Wilhelm Busch

Pse jetoj?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"

Titulli i origjinalit: "Wozu lebe ich?"

© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn

© per botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera

Literaturdienst Zum Guten Brunnen,

Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich

Në bashkpunim me:

EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund

Verbreitung Christlicher Schriften

Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8

Përktheu: Tom Pergjokaj

Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi

Botimi i pare 2000

Shtypur në Zvizer: Good News Druck, Höri ZH

PSEJETOJ?

Gjithçka sillet rreth pyetjes: Pse jetoj? ose:

Çfarë kuptimi ka jeta?

Një ditë në Essen me telefonoi një

industrialist i pasur. Ishte shumë i shqetësuar.

«Z. pastor, ejani menjëherë!» Shkova shpejt

dhe kur arrita, më tha: «Djali im ka vrarë

veten!» Unë e njihja këtë të ri. Ishte student. Ai

kishte gjithçka që i donte zemra. Ishte i

shëndoshë, i hijshëm, i ri dhe i pasur. Kishte një

kohë të gjatë që kishte veturën e vet dhe nuk

përzihej në punë të dyshimta. Dhe ky i ri kishte

qëlluar veten plumb në kokë! Kishte lënë një

letër me këto fjalë: «Nuk e shoh të arsyeshme

të jetoj më gjatë. Jeta ime nuk ka kuptim.

Prandaj po i jap fund». Tronditëse!

Pyetja se ç'kuptim ka jeta është shumë e

rëndësishme. Kjo pyetje ka një rëndësi kaq të

madhe sepse kemi vetëm një jetë për të jetuar.

A keni menduar ndonjëherë se ç'do të thotë të

kesh vetëm një jetë?

Kur kam qenë nxënës, nuk kam qenë shumë

i mirë në matematikë. Mësuesi im nuk e

kuptonte se si vija deri të zgjidhja e problemit.

Kur i bëja detyrat e shtëpisë, ai nganjëherë i

binte fletorës vija me laps të kuq për të treguar

se sa pak e çmonte talentin tim për gjetjen e

rezultateve të gabuara. Kur më mbushej fletorja

me vija të kuqe, unë e hidhja atë, nganjëherë e

hidhja ende pa u mbushur plot vetëm për të

blerë një të re, të pastër. Kështu mund të filloja

edhe një herë nga fillimi.

Do të ishte gjë e mrekullueshme po të mund

të bënim kështu edhe me jetën tonë! Më

besoni se miliona njerëz në pragun e vdekjes,

mendojnë: «Ah, sikur të mund të jetoja edhe

një here nga fillimi! Do të kisha jetuar

krejtësisht ndryshe!»

Është gjë e lehtë të blesh një fletore të re

dhe t'ia nisësh edhe një herë prej fillimit, por

kjo nuk është e mundshme me jetën! Kemi

vetëm një jetë. Sa tmerr është kur e prishim

jetën duke mos jetuar si duhet. Kemi vetëm një

jetë të vetme. Nëse e humbim këtë jetë, e kemi

humbur përgjithmonë. Merrne seriozisht këtë

që po ju them. Fjala është për jetën dhe për

vdekjen!

Sot në mëngjes një kope lopësh kaloi pranë

hotelit ku po qëndroj. Mendova: «Sa fatlume

që janë lopët. Ato nuk kanë nevojë të

mendojnë pse janë në këtë botë. Është gjë e

qartë: ato duhet t'u japin qumësht njerëzve

dhe nëse nuk japin qumësht, atëherë japin

mish». A më kuptoni se ç'dua të them? Kafsha

nuk ka nevojë të mendojë për kuptimin e

jetës. Ky është dallimi ndërmjet njeriut dhe

kafshës. Mjerisht ka shumë njerëz që jetojnë

dhe vdesin pa pyetur veten: «Cili është qëllimi

i vërtetë i jetës sime?» Të tillët nuk dallohen

nga kafshët. Njeriu dallohet nga kafsha kur e

gjen kuptimin e jetës. Kuptimin e jetës e gjen

kur fillon të pyesë veten: «Pse jam në këtë

botë? Pse jam njeri? Pse jetoj?»

