Wilhelm Busch
Perëndia po, por pse Jezusi?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"
Titulli i origjinalit: „Gott ja, aber wozu Jesus?"
© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn
© për botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera
Literaturdienst Zum Guten Brunnen,
Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich
Në bashkpunim me:
EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund
Verbreitung Christlicher Schriften
Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8
Përktheu: Tom Pergjokaj
Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi
Botimi i pare 2000
Shtypur në Zvicer: Good News Druck, Höri ZH

PERËNDIA PO, POR PSE JEZUSI?
Një pastor i moshuar, siç jam unë, i cili gjithë
jetën ka punuar në qytete të mëdha, vite me
radhë dëgjon vazhdimisht të njëjtat pyetje. Ato
janë pyetje të përzemërta. Njëra prej tyre është:
«Si mund ta lejojë Zoti këtë?» Një tjetër
tingëllon: «Kaini dhe Abeli ishin vëllezër. Kaini
vrau Abelin. Kush ishte gruaja e Kainit?» Por
njëra prej pyetjeve më të dashura është kjo:
«Zotëri pastor, ju gjithmonë flisni për Jezusin. Ju
jeni një fanatik! Nuk është me rëndësi se çfarë
feje ka njeriu. Me rëndësi është që të ketë
respekt ndaj të Lartit, të Padukshmit».
Kjo është e qartë si drita e diellit, apo jo?
Gëte, i cili ishte nga Frankfurti prej nga jam
edhe unë, ka thënë diçka të ngjashme:
«Ndjenjat janë gjithçka; emri është vetëm

zhurmë dhe tym...» Nuk është me rëndësi a
flasim për Allahun, Buden, fatin apo për
«Qenien e Lartë». Me rëndësi është që të
besojmë në diçka. Të kërkosh të përcaktosh
besimin është fanatizëm. Kështu mendojnë të
paktën pesëdhjetë për qind e njerëzve, apo
jo? Ende më kujtohet një zonjë e moshuar, e
cila njëherë më pat thënë: «O, z. pastor, prapë
me ato bisedat tuaja për Jezusin. A nuk ka
thënë vetë Jezusi: 'Në shtëpinë e Atit tim ka
shumë banesa'? Atje ka vend per të gjithë!»
Miq të dashur, ky është një gabim i rëndë!
Isha në Berlin njëherë, në aeroportin
Tempelhofer Feld. Para se të hipnim në
aeroplan duhej të kalonim nëpër kontrollin e
pasaportave. Përpara meje ishte një njeri i
madh, i gjatë përtej mase, me një mbulesë të
madhe udhëtimi që e mbante nën sqetull. Ai
me të shpejtë ia paraqiti pasaportën nëpunësit
të doganës. «Mos u ngutni!» - i tha nëpunësi.
«Pasaporta juaj paska skaduar!» «Mos u bëni
cikërrimtar!» - iu përgjigj njeriu. «Me rëndësi
është ta kern pasaportën». «Jo», tha me
vendosmëri nëpunësi, «me rëndësi është të
keni pasaportë të vlefshme».
Pikërisht kështu është edhe me besimin.
Nuk është me rëndësi që vetëm të besosh në

diçka - pa marrë parasysh se në çka. Çdokush
në mënyrën e vet beson në diçka. S'ka shumë
kohë që njëri më tha: «Besoj se me një kilo-
gram mish lope mund të bëhet një supë e
mirë». Edhe ky është një lloj besimi! Nuk
është e thënë që të kemi çfarëdo besimi, por
ta kemi besimin e vërtetë, besimin me të cilin
mund të jetojmë edhe kur gjithçka në jetë na
duket e errët, besimin i cili na ndihmon në
tundime të mëdha dhe i cili na ndihmon të
ballafaqohemi me vdekjen. Vdekja është një
provë e madhe për vërtetësinë e besimit
tonë.
Ekziston vetëm një besim i vërtetë me të
cilin mund të jetojmë si duhet dhe të vdesim
si duhet: ky është besimi në Zotin Jezu
Krisht, Birin e Perëndisë. Jezusi vetë ka
thënë: «Në shtëpinë e Atit tim ka shumë
banesa». Mirëpo, ekziston vetëm një derë për
të hyrë në banesat e Perëndisë: «Unë jam
dera: kush hyn nëpër mua, do të shëlbohet».
Jezusi është dera. E di mirë se njerëzit nuk
duan të dëgjojnë këtë. Ata mund të
diskutojnë për Perëndinë me ore të tëra, të
shkëmbejnë mendime lidhur me atë se çfarë
mund të jetë ai. Por, për Jezusin nuk mund të
diskutojnë.

