Wil helm Büsch

JEZUS, ONZE BESTEMMING

Wilhelm Busch

Jezus

onze bestemming

JEZUS, ONZE BESTEMMING

Oorspronkelijke uitgever: Aussaat Verlag

Neuldrchen-Vluyn, BDR

Copyright © Aussaat Verlag, Verlagsgesellschaft des

Erziehungsvereins mbH, Neukirchen-Vluyn BDR

Copyright © 1977,2004 Nederlandse uitgave: Gideon

Auteur: Wilhelm Busch

Omslagontwerp: David Sörensen

Druk: Koninklijke Wöhrmann, Zutphen

Jaar van heruitgave: april 2004

2e druk van heruitgave: oktober 2005

Eerder verschenen in 1977 onder de titel:

Zeventien toespraken van Wilhelm Busch

Uitgave: Gideon, Hoornaar, Nederland

ISBN 90-6067-941-5

NUR707

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar

gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm

of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke

toestemming van de uitgever.

No part of this work may be reproduced in any form by print,

photoprint, microfilm or any other means without

written permission of the publisher.

Inhoud

ï. God jawel, maar waarom Jezus? 7

2. Waarvoor leef ik? 23

3. Ik heb geen tijd 39

4. Pas op! Levensgevaar 57

5. Wat moeten wij dan doen? 76

6. Waarom zwijgt God? 94

7. Wij hebben recht op liefde! 114

8. Kun je met God spreken? 132

9. Hoe redden wij het in het leven, als wij niet meer kunnen

geloven? 147

10. Hoe redden wij het in het leven, als schuld en nalatigheid

ons voortdurend vergezellen? 166

11. Hoe redden wij het in het leven, als anderen op onze

zenuwen werken? 184

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 200

13. Mij niet gezien 217

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 231

15. Is het christendom een privé-aangelegenheid? 250

16. Wanneer vergaat de wereld? 269

17. Wat heb je aan een leven met God? 291

Wilhelm Busch werd op 27 maart 1897 in Wuppertal-

Elberfeld geboren. Zijn kinder- en tienerjareii bracht

hij door in Frankfurt a.d.Main, waar hij zijn diploma vwo

behaalde. Tijdens zijn diensttijd als luitenant in de Eerste

Wereldoorlog kwam hij tot het geloof in Jezus Christus. En

na de oorlog ging hij theologie studeren in Tubingen.

Na voltooiing van zijn studie was hij eerst predikant in

Bielefeld, daarna in een mijnwerkerswijk in het Ruhrgebied

en tenslotte tientallen jaren als jeugdpredikant in Essen.

Ondertussen hield hij evangelisatietoespraken in geheel

Duitsland en ook de buurlanden.

Tijdens het Derde Rijk van de Nazi's werd Wilhelm

Busch meerdere keren gevangen genomen, op grond van

zijn geloofsgetuigenis en zijn evangelisatiewerk. Na de

Tweede Wereldoorlog ging hij opnieuw onvermoeibaar

op weg met de boodschap van Jezus Christus.

Op 20 juni 1966 stierf hij, tijdens zijn terugreis uit

Sassnitz, op het eiland Rügen, waar hij had meegewerkt

aan een evangelisatiecampagne.

God jawel,

maar waarom Jezus?

Een oude dominee zoals ik, die zijn leven lang in de

grote stad heeft gewerkt, krijgt in de loop der jaren voortdurend

dezelfde uitspraken te horen. Eén ervan is: 'Hoe

kan God dat allemaal toelaten?' Een andere luidt: 'Kaïn en

Abel waren broers. Kaïn sloeg Abel dood. Waar heeft Kaïn

zijn vrouw vandaan gehaald?' En één van de meest geliefde

volzinnen is deze: 'Dominee, u hebt het steeds over Jezus.

Dat is toch wel erg fanatiek. Het doet er toch niet toe wat

voor godsdienst je hebt Hoofdzaak is, datje ontzag hebt

voor het Hogere, het Onzichtbare.'

Mijn landgenoot Goethe - hij kwam uit Frankfurt, net als

ik - heeft ooit hetzelfde gezegd: 'Gevoel is alles; een naam

is klank en rook.. Of wij nu Allah, Boeddha, Lot of "Hoger

Wezen" zeggen, dat doet er niet toe. Hoofdzaak is dat we

een geloof hebben. Het zou fanatiek zijn dat nauwkeuriger

te willen omschrijven/ En zo denken toch de meeste

mensen erover? Ik zie nog die oude dame voor me, die zei:

'O, dominee, u altijd met uw gepraat over Jezus! Heeft Jezus

niet zelf gezegd: "In het huis van mijn Vader zijn vele

woningen"? Daar is plaats voor iedereen!'