1. PËRGJIGJET E SIPËRFAQSHME DHE TË PAMENDUARA

Miq të dashur, ka shumë përgjigje të

sipërfaqshme dhe të pamenduara rreth pyetjes:

«Pse jetoj?» Para shumë vjetësh kam patur rastin

të dëgjoj pëgjigje të tilla. Ishte viti 1936, koha e

Rajhut të Trete. Disa studentë nga qyteti Mün-

ster m'u lutën të flasë me ta lidhur me temën:

«Cili është kuptimi i jetës sime?» Më thanë

hapur se nuk dëshironin të dëgjonin predikim,

por vetëm donin të diskutonin rreth kësaj teme.

«Mirë», u thashë, atëherë t'ia fillojmë! Ç'kuptim

ka jeta? Pse jetoj?»

Meqenëse nazistët ishin në pushtet në atë

kohë kur u mbajt ky takim, ishte e natyrshme që

një student u ngrit dhe tha: «Unë jetoj per

popullin tim. Kjo është si pema e gjethi. Gjethi

nuk është asgjë, pema është gjithçka. Unë jetoj

për popullin tim». - «Mirë», iu përgjigja, «pse

ekziston pema, pse ekziston populli? Mbretëroi

heshtja! Këtë nuk e dinte. Nuk kishte përgjigje

për këtë pyetje. Thjesht e la anash. Pastaj u

thashë: «Miq të dashur, ju po u shmangeni

përgjigjes me pyetje të tilla!»

«Çfarë kuptimi ka jeta? Pse jetojmë?» pyeta

përsëri. Një tjetër u përgjigj: «Unë jetoj për të

kryer detyrën time». Atij i thashë: «Kjo është e

gjithë çështja. Cila është detyra ime? Unë

mendoj se detyra ime është që juve t'ju predikoj

Fjalën e Zotit Mathilda Ludendorff mendon se

detyra e saj është të mohojë ekzistencën e

Perëndisë. Pra, cila është detyra?»

Një zyrtar i lartë shtetëror njëherë më tha:

«Z. pastor, le të mbetet kjo vetëm mes nesh. Nga

mëngjesi deri në mbrëmje nënshkruaj

dokumente, por edhe nëse të gjitha ato digjen,

bota vazhdon të ekzistojë. Më vjen keq që kam

harxhuar kohë dhe energji për një punë kaq të

pakuptim». - Atëherë cila qenka detyra?

Gjatë Rajhut të Trete, mijëra anëtarë të

njësive SS kanë vrarë qindra e mijëra njerëz.

Dhe kur më vonë dolën para gjyqit, ata

mbroheshin duke thënë: «Ne vetëm kemi kryer

detyrën tone. Kemi qenë të urdhëruar». A e

besoni së është detyrë e njeriut të vrasë njerëz?

Unë nuk mund ta besoj këtë.

Pastaj u thashë studentëve: «Këtu qëndron

thelbi i problemit. Ç'është detyra? Kush mund të

më tregojë? Duket se përsëri jemi në fillim!

Të rinjtë dukeshin të kredhur në mendime.

Pastaj njëri u ngrit dhe me krenari tha: «Unë

rrjedh nga një familje e vjetër aristokrate. Mund

t'i numëroj 16 brezat e kaluar. Kjo është një

gjenealogji e madhe! A nuk është përpjekja për

të vazhduar brezin e ri detyrë mjaft e

rëndësishme e jetës për shkak të së cilës ia vlen

të jetohet? Menjëherë iu përgjigja: «Më vjen

keq, por në qoftë se nuk dihet pse kanë jetuar

brezat e mëparshëm, atëherë nuk ia vlen të

krijojmë një brez të ri!»

Ka shumë përgjigje të tilla të sipërfaqshme

dhe të pamenduara. Nëpër gazeta shpesh

lexojmë lajmërime vdekjejesh si ky:

«Jeta jote ishte vetëm punë, kurrë nuk ke

menduar për vete. Je munduar për familjen

tënde, kjo ishte per ty detyrë mbi detyra».

Këto fjalë më zemërojnë tepër dhe më bëjnë

të mendoj: «Kjo është një nekrologji për kuaj!»

A nuk është ashtu? Kali nuk bën gjë tjetër përveç

punës. Nuk besoj se njeriu është në këtë botë

vetëm për të punuar. Ky do të ishte një mjerim.

