këndonte bashkë me ne. A mund ta

përfytyroni atë zotëri? Përndryshe, atij nuk i

mungonin sjelljet jashtë kishës.

Pastaj ndodhi diçka shumë e jashtëzakonshme.

Nusja kishte qenë ndihmëse në shërbesat e

fëmijëve, kështu që tani kishin ardhur rreth 30

vajza për të kënduar në ceremoninë e martesës.

Ato kishin hipur lart në galeri dhe me zërat e tyre

të ëmbël fëmijërorë filluan të këndojnë një këngë

të thjeshtë:

Zoti është Bariu i mirë,

Asgjë mua s'më mungon,

Në fusha të gjëlb'ra m'shpien,

I hodha një vështrim mikuttim dhe u çudita:

«Ç'ka ky njeri? Mos u sëmur?» E kishte ulur kokën,

kishte mbuluar fytyrën me duar dhe po dridhej. Së

23

pari mendova: «I paska ndodhur diçka! Duhet ta

thërras mjekun». Mirëpo, pastaj kuptova se po

qante pandërperë. Kënga vazhdoi:

Në fusha të gjëb'ra m'shpien,

Zemrën time ma gëzon.

Në shtigje të drejta m'pfm,

Nga mëkati Ai më mbron;

Zoti është Udhëheq'si im,

Jetën time e drejton.

Cjithë ai burrë, industrialist i madh, rrinte ulur

dhe qante. Përnjëherë e kuptova se ç'kishte ndodhur

në kishën e zbrazët. Ai kishte thënë me vete: «Këta

fëmijë kanë diçka që unë nuk e kam: Bariun e mirë.

Unë jam një njeri i mjerë, i vetmuar dhe i humbur!»

Edhe ju, pa marrë parasysh kush jeni, mashkull

apo ferner, nuk do të arrini shumë në jetë nëse nuk

mund të thoni si këta fëmijë: «Jam i lumtur që i

takoj grigjës së Jezu Krishtit dhe që kam Bariun e

mirë». Pa të nuk mundeni! Pse të mos merrni

vendimin jetësor, i cili ju mundëson që këto fjalë të

jene edhe tuajat?

Pse besoj në Jezusin? Sepse ai është bariu i mirë,

miku im më i mirë, Shpëtimtari i gjallë.

Pse kam nevojë për Jezusin? Dua t'ju tregoj edhe

arsyen e fu nd it:

24

5. Jezusi është princi i jetës

Para shumë vitesh kam organizuar një kamp

në Böhmerwald. Pasi u larguan të rinjtë, unë

duhe] të rrija edhe një ditë për të pritur makinën

që do të vinte për të më marrë. Atë natë fjeta në

një kullë gjuetarësh, e cila dikur i kishte takuar

një mbreti. Në atë kohë, aty banonte vetëm

pylltari. Ndërtesa ishte gjysmë e rrënuar. Nuk

kishte rrymë elektrike, por kishte një dhomë dite

të madhe me një oxhak ku ndizej zjarri. Pylltari

më solli një llambë vajguri dhe më dëshiroi natë

të mirë. Jashtë gjëmonte stuhia. Shiu binte rrëke

nëpër bredhat që ishin rreth shtëpisë. Ishte një

vend ideal për tregime misterioze.

Pikërisht atë natë nuk kisha me vete asgjë për

të lexuar. Pastaj në skaj të oxhakut gjeta një

broshurë. Fillova të lexoj në dritën e zbehtë të

lambës së vajgurit. Kurrë nuk kisha lexuar diçka

kaq të tmerrshme. Në faqet e saja një mjek kishte

zbrazur zemërimin e tij kundër vdekjes. Faqe

mbas faqe kishte pjesë si kjo: «O vdekje, armiku i

njerëzimit! U mundova një javë të tërë që ta

heqja nga kthetrat e tua një jetë njeriu dhe

tamam kur mendova se e kisha shpëtuar, ti

25

qëndrove pranë shtratit të tij dhe ma rrëmbeve

duke u zgërdhirë - dhe i tërë mundi im shkoi kot.

Unë mund t'i shëroj njerëzit, por e di se gjithçka

është e kotë - vjen ti me dorën tënde skeletore.

O vdekje, ti je mashtruese, je armik!» Kështu

shfrente në çdo faqe urrejtjen kundër vdekjes.

Pastaj erdhi fragment! më i keq: «O vdekje,

fundi i të gjithave!» Dhe po e citoj fjalë për fjalë:

«O mallkim! Po të ishe me të vërtetë fundi i të

gjithave! Kur të shikoj, kthehesh në pikëpyetje.

Atëherë pyes veten a është vdekja vërtet fundi? Në

qoftë se jo, atëherë ç'është?»