Po ju them: vetëm besimi në Jezusin, Birin e
Perëndisë, mund të na shpëtojë dhe të na
mundësojë të jetojmë dhe të vdesim në paqe.
Një ngjarje e vogël që më ka ndodhur
njëherë, para disa vjetësh, kur po shëtisja nëpër
Essen, tregon se si ky besim njerëzve u duket
qesharak. Dy burra po rrinin në trotuar, si duket
ishin minatorë. Në çastin kur po kaloja pranë
tyre, njëri më përshëndeti: «Tungjatjeta, zotëri
pastor!» Unë u ktheva dhe e pyeta: «Prej nga
njihemi?» Ai qeshi dhe i tha tjetrit: «Ky është
pastor Busch! Djalosh shumë i mirë!» -
«Faleminderit!» i thashë. «Djalosh i mirë»,
vazhdoi ai, «por është pak budalla!» - «Budalla?
Pse?» pyeta me zemërim. Pastaj ai përsëriti:
«Vërtet, pastori është një djalosh shumë i mirë!
Veçse vazhdimisht flet për Jezusin!» U gëzova.
«Mik i dashur», i thashë, «nuk jam budalla!
Mbas njëqind vjetësh do të jeni në amshim.
Pastaj gjithçka do të varet nga ajo se a e keni
njohur Jezusin. Prej tij varet se a do të jeni në
parajsë apo në ferr. Më tregoni, a e njihni
Jezusin?» Ai duke qeshur iu kthye minatorit
tjetër: «E sheh, përsëri ia filloi!»
Pikërisht këtë po dua të filloj tani. Në Bibël
ka një varg që do ta përdor si pikëmbështetje. Ai
varg tingëllon kështu: «Kush ka Birin (e

Perëndisë), ka jetën». Ndoshta keni dëgjuar ose
lexuar diçka për Jezusin, por kjo nuk do të thotë
se ju e keni atë. «Kush ka Birin e Perëndisë» -
dëgjojeni mirë fjalën «ka» - «ka jetën» - këtu dhe
në përjetësi! «Ai që nuk ka Birin e Perëndisë,
nuk ka jetën». Kështu thotë Fjala e Zotit. E dini
proverbin: «Kush ka, ka!» Të njëjtin kuptim ka
vargu biblik që përmendëm. Prandaj kisha
dashur t'ju bind - për të mirën tuaj - që ta
pranoni Jezusin dhe t'ia dorëzoni jetën tuaj në
duart e tij. Jeta pa të është mjerim.
Do t'ju tregoj pse duhet të besojmë vetëm në
Jezusin dhe pse besimi në të është i vetmi besim
i vërtetë. Ose, të shprehem më personalisht:
kisha dashur t'ju tregoj pse më duhet Jezusi dhe
pse duhet të besoj në të.
1. Jezusi është zbulesa e perëndisë
Kur dikush më thotë: «Unë besoj në Perëndinë,
por pse më duhet Jezusi?» unë i përgjigjem: «Kjo
është marrëzi! Perëndia është Perëndi i
padukshëm! Pa Jezusin nuk mund të dimë asgjë
për Perëndinë!»
Njerëzit mund të trillojnë Perëndinë e tyre,
«Zotin e dashun>, për shembull, i cili nuk e lë në
7

baltë një njeri të ndershëm që nuk pi më shumë se
pesë kriklla birrë në ditë! Por Perëndia nuk është
ashtu! Allahu, Buda - janë vetëm projektime të
dëshirave tona. Po Perëndia? Pa Jezusin nuk mund
të dimë asgjë për Perëndinë. Jezusi na e shfaq
Perëndinë. Perëndia ka ardhur te ne në personin e
Jezusit.
Do t'ju bë] të qartë këtë përmes një ilustrimi.
Përfytyrojeni një shtresë të trashë mjegulle. Prapa
kësaj shtrese mjegulle është i fshehur Perëndia.
Meqë njerëzit nuk mund të jetojnë pa të, ata
fillojnë ta kërkojnë. Ata përpiqen të depërtojnë në
mjegull. Këto janë përpjekjet e feve të ndryshme.
Përmes tyre njerëzit mundohen ta gjejnë Perëndinë.
Të gjitha fetë kanë një gjë të përbashkët: të gjitha
kanë mbetur në mjegull dhe nuk e kanë gjetur
Perëndinë.
Perëndia është Perëndi i fshehur. Këtë e ka
kuptuar mirë një njeri që quhej Isaia, i cili pastaj
ka thirrur: «Zot, ne nuk mund të vijmë te ti. Ah,
sikur ti t'i shqyeje qiejtë dhe të zbrisje!» Dhe,
merrne me mend, Perëndia e ka dëgjuar këtë
britmë! Ai çau mjegullën e trashë dhe erdhi te ne -
në Jezusin. Perëndia erdhi te ne atë ditë kur
engjëjt po brohoritnin në fushën e Betlehemit:
«Sot, ju lindi Shpëtimtari! Lavdi Hyjit në më të
lartin qiell!» Kurse tani Jezusi na thotë: «Kush më
8

ka parë mua, ka parë edhe Atin». Pa Jezusin nuk
do të kisha ditur asgjë për Perëndinë. Ai është i
vetmi person prej të cilit mund të marr njohje të
sigurt për Perëndinë. Si mund të thotë dikush:
«Unë mundem pajezusin!»
2. Jezusi është dashuria
shpëtimtare e perëndisë
Njëherë më intervistoi një gazetar. Ai më
pyeti: «Pse mbani takime të këtilla?» Unë iu
përgjigja: «Sepse kam frikë se njerëzit do të
shkojnë në ferr!» Ai qeshi dhe më tha: «Ferri
nuk ekziston!» Unë ia ktheva: «Do të shohim.
Pas njëqind vjetësh do ta dini nëse keni ju të
drejtë apo Fjala e Zotit. «Më thuaj», e pyeta,
«a i je frikësuar ndonjëherë Perëndisë?» «Jo!»
u përgjigj. «Askush nuk ka nevojë t'i
frikësohet Zotit të dashur!» Pastaj i sqarova:
«Edhe ai që ka njohuri të cekëta për
Perëndinë duhet ta dijë se nuk ka asgjë më të
tmerrshme se Perëndia i shenjtë dhe i drejtë,
Gjykatësi i mëkateve tona. A mendoni se ai
do t'i lërë pa i gjykuar mëkatet tuaja? Ju po e
quani 'Zoti i dashur'. Bibla nuk e quan vetëm
ashtu. Bibla thotë shumë më tepër: 'Është gjë

