ZOti^GJË
H-Ë T1LLA
MEO^ ^vizzera

Wilhelm Busch
Pse lejon Zoti gjëra të tilla?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"
Titulli i origjinalit: "Warum schweigt Gott??"
© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn
© per botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera
Literaturdienst Zum Guten Brunnen,
Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich
Në bashkpunim me:
EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund
Verbreitung Christlicher Schriften
Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8
Përktheu: Tom Pergjokaj
Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi
Botimi i pare 2000
Shtypur në Zvicer: Good News Druck, Höri ZH

PSE LEJON ZOTI GJËRA TË TILIA?
Gjëra të tmerrshme ndodhin në botë.
Një herë po ecja rrugës nëpër Essen, me
duket se ka qenë viti 1937, kur përballë meje po
vinte një djalosh 16 vjeçar, të cilin e njihja nga
takimet e të rinjve. Dukej krejtësisht i humbur. E
pyeta: «Ç'të ka ndodhur?» Ai m'u përgjigj: «Më
kanë çuar me dhunë në spital dhe më kanë
sterilizuar sepse nëna ime është izraelite. Kur u
ktheva në shtëpi, prindërit nuk i gjeta më».
Ai djalë nuk i ka pare kurrë më prindërit e
vet. Babanë ia kishin arrestuar, kurse nënën ia
kishin çuar në kampin e përqendrimit në
Auschwitz. Unë arrita ta çoja djaloshin në
Holandë dhe prej atje shkoi për Amerikë. Kurrë
nuk do ta harro] fytyrën e mjerueshme të atij

djaloshi dhe fjalët: «Më kanë çuar me dhunë në
spital dhe më kanë sterilizuar sepse nëna ime
është izraelite. Kur u ktheva në shtëpi, prindërit
nuk i gjeta më».
Gjëra të tmerrshme u ndodhin shumë
njerëzve. Kur ndodhin ngjarje të tilla, njerëzit
pyesin: «Ku është Zoti? A nuk e ka pare ai këtë?
Pse e ka lejuar këtë?»
Një i çmendur ka sulmuar me flakëhedhës
një shkollë fillore në Kein dhe ka vrarë 12
fëmijë. Përsëri para nesh shtrohet pyetja: «Ku ka
qenë Zoti? Pse e ka lejuar këtë?»
Më kujtohet një grua e re që ka pasur
kancerin. Ka vdekur ngadalë dhe me vuajtje të
mëdha. I ka lënë fëmijët të mjerë. Ai që
përjeton gjëra të tilla, pyet: «Ku ka qenë Zoti?
Pse e ka lejuar këtë?»
Ka shumë njerëz që mund të tregojnë
ngjarje të tilla dhe në fund të bëjnë po këto
pyetje.
Poeti ynë i dashur Friedrich Schiller ka
shkruar një vjershë me titull: «Kënga e gëzimit».
Në atë vjershë gjendet edhe ky varg: «Vëllezër,
mbi tendën e yjeve banon Ati i dashur».
Ndryshe nga kjo, njeriu i sotëm priret për të

thënë: «Vëllezër, mbi tendën e yjeve nuk
banon Ati i dashur».
Kur njeriu fillon të mendojë ashtu, kur fillon
të bëjë pyetje si: «Ku është Zoti? Pse e lejon ai
këtë? Pse hesht Zoti kur ndodhin gjëra të
tmerrshme?», ai mund të vijë deri të mendimet
e rrezikshme: «Ndoshta nuk ka Zot! Ndoshta
nuk ka qiell! Ndoshta ateizmi ka të drejtë!»
Miq të dashur, ai që ka mendime të tilla,
duhet të ketë frikë. Do të ishte gjë e
tmerrshme, po të ishte e vërtetë se nuk ka Zot.
Ne njerëzit do të ishim si kafshë - të vetmuar
dhe të braktisur. Do të ishim si fëmijë të
humbur, të cilët nuk dinë të gjejnë rrugën për
në shtëpi. Fjalët «nuk ka Zot» janë rrëqethëse.
Kur dikush më thotë: «Unë jam ateist», unë i
përgjigjem: «Nuk e keni idenë se ç'po thoni.
Mendoni nuk ka asgjë mbi ne?! Jemi të
vetmuar?! Vetëm ne njerëzit?!» Nuk ka asgjë
më të keqe për njeriun sesa vetë njeriu, apo jo?
Romakët kanë pasur një fjalë të urtë: «Homo
homini lupus». Kjo do të thotë: «Njeriu për
njeriun është ujk» - tmerr!
Meqenëse njerëzit shumë shpesh më kanë
pyetur: «Si mund të lejojë Zoti gjëra të tilla?