Dit is een heel ernstige misvatting!

Ik was eens in Berlijn, op het vliegveld Tempelhof.

Voordat wij in het vliegtuig konden, moesten alleen onze

Jezus, onze bestemming

paspoorten nog gecontroleerd worden. Voor mij stond een

forse meneer - ik zie hem nog voor me: een boom van een

vent, met een grote plaid onder zijn arm - en hij overhandigde

gehaast zijn paspoort aan de douanebeambte. Toen

zei de beambte: 'Uw pas is verlopen!' De man antwoordde:

'Wees nu niet zo kleinzielig. Hoofdzaak is dat ik een pas

heb!' 'Nee/ zei de beambte nadrukkelijk en beslist, 'hoofdzaak

is, dat u een geldig paspoort hebt!'

En zo is het ook met het geloof: het gaat er niet om dat

ik een geloof heb. Eén of ander geloof. Dat heeft iedereen.

Iemand zei eens tegen me: 'Ik geloof dat je van twee pond

rundvlees een goede soep kunt maken.' Dat is ook een geloof,

hoewel een heel schamel! Het gaat er niet om dat u

één of ander geloof hebt, maar het gaat erom dat u het juiste

geloof hebt; een geloof waarmee je kunt leven, ook wanneer

het erg donker wordt; een geloof dat houvast geeft,

ook in grote verzoekingen, een geloof waarmee je sterven

kunt Het sterven is een belangrijke test voor de juistheid

van ons geloof!

Er is slechts één juist geloof waarmee j e op de juiste wijze

kunt leven en op de juiste wijze kunt sterven: dat is het

geloof in Jezus Christus, de Zoon van God. Jezus heeft zelf

gezegd: 'In het huis van mijn Vader zijn vele woningen.'

Maar er is slechts één deur naar de woningen van God: 'Ik

ben de deur! Wie door Mij binnengaat, zal behouden worden.'

Jezus is de deur! Dat willen veel mensen niet horen.

Over God kunnen ze urenlang discussiëren. De één stelt

zich God zus voor en de ander zo. Maar Jezus is geen onderwerp

van discussie. Alleen het geloof in Jezus, de Zoon

van God, is een reddend en zaligmakend geloof waarmee

je kunt leven en sterven!

i. God jawel, maar waarom Jezus?

Hoe belachelijk dit geloofde mensen voorkomt, blijkt

uit een klein voorval, waar u rustig om mag lachen. Jaren

geleden liep ik op een dag in Essen door de stad. Twee mannen

stonden op de stoep, kennelijk mijnwerkers. Toen ik

voorbijliep, groette de éne: 'Dag, dominee!' Ik liep naar hem

toe: 'Kennen wij elkaar?' Hij begon te lachen en zei tegen

de ander: 'Dat is dominee Busch! Een heel fatsoenlijk man!'

'Dank u/ zei ik. En toen vervolgde hij: 'Hij heeft helaas een

tik!' Ik viel verontwaardigd uit: 'Wat heb ik? Een tik? Hoezo

heb ik een tik?' Toen herhaalde hij: 'Werkelijk, de dominee

is een heel fatsoenlijk man! Hij heeft het alleen altijd over

Jezus!' 'Man!' riep ik verheugd uit 'Dat is geen tik! Over

honderd jaar bent u in de eeuwigheid. Dan hangt alles ervan

af of u in uw leven Jezus hebt leren kennen. Daarvan zal het

afhangen of u in de hemel bent of in de hel. Zeg eens: Kent

u Jezus?' 'Zie je wel/ zei hij en wendde zich lachend tot de

ander, 'daar begint hij alweer!'

Ook nu wil ik daarover beginnen! Er is een zin in de Bijbel

die ik als uitgangspunt wil nemen. Die luidt als volgt:

'Wie de Zoon van God heeft, die heeft het leven.' U hebt op

school misschien wel iets geleerd over Jezus - maar u hebt

Hem niet. 'Wie de Zoon van God heeft...' Hoort u het?

'Heeft!1-'.. .die heeft het leven,' - nu en totin eeuwigheid!

'Wie de Zoon van God niet heeft, die heeft het leven niet'

Dat zegt het Woord van God!

Ik zou u graag letterlijk willen overhalen - terwille van

uzelf- om Jezus aan te nemen en Hem uw leven te geven,

want: zonder Hem is het leven levenloos.

En nu wil ik uitleggen waarom Jezus het één en het al

is, en waarom het geloof in Jezus het enige juiste is. Of,

laatikme liever heel persoonlijkuitdrukken: ik wilugraag

i o Jezus, onze bestemming

vertellen, waarom ik Jezus per se moet hebben en waarom

ik in Hem geloof.