Po të ishte qëllimi i jetës sonë: «Jeta jote ishte

8

vetëm punë...», atëherë do të ishte më mirë të

bënim vetëvrasje që në moshën 10 vjeçare. Kjo

është gjë e tmerrshme! Jo, ky nuk mund të jetë

qëllimi i jetës sonë.

Një student tjetër në vazhdim të bisedës më

tha: «Shikoni, unë do të bëhem mjek. Dhe nëse

mund t'ua shpëtojë jetën njerëzve, a nuk është

kjo arsye e mirë për të jetuar?» - «Mirë», i

thashë, «por nëse nuk e dini pse jeton njeriu,

atëherë është e pakuptim t'ia shpëtoni jetën. Do

të ishte më mirë t'i jepnit një gjilpërë që të

vdiste menjëherë». Ju lutem, mos më

keqkuptoni. Nuk thashë se duhet t'u japim

njerëzve gjilpëra vdekjeprurëse. Por, dua të

them se përgjigjja e studentit të mjekësisë nuk

është zgjidhja e çështjes së kuptimit të jetës.

I rrethuar nga të gjithë ata studentë, u

trontida kur e pashë se edhe njerëzit e arsimuar

të ditëve tona jetojnë në këtë botë duke mos e

ditur pse. Ndoshta edhe ju do të zemëroheni,

ashtu si ata, për shkak të mënyrës se si po flas.

Natyrisht, mund të përdor një gjuhë më të

lëmuar me fjalë të huaja, por mbas një gjysmë

ore do t'ju kishte zënë gjumi. Mirëpo, meqenëse

i frikësohem tmerrësisht kësaj, do të vazhdoj të

flas ashtu si flasin njerëzit njëri me tjetrin. Qartë?

Faleminderit!

E shihni, pasi të kaloni nëpër të gjitha ato që

kemi kaluar ne në Gjermani, nuk është çudi që

edhe ju t'i merrni të njëjtat përgjigje që mora

unë nga studentët në Münster: «Jeta nuk ka

aspak kuptim të thellë. Është krejtësisht një

rastësi që unë kam lindur. Çfarë kuptimi mund

të ketë? Të kënaqemi me jetën sa të

mundemi».

Ndoshta ky është tundimi më i madh përmes

të cilit duhet të kalojë çdo njeri që fillon të

mendojë për kuptimin e jetës: «Jeta ime është

absurde. Po të mos ishin martuar prindërit e mi,

unë nuk do të isha ngjizur as nuk do të kisha

lindur. Është krejt rastësi që ekzistoj. Në realitet,

jeta ime është krejtësisht e pakuptim». Dhe nëse

një njeri i tiilë ballafaqohet me vështirësi në jetë,

ai është shumë afër vetëvrasjes. «Pse të jetoj kur

gjithçka është rastësi dhe pakuptim? Me mirë t'i

jap fund jetës!» A e dini se në Gjermaninë

Perëndimore numri i njerëzve që bëjnë

vetëvrasje është më i madh se i atyre që humbin

jetën në fatkeqësi komunikacioni? A e dini se 50

për qind të vetëvrasësve janë të rinj nën 30 vjeç?

10

Kjo është një dëshmi tronditëse e kohës sonë:

nuk e shohim më kuptimin e jetës!

Shpesh kam biseduar me njerëz, të cilët

thonë: «Jeta nuk ka kurrfarë kuptimi. Ose do të

kënaqem me të, ose do t'i jap fund me

vetëvrasje». Unë i pyesja: «Por ç'thoni nëse ka

kuptim? Nëse me të vërtetë ka kuptim dhe ju

jetoni sikur të mos kishte kuptim? Ç'do të ndodh

me ju në fund të jetës suaj?»

Në Bibël është një varg që duhet të na

mbush me frikë: «Njerëzve u duhet një herë të

vdesin e pastaj vjen gjyqi». Njeriu duhet ta dijë

këtë të vërtetë biblike që të mundë të pyetë

seriozisht: «Pse jetoj?» Nuk mund të vdes dhe të

dal para Gjyqit të Perëndisë nëse nuk e kam

gjetur kuptimin e jetës. A e keni tani pyetjen të

qartë? Atëherë të shkojmë një hap më tutje.

2. KUSH MUND TË NA JAPË PËRGJIGJE?

Kush mund të na japë përgjigje në pyetjen:

«Pse jetoj?» - Kush? Kisha? Jo. Prifti? Jo. Ai është

në të njëjtën gjendje si ne. Shkencëtarët?