Pse hesht Zoti kur ndodhin gjëra të
tmerrshme?», po përpiqem të jap përgjigje.
Por, para së gjithash, ta keni parasysh se unë
nuk jam sekretari personal i Zotit. Ai nuk m'i ka
besuar planet e tij ose diktuar ato në stenogram.
Më kuptoni? Përveç kësaj, më duket pak marrëzi
të bëhen pyetje të tilla - sikur ne mund ta
kuptojmë Zotin. Mund ta kuptoj një dekan ose
një udhëheqës të lartë, por Zotin nuk mund ta
kuptoj si duhet Zoti thotë në Bibël: «Mendimet
e mia nuk janë mendimet tuaja, dhe as rrugët e
mia nuk janë rrugët tuaja». Kjo është mjaft e
qartë.
Megjithatë, me njohuritë që kam marrë nga
Bibla, do të përgjigjem në pyetjen: «Pse lejon
Zoti gjëra të tilla?»
1. Pyetje e gabuar
Që në fillim kisha dashur të them se pyetja:
«Pse lejon Zoti gjëra të tilla?» është e gabuar.
Ajo, me fjalë të tjera, është bërë në atë mënyrë
sikur të ishim në një sallë gjyqi: Në karrigen e
gjykatësit është ulur zonja Schulze ose pastor

Busch, kurse në bankën e të pandehurve është
ulur Zoti. Pastaj ne themi: «I pandehuri Zot, si
mund të lejosh gjëra të tilla? Pse hesht kur
ndodhin ato?» Dua t'ju them sinqerisht: Nuk
ekziston një Zot i tillë, i cili do të lejonte që ne
të uleshim në karrigen e gjykatësit, kurse ai në
bankën e të pandehurve.
Më kujtohet një ngjarje nga rinia. Kam qenë
27 vjeç kur kam ardhur në Essen. Në atë kohë
shpërtheu një grevë e madhe minatorësh, që i
shqetësoi njerëzit. Një ditë kur po kaloja sheshit
të qytetit, pashë një njeri mbi një arkë sapuni që
po u fliste me zë të lartë njerëzve të mbledhur
përreth. Fliste për fëmijë të uritur, për rroga të
vogla dhe për papunësinë. Porsa më shikoi, më
njohu dhe tha: «Ha, ja prifti. Pa hajde këtu!»
Unë gjithmonë u përgjigjem ftesave miqësore
dhe mendova se duhet t'i përgjigjem edhe ftesës
së këtij njeriu. U nisa drejt tij. Njerëzit hapën
rrugë që të mund të arrija tek ai. Rreth meje
ishin ndoshta njëqind minatorë. Nuk isha shumë
i entuziazmuar sepse në universitet nuk më kanë
pasë përgatitur për situata të tilla.
«Dëgjo prift», filloi ai, «nëse ka Zot, për të
cilën gjë nuk jam i sigurt, por ndoshta ka,
7

atëherë kur të vdes, do të dal para tij dhe do t'i
them» - pastaj bërtiti edhe më fort - 'Pse ke
lejuar që njerëzit të vdesin nëpër luftëra? Pse ke
lejuar që fëmijët të vdesin nga uria ndërsa të
tjerët të kenë aq shumë sa të hedhin teprica
ushqimesh? Pse ke lejuar që njerëzit të vdesin
nga kanceri? Pse? Pse?' Pastaj do t'i them: 'Zot,
hiqmu sysh! Shporru!'»
Kështu bërtiste ai njeri. Pastaj edhe unë fillova
të bërtas: «Poshtë zoti i tillë! Poshtë zoti i tillë!»
Të gjithë heshtën si të vdekur. Ai më shikoi
me habi dhe tha: «Pritni pak! Ju jeni prift. Si
mund të bërtitni: 'Poshtë zoti i tillë?'» Unë iu
përgjigja: «Dëgjo! Ai zot, të cilit ti guxon të
dalësh përpara në atë mënyrë dhe t'i bërtasësh
sikur ti të ishe gjykatës dhe ai i akuzuar, ekziston
vetëm në fantazinë tënde. Edhe unë mund t'i
them atij: 'Poshtëzoti i tillë!' Poshtëzoti i tillë,
të cilin ne mund ta hedhim në gjyq, mund ta
refuzojmë ose ta pranojmë kur të duam! Zoti i
tillë nuk ekziston. Por, po të them një gjë:
ekziston Zoti i vërtetë, i cili është ndryshe nga ai
që ti e mendon. Do të dalësh para tij, por nuk
do të mund ta hapësh gojën. Ai do të të pyesë
ty: 'Pse nuk më ke nderuar? Pse nuk më ke
8

thirrur? Pse ke bërë jetë të papastër? Pse ke
gënjyer? Pse ke urryer? Pse je zënë me të tjerët?
Pse...?' Kështu do të të pyesë ai. Pastaj fjala do
të të mbetet në fyt. Nuk do të mund të japësh
asnjë përgjigje. Nuk ekziston ai zot, të cilit do të
mund t'i thoshim: 'Shporru!' Por ekziston Zoti i
vërtetë dhe i shenjtë, i cili mund të na thotë
neve: 'Hiqmuni sysh! Shporruni!'»
Të njëjtën gjë dua t'ju them edhe ju. Kur
dëgjoni sot njerëzit duke fajësuar Zotit për të
këqijat që ndodhin, mund t'iu thoni se një zot i
tillë është vetëm produkt i fantazisë së tyre.
Ekziston vetëm një Zot i shenjtë, i cili mund të
na padisë të gjithëve: ju dhe mua. A i keni
mbajtur urdhërimet e Zotit? Ai nuk ka bërë
shaka me urdhërimet e tij. Ne jemi ata që do të
ulemi në bankën e të pandehurve, jo Zoti.
2. Heshtja e zotit është gjykim i tij
«Pse hesht Zoti?» Zoti hesht shpesh. Heshtja
e Zotit është gjykimi më i tmerrshëm për ne.
Jam i bindur se ekziston ferri. Sigurisht që
nuk është ashtu si paraqitet nëpër piktura - një