ï. Jezus is de Openbaring van God

Wanneer iemand tegen mij zegt: 'Ik geloof in God! Maar

waarom Jezus?', dan antwoord ik: 'Dat is een dwaasheid.

God is een verborgen God. En zonder Jezus weten wij helemaal

niets van God!' De mensen kunnen weliswaar een

God bedenken, een 'Onze lieve Heer' bijvoorbeeld, die ons

niet in de steek laat, wanneer wij ons eigen leventje blijven

leiden. Maar zo is God niet! Allah, Boeddha - het zijn projecties

van onze wensen. Maar God? Zonder Jezus weten

wij niets van God. Jezus is de Openbaring van God. In Jezus

is God tot ons gekomen.

Ik wil het u aan de hand van een voorbeeld duidelijk

maken. Stelt u zich eens een dichte mistbank voor. God is

achter de mistbank verborgen. Nu kunnen de mensen niet

leven zonder God. En daarom gaan ze naar Hem op zoek.

Ze proberen in de mistbank door te dringen. Dat zijn de

pogingen van de religies. Alle religies zijn een zoeken van

de mens naar God. En alle religies hebben één ding met

elkaar gemeen: ze zijn in de mist verdwaald, ze hebben God

niet gevonden.

God is een verborgen God. Dat heeft een man uit de Bijbel,

Jesaja heette hij, begrepen. En uit de grond van zijn hart

heeft hij geroepen: 'Heer, wij kunnen niet tot U komen.

Ach, breekt Gij door de nevel heen en kom naar ons toe/

En denkt u zich eens in: God heeft deze schreeuw gehoord!

Hij heeft de mistbank doorbroken en is tot ons gekomen

- in de persoon van Jezus.

i. God jawel, maar waarom Jezus? 11

Toen de engelen in de velden van Bedehem het in koor

uitriepen: 'U is heden de Heiland geboren! Eer aan God in

de Hoge!' - toen is God tot ons gekomen. En Jezus zegt:

'Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.' Zonder Jezus

zou ik niets over God weten. Hij is de enige bij wie ik zekerheid

over God kan krijgen! Hoe kan iemand toch zeggen: 'Ik

kom er wel zonder Jezus!' Ik zou heel veel over Jezus kunnen

vertellen. Maar op de vraag: 'Waarom nou Jezus?' zal ik

mij beperken tot een paar van de belangrijkste punten.

2. Jezus is de reddende liefde van God

Ik had eens een gesprek met een journalist. Hij vroeg:

'Waarom houdt u eigenlijk zulke voordrachten?' Ik antwoordde:

'Die houd ik, omdat ik bang ben dat de mensen

in de hel komen.' Toen glimlachte hij en zei: 'Die bestaat

toch immers niet!' Ik antwoordde: 'Wacht maar af! Over

honderd jaar weet u wie er gelijk heeft: u of het Woord van

God... Vertelt u eens/ vroeg ik hem, 'bent u wel eens bang

geweest voor God?' 'Nee/ antwoordde hij, 'voor de goede

God hoefje toch niet bang te zijn!' Ik zei hem: 'Dat hebt u

goed mis! Wie ook maar enig vermoeden heeft wie God is,

die zou moeten begrijpen dat er niemand zo verschrikkelijk

is als Hij, de heilige, rechtvaardige God, de Rechter over

onze zonden. Denktu dat Hij zou zwijgen overuw zonden?

U spreekt over de "goede" God? De Bijbel zegt dat zo niet

Integendeel, de Bijbel zegt: Vreselijk is het te vallen in de

handen van de levende God.'

Bent u al eens bang geweest voor God? Zo niet, dan bent

u nog niet eens begonnen om de volle werkelijkheid van de

12 Jezus, onze bestemming

heilige God en van uw zondige leven te beseffen. Wanneer

u God begint te vrezen, zult u vragen: 'Hoe kan ik voor God

bestaan?' Ik geloof dat de grootste dwaasheid van onze tijd

is dat de toorn van God niet meer gevreesd wordt Het is

een teken van een vreselijke afstomping, als een volk de

levende God en zijn toorn over de zonde niet meer serieus

neemt.

Professor Karl Heim vertelde eens hoe hij tijdens een reis

door China in Peking kwam. Daar werd hij naar een berg gebracht.

Op de top stond een altaar, het 'altaar van de hemel'.

Er werd verteld dat, in de 'nacht van de verzoening', deze

berg vol is met honderdduizenden mensen, die allemaal

lampions dragen. Dan gaat de keizer naar boven - destijds

waren het nog keizers die China regeerden - en brengt het

verzoeningsoffer voor zijn volk. Toen professor Heim ons

dat vertelde, vervolgde hij: 'Die heidenen wisten iets van

de toorn van God en van het feit dat de mens verzoening

nodig heeft.'