Filozofët? As ata nuk mund të japin përgjigje në

11

pyetjen: «Pse jetoj?» Vetëm njëri mund të na

tregojë. Ai është Krijuesi ynë - Zoti.

Do të përdor një ilustrim qesharak. Ta zëmë

se një ditë hyj në një banesë dhe gjej një djalë

ulur duke bërë diçka me disa tela dhe me një

llambë. E pyes: «Më thuani, ç'aparat djallëzor

po bëni? Ç'do të përftoni në fund?» Ai më

sqaron, por unë duhet ta pranoj se nuk kuptoj

asgjë. Mendoj me vete: «Askush nuk mund ta

kuptojë se çfarë shpikje do të jetë. Vetëm

shpikësi mund ta dijë se ç'do të jetë dhe për se

do të shërbejë».

Ashtu është edhe me jetën tonë. Vetëm ai që

na ka krijuar mund të tregojë pse na ka krijuar.

Kjo do të thotë se përgjigjen e pyetjes: «Pse

jetoj?» mund ta marrim vetëm përmes zbulesës -

Zoti duhet të na tregojë! Po të mos isha lexues i

zellshëm i Biblës, atëherë vetë kjo pyetje do të

më kishte shtyrë ta lexoj. Nuk do të kisha duruar

pa e ditur pse jam në këtë botë të mallkuar. A ju

duket shprehja «botë e mallkuar» e tepruar? Kjo

është në Bibel. Po të kishit qëndruar gjashtë

muaj me një pastor në një qytet të madh, do ta

kishit ditur se ç'dua të them kur pohoj se kjo

botë është nën mallkim të tmerrshëm. Nuk do të

12

kisha duruar të jetoja në këtë botë po të mos

kisha marrë përgjigje përmes zbulesës së Zotit

Zoti na përgjigjet në Bibël për sa i përket

kuptimit të jetës. Kjo është arsyeja pse Bibla

është kaq e rëndësishme. Njoh njerëz, të cilët

me kokën lart thonë: «Ne nuk e lexojmë

Biblën!» Atyre mund t'iu them vetëm këtë:

«Atëherë jam i sigurt se ju asnjëherë nuk keni

menduar seriozisht rreth pyetjes 'Pse jetoj?'» Por

marrëzia është një sëmundje shumë e përhapur

dhe po të shkaktonte dhimbje, bota do të

mbushej me ofshama. Po ju jap përgjigjen e

Biblës me një fjali: Zoti na ka krijuar që ne të

jemi fëmijëte tij!

Ashtu si një prind që ka dëshirë të shohë

veten në fëmijën e vet, ashtu Zoti krijoi njeriun

«sipas shëmbëlltyrës dhe përngjasimit të vet».

Zoti don që ne të bëhemi fëmijët e tij, fëmijë të

cilët flasin me të dhe me të cilët ai mund të

flasë; fëmijë të cilët e duan atë dhe të eilet ai i

do. A luteni ndonjëherë? Sa gjë e hidhur është

për një prind nëse fëmija i tij nuk flet me të me

vite të tëra. Kështu, nëse njeriu nuk lutet, ai nuk

flet me Atin e tij qiellor. Pra, Zoti dëshiron që ne

të jemi fëmijë të tij, të cilët flasin me të dhe e

13

duan atë. Ky është kuptimi i ekzistencës sonë.

Nuk po flas për kishën, për doktrinën, apo për

fenë. Po flas per Zotin e gjallë. Zoti ju ka krijuar

që të mund të bëheni fëmijë i tij. A jeni fëmijë i

tij?

Të bëjmë një hap më tutje. Ne duhet të jemi

fëmijë të Zotit, por per nga natyra nuk jemi. Në

fillim të Bibles thuhet: «Zoti krijoi njeriun sipas

përngjasimittë vet». Pasta] Bibla tregon për një

katastrofë të madhe. Njeriu ishte krijuar si një

qenie me liri të plotë dhe si i tillë vendosi të jetë

kundër Zotit. Ai hëngri nga pema e ndaluar. Kjo

do të thoshte: «Dua të jem i pavarur! Mund të

jetoj edhe pa Zotin!» E kuptoni? Adami nuk ka

dyshuar asnjëherë për ekzistencën e Zotit, por

vetëm është larguar pre] tij: «Do të jetoj ashtu si

dua vetë!»