Ja ku mund të arrini! Por unë mund t'ju them

se vdekja nuk është fundi i gjithçkajes! Jezusi, i

cili dinte gjithçka për të, ka thënë: «E gjerë është

rruga që të çon në shkatërrim... e ngushtë është

rruga që çon në jetë!» Fati ynë vendoset këtu në

tokë. Kjo është arsyeja pse gëzohem që kam

Shpëtimtarin, i cili më jep jetën këtu dhe në këtë

çast - i cili është jeta dhe i ciii çon në jetë. Për

këtë arsye dëshiroj t'u tregoj edhe të tjerëve për

të.

Gjatë Luftës së Parë Botërore kam qëndruar me

javë të tëra në Verdun ku në atë kohë zhvillohej

njëra prej betejave më të ashpra. Ndërmjet dy

vijave të frontit kishte një mori të vdekurish. Gjatë

gjithë jetës më ka ndjekur ajo era e neveritshme e

26

kufomave të kalbura. Sa herë që shoh përmendore

me ndonjë mbishkrim: «Të rënë për atdheun», e

ndie] atë duhmën e kufomave të Verdunit. Kur

mendoj se mbas njëqind vjetësh asnjëri prej nesh

nuk do të jetë më këtu, ma zë frymën përsëri ajo

duhmë e tmerrshme e vdekjes. A nuk e ndieni

edheju?

Mirëpo, në këtë botë të vdekshme ekziston

njëri që është ngjallur nga të vdekurit! Ai thotë:

«Unë jetoj, edhe ju do të jetoni! Besoni në mua!

Ejani tek unë! Kthehuni! Bëhuni të mitë! Do t'ju

çoj në jetë!» A nuk është kjo e mrekullueshme? Si

mund të jetojë njeriu në këtë botë të tmerrshme

pa këtë Shpëtimtar, i cili është jeta dhe të çon në

jetën e përjetshme?

Para pak ditësh lexova një letër të vjetër, të

cilën e kishte shtypur profesor Karl Heim. Letra

ishte e shkruar nga një ushtar i krishterë, i cili ishte

vrarë në Rusi gjatë Luftës së Parë Botërore. Në

letër shkruante: «Ajo që po ndodh këtu është një

egërsi. Kur rusët hedhin raketa, neve na kap

paniku. E çfarë të ftohti! E bora! Tmerr! Por unë

nuk kam frikë! Nëse vdes, do të jetë mrekulli.

Përnjëherë do të hyj në lavdi. Pastaj nuk do të

ketë më mundime - unë do ta shoh Zotin tim faqe

për faqe dhe do të jem i mbështjellë me

shkëlqimin e tij. Jo, nuk më vjen keq nëse vdes

27

këtu». Kjo gjë i ndodhi pak kohë më vonë. Kur e

lexova këtë letër, mendova: «Sa mirë që një i ri

nuk i frikësohej vdekjes vetëm se e njihte Jezusin!»

Vërtet, Jezusi është Princi i jetës. Ai u jep të

vetëve sigurinë për jetën e përjetshme.

Njëherë në Laipcig, për festen e kishës, ishte

organizuar një pritje në bashkinë e qytetit. Aty

ishin mbiedhur funksionarët e lartë të qytetit dhe

ata të kishës. U mbajtën fjalime të kujdesshme që

të mos i shkaktonin pakënaqësi njëri-tjetrit.

Ceremoninë duhe] ta mbyllte Heinrich Giesen,

sekretar i përgjithshëm i kishës, të cilës po i

kremtonim përvjetorin. Nuk mund ta harroj atë

çast kur Heinrich Giesen u ngrit dhe tha: «Zotërinj,

ju po na pyetni se çfarë njerëz jemi ne. Kisha

dashur t'ju trego] me vetëm një fja.lir Ne jemi

njerëz që lutemi: 'Zot i dashur, më bëj të shenjtë

që të mund të hyj në parajsë!'» Pastaj u ul përsëri.

Ishte e pabesueshme se si të pranishmit u

tronditën përnjëherë.

Paul Gerhadt, poet i krishterë, ka shkruar:

Kështu vërtet do ta kaloj

Jetën në këtë botë,

Por, n'këtë çadër të huaj

Nuk mendoj të rri dot.

28

Rrugën time e ndjek

Në Vendlindje që çon,

Atje ku Ati im më pret

Dhe me mall më përqafon.

Dëshiroj që edhe ju të mund të vazhdoni në

këtë mënyrë udhëtimin tuaj nëpër këtë botë.

Pse kemi nevojë për Jezusin? Sepse gjithçka,

absolutisht gjithçka, varet nga ajo nëse e njohim

atë!

29

Table of Contents

Perëndia po, por pse Jezusi?