e tmerrshme të bjerë njeriu në duart e
Perëndisë së gjallë'».
A jeni frikësuar ndonjëherë nga Perëndia? Në
qoftë se jo, atëherë ende nuk keni filluar ta dalloni
realitetin e tmerrshëm të Perëndisë së shenjtë dhe
të mëkateve tuaja. Por kur të filloni t'i frikësoheni
Perëndisë, do të pyetni: «Si mund të qëndroj para
Perëndisë?» Unë besoj se marrëzia më e madhe e
kohës sonë është se nuk i frikësohemi më
zemërimit të Perëndisë. Kur një popull nuk e merr
më seriozisht Perëndinë e gjallë dhe zemërimin e
tij kundër mëkatit, kjo është një shenjë ngurtësie
të tmerrshme.
Profesor Karl Heim më ka treguar njëherë për
një udhëtim që kishte bërë për në Kinë, Pekin.
Atje e kishin çuar në një mal në majën e të cilit
ishte i ndërtuar një altar që quhej «altari i
qiellit». I shpjeguan se «natën e pajtimit» qindra e
mijëra njerëz shkonin atje, me fenerë në dorë.
Pastaj shkonte edhe perandori - në atë kohë në
Kinë ende sundonin perandorët - dhe sillte flinë e
pajtimit për popullin e vet. Pastaj profesor Heim
vazhdoi: «Këta paganë dinin se ç'ishte zemërimi i
Perëndisë dhe se njeriu ka nevojë për t'u pajtuar
me Perëndinë».
Njeriu i ngritur, përkundrazi, mendon se mund
të flasë për «Zotin e dashun> dhe se Perëndia do të
10

jetë i kënaqur përderisa ai i paguan taksat kishës!
Është koha që të fillojmë përsëri t'i frikësohemi
Perëndisë! Të gjithë kemi mëkatuar. Vërtet, secili
prej nesh.
Pasi të mësohemi përsëri t'i frikësohemi
Perëndisë, do të pyesim: «Si mund t'i ikim
zemërimittë Perëndisë? Kush mund të na
shpëtojë?» Vetëm pasi të fillojmë t'i bëjmë këto
pyetje, do të na hapen sytë dhe do të kuptojmë se
Jezusi është dashuria çliruese e Perëndisë.
«Perëndia dëshiron që të gjithë njerëzittë
shpëtohen». Por ai nuk mund të jetë i padrejtë.
Perëndia nuk mund ta lërë mëkatin pa e denuar.
Për këtë arsye ai e dha Birin e tij - për të na
shpëtuar nga mëkati dhe për të na pajtuar me
Perëndinë.
Ta zëmë se po shkojmë bashkë në Jerusalem.
Jashtë qytetit është një kodër. Aty janë mbledhur
mijëra njerëz. Lart mbi kokat e njerëzve janë
ngritur tre kryqa. Njeriu në kryqin e majtë është si
ne - mëkatar. Cjithashtu edhe ai në anën e djathtë.
Por shikojeni atë njeriun në mes. Ai që ka një
kurorë ferrash në kokë. Ai është Biri i Perëndisë së
gjallë!
O njeri i shenjtë sa shumë plagë që ke,
Nga koka e trupi t'pikon djersë e gjak,
11

/ përbuzur, i përqeshur nga kjo böte je,
I rrahur, i munduar pa mëshirë aspak!
Pse u kryqëzua Jezusi? Ai kryq është altari i
Perëndisë. Dhe, Jezusi është «Qengji i Perëndisë
që i shlyen mëkatet e botës» dhe na pajton me
Perëndinë.
Derisa nuk e gjeni Jezusin, hidhërimi i Perëndisë
qëndron mbi ju, edhe nëse nuk e dini këtë, edhe nëse
e mohoni. Vetëm ai që vjen te Jezusi mund të gëzojë
paqen e Perëndisë. Sepse, «ai e mori dënimin, në
mënyrë që ne ta kemi paqen».
Më lejoni ta ilustroj këtë me një shembull të
thjeshtë. Gjatë Luftës së Parë Botërore kam shërbyer
si artiljer. Topattanë ishin me mburoja. Një ditë
kishim dalë në vijën e frontit pa këmbësorinë
mbrojtëse përpara. Atë ditë na sulmuan tanket. Një
breshër plumbash nga radhët e këmbësorisë së
armikut qëlluan mburojat e topave tanë, por
mburojat ishin mjaft të trasha dhe ne ishim fshehur
prapa tyre. Në atë çast mendova: «Nëse e zgjas
dorën jashtë mburojës, do të më bëhet shoshë nga
plumbat dhe do të kisha derdhur shumë gjak. Por
prapa mburojes jam i sigurt».
Jezusi është mburoja ime. E di mirë se pa
Jezusin nuk do t'i kisha qëndruar gjyqit të
Perëndisë. Pa Jezusin nuk do të kisha pasur paqe
12