Pak kohë më parë një njeri, të cilin e takova

në rrugë, më tha: «Ju flisni gjithnjë për Zotin.

Por unë nuk e shoh. Më tregoni si mund ta gjej

Zotin». Unë iu përgjigja: «Dëgjoni me kujdes!

Përfytyrojeni se ekziston një makinë që do të

mund të më kthente mbrapa në kohë. Ta zëmë

se me të mund të shkoj në fillim të historisë së

njerëzimit dhe një mbrëmje shëtis nëpër

14

kopshtin e Edenit. Sigurisht e dini ngjarjen se si

njeriu ka rënë në mëkat? Aty te një kaçube e

takoj Adamin, njeriun e pare. «Mirëmbrëma,

Adam!» e përshëndes. «Mirëmbrëma, pastor

Busch!» ma kthen ai. «Befasohesh që më

sheh?» e pyes dhe i tregoj se si kam mbërritur

në kopshtin e Edenit. «Dukesh si në kujtim»,

thotë Adami dhe shton: «Ç'të mundon?» I

përgjigjem: «Po mendoja për një pyetje që ma

ka bërë njëri: Si mund ta gjej Zotin?» Adami

qesh me të madhe dhe më thotë: «Nuk është

kurrfarë problemi si ta gjejmë Zotin. Ai është

këtu. Bëhu i sinqertë. Problemi është si ta

heqim qafe!»

A ka të drejtë Adami? Zoti është këtu. Ne

mund ta gjejmë atë. Por ne nuk e dëshirojmë

këtë. Kur mendoj për mendimin e njerëzimit në

të kaluarën, shoh se në 300 vjetët e fundit kemi

bërë çmos për t'u liruar nga Zoti. Por këtë nuk e

kemi arritur. Ne, në të vërtetë, të gjithë besojmë

se Zoti ekziston, por nuk duam t'i mbështesim

shpresat në të. Ne bëjmë ashtu siç bëjnë të

tjerët: nuk merremi me këtë çështje. Nuk e

mohojmë ekzistencën e Zotit, por nuk e vrasim

mendjen për të. Nuk bëhemi armiq të tij, por as

15

miq jo. Kështu, problemi më i madh në jetë

mbetet i pazgjidhur.

Një mjek zviceran shkruan në një libër se

njeriu, i cili nuk e zgjidh problemin më të

rëndësishëm jetësor, do të ketë vuajtje të mëdha

emocionale dhe shpirtërore. Ai vazhdon: «Ne

perëndimorët vuajmë nga mungesa e Zotit. Ne

nuk e mohojmë atë, por as nuk i takojmë atij.

Nuk duam të kemi asgjë me të dhe kjo është

arsyeja pse vuajmë nga mungesa e tij». Edhe unë

pajtohem me mendimin e tij.

Gati kudo dëgjoj njerëzit duke thënë: «Njeriu

modern nuk interesohet për Zotin». Atyre mund

t'u them këtë: «Njeriu modern i ka punët keq.

Edhe unë jam njeri modern, por unë

interesohem per Zotin. Nuk besoj se jam i

prapambetur për shkak të këtij qëndrimi. Është

shumë tronditës fakti se njeriu modern nuk e

merr seriozisht çështjen e shpëtimit».

Do të përdor edhe një ilustrim të thjeshtë.

Përfytyrojeni një nxënës që mëson të bëhet

gjellëbërës. Një ditë gjellëbërësi kryesor thotë:

«Ky nuk interesohet aspak për gjellëtari!» - «Po

për çka interesohet?», e pyes. «Per pop muzikë

dhe për vajza», përgjigjet shefi. «Duhet të ulni

16

veten në nivelin e tij», i them, «dhe tani e tutje

folni me të vetëm për muzikën dhe për vajzat». -

«Joo, joo!» përgjigjet shefi. «Nëse djaloshi nuk

interesohet për gjellëtari, atëherë ka gabuar

profesionin!»