vend ku djalli pjek mëkatarët në skarë ose
trillime të ngjashme të marra. Unë besoj se ferri
do të jetë atëherë kur Zoti nuk do t'iu flasë më
njerëzve. Aty mund ta thërrisni, t'i luteni, të
bërtitni, por ai nuk do t'ju përgjigjet.
Poeti rus Dostojevski ka thënë: «Ferr është ai
vend ku Zoti nuk e shikon më». Ferr është vendi
ku jemi të ndarë përgjithmonë nga Zoti. Vërtet,
heshtja e Zotit është gjykim i tij. Kështu, ferri
mund të fillojë këtu në tokë që nga çasti kur Zoti
hesht.
Që ta bëj këtë edhe më të qartë, po ju tregoj
diçka nga Bibla. Ndoshta e dini se kanë
ekzistuar dy qytete: Sodoma dhe Gomora. Ato
qytete kanë pasur një kulturë të lartë. Është e
mundur të ketë pasur ndonjë prift në ato qytete,
por askush nuk ka menduar seriozisht per Zotin.
Ndoshta kanë menduar per Zotin në rastet e
martesave dhe të varrimeve, e pastaj kanë
harruar se ai ekziston. I kanë shkelur të gjitha
urdhërimet e tij.
Në Sodomë ka jetuar një njeri i ndershëm që
quhej Lot. Ai i paralajmëronte bashkëqytetarët e
tij: «Mos u gënjeni: Perëndia nuk lejon të vihet
në lojë. Ç'të mjellë njeriu, atë edhe do të
10

korrë». Ata i përgjigjeshin: «Mos bëj shaka! Ti
nuk je predikues. Mjaft më me atë marrëzinë
tënde: 'Ç'të mbjellë njeriu, atë edhe do të
korrë'».
Një ditë, herët në mëngjes, Zoti së pari e
largoi Lotin nga qyteti dhe pastaj lëshoi sulfur e
zjarr, në formë të shiut, mbi Sodomën dhe
Gomorën. Ne që kemi përjetuar bombardime
gjatë Luftës së Dytë Botërore e dimë mirë si
mund të duket kjo. Por, Zoti mund ta bëjë këtë
edhe pa aeroplane. Mund ta marr me mend se
si njerëzit kanë kërcyer nga shtrati duke bërtitur:
«Në bodrum!» Kanë vrapuar në bodrum, por
shpejt është bërë tepër nxehtë aty, si në furrë.
Nuk e kanë duruar më nxehtësinë dhe kanë
bërtitur: «Të dalim jashtë!» Pastaj kanë dalë
jashtë, por jashtë binte sulfur e zjarr. Të shkretët,
jashtë nuk kanë guxuar, kurse në bodrum iu
është zënë fryma nga të nxehtit.
Bibla tregon për shkatërrimin e Sodomës dhe
Gomorës, por nuk përshkruan këto situata. Këto
i kam përfytyruar unë. Mund ta marr me mend
se aty ka pasur lloj-lloj njerëzish si p.sh. ndonjë
grua të re nga shtresat e larta shoqërore që e ka
lënë Zotin e dashur për shkak të burrit; ndonjë
11

zotëri të vjetër që i ka njohur llojet e verave
vetëm nga të shijuarit. Ndoshta disa prej tyre
nuk kanë pasur asgjë kundër Zotit, por thjesht
kanë qenë indiferentë. Në bodrum kanë
qëndruar pranë njëri-tjetrit: njerëz të sjellshëm,
qytetarë korrekt dhe të ndershëm, pagues të
rregullt të tatimeve. Çdonjëri ka pasur
fshehtësitë e veta, ashtu siç kemi edhe ne sot.
Në bodrum është bërë gjithnjë e më nxehtë.
Kanë dashur të dalin jashtë, por nuk kanë
mundur sepse gjithçka përreth ka qenë në
flakë. Pastaj u ka hyrë tmerri. Papritur një zotëri
i shëndoshë thotë: «Burra, Loti ka pasur të
drejtë: Zoti vërtet ekziston». Gruaja nga shtresa
e lartë thotë: «Tashti vetëm një gjë mund të na
ndihmojë: duhet të lutemi. Kush di të lutet?»
Pastaj për herë të parë i ngritin duart (në kohët
e lashta njerëzit luteshin me duar të ngritura).
Dëgjohen fjalët: «Zot, ki mëshirë! Kemi bërë
mëkate. Të kemi përbuzur. Dëgjoje lutjen tone!
Ti je Zot i dashur dhe i mëshirshëm. Zot, ki
mëshirë për ne!» Por, Zoti hesht Zjarri
bubulon. Duart ulen poshtë dhe bëhen
grushta: «Zot, pse po hesht!?» Përgjigje nuk ka.
Zjarri vazhdon të bubulojë. Tani mund të
12