në zemër, pa marrë parasysh se çka do të kisha
bërë. Pa Jezusin nuk mund të vdes i qetë. Pa
Jezusin do të kisha shkuar në shkatërrimin e
përjetshëm.
S'ka dyshim që ekziston vdekja e përjetshme -
pritni pak dhe do të shihni! Por kur qëndroj prapa
kryqit të Jezusit, jam i sigurt ashtu si isha prapa
mburojes së topit. Jam plotësisht i sigurt se ai është
Shpërblyesi im, Shpëtimtari im. Jezusi është
dashuria çlirimtare e Perëndisë.
Dëgjoni me vëmendje. «Perëndia dëshiron që
të gjithë njerëzit të shpëtohen». Për këtë arsye ai e
dha Birin e tij: për të na shpëtuar nga mëkati dhe
për të na pajtuar me Perëndinë. Kjo vlen edhe per
ju! Mos pushoni derisa nuk e keni siguruar paqen
e Perëndisë, shpëtimin që jep ai!
Pse kam nevojë për Jezusin?
3. VETËM JEZUSI MUND TA ZGJIDHË
PROBLEMIN MË TË MADH TË JETËS
E dini se cili është problemi më i madh i
jetës? Pleqtë, natyrisht, mendojnë për tëmblin,
veshkët, ose ndonjë sëmundje tjetër që mund ta
kenë. Të rinjtë për dashnorin ose dashnorën.
Çdokush ka ndonjë problem. Por, më besoni,
13

problemi më i madh në jetë është mëkati ynë
para Perëndisë.
Shumë vite kam shërbyer mes të rinjve dhe
gjithnjë më duhej të kërkoja ilustrime të reja për
t'iu ndihmuar që ta kuptonin këtë të vërtetë.
Njërën prej atyre iiustrimeve do ta përdor këtu. U
thosha: «Përfytyrojeni se që nga iindja e mbajmë
një rreth hekuri në qafë. Ta zëmë se sa herë që
mëkatoj, i ngjitet një hallkë. Kam një mendim të
ndyrë: një hallkë. Sillem keq me nënën: një
hallkë. Flas keq për të tjerët: një hallkë. E kaloj
ditën pa u lutur dhe bë] sikur Zoti nuk ekzistion:
një hallkë. Bëhem i pandershëm, gënjej: një
hallkë».
Përpiquni ta përfytyroni gjatësinë e zinxhirit që
tërheqim prapa. Ky është zinxhiri i mëkateve tona.
Ndonëse zinxhiri nuk shihet, mëkatet janë të
vërteta para Zotit. Mëkatet tona janë të shumta
dhe ne i tërheqim ato me vete ngado që të
shkojmë. Shpesh pyes veten pse njerëzit nuk janë
të lumtur dhe të kënaqur edhe atëherë kur i kanë
punët mirë. Duket se kanë çdo arsye për të qenë
të lumtur, por nuk janë. Pse? Nuk mund të jenë të
lumtur sepse me vete mbartin zinxhirin e rëndë të
mëkateve të tyre. Dhe, askush nuk mund t'i lirojë
nga ky zinxhir, asnjë predikues, asnjë prift, madje
as edhe një engjëll. As Perëndia nuk mundet
14

thjesht ta heqë sepse ai është i drejtë: «Ç'të
mbjellësh, do të korrësh».
Por këtu është Jezusi! Ai është i vetmi që mund
ta zgjidhë problem in më të madh të jetës sonë. Ai
ka vdekur për mëkatet tona. Me vdekjen e tij ai ka
paguar per to. Prandaj ai mund të na lirojë nga
zinxhiri i mëkateve tona. Ai është i vetmi që mund
ta bëjë këtë!
Nga përvoja ime mund t'ju tregoj se çlirim i
vërtetë është kur e din se të janë falur mëkatet. Kjo
është liria më e madhe që dikush mund ta
përjetojë. Ky përjetim jo vetëm që ndryshon jetën,
por edhe vdekjen. Ju pleqtë do ta kuptoni mirë
këtë: të vdesësh dhe ta dish se të janë falur
mëkatet është mire, por të vdesësh dhe të shkosh
në përjetësi duke i marrë mëkatet me vete është
diçka e tmerrshme.
Njoh njerëz të cilët gjatë gjithë jetës së tyre
thoshin: «Unë jam i mirë. Unë jam i drejtë». Por
një ditë ata do të vdesin dhe do ta lënë edhe
dorën e mikut të fundit dhe do të zbulojnë se
anija e jetës së tyre, e përfshirë nga rryma e
përjetësisë, lundron drejt takimit me Perëndinë.
Asgjë nuk do të mund të marrin me vete: as
shtëpizën, as llogarinë e bankës, as librezën e
kursimit - vetëm mëkatin. Kështu do të dalë
njeriu para Perëndisë. Gjë e tmerrshme! E tillë
15