A më kuptoni se ç'dua të them? Ne jemi të

thirrur të bëhemi fëmijë të Perëndisë. Kur njeriu

modern nuk interesohet për këtë, atëherë ai ka

gabuar profesionin e tij si njeri. Nën rrethana të

tilla është e kotë të flasësh me të, qoftë për gjëra

të mundshme ose të pamundshme, të cilat

eventualisht mund t'i interesojnë. Ajo që duhet

të kuptojë është: «Vetëm nëse bëhet fëmijë i

Perëndisë, do të jetë njeri i vërtetë».

3. Përgjigjja e perëndisë

në pyetjet më të rëndësishme

Përsëris: ne nga natyra nuk jemi fëmijë të

Perëndisë, por ne jemi në këtë botë me qëllim

që të bëhemi fëmijë të Perëndisë. Atëherë,

diçka duhet të ndodh me ne. Nuk po ju flas

vetëm sa për të kaluar kohën, por dua që t'ju

ndihmoj atyre që kërkojnë qëllimin e jetës.

17

Pra, nëse nuk jemi fëmijë të Perëndisë,

atëherë nuk e duam Perëndinë, nuk i mbajmë

urdhërimet e tij, nuk çajmë kokën për të, nuk

lutemi - përveç kur kemi ndonjë rast urgjent,

atëherë na bie ndër mend. Prandaj gjëja më e

rëndësishme për ne është të gjejmë përgjigje për

pyetjen më thelbësore: «Si të bëhemi fëmijë të

Perëndisë?» Tani do të kisha dashur t'ju jepja një

copë letër dhe një laps dhe ju kisha thënë:

«Shkruani, sipas mendimit tuaj, si mund të bëhet

njeriu fëmijë i Perëndisë». Disa do të kishin

shkruar: «Duke qenë njeri i mirë». Të tjerët:

«Duke besuar në Zot». Por e gjithë kjo nuk

mjafton. Pyetja: «Si të bëhem fëmijë i

Perëndisë?» mbetet pa përgjigje.

Përgjigjen e kësaj pyetje më të rëndësishme

mund ta marrim vetëm përmes zbulesës. Kjo do

të thotë se vetë Zoti duhet të më tregojë se si të

bëhem fëmijë i tij. Askush tjetër nuk mundet.

Bibla jep një përgjigje të qartë. Ajo përgjigje

është: vetëm përmes Jezusit! Miq të dashur, kur

vij te Jezusi, atëherë zemra ime rrah më fort,

pulsi më shpejtohet, atëherë jam te qëllimi i

jetës. Vertet, nëse dua të jem fëmijë i Perëndisë,

këtë mund ta arrij vetëm përmes Jezusit.

18

Në Bibël është një varg që, kur përkthehet

fjalë për fjalë, tingëllon kështu: «Jezusi ka ardhur

nga bota e Perëndisë në këtë botë». Sot

dëgjojmë vazhdimisht njerëz duke thënë se

Bibla përmban pikëpamje të vjetëruara mbi

jetën: Qielli lart, toka poshtë. Kjo është marrëzi!

Në Bibël nuk ka gjëra të tilla. Bibla na tregon

gjëra të rëndësishme për Zotin dhe për veten

tonë. A]o na tregon se Zoti është i pranishëm

kudo. Po të fshihesh qoftë edhe në thellësitë e

tokës, Zoti do të ishte atje. Bibla ka atë që ne në

gjuhën moderne e quajmë pikëpamje

shumëdimensionale mbi boten. Ne jetojmë në

një botë tridimensionale ku ka gjatësi, lartësi

dhe gjerësi. Mirëpo, ka edhe dimensione të

tjera. Dhe, Zoti i takon një dimenioni tjetër. Ai

është shumë afër, sa të mund të arrihet me dorë.

Ai ecën me ne. Ai na sheh edhe kur ne nuk

ecim në rrugën e tij. Por ne nuk mund ta

kalojmë pengesën që na ndan nga dimensioni

tjetër. Vetëm Zoti mund ta bëjë këtë. Ai e ka

bërë këtë dhe ka ardhur te ne në personin e

Jezusit

Besëlidhja e Re thotë kështu për Jezusin:

«Erdhi te të vetët», - dhe në të vërtetë edhe vetë

19

bota është e tij - «por të vetët nuk e pranuan».

Kjo është historia e Ungjillit deri në ditët tona.