luteshin ose të mallkonin - Zoti nuk u përgjigjej
më.
Ekziston kufiri, të cilin nuk duhet ta kalojë
njeriu, as qyteti, as populli. Ky është kufiri i të
qenët indiferent ndaj Zotit të gjallë. Kur të
kalohet ky kufi, Zoti nuk përgjigjet më. Pikërisht
ajo heshtje e Zotit ka qenë dënimi më i rëndë
për Sodomën dhe Gomorën.
Kur shoh se sot shumë njerëz janë
indiferentë ndaj të vërtetës së Zotit, ndaj
urdhërimeve dhe ndaj shpëtimit të tij, vërtet
më kaplon tmerri. Kam frikë se mund të vijë
çasti kur Zoti të heshtë dhe të mos i dëgjojë më
lutjet tona.
Në Bibël janë edhe këto fjalë: «Ju kam thirrur
e nuk më jeni përgjigjur». Pse hesht ti, kur Zoti
të thërret?
Heshtja e Zotit është dënimi më i rëndë.
3.   KUR JEMI SHUMË LARG, NUK MUND TË DËGJOJMË
Kur ndihemi se Zoti po hesht, atëherë ka
mundësi të jemi shumë larg prej tij. Nuk ka
shumë kohë që një i ri më tha: «Pastor Busch, ju
13

më bëni nervoz. Flisni vazhdimisht per Zotin.
Kur ju takoj në rrugë, ju filloni edhe aty per
Zotin. Unë nuk e dëgjoj as nuk e shoh Zotin. Ku
flet ai? Nuk dëgjoj asgjë». Unë iu përgjigja: «E
dini ju tregimin e birit të humbur?» «Po,
përafërsisht», tha ai. «Përafërsisht nuk është
asgjë. Do t'jua tregoj unë».
«Një çifligar i pasur kishte dy djem. Njëri
prej djemve ishte pak mendjelehtë. I dukej
ngushtë në shtëpi dhe kish filluar të mërzitej.
Një ditë i thotë babait: 'Atë, më jep pjesën e
pasurisë që më takon. Dua ta shoh botën'. I
ati ia jep atë që i kërkon djali dhe ai niset per
rrugë. Mbas pak kohe ai harxhon pasurinë
duke bërë një jetë të shthurur. Mund ta
merrni me mend se sa shpejt mund të
harxhohen paratë në një qytet të madh. Pastaj
ai bie në varfëri të madhe. Mbetet pa para
dhe pa punë. Më në fund gjen një punë - bari
derrash. Në Izrael derrat konsideroheshin si të
papastër. Nuk kishte gjë më të keqe për një
izraelit sesa të bëhej bari derrash. Meqenëse
ai kishte uri të mad he, gëzohej nëse i jepej
mundësia të vidhte diçka nga korita e derrave
dhe të shtinte në gojë. Atje nuk mund ta
14

dëgjonte zërin e babait. Ishte shumë larg. Biri
i humbur ka mundur të thotë: 'Nuk po e
dëgjoj zërin e babait'. Natyrisht që nuk e
dëgjonte».
Më lejonoi të shtoj këtu diçka që nuk është
në Bibël. Mund ta përytyrojmë kështu: I ikuri
qëndron i uritur pranë derrave dhe e akuzon të
atin: «Si mund të lejojë ai një gjë të tillë, që
unë të katandisem kaq keq!» Kështu mund të
jetë imazhi i botës së sotme. Njerëzit e
harrojnë Zotin dhe, kur bien në mjerim,
bërtasin: «Si mund ta lejojë Zoti një gjë të tillë?
Pse heshtZoti?»
Jezusi e tregon ndryshe shëmbëlltyrën e birit
të humbur. Në një çast të jetës së tij, ai vjen në
vete dhe thotë: «Sa punëtorëve meditës të atit
tim u tepron buka, kurse unë po vdes nga uria!
Do të çohem dhe do të shkoj tek im atë e do t'i
them: 'O atë, kam rënë në mëkat...'» Çohet
dhe shkon tek i ati.
I ati e sheh që nga larg dhe vrapon drejt tij,
e përqafon dhe e puth. Biri i humbur i thotë:
«O atë, kam rënë në mëkat...» Por i ati u thotë
shërbëtorëve të vet: «Sillni këtu rrobat më të
bukura dhe visheni! I vini një unazë në gisht
15