është vdekja e njeriut. Kur disa thonë: «Ashtu
vdesin të gjithë njerëzit!» - atëherë ata vërtet
vdesin ashtu! Por ti nuk ke nevojë të vdesësh
ashtu! Jezusi të ofron faljen e mëkateve! Ky është
çlirimi më i madh që ekziston.
Kam qenë 18 vjeçar kur kam përjetuar se
ç'është falja e mëkateve. Zinxhiri im u këput dhe
ra. Pastaj ndodhi me mua ashtu siç thotë një
këngë:
Lavdi Zotit që më shpëtoi.
Nga mëkati ai më liroi.
Sot ty t'kërkon zemra Ime
Dhe shpirti im ty t'dëshiron.
Dëshira ime është që edhe ju ta përjetoni faljen
që ofron Zoti. Ejani pranë Jezusit. Ai po ju pret.
Thoni: «Zot, jeta ime është e çoroditur dhe plot
me mëkate. Nuk kam dashur ta pranoj këtë.
Gjithmonë e kam mbajtur veten per njeri të mirë.
Tani po i sjell të gjitha mëkatet e mia para teje.
Dua të besoj se gjaku yt mund të m'i shlyejë të
gjitha mëkatet». Falja e mëkateve është gjë e
mrekullueshme.
Në shekullin e 17 në Angli ka jetuar një njeri
me emër John Bunyan. Shumë vite i ka kaluar në
burg për shkak të besimit të tij. Disa gjëra nuk
16

ndryshojnë kurrë! Mbas Fjalës së Zotit, burgu
është gjëja më stabile. Në burg, Bunyan shkroi
një libër të mrekullueshëm, i cili edhe sot është
aktual. Aty ai paraqet jetën e të krishterit si një
udhëtim plot me aventura të rrezikshme. Libri flet
për një njeri që jetonte në qytetin e Shkatërrimit.
Atë papritmas e kap një shqetësim dhe thotë
përafërsisht kështu: «Këtu asgjë nuk është në
rregull. Më mungon paqja. Jam i mjerë. Duhettë
iki nga ky vend». I tregon gruas për këtë. Ajo i
thotë: «Je nervoz. Ke nevojë për pushim». Por,
asgjë nuk i ndihmon. Shqetësimi mbetet. Pastaj
një ditë vendos: «S'më ka mbetur gjë tjetër,
duhet patjetër të iki nga ky qytet!» Dhe ikën. Pas
disa hapave kupton se mbante një barrë të rëndë
në shpinë. Dëshiron ta heqë, por nuk mundet. Sa
më shumë që largohej, aq me tepër i rëndohej
barra. Para se të nisej nuk e kishte ndier këtë
barrë, i ishte dukur normale. Por duke u larguar
nga qyteti i Shkatërrimit, barra i bëhej gjithnjë e
më e rëndë. Më në fund mezi që mund të ecte.
Me mundim të madh arrin të ngjitet përpjetë një
shtegu malor. Barra i bëhet pothua] e
padurueshme. Papritmas, te një kthesë, sheh një
kryq para vetes. Gati i pavetëdijshëm bie te kryqi,
kapet për të dhe shikon lart. Po në këtë çast
ndien se barra i hiqet nga shpina dhe, duke u
17

rrokullisur me një krismë të madhe, bie në
humnerë.
Ky tregim është një ilustrim për atë se ç'mund
të përjetojë një njeri kur afrohet te kryqi i Jezu
Krishtit
Në je rëndë i ngarkuar,
Edhe barren nuk mban dot,
Ngrit lart sytë e vështro Zotin;
Veten mos mundo më /cot.
Mua më janë falur mëkatet sepse Shpëtimtari
im ka pësuar për mua. Zinxhiri i mëkateve më
është hequr. Barrën nuk e kam më. Askush tjetër
përveç Jezusit nuk mund të të japë një dhuratë si
kjo: faljen e mëkateve.
Pse kam nevojë për Jezusin? Do t'ju tregoj
edhe një arsye pse besoj në Jezusin.
4. Jezusi është bariu i mirë.
Me siguri e keni provuar se sa keq është të jesh
i vetmuar dhe sa e zbrazët duket jeta në atë kohë.
Në vetmi kuptojmë: «Diçka më mungon. Por
çka?» Po ju tregoj unë. Ju mungon Shpëtimtari i
gjallë!
18