Jezusi erdhi, por njeriu ia mbylli deren. «Ai erdhi

te të vetët, por të vetët nuk e pranuan». Ky

duhej të ishte fundi i marrëdhënieve ndërmjet

Zotit dhe njeriut. Mirëpo, për çudi, tregimi nuk

merr fund këtu. Vargu tjetër vazhdon kështu:

«Atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të

bëhen bij të Perëndisë». Duke e pranuar Jezusin

bëhemi bij të Perëndisë. A e keni hapur ende

deren e jetës suaj që ta pranoni Jezusin? «Atyre

që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të

Perëndisë».

Gjatë Luftës së Parë Botërore kam qenë

oficer i ri dhe kam jetuar larg prej Zotit.

Megjithatë, pikërisht në këtë periudhë të jetës

sime i hapa Jezusit derën e zemrës sime dhe e

lejova të hynte. Kjo përvojë ma ka ndryshuar

tërë jetën. Përta ndjekur Jezusin kam kaluar

nëpër shumë vështirësi. Kam qenë në burg.

Shpesh kam qenë në rrezik. Mirëpo, asnjëherë

nuk jam penduar dhe po të më jepej mundësia

të jetoja edhe 100 here, nga çasti që do të filloja

të mendoja me kokën time, do të isha ndalur të

vargu: «Atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin

20

të bëhen bij të Perëndisë». Vetëm kur të bëhem

bir i Perëndisë, jeta ime ka kuptim. Pa marrë

parasysh kush jam: pastor apo pastrues rrugësh,

drejtor apo bravapunues, amvise apo mësuese,

jeta ime fiton kuptim vetëm nga çasti kur bëhem

fëmijë i Perëndisë. Pra, duhet ta pranoni Jezusin.

Atëherë do ta gjeni kuptimin e jetës. Vetëm

atëherë.

Është shumë jnteresant t'i studiosh personat

e Besëlidhjes së Re. Ta marrim, për shëmbull,

Maria Magdalenen. Jeta e saj nuk kishte

kurrfarë kuptimi. Thuhet se ka qenë e

pushtuar nga shtatë demonë. (Unë njoh

njerëz, të cilët janë të pushtuar nga më shumë

demonë.) Ajo duhet të ketë pasur një jetë të

tmerrshme: jetë robërie. E shkreta duhet të

ketë vuajtur shumë duke bërë një jetë të tillë

të pakuptim. Pastaj në jetën e saj hyn Jezusi,

Shpëtimtari, Biri i Hyjit, dhe dëbon demonët

prej saj. Ai mund ta bëjë këtë dhe e bëri. Nga

ai çast kjo grua i takonte Jezusit. Jeta e saj nuk

është më pa kuptim. Me vonë ajo përjeton

kryqëzimin dhe vdekjen e Jezusit. Atë ditë e

kaploi një frikë e papritur: «Përsëri fillon jeta e

saj e mëparshme, pa kuptim». Në mëngjesin e

21

ditës së trete pas kryqëzimit, ajo bie në gjunjë

duke qarë pranë varrit të Jezusit. Ajo kishte

ardhur te varri dhe kishte parë se varri ishte i

zbrazët. Guri i madh, që mbyllte hyrjen e

varrit, ishte i rrokullisur dhe trupi i Jezusit nuk

ishte aty. Prandaj ajo qante.

Unë mund ta kuptoj mirë këtë grua. Nëse

unë do ta humbisja sot Jezusin, kjo do të më

kishte çuar në humnerën e një jete të pakuptim.

Vërtet, e kuptoj atë: «Shpëtimtarin nuk e kam.

Jeta ime nuk ka më kuptim».

Pastaj, papritmas, ajo dëgjoi një zë prapa saj:

«Mari!» Ajo u kthye dhe e pa Jezusin e ringjallur.

Lotët e dëshpërimit që i rridhnin nëpër faqe iu

kthyen në lot gëzimi. Me një gëzim të madh ajo

thirri: «Rabbuni!» që do të thotë Mësues.

Shëmbulli i kësaj gruaje tregon qartë se nuk

kemi nevojë për ndonjë filozofi të madhe për të

marrë përgjigje në pyetjen lidhur me kuptimin e

jetës. Edhe njeriu më i pashkolluar e ka të qartë:

«Jeta ime është e pakuptim. Pse jetoj?» Atë çast

kur Maria Magdalena e ka pranuar Jezusin në

jetën e saj, ajo e ka zgjidhur çështjen e kuptimit

të jetës së vet - është bërë fëmijë i Zotit të gjallë

dhe në jetën e saj ka hyrë drita.