De ontwikkelde West-Europeaan meent over de 'goede

God' te kunnen spreken, die gelukkig is als Hij ziet dat de

mensen hun kerkelijke bijdrage betalen! Laten wij liever

weer beginnen God te vrezen! Wij hebben immers allen

gezondigd! U niet? Natuurlijk wel! Wanneer wij opnieuw

leren God te vrezen, dan zullen wij vragen: 'Hoe kunnen

wij dan gered worden van de toorn van God? Waar is redding?'

Dan zal ons duidelijk worden: Jezus is de reddende

liefde van God! God wil dat alle mensen geholpen worden.

Maar Hij kan niet onrechtvaardig zijn. Hij kan niet zwijgen

bij de zonde. En daarom heeft Hij zijn Zoon gegeven - tot

verzoening.

Gaat u eens met mij mee naar Jeruzalem. Bij de stad is een

ï. God jawel, maar waarom Jezus? 13

heuvel. We zien duizenden mensen. En boven de hoofden

van al die mensen rijzen drie kruisen op. De man aan het

linker kruis is, net als wij, een zondaar. En die rechts ook.

Maar die in het midden! Kijkt u eens naar Hem, de man met

de doornenkroon, de Zoon van de levende God!

Waarom hangt Hij daar? Dat kruis is het altaar van God.

En Jezus is het Lam Gods, dat de zonde van de wereld draagt,

en dat verzoening met God tot stand brengt

Zolang u Jezus niet hebt gevonden, staat u onder Gods

toorn, ook al merkt u dat niet, ook al ontkent u dat Alleen

wie tot Jezus gekomen is, staat onder Gods vrede. De straf

was op Hem, opdat wij vrede zouden hebben.

Laat ik een heel simpel voorbeeld gebruiken. In de Eerste

Wereldoorlog was ik artillerist. We hadden toen kanonnen

met schilden. Op een dag stonden wij in de voorste linies.

We werden aangevallen door pantserwagens, tanks noemden

wij ze destijds. Als hagel kwamen de projectielen van

de infanterie op de schilden neer. Maar die waren zo sterk,

dat wij daarachter veilig waren. Toen dacht ik: Als ik mijn

hand buiten het schild houd, dan wordt die doorzeefd, dan

ben ik verloren, dan bloed ik op jammerlijke wijze dood.

Maar achter het schild ben ik veilig!

Jezus is voor mij een schild geworden. Zonder Jezus kom

ik om in Gods gericht Zonder Jezus heb ik geen vrede in

mijn hart, wat ik ook doe. Zonder Jezus kan ik niet sterven

zonder angst Zonder Jezus ben ik voor eeuwig verloren. Er

is een eeuwig verderf, dat merkt u vanzelf! Maar wanneer

ik achter het kruis van Jezus sta, ben ik veilig als achter een

schild. Dan mag ik weten: Hij is mijn Verzoener! Hij is mijn

Redder! Jezus is de reddende liefde van God.

U hoort het goed: God wil, dat alle mensen geholpen

14 Jezus, onze bestemming

worden. Daarom heeft Hij zijn Zoon gegeven, tot redding,

tot verzoening. Ook voor u!

U hebt geen rust, voordat u deze vrede van God bezit,

voordat u gered bent!

Waarom Jezus?

3. Jezus is de enige die met het grootste probleem

van ons leven afrekent

Weet u wat het grootste probleem van ons leven is? De

ouderen onder ons denken natuurlijk aan hun gal of hun

nieren of wat er maar ziek is. Bij de jongeren is het 'dat

meisje' of'die jongen'. Iedereen heeft zo zijn problemen.

Maar geloof mij: Het grootste probleem van ons leven is

onze schuld voor God!

Ik ben tientallen jaren jeugdpredikant geweest En steeds

heb ik naar nieuwe beelden gezocht om het de jongens en

meisjes duidelijk te maken. Eén van die beelden wil ik hier

gebruiken. Stel u eens voor dat ik van nature een ijzeren

ring om mijn hals had. En iedere keer wanneer ik zondig,

wordt er een schakel aan vastgeklonken. Ik koester een vuile

gedachte: een schakel. Ik heb kwaadgesproken van andere

mensen: een schakel. Een dag zonder gebed, alsof God er

niet was: een schakel. Oneerlijkheid: een schakel. Een leugen:

een schakel.

Ga eens na, hoe lang de keten is die ik achter mij aan sleep!