dhe këpucë në këmbë!» Tani ai e dëgjon zërin
e të atit.
Pastaj i thashë të riut: «Kur nuk mund ta
dëgjoni zërin e Zotit, jeni shumë larg prej tij.
Duhet të ktheheni. Këtë gjë e dini edhe ju
fort mirë».
Njerëzit mund të largohen shumë prej
Zotit - deri të derrat, thënë figurshëm. Këtë e
kam ditur shumë mirë gjatë kohës kur nuk
kam qenë besimtar, kur kam qenë toger në
Luftën e Parë Botërore. Atëherë mendoja:
«Një ditë duhettë kthehem në besim». Ende
nuk kam takuar njeri që në thellësi të zemrës
së tij nuk e ka ditur këtë gjë: «Duhet të
kthehem në besim».
Një grua, që e mbante veten si njeri
shumë të drejtë, njëherë më tha: «Me mua
është gjithçka në rregull». Por kur fola më
gjatë me të, e pranoi: «Po, duhet të kthehem.
Kam bërë shumë mëkate në jetën time. Jam
zemërgure».
Çdonjëri prej nesh në thelb e di: «Duhet të
kthehem në besim». Në qoftë se mendoni se
duhet të ktheheni, pse nuk bëni ashtu?
Kthehuni! Pastaj do ta dëgjoni zërin e Atit.
16

4.   DUHET TA DËGJOJMË FJALËN E FUNDIT TË ZOT1T
Nëse jam bërë i mërzitshëm, atëherë unë jam
fajtor e jo Ungjilli. Predikuesit mund ta bëjnë
Ungjillin të mërzitshëm. Atëherë lexojeni Biblën
pa predikues. Ungjilli është me interes të
jashtëzakonshëm - më besoni!
Tani po ju them atë që është më e
rëndësishmja: Kur ndiheni se Zoti po hesht,
atëherë duhet medoemos ta dëgjoni fjalën e tij
të fundit. Tani po ju citoj një rresht nga letra e
Hebrenjve: «Perëndia, mbasi u foli në të
kaluarën shumë herë dhe në shumë mënyra
etërve tanë me anë të profetëve (p.sh. me anë të
Moisiut, Jeremisë), së fundir këto ditë na foli me
anë të Birit». A e dini se kush është Biri i
Perëndisë? Ai është Jezusi.
Jezusi! Prapë jam kthyer në temë. Zemra më
rrah më fort kur mund të flas per Jezusin. Jezusi
është - siç thuhet në Bibël - trupëzim i Fjalës së
Perëndisë: «Fjala u bë njeri dhe banoi ndër ne».
Kur ne themi një fjalë, ajo del nga goja si
hukama. Perëndia e ka trupëzuar një Fjalë - në
Jezusin. Jezusi është fjala e fundit e Perëndisë.
17

A e njihni shprehjen «fjala ime e fundit»? Ta
zëmë se dua ta shes një lopë. Sa mund të
kushtojë një lopë? Tëthemi p.sh. 1.000 marka.
Ju thoni: «Unë nuk jap më shumë se 300
marka». Unë sqaroj: «Kjo lopë vlen 1.200
marka». Pastaj ju jepni 400 marka. Pastaj zbriti
pak çmimin dhe them: «1.100 marka». Kështu
bëjmë pazarllëk derisa unë të them: «Mirë, 800
marka. Kjo është fjala ime e fundit». Nëse jam
njeri i vendosur, atëherë mbetet ashtu.
Jezusi është fjala e fundit e Perëndisë. Në
qoftë se atë nuk e pranoni, Perëndia nuk ka më
çka t'ju thotë. E kuptoni këtë? Kur njerëzit
ankohen: «Zoti nuk po flet. Zoti po hesht», unë
u përgjigjem: «Ai nuk ka çka t'ju thotë më, nëse
nuk doni ta pranoni fjalën e tij të fundit«. Ju
duhet ta pranoni Jezusin. Ju mund ta pranoni
Jezusin. Ndryshe nuk bën.
Shpesh takoj njerëz që më thonë: «Edhe unë
besoj në Zotin e dashur. Por, ç'më duhet Jezusi?»
Bibla tregon se Jezusi është trupëzim i Fjalës së
Perëndisë - Fjala e tij e fundit që na është
drejtuar neve.
Do të përpiqem të sqaroj se ç'do të thotë
kjo. Me këtë rast duhet të tregoj diçka për
18

Jezusin, gjë që e bëj me dashurinë më të
madhe.
Një turmë e mad he njerëzish ishte mbledhur
rreth Jezusit, ndërsa ai po predikonte. Papritmas
u bë një rrëmujë. Njerëzit nisën të bërtasin dhe
të largohen. Jezusi ndërpreu predikimin dhe
pyeti: «Ç'po ndodh?» Kishte ndodhur diçka e
tmerrshme: kish ardhur një i lebrosur.
E dini se ç'është i lebrosuri? Ai është një njëri
që kalbet për së gjalli. Kjo është gjë e
tmerrshme. Atij i kalbet mishi dhe i bie copa-
copa. I bien veshët, hunda dhe buzët. Të
lebrosurit duhej të jetonin në shkretëtirë dhe
nuk guxonin të kishin kurrfarë kontakti me
njerëz që të mos i infektonin ata. Por, ja vjen një
i lebrosur në mes të turmës së mbledhur rreth
Jezusit
Ai kishte dëgjuar per Jezusin dhe kureshtja e
madhe e kishte shtyrë të vinte këtu e të thoshte:
«Dua ta shoh Shpëtimtarin». Njerëzit janë
larguar prej tij dhe i kanë bërtitur: «Ik nga këtu!
Shporru!» Kanë kapur gurë dhe iu kanë
kërcënuar, por Jezusi nuk ka lejuar që ta
dëbojnë. Mund ta marr me mend se si njerëzit
të frikësuar janë shmangur prej tij. Ai ka kaluar
19