22

Pranda] po ju lus: pranojeni Jezusin! Ai ju

pret Ai është shumë afër jush. Filloni të bisedoni

me të. Do të ishte gjë e madhërishme po t'i

thoshit: «Zoti Jezus, jeta ime nuk ka kuptim. Eja

tek unë!»

Kur e pranojmë Jezusin, një revolucion i

vërtetë fillon në jetën tonë. Ne bëhemi pjesëtarë

të vdekjes dhe të ringjalljes së tij. Fillojmë n]ë

jetë plotësisht të re si fëmijë të Perëndisë. Ai na

jep Shpirtin e vet, i cili na i ndryshon dëshirat

dhe mendimet tona.

Të jesh fëmijë i Perëndisë nuk është vetëm

një ndryshim i jetës, por është një jetë krejtësisht

e re. Pranojeni Jezusin dhe do t'i përjetoni të

gjitha këto.

Në shekullin e kaluar ka jetuar në Westfalia

një këpucëtar me emër Rahlenbeck. Njerëzit e

quanin «prifti pietist» për shkak të dëshirës së

madhe që kishte për ta ndjekur Jezusin. Ai

kishte aftësi të mëdha shpirtërore dhe ishte një

njeri i bekuar. Një ditë i erdhi për vizitë një prift

i ri. «Zotëri», i tha Rahlenbecku, «studimettuaja

teologjike nuk garantojnë që ju jeni i shpëtuar.

Duhetta pranoni Jezusin!» Prifti iu përgjigj:

«Unë e kam Jezusin. Pikturën e tij e kam të

23

varur në murin e dhomës sime të punës».

Rahlenbecku plak ia ktheu: «Jezusi në mur është

i qetë dhe i heshtur. Por, nëse e pranoni Jezusin

në zemrën dhe në jetën tuaj, do të ketë shumë

zhurmë!»

Dëshiroj që edhe ]u ta përjetoni këtë zhurmë

në jetën tuaj! Dëshiro] që edhe ju t'i jepni fund

jetës suaj mëkatare dhe ta lavdëroni Atin tuaj

qiellor, që ju ka bërë fëmijë të tij, që i ka dhënë

kuptim jetës suaj, që ju ka mundësuar që tani e

tutje ta nderoni ate me mendime, me fjalë dhe

me vepra.

Kuptojeni këtë që po ju them sepse nuk

është ndonjë marrëzi fetare ose mendi me të

ndonjë prifti, por fjala është për jetën e

përjetshme dhe për vdekjen e përjetshme.

Zoti Jezus thotë: «Ja, unë qëndroj te dera dhe

trokas; nëse dikush dëgjon zërin tim dhe e hap

derën, unë do të hyj tek ai». Po këtë gjë ju thotë

Zoti Jezus edhe ju: «Ja, unë qëndroj te dera e

jetës suaj. Hapne derën! Unë do t'i jap kuptim

jetës suaj».

Njëherë erdhi tek unë një minator i vjetër

dhe më tha: «Zotëri pastor, dua të flas me ju.

Ishte 70 vjeçar. Filloi të më tregojë: «Kur kam

24

qenë 17 vjeç, kam marrë pjesë në një

ungjillëzim. Aty pata ndier se Jezusi trokiste në

derën time. Por, unë thashë me vete: 'Nëse e

marrë seriozisht këtë dhe e pranoj Jezusin,

atëherë do të më qeshin të gjithë shokët. Jo, nuk

mund ta bëj këtë'. Pastaj u largova». Ai vazhdoi:

«Tani po i afrohet fundi jetës sime. Jam plakur.

Tani po e kuptoj se jeta ime ka qenë një deshtim

sepse në atë rast nuk ia kam hapur deren

Jezusit».

Miq të dashur, ne kemi vetëm një jetë të

vetme dhe për këtë arsye pyetja «pse jetoj?»

është me rëndësi jetike. Perëndia ka dhënë

përgjigje të qartë për këtë pyetje. Përgjigjja është

në Jezusin e kryqëzuar dhe të ringjallur.

Jezusi edhe tani po qëndron te dera juaj

dhe po troket. Hapjani derën! Kurrë nuk do

t'ju vijë keq!

25

Table of Contents

Psejetoj?