Een schuldketen! Zo reëel is schuld voor God. Ook al zie

je die keten niet, hij is reusachtig lang. En wij slepen hem

met ons mee. Ik vraag mij dikwijls af waarom de mensen

niet echt blij en gelukkig kunnen zijn. Ze hebben het toch

zo goed. Maar ze kunnen niet gelukkig zijn! Ze kunnen het

i. God jawel, maar waarom Jezus? 15

niet, omdat ze de schuldketen met zich meezeulen! En die

kan geen dominee of priester of engel wegnemen. En ook

God kan die niet wegdoen, omdat Hij rechtvaardig is: 'Wat

de mens zaait, zal hij oogsten.'

Maar nu is daar Jezus! Hij is de Enige die afrekent met

het grootste probleem in ons leven. Hij is voor mijn zonden

gestorven. Hij heeft mijn schuld betaald toen Hij stierf.

Daarom is Hij in staat de schuldketen van mij af te nemen.

Hij is de enige die dat kan!

Ik mag u uit ervaring vertellen wat een bevrijdende gedachte

het is om te weten: Ik heb vergeving ontvangen

voor mijn zonden. Het is de grootste bevrijding in leven

en sterven. Hoe is dat bij u, als u moet sterven? Hebt u

dan vergeving ontvangen voor uw zonden? Of gaat u naar

de eeuwigheid en neemt u al uw schuld mee? Afschuwelijk!

Ik ken mensen die hun hele leven hebben gezegd: 'Ik

ben een goed mens. Ik ben eerlijk.' En dan sterven zij. Ze

moeten alles loslaten en ontdekken: mijn levensschip vaart

op de donkere stroom van de eeuwigheid - God tegemoet

Ze kunnen niets meenemen: geen huis, geen bankrekening

en geen spaarbankboekje - alleen hun schuld. En zo komen

ze voor God. Vreselijk! Maar dat is het sterven van de mens.

Misschien zegtu: 'Zo sterven ze allemaal!' Wellicht! Maar u

hoeft niet zo te sterven! Jezus schenkt vergeving van zonden!

Dat is nu reeds de grootste bevrijding die er bestaat

Ik was een jonge kerel van achttien, toen ik hoorde wat

vergeving van zonden betekent: de keten valt af! De zonden

zijn vergeven, dat is een woord ten leven! Ik wens u

toe dat u dat ook ervaart! Ga naar Jezus! Vandaag nog. Hij

wacht op u. En dan moet u tegen Hem zeggen: 'Heer, mijn

16 Jezus, onze bestemming

leven is helemaal bedorven en vol schuld. Ik heb dat altijd

verzwegen en alleen maar goed over mezelf gesproken. Nu

leg ik het voor U neer. Nu wil ik geloven dat uw bloed mijn

schuld wegneemt.'

Het is heerlijk te weten: mijn zonden zijn vergeven. De

Heer heeft voor mij betaald. Mijn schuldketen wordt van

mij afgenomen. Ik raak mijn last kwijt. Alleen Jezus kan

vergeving van zonden schenken!

Waarom Jezus? Ik zal u vertellen waarom ik in Jezus geloof.

4. Jezus is de Goede Herder

U hebt allemaal wel eens in uw leven ervaren hoe eindeloos

eenzaam je kunt zijn en hoe leeg het leven is. Dan

ontdekt u plotseling: ik mis iets! Maar wat? U mist de levende

Heer!

Ik vertelde al datjezus aan het kruis is gestorven om onze

schuld te betalen. Onthoud deze woorden: 'De strafwas op

Hem, opdat wij vrede zouden hebben/ Daarna werd Hij

in een graf gelegd, een graf in de rotsen. Er werd een zwaar

rotsblok voor gewenteld. En om elk risico uit te sluiten, had

de Romeinse stadhouder het graf ook nog laten verzegelen

en soldaten van het Romeinse legioen de wacht laten betrekken.

Ik stel mij zo voor dat het potige kerels waren, die

al in vele landen gevochten hadden: in Gallië (het huidige

Frankrijk), in Germanië (het tegenwoordige Duitsland),

in Azië en Afrika. Met littekens overdekte jongens waren

dat. Die staan daar dus in de morgenschemering van de

derde dag met een schild aan hun arm, een speer in hun

rechterhand en een helm op hun hoofd. Een soldaat van

ï. God jawel, maar waarom Jezus? 17

het Romeinse legioen stond pal. Op hem kon je rekenen.

En dan wordt het opeens licht als op klaarlichte dag. De

Bijbel zegt: 'Een engel uit de hemel rolde de steen weg.'

En Jezus komt uit het graf! Dat is zoiets geweldigs, dat de

soldaten flauwvallen. Een paar uur later ontmoet Jezus een

arm meisje. De Bijbel vertelt over haar dat zij zeven duivelen

in zich heeft gehad, die door Jezus waren uitgedreven.

Het meisje huilt Dan komt Jezus naar haar toe. Ze valt niet

flauw. Integendeel. Ze is verheugd als zij de opgestane Heer

herkent en zegt: 'Meester.' Ze is getroost, omdat ze weet:

'Jezus, de Goede Herder, leeft en is bij mij!'