mes tyre sikur nëpër një rrugë të zbrazët, derisa
ka arritur te Jezusi. Kur arrin te Jezusi, b're në
pluhur përpara tij dhe me lot në sy ia tregon tërë
mjerimin e tij: «Jam njeri i çoroditur dhe i
papastër. Jezus, nëse ti do, mund të më shërosh.
Ndihmomë!».
A e keni ditur se njeriu i shkatërruar dhe
Shpëtimtari do të takohen një ditë? Kjo,
domosdo, do të ndodhë: duhettë dalim para
Jezusit me mjerimin tonë. Sa shumë do të kisha
dëshiruar që ta hedhni pak «religjionin» dhe ta
sjellni mjerimin para Jezusit.
Kështu i lebrosuri bie përpara Jezusit duke
thënë: «Nëse ti do, mund të më shërosh». Pastaj
ndodh diçka e mrekullueshme. Jezusi bën një
hap përpara këtij njeriu të shkatërruar dhe i
thotë: «Dua, shërohu!» Jo, nuk është ashtu. Ai,
në të vërtetë, bën një hap përpara, e shtrin
dorën dhe e prek trupin e tij të qelbur. Njerëzit
të tmerruar pyesin: «Si guxon ta prekë të
lebrosurin?» Në Bibël shkruan: «Jezusi e shtriu
dorën, e preku...» Jezusi nuk ka neveri nga
ndyrësia. Për të nuk ka diçka të padurueshme.
Ai e prek të lebrosurin me dorën e tij. Po të
kisha qenë piktor, do të kisha pikturuar dorën e
20

Jezusit në fytyrën gjysmë të kalbur të të
lebrosurit. I tillë është Jezusi - më i
mrekullueshmi i të gjitha kohëve. Edhe njeriut
më të parëndësishëm Jezusi ia zgjatë dorën dhe
i thotë: «Eja! Unë të kam shpëtuar. Ti je imi».
Edhe njeriut të lebrosur me ndyrësi dhe mëkate
ia shtrin dorën dhe i thotë: «Shërohu!»
Në Jezusin na është dhuruar e tërë dashuria e
Perëndisë, e cila na çliron nga vuajtjet, mëkatet,
ndyrësitë dhe sëmundjet. Jezusi është trupëzim i
Fjalëssë Perëndisë. Megjithatë, njerëzitthonë:
«Pse hesht Zoti?» A nuk na ka folur Zoti mjaft
qartë? A nuk ka treguar ai dashuri të
mjaftueshme?
Ky Jezus, i cili shëron dhe shpëton njerëz, një
ditë vëhët në kryq. Duart dhe këmbët i
mbërthehen me gozhda. Pastaj ngritet kryqi.
Rreth kryqit turma e tërbuar. Ushtarët romakë i
largojnë njerëzit nga i kryqëzuari. Ejani me mua,
të kalojmë nëpërmes turmës që edhe ne të
qëndrojmë nën kryq. Shikojeni Jezusin e
kryqëzuar. «O njeri i shenjtë sa shumë plagë që
ke! Nga koka e trupi t'pikon djersë e gjak. I
përbuzur, i përqeshur nga kjo böte je; i rrahur, i
munduar pa mëshirë aspak!» Shikojeni! Pyetne:
21

«Pse rri varur në kryq?» Ai do t'ju përgjigjet:
«Sepse ti ke mëkatuar. Ose ti do të paguash per
mëkatet e tua në ferr ose unë do të paguaj këtu
për ty. Njëri prej nesh duhettë paguaj. Unë do
ta bëj këtë për ty. Ti vetëm beso në mua!»
Miq të dashur, kur në rini e kam pranuar.se
Jezusi është Qengji i Perëndisë, i cili i merr
mëkatet e botës, edhe të miat, ai vërtet ka bërë
ashtu. Ai i ka marrë të gjitha mëkatet e mia, më
ka pajtuar me Perëndinë, ka paguar borxhin tim
dhe më ka blerë që t'i takoj Perëndisë. Pastaj e
kam vënë zemrën time nën kryqin e Jezusit dhe
kam thënë:
Kujt tjetërjetën time t'ia dorëzoj,
Përveç Zotit të dashur e të shenjtë?
Ai që për mua tërë borxhin pagoi,
Më bleu me gjakun e tij të shtrenjtë.
Pastaj Jezusi vëhet në varr të hapur në
shkëmb dhe hyrja mbyllet me një gur të madh.
Ushtarë romakë bëjnë rojë. Në mëngjesin e
ditës së tretë shndrit një dritë e madhe sikur të
kishte shpërthyer një bombë atomike aty afër.
Drita ishte kaq e ndritshme, saqë ushtarët
22