Pak më pare u tregova se Jezusi ka vdekur në
kryq për të paguar për mëkatet tona. Mos e harroni
këtë varg: «Ndëshkimi që na solli paqen ra mbi të».
Të vdekur e zbritën nga kryqi dhe e vunë në një
varr të gërmuar në shkëmb. Pasta] rrokullisën një
gur të madh para hyrjes së varrit. Për të qenë
plotësisht të sigurt, guvernatori romak urdhëroi që
të vulosej guri dhe të vihej roja te hyrja e varrit.
E marr me mend se ndonjëri prej ushtarëve që
bënin rojë mund të ketë qenë luftëtar i paepur që
ka luftuar nëpër shumë vende të njohura të asaj
kohe si: në Gali, Germani, Azi, Afrikë... Ndoshta
trupat e tyre kishin shenja plagësh. Në agimin e
ditës së trete ata qëndronin para varrit me mburoja,
heshta dhe helmeta. Legjionarëve romakë vërtet
mund t'iu zihej besë kur bënin rojë. Por, Bibla
thotë: «...një engjëll i Zotitzbriti nga qielli, e
rrokullisi gurin». Dhe Jezusi doli nga varri. Kjo
pamje ishte aq e frikshme, sa ushtarët e paepur
ranë përtokë si të vdekur. Pak më vonë, Jezusi takoi
një vajzë të varfër. Bilbla thotë se Jezusi kishte
dëbuar më parë shtatë demonë prej saj. Atë
mëngjes vajza ishte duke qarë. Jezusi iu afrua. Ajo
nuk ra përtokë nga frika. Përkundrazi, lotët e saj u
kthyen në lot gëzimi kur e njohu Jezusin e ringjallur
dhe tha: «Mësues!» Ajo u ngushëllua sepse e dinte
se «Jezusi, Bariu i mirë, ishte i gjallë dhe pranë saj».
19

E shihni, për këtë arsye dua ta kern Jezusin.
Kam nevojë që dikush të më kapë për dore. Jeta
më ka futur në ujëra të turbullta. Për shkak të
besimit kam kaluar shumë kohë në burgjet
naziste. Në burg, nganjëherë, mendoja: «Edhe
një hap dhe do të bie në errësirën e çmendurisë
prej nga nuk mund të kthehem më». Pastaj më
afrohej Jezusi. Përsëri gjithçka kthehej në
gjendjen normale. Këtë mund ta vërtetoj.
Në burg më është dukur një natë sikur u hap
vetë ferri. Atë natë nazistët kishin sjellë të
burgosur, të eilet pastaj do t'i çonin në një kamp
përqendrimi. Ata nuk kishin asnjë fije shprese.
Në mesin e tyre kishte kriminelë dhe të
pafajshëm - hebrenj. Atë natë, ishte e shtunë,
zemrat e atyre njerëzve ishin të mbushura me
deshpërim të thellë. Papritmas filluan të bërtasin
me sa zë që kishin. Nuk mund ta merrni me
mend këtë skenë. Një ndërtesë e tërë e
mbushur me klithma deshpëruese njerëzish, të
cilët përplaseshin në mure dhe në dyer të
qelive. Gardianët u nervozuan dhe shtinë me
revole në tavan dhe, duke vrapuar prej një qelie
tek tjetra, filluan t'i godasin me grushta majtas e
djathtas. Unë rrija ulur në qeli dhe mendoja:
«Kështu duhet të jetë në fern>. Është vështirë të
përshkruhet një skenë e tillë. Pikërisht në atë
20

çast më erdhi mendimi: «Jezusi! Ai është këtu!»
Po ju tregoj atë që kam përjetuar. Pastaj kam
pëshpëritur në qelinë time me zë të ulët, fare të
ulët: «Jezus! Jezus! Jezus!» Për tre minuta u
kthye qetësia.
A më kuptoni? E thirra atë. Askush tjetër nuk
më dëgjoi, përveç Jezusit - dhe demonët u
larguan. Pastaj, megjithëse ishte e ndaluar,
këndova me zë të lartë:
yezus / dashur gëzimi im je ti,
Ma kthen shpresën përsëri,
Ti ndodhesh në çdo deshpërim,
Si mbrojtësi im më sjell shpëtim,
Ti më largon prej kotësisë
Dhe më afron pranë Perëndisë,
Çast i bekuar është i yti kthim,
Çdo gjëje të keqe i sjell ndalim.
Të gjithë të burgosurit e dëgjuan këtë këngë.
Gardianët nuk thanë asnjë fjalë pse po këndoja
me zë të lartë. Miq të dashur, në atë çast kam
përjetuar se ç'do të thotë ta kesh Shpëtimtarin e
gjallë.
Kam thënë edhe më parë se të gjithë do ta
përjetojmë një ditë çastin e fundit - vdekjen.
Njëherë m'u afrua njëri dhe më tha: «Ju
21

priftërinjtë gjithmonë i frikësoni njerëzit duke u
fulour për vdekjen». Unë iu përgjigja: «Nuk kam
nevojë ta frikësoj askënd me këtë. Kësa] i
frikësohemi të gjithë!» Çfarë ngushëllimi do të jetë
kur në çastin e fundit të mund ta kapim dorën e
Bariut të mirë! Njerëzit më thonë, dhe besoj se
është e vërtetë, se «Njeriu i sotëm më pak i
frikësohet vdekjes se jetës. Jeta për të është shumë
më e keqe se vdekja». Mirëpo, miq të dashur,
ekziston një gjë më e mirë: të jetosh me
Shpëtimtarin!
Dua t'u tregoj një ngjarje tjetër, të cilën shpesh
e kam përdorur si ilustrim. Është e pabesueshme,
por e vërtetë. Kam njohur një industrialist në
Essen. Ishte njëri prej atyre njerëzve që dinte të
bënte humor. «Zotëri», më thoshte, «bëni mirë që
fëmijëve ua mësoni të mirën. Urdhëroni një çek
prej 100 markash për punën tuaj!» Por kur e
pyesja se ku qëndronte ai me besimin, shpejt më
përgjigjej: «Lene atë, zotëri, e dini, unë kam
botëkuptimin tim...» E shihni? Ishte njeri i mirë,
por larg nga Zoti ashtu si Hëna nga Siriusi.
Një ditë po kurorëzoja një çift të ri. Kjo
nganjëherë nuk është edhe aq e këndshme në
kishat tona të mëdha e të zbrazëta. Çifti i ri erdhi
bashkë me disa dhjetëra dasmorë. Ishin ulur si të
humbur në atë kishë të madhe. Miku im
22