En dat wil ik ook. Ik heb iemand nodig wiens hand ik

kan vasthouden! Ik ben in mijn leven door donkere diepten

gegaan. Ik heb terwille van mijn geloof in gevangenissen

van de nazi's gezeten. Er zijn uren geweest dat ik dacht:

'Nog één ogenblik en dan begint het duistere rijk van de

waanzin, waar geen weg terug meer mogelijk is.' Maar dan

kwam Jezus! En alles werd goed!

Op een avond leek het of de hel was losgebroken. Er werd

een groep mensen binnengebracht, die later naar een concentratiekamp

gestuurd zou worden. Mensen voor wie geen

enkele hoop meer bestond. Deels zware misdadigers, deels

onschuldige Joden. Allen werden ze die avond door wanhoop

gegrepen. Ze brulden zo hard als ze konden. U kunt

zich dat niet voorstellen. Een gebouw met cellen vol wanhoop,

waar iedereen schreeuwt en tegen de deuren trapt.

De gevangenbewaarders werden nerveus en knalden hun

revolvers leeg tegen het plafond. Ze ranselden iemand in

elkaar. Ik zat in mijn cel en dacht: 'Zo ongeveer moet de

hel zijn.' In die verschrikkelijke situatie schoot het door me

heen: 'Jezus! Hij is hier!' Toen heb ik zachtjes -heel zachtjes

i8 Jezus, onze bestemming

- de naam van Jezus aangeroepen: Jezus! Jezus! Jezus!!!' Binnen

drie minuten was het stil. Geen mens heeft gehoord

dat ik Hem aanriep, alleen Hij - en de demonen moesten

wijken! Toen zong ik, wat streng verboden was, heel hard

het lied Jesu, meine Freude.

Alle gevangenen konden het horen. De oppassers zeiden

geen woord, toen ik in één van de volgende coupletten luid

zong over Jezus die ons bijstaat, in wat voor omstandigheden

wij ook verkeren. Toen heb ik gemerkt wat het betekent

om een levende Verlosser te hebben.

Eenmaal moeten wij allemaal door een grote nood heen,

door de nood van het sterven. Iemand heeft mij eens verweten:

'Dominees maken de mensen altijd benauwd voor

hetsterven!' Ikheb hem geantwoord: 'Daarvoor hoef ik niemand

bang te maken, de mensen zijn er al benauwd voor!'

En dan - bij het sterven - de hand van de Goede Herder te

mogen vasthouden... Misschien zegt u: 'Tegenwoordigzijn

de mensen minder bang om te sterven dan om te leven. Het

leven is vreselijk, nog erger dan het sterven!' Gelukkig is het

ook mogelijk een Verlosser te hebben in dit léven!

Nog een voorval. Het is ongelooflijk, maar waar. Ik heb

in Essen een industrieel leren kennen van het goedgehumeurde

soort. U kent dat wel: 'Wat prachtig dominee dat

u de jeugd tot het goede aanspoort. Hier hebt u een briefje

van honderd voor uw werk.' Ik zeg: 'En u zelf?' 'Nee, nee,

dominee, ik heb zo mijn eigen opvattingen.. /

Een beste kerel natuurlijk, maar even ver van God als de

maan van de zon. Nu moest ik op zekere dag een trouwdienst

leiden. Dat is vaak nogal troosteloos in zo'n kolossale,

kale kerk. Het bruidspaar en nog een handjevol mensen

zitten dan zo'n beetje verloren in dat reusachtige gebouw.

ï. God jawel, maar waarom Jezus? 19

En laat nou die goedgehumeurde indrustrieel de getuige

zijn!! Ik had echt met de arme man te doen: een keurig jacquet,

hoge hoed in de hand. Maar hij had er geen idee van

hoe hij zich in een kerk moest gedragen. Je kon merken dat

hij zich afvroeg: 'Moet ik nu knielen? Moet ik een kruisje

slaan? Of nog iets anders?' Ik hielp hem een beetje, nam zijn

hoge hoed aan en legde die terzijde. Toen werd er een lied

gezongen. Dat kende hij natuurlijk niet, maar hij deed alsof.

Kunt u zich die man voorstellen? Een man van de wereld!

. Toen gebeurde er iets heel merkwaardigs. De bruid was

leidster van de zondagsschool geweest. Daarom zongen

dertig kleine meisjes tijdens de huwelijksinzegening een

lied vanaf de galerij. Met hun fijne stemmetjes zongen zij

dat heel simpele en overbekende kinderversje: 'Daar ik Jezus'

schaapje ben, kan ik blij zijn, elke dag, over onze Goede

Herder.' Ik dacht: 'Wat is er met die man aan de hand?