romakë, që njiheshin si trima, bien si të vdekur.
Cjëja e fundit që ata panë ishte pamja
madhështore e Jezusit duke dale nga varri.
Nuk po tregoj përralla. Po ju tregoj këtë sepse
e di se Jezusi është ngjallur nga të vdekurit.
Jezusi, i cili ka vdekur per ju, jeton edhe sot.
Nuk ekziston ndonjë njeri për të cilin nuk ka
vdekur Jezusi. Jezusi jeton. Ai ju thërret - si Fjala
e fundit e Perëndisë. Pyetja më e rëndësishme e
jetës suaj është: a do ta pranoni atë në jetën
tuaj?
«Pse hesht Zoti?» Miq të dashur, Zoti nuk
hesht. Ai flet. Fjala e tij quhet: «Jezus!» Kjo do të
thotë: dashuri, hir dhe mëshirë.
Kam përjetuar çaste të tmerrshme në burgjet
naziste dhe gjatë kohës së bombardimeve. Më
kujtohet njëri prej çasteve më të tmerrshme.
Klithja më mbeti në fyt një here gjatë
bombardimeve të aleatëve, kur isha në një
oborr. Përpara meje gjendeshin 80 trupa të
pajetë, të cilët ishin nxjerrë nga një vendstrehim
i prishur. Edhe më përpara kisha parë pamje të
llahtarshme në betejat e përgjakshme të Luftës
së Parë Botërore. Por kjo ua kalonte të tjerave.
Këtu nuk kishte ushtarë. Këtu kishte pleq, gra
23

dhe fëmijë. Pamje të tilla kanë qenë të shpeshta
gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Fëmijët! Ç'kishin ata me luftën? Ndërsa po
rrija në mesin e atyre kufomave të shumta, kam
bërtitur nga zemra: «O Zot, ku je? Pse po
hesht?» Në atë çast në shpirt më erdhën këto
fjalë nga Bibla: «Sepse Perëndia aq shumë e
deshi boten, saqë e dha Birin e tij të vetëm...»
Këto fjalë ishin nga vetë Zoti në atë çast
dëshpërimi. Menjëherë para vetes më doli kryqi
i Golgotës ku Perëndia lejoi që Biri i tij të
derdhte gjakun për ne.
Unë nuk e kuptoj Zotin. Nuk e kuptoj pse
Zoti lejorrkaq shumë. Por, për fat të mirë,
ekziston një sinjal, një shenjë, një përmendore,
një ndriçues i dashurisë së tij. Ky është kryqi i
Jezusit. «Ai as Birin e vet nuk e kurseu, por e
dorëzoi të flijohet për të gjithë ne, e si atëherë,
bashkë me Të, nuk do të na japë çdo gjë?»
Kështu thotë apostulli Pal. Kjo është e vërtetë.
Nëse nën kryqin e Jezusit gjej paqe me
Perëndinë, atëherë gjithçka më bëhet e qartë
dhe nuk kam më asnjë pyetje.
Fëmijët e mi kur kanë qenë të vegjël, nuk
kuptonin çdo gjë që unë bëja, por ata kishin
24

besim në mua: «Babai do ta ndreqë mirë».
Nëse nën kryqin e Jezusit gjej paqen e
Perëndisë, atëherë edhe unë besoj në Atin
qiellor. Ai bën çdo gjë si duhet. Pastaj nuk kam
më asnjë pyetje.
Krejt varet nëse e pranoni dhe e merrni
Fjalën e fundit të Perëndisë - Jezusin.
5. Heshtja e zotit mund të sjell gëzim
Mund të diskutojmë me ore të tëra pse Zoti
lejon këtë ose atë, por kjo pyetje bëhet vërtet
aktuale nëse ka të bëjë drejtpërdrejt me një
njeri.
Nuk ka shumë kohë që një vajzë e re me plot
dëshpërim më tha: «Nuk mund të jetoj më».
Nuk e di se në çfarë gjendje jeni ju, por dua t'ju
them diçka lidhur me problemet tuaja jetësore.
Asgjë nuk arrihet duke pyetur: «Pse? Pse? Pse?»
Më mirë pyetni: «Përse? Për ç'arsye?» Që ta keni
me të qartë, po ju tregoj edhe një përvojë nga
jeta ime.
Para më shumë se 10 vjetësh, kur po
shërbeja në një rreth minatorësh, pat ndodhur
25

diçka e tmerrshme. Një ditë mora vesh se një
minatori i kishte ndodhur një fatkeqësi. Një gur i
kishte rënë në shpinë dhe ia kish thyer kurrizin.
Tani kishte mbetur i paralizuar dhe nuk kishte
kurrfarë shprese për t'u shëruar ose për të bërë
më mirë. Tmerr!
Shkova për ta vizituar. Kjo ishte vizita më e
lemerishme në jetën time. Banesa ishte plot me
kolegë të tij. Mbi tavolinë kishte shishe alkooli.
I paralizuari ishte në një karrocë lëvizëse. Kur
hyra brenda, bërtiti me zë të lartë: «Ti, zogu
ogurzi, rri jashtë! Ku ka qenë Zoti yt kur më ka
rënë guri në shpinë? Pse e ka lejuar këtë?»
Pastaj filloi të shajë. Ishte një atmosferë shumë
e keqe, si në ferr. Nuk thashë asnjë fjalë. Dola
jashtë.
Të nesërmen kisha orë biblike për mëshkuj
ku vinin edhe disa minatorë, të eilet i kisha miq.
U tregova atyre për këtë rast. Një javë më vonë
kishim përsëri një takim të tillë. Në çastin kur
desha të filloja takimin, i paralizuari u fut brenda
me karrocën e tij. Miqtë e mi, minatorët, e
kishin ftuar dhe ai kishte ardhur. Nuk e di nëse
kishin biseduar gjë me të, por dukej se jo. Atë
mbrëmje ai dëgjoi predikimin tim.
26