industrialist ishte kumbar. Vërtet më vinte keq per
këtë njeri. Kishte veshur një frak elegant dhe në
dorë mbante kapelën cilindrike. Nuk dinte gjë se si
duhej të sillej në kishë. Nga fytyra mund t'ia lexoje
mendimet: «A duhet të bie në gjunjë? Ose të bëj
kryq? Ç'duhettë bëj?» U mundova t'i ndihmoja që
të ndihej i lire, la mora ciiindrin nga dora dhe e
lashë mënjanë. Pastaj filluam të këndojmë. Ai nuk
e kishte idenë për këngën që këndonim, por
mundohej të këndonte bashkë me ne. A mund ta
përfytyroni atë zotëri? Përndryshe, atij nuk i
mungonin sjelljet jashtë kishës.
Pastaj ndodhi diçka shumë e jashtëzakonshme.
Nusja kishte qenë ndihmëse në shërbesat e
fëmijëve, kështu që tani kishin ardhur rreth 30
vajza për të kënduar në ceremoninë e martesës.
Ato kishin hipur lart në galeri dhe me zërat e tyre
të ëmbël fëmijërorë filluan të këndojnë një këngë
të thjeshtë:
Zoti është Bariu i mirë,
Asgjë mua s'më mungon,
Në fusha të gjëlb'ra m'shpien,
I hodha një vështrim mikuttim dhe u çudita:
«Ç'ka ky njeri? Mos u sëmur?» E kishte ulur kokën,
kishte mbuluar fytyrën me duar dhe po dridhej. Së
23

pari mendova: «I paska ndodhur diçka! Duhet ta
thërras mjekun». Mirëpo, pastaj kuptova se po
qante pandërperë. Kënga vazhdoi:
Në fusha të gjëb'ra m'shpien,
Zemrën time ma gëzon.
Në shtigje të drejta m'pfm,
Nga mëkati Ai më mbron;
Zoti është Udhëheq'si im,
Jetën time e drejton.
Cjithë ai burrë, industrialist i madh, rrinte ulur
dhe qante. Përnjëherë e kuptova se ç'kishte ndodhur
në kishën e zbrazët. Ai kishte thënë me vete: «Këta
fëmijë kanë diçka që unë nuk e kam: Bariun e mirë.
Unë jam një njeri i mjerë, i vetmuar dhe i humbur!»
Edhe ju, pa marrë parasysh kush jeni, mashkull
apo ferner, nuk do të arrini shumë në jetë nëse nuk
mund të thoni si këta fëmijë: «Jam i lumtur që i
takoj grigjës së Jezu Krishtit dhe që kam Bariun e
mirë». Pa të nuk mundeni! Pse të mos merrni
vendimin jetësor, i cili ju mundëson që këto fjalë të
jene edhe tuajat?
Pse besoj në Jezusin? Sepse ai është bariu i mirë,
miku im më i mirë, Shpëtimtari i gjallë.
Pse kam nevojë për Jezusin? Dua t'ju tregoj edhe
arsyen e fu nd it:
24

5. Jezusi është princi i jetës
Para shumë vitesh kam organizuar një kamp
në Böhmerwald. Pasi u larguan të rinjtë, unë
duhe] të rrija edhe një ditë për të pritur makinën
që do të vinte për të më marrë. Atë natë fjeta në
një kullë gjuetarësh, e cila dikur i kishte takuar
një mbreti. Në atë kohë, aty banonte vetëm
pylltari. Ndërtesa ishte gjysmë e rrënuar. Nuk
kishte rrymë elektrike, por kishte një dhomë dite
të madhe me një oxhak ku ndizej zjarri. Pylltari
më solli një llambë vajguri dhe më dëshiroi natë
të mirë. Jashtë gjëmonte stuhia. Shiu binte rrëke
nëpër bredhat që ishin rreth shtëpisë. Ishte një
vend ideal për tregime misterioze.
Pikërisht atë natë nuk kisha me vete asgjë për
të lexuar. Pastaj në skaj të oxhakut gjeta një
broshurë. Fillova të lexoj në dritën e zbehtë të
lambës së vajgurit. Kurrë nuk kisha lexuar diçka
kaq të tmerrshme. Në faqet e saja një mjek kishte
zbrazur zemërimin e tij kundër vdekjes. Faqe
mbas faqe kishte pjesë si kjo: «O vdekje, armiku i
njerëzimit! U mundova një javë të tërë që ta
heqja nga kthetrat e tua një jetë njeriu dhe
tamam kur mendova se e kisha shpëtuar, ti
25