Wordt hij niet goed?' Hij zakte voorover, sloeg z'n handen

voor zijn gezicht en zat te beven. Ik dacht: 'Er is hem iets

overkomen. Ik moet een dokter laten roepen.' Maar toen

merkte ik dat hij zat te huilen.

Daar zat die man, die grootindustrieel, en hij huilde! Opeens

begreep ik wat er in die kale kerk was gebeurd. Die

man had ontdekt: 'Die kinderen hebben wat ik niet heb: een

Goede Herder. En ik ben een eenzame, verloren man!'

Mannen, vrouwen, u kunt net als die kinderen alleen

maar zeggen: 'Ik ben blij dat ik bij de kudde van Jezus Christus

hoor en een Goede Herder heb.' Meer kunt u niet doen!

Zorg ervoor dat u dat kunt zeggen! Waarom geloof ik in

Jezus? Omdat Hij de Goede Herder is, mijn beste Vriend,

mijn levende Verlosser!

Waarom Jezus? Tot slot nog één punt

2O Jezus, onze bestemming

5. Jezus is de Vorst van het leven

Jaren geleden leidde ik eens een jongenskamp in het

Bohemer Woud. Toen de jongens naar huis waren, moest

ik nog een dag wachten, omdat ik met de auto opgehaald

zou worden. Ik verbleef die avond op een oud jachtslot dat

van één of andere koning was geweest. Toen woonde er

alleen nog een boswachter. Het huis verkeerde in vervallen

staat. Er was geen elektrisch licht. Maar er was een reusachtig

grote woonkamer met een open haard, waarin een

vuur brandde. De boswachter gaf mij een petroleumlamp

en wenste mij een goede nacht. Buiten huilde de storm. De

regen joeg door de bomen die om het huis stonden. Het leek

net of ik midden in een roversverhaal zat.

Ik had, wat me zelden overkomt, helemaal niets bij me

om te lezen. Toen zag ik op de schoorsteenmantel een

kleine brochure liggen. Ik ging wat zitten lezen onder de

petroleumlamp. Maar zo iets verschrikkelijks had ik.nog

nooit gelezen. Een arts had in die brochure al zijn woede

tegen de dood onder woorden gebracht. De inhoud was

ongeveer als volgt: 'O jij dood, jij vijand van de mens! Ik

heb een week lang gevochten om een mensenleven en dacht

dat ik de man over het kritieke punt heen had geholpen. En

dan kom jij met een grijns achter het bed te voorschijn en

slaat toe - en alles is tevergeefs geweest. Ik kan mensen genezen,

maar ik weet dat het tevergeefs is - jij komt immers

met je knokige hand. O jij bedrieger, jij dood, jij vijand!'

En toen kwam het verschrikkelijkste: 'Jij dood, jij punt, jij

uitroepteken!' En letterlijk ging het verder: 'O, vervloekt,

was jij maar een uitroepteken! Maar als ik naar je kijk, dan

verander je in een vraagteken. En ik vraag me af: Is de dood

ï. God jawel, maar waarom Jezus? 21

het einde, of is het niet het einde? Wat komt er? Dood, jij

vuil vraagteken!'

Ik kan u echter zeggen dat met de dood niet alles afgelopen

is! Jezus - en Hij kan het weten - heeft gezegd: 'De

weg is breed, die tot het verderf leidt, en smal is de weg,

die ten leven leidt.' Hier valt de beslissing. De teerling is

geworpen! Ik ben blij dat ik een Verlosser heb, die hier en

nu het leven geeft, het leven is en ten leven leidt. Daarom

verkondig ik Hem zo graag.

, Tijdens de Eerste Wereldoorlog was ik wekenlang bij

Verdun, waar destijds één van de grootste veldslagen werd

geleverd. Tussen de linies lagen de lijken hoog opgetast Ik

heb mijn hele leven die weeïge lijklucht niet meer kunnen

kwijtraken. Iedere keer wanneer ik een oorlogsmonument

zie met het opschrift Zijvielen voorhetvaderland, ruik ik die

stank van Verdun, die lijklucht. En wanneer ik denk: 'Over

honderd jaar zijn we er geen van allen meer,' dan waait die

ontzettende doodslucht me weer tegemoet Bespeurt u die

niet?

In deze wereld van de dood is er Eén die is opgestaan uit

de dood! Hij zegt: 'Ik leef, en gij zult ook leven! Gelooft in

Mij! Komt tot Mij! BekeertutotMij! Wordtmijn eigendom!

Ik leid u naar het leven!' Is dat niet geweldig? Hoe kunnen

mensen in vredesnaam in deze wereld van de dood leven

zonder die Verlosser, die het Leven is en naar het eeuwige

leven leidt!

Onlangs heb ik een oude brief gelezen van een soldaat,

een christen, die in de Tweede Wereldoorlog in Rusland gesneuveld

is. In die brief stond ongeveer dit: 'Het is afgrijselijk

om ons heen! Wanneer de Russen met hun Stalinorgel

schieten, raken we allemaal in paniek. En die kou! En die

22 Jezus, onze bestemming

sneeuw! Ijzingwekkend! Maar ik ben niet bang. Als ik zou

sneuvelen, ben ik in één moment in de heerlijkheid. Dan

zwijgt de oorlog - dan zie ik mijn Heer van aangezicht tot

aangezicht, en zijn glans zal mij omstralen. Ik vind het niet

erg, hier te vallen.' Hij is korte tijd later gesneuveld.

Ja, Jezus is de Vorst van het leven. Hij geeft de zijnen de

vaste hoop van het eeuwige leven!

Waarvoor leef ik?

Waarvoor leef ik? Waarvoor ben ik op de wereld? Wat

is de zin van mijn leven?

Op een dag word ik in Essen opgebeld door een vooraanstaand

man, die opgewonden vraagt: 'Dominee, kimt u onmiddellijk

komen!' Ik haast mij erheen. Hij laat mij binnen

met de woorden: 'Mijn zoon heeft zelfmoord gepleegd!'

Ik kende de jongen. Hij was student Hij had alles wat zijn

hart begeerde. Hij was gezond, knap, jong en rijk. Hij had

een eigen auto. Hij was ook niet betrokken bij één of ander

onguur zaakje. En die jonge vent schoot een kogel door zijn

hoofd! In een brief die hij naliet, stond alleen: 'Ik zie niet in

wat voor zin het heeft om verder te leven. Daarom maak ik

er een eind aan. Mijn leven is zinloos!'

De vraag naar de zin van ons leven is ontzaglijk belangrijk!

Waarom? Omdat wij maar één keer leven! Hebt u er

wel eens over nagedacht wat het betekent dat wij maar één

keer leven? Toen ik nog op school zat, was ik niet zo goed

in wiskunde. Mijn leraar had gewoon geen begrip voor mijn

oplossingen. Als ik wiskundesommen had gemaakt, heeft

hij meer dan eens mijn talent voor weggelaten oplossingen

volledig miskend, en mijn schrift met rode inkt bewerkt

Dat zag er lelijk uit Als zo'n schrift helemaal beklad was,

24 Jezus, onze bestemming

gooide ik het vaak weg, ook al was het nog niet helemaal

vol. Dan kocht ik een nieuw, schoon exemplaar en kon ik

helemaal opnieuw beginnen. Wanneer je dat ook eens met

je leven zou kunnen doen! Geloof me: miljoenen mensen

zullen, op het moment dat ze sterven, denken: 'Ach, kon ik

nog maar eens helemaal van voren af aan beginnen. Dat zou

ik graag willen! Ik zou het allemaal anders doen!'

Je kunt iedere keer een nieuw schoolschrift aanschaffen

en daarin helemaal opnieuw beginnen. Met je leven kan

dat niet

Wij hebben maar één leven! Wat moet het vreselijk zijn

als we dat verknoeid hebben, als we verkeerd hebben geleefd!

We hebben slechts één leven! Is het verspeeld, dan

is het tot in alle eeuwigheid verspeeld. En daarom is wat ik

u te zeggen heb van een dodelijke ernst.

Vanmorgen sjokte er een grote kudde koeien langs mijn

hotel. Ik was net bezig mijn toespraak voor te bereiden en

dacht: 'Wat zijn die koeien er gelukkig aan toe, die hoeven

helemaal niet na te denken over de vraag waarvoor ze op

de wereld zijn. Voor hen liggen de zaken duidelijk: melk

geven en tenslotte rundvlees leveren.' Een dier hoeft niet

na te denken over de zin van het leven. In dit opzicht onderscheidt

de mens zich van het dier. En het verschrikkelijke is

dat er legio mensen zijn die leven, en ten slotte sterven, en

zich nooithebben afgevraagd: 'Waar leef ik eigenlijk voor?'

Zij onderscheiden zich niet van een dier. De grens met een

dier ligt niet zo ver. Een mens wordt juist hierdoor mens,

als hij zich afvraagt: 'Waarvoor besta ik? Waarvoor ben ik

mens? Waarvoor leef ik?'

Daar zijn vreselijk veel oppervlakkige en overhaaste antwoorden

op.

2. Waarvoor leef ik? 25

1. Oppervlakkige en overhaaste antwoorden

Ik heb vele jaren geleden al die oppervlakkige en overhaaste

antwoorden in één keer te pakken gekregen. Het

was in 1936, dus midden in het