Takimin e fillova me fjalët: «Perëndia aq
shumë e deshi botën, saqë e dha Birin e tij të
vetëm...» Fola për Jezusin, Fjalën e fundittë
Perëndisë, të cilin duhet ta dëgjojmë, dhe
vazhdova: «që, kush beson në të, të mos
humbasë, por të ketë jetën e përjetshme» Ai
njeri dëgjonte me vëmendje. Ishte hera e parë
që po dëgjonte këto fjalë për Jezusin. Ishte hera
e parë që e pa dritën dhe e kuptoi atë.
Nuk po e zgjas shumë. Mbas tre muajsh edhe
ai u bë pronë e Zotit Jezus. Nuk mund t'ju tregoj
se sa shumë ndryshoi jeta e tij. Në banesën e tij
kishte rregull dhe pastërti. Aty ku dikur
dëgjoheshin sharje dhe mallkime, tani ushtonte
kënga për Jezusin. Miqtë e mëparshëm e lanë,
por ai fitoi miq të tjerë. Nuk shihje më shishe
alkooli mbi tavolinë. Vendin e tyre e kishte zënë
Bibla. Gruaja dhe fëmijët ndiheshin sikur të
kishin lindur edhe një herë.
Për herë të fund it e vizitova pak kohë para se
të vdiste. Është një vizitë që nuk harrohet. Ai ka
pasur emër të mirë. Quhej Amsel. Nuk do të
hidhërohet pse po ia përmendi emrin - është në
amshim. «Si je, Amsel?», e pyeta. «Ah», tha «që
nga dita kur jeta ime i takon Jezusit, që nga dita
27

kur më janë falur mëkatet dhe jam bërë fëmijë i
Perëndisë, në shtëpinë time çdo ditë ka qenë»,
mendoi pak dhe shtoi: «si në ditën e
Krishtlindjeve».
Është shprehur mirë si një minator, apo jo?
Pastaj tha diçka që kurrë nuk do ta harroj. Tha:
«Busch, e ndiej se së shpejti do të vdes».
Tashmë i drejtoheshim njëri-tjetrit me «ti» sepse
ishim bërë miq të mirë. «Pastaj do të kaloj
nëpër derë dhe do të dal para Perëndisë.
E kam plotësisht të qartë se vdekja nuk është
fundi i të gjithave. Dhe kur të dal para
Perënisë, do të përkulem dhe do ta falënderoj
që ma ka thyer kurrizin».
«Amsel», e ndërpreva i trembur nga ato
fjalë, «ç'po flet kështu?» «E di fort mirë se ç'po
them», vazhdoi ai. «Shiko, po të mos më kishte
ndodhur kjo, po të më kishte lënë Zoti të jetoja
i tillë si një jobesimtar, do të kisha përfunduar
në ferr, në dënimin e përjetshëm. Perëndia me
dashurinë e tij shpëtimtare ka lejuar që të më
thyhet kurrizi, kështu që unë të mund të gjeja
Birin e tij, Jezu Krishtin. Nëpëmjet Jezusit jam
bërë fëmijë i lumtur i Perëndisë. Prandaj dua ta
falënderoj për fatkeqësinë time». Pastaj tha një
28

fjali që nuk më shlyhet nga kujtesa: «Është më
mirë t'i takoj Jezusit dhe të jem fëmijë i
Perëndisë kështu i paralizuar, sesa të hidhem
në ferr me dy këmbë të shëndosha».
Kurrë nuk do të harroj këtë që tha: «Është
më mirë t'i takoj Jezusit dhe të jem fëmijë i
Perëndisë kështu i paralizuar, sesa të hidhem
në ferr me dy këmbë të shëndosha». «Amsel», i
thashë, «e sheh se çfarë probleme të rënda të
ka dërguar Perëndia. Në fillim ke qenë i
hidhëruar: 'Ku ka qenë Zoti? Pse e ka lejuar
këtë?' Kurse tash e ke kuptuar për ç'arsye ai ka
lejuar të të ndodhë fatkeqësia. Ai ka dashur të
të sjellë te Jezusi, kështu që Jezusi pastaj të
mund të të sjellë tek Ati».
E shihni? Nuk duhet të pyesim «Pse?», por
«Përse? Për ç'arsye?». Prandaj kisha dashur t'ju
them edhe këtë: Unë besoj se Perëndia lejon
vështirësitë në jetën tone me qëllim që të
afrohemi te Jezusi dhe përmes Jezusit të arrijmë
tek ai.
29