qëndrove pranë shtratit të tij dhe ma rrëmbeve
duke u zgërdhirë - dhe i tërë mundi im shkoi kot.
Unë mund t'i shëroj njerëzit, por e di se gjithçka
është e kotë - vjen ti me dorën tënde skeletore.
O vdekje, ti je mashtruese, je armik!» Kështu
shfrente në çdo faqe urrejtjen kundër vdekjes.
Pastaj erdhi fragment! më i keq: «O vdekje,
fundi i të gjithave!» Dhe po e citoj fjalë për fjalë:
«O mallkim! Po të ishe me të vërtetë fundi i të
gjithave! Kur të shikoj, kthehesh në pikëpyetje.
Atëherë pyes veten a është vdekja vërtet fundi? Në
qoftë se jo, atëherë ç'është?»
Ja ku mund të arrini! Por unë mund t'ju them
se vdekja nuk është fundi i gjithçkajes! Jezusi, i
cili dinte gjithçka për të, ka thënë: «E gjerë është
rruga që të çon në shkatërrim... e ngushtë është
rruga që çon në jetë!» Fati ynë vendoset këtu në
tokë. Kjo është arsyeja pse gëzohem që kam
Shpëtimtarin, i cili më jep jetën këtu dhe në këtë
çast - i cili është jeta dhe i ciii çon në jetë. Për
këtë arsye dëshiroj t'u tregoj edhe të tjerëve për
të.
Gjatë Luftës së Parë Botërore kam qëndruar me
javë të tëra në Verdun ku në atë kohë zhvillohej
njëra prej betejave më të ashpra. Ndërmjet dy
vijave të frontit kishte një mori të vdekurish. Gjatë
gjithë jetës më ka ndjekur ajo era e neveritshme e
26

kufomave të kalbura. Sa herë që shoh përmendore
me ndonjë mbishkrim: «Të rënë për atdheun», e
ndie] atë duhmën e kufomave të Verdunit. Kur
mendoj se mbas njëqind vjetësh asnjëri prej nesh
nuk do të jetë më këtu, ma zë frymën përsëri ajo
duhmë e tmerrshme e vdekjes. A nuk e ndieni
edheju?
Mirëpo, në këtë botë të vdekshme ekziston
njëri që është ngjallur nga të vdekurit! Ai thotë:
«Unë jetoj, edhe ju do të jetoni! Besoni në mua!
Ejani tek unë! Kthehuni! Bëhuni të mitë! Do t'ju
çoj në jetë!» A nuk është kjo e mrekullueshme? Si
mund të jetojë njeriu në këtë botë të tmerrshme
pa këtë Shpëtimtar, i cili është jeta dhe të çon në
jetën e përjetshme?
Para pak ditësh lexova një letër të vjetër, të
cilën e kishte shtypur profesor Karl Heim. Letra
ishte e shkruar nga një ushtar i krishterë, i cili ishte
vrarë në Rusi gjatë Luftës së Parë Botërore. Në
letër shkruante: «Ajo që po ndodh këtu është një
egërsi. Kur rusët hedhin raketa, neve na kap
paniku. E çfarë të ftohti! E bora! Tmerr! Por unë
nuk kam frikë! Nëse vdes, do të jetë mrekulli.
Përnjëherë do të hyj në lavdi. Pastaj nuk do të
ketë më mundime - unë do ta shoh Zotin tim faqe
për faqe dhe do të jem i mbështjellë me
shkëlqimin e tij. Jo, nuk më vjen keq nëse vdes
27

këtu». Kjo gjë i ndodhi pak kohë më vonë. Kur e
lexova këtë letër, mendova: «Sa mirë që një i ri
nuk i frikësohej vdekjes vetëm se e njihte Jezusin!»
Vërtet, Jezusi është Princi i jetës. Ai u jep të
vetëve sigurinë për jetën e përjetshme.
Njëherë në Laipcig, për festen e kishës, ishte
organizuar një pritje në bashkinë e qytetit. Aty
ishin mbiedhur funksionarët e lartë të qytetit dhe
ata të kishës. U mbajtën fjalime të kujdesshme që
të mos i shkaktonin pakënaqësi njëri-tjetrit.
Ceremoninë duhe] ta mbyllte Heinrich Giesen,
sekretar i përgjithshëm i kishës, të cilës po i
kremtonim përvjetorin. Nuk mund ta harroj atë
çast kur Heinrich Giesen u ngrit dhe tha: «Zotërinj,
ju po na pyetni se çfarë njerëz jemi ne. Kisha
dashur t'ju trego] me vetëm një fja.lir Ne jemi
njerëz që lutemi: 'Zot i dashur, më bëj të shenjtë
që të mund të hyj në parajsë!'» Pastaj u ul përsëri.
Ishte e pabesueshme se si të pranishmit u
tronditën përnjëherë.
Paul Gerhadt, poet i krishterë, ka shkruar:
Kështu vërtet do ta kaloj
Jetën në këtë botë,
Por, n'këtë çadër të huaj
Nuk mendoj të rri dot.
28

Rrugën time e ndjek
Në Vendlindje që çon,
Atje ku Ati im më pret
Dhe me mall më përqafon.
Dëshiroj që edhe ju të mund të vazhdoni në
këtë mënyrë udhëtimin tuaj nëpër këtë botë.
Pse kemi nevojë për Jezusin? Sepse gjithçka,
absolutisht gjithçka, varet nga ajo nëse e njohim
atë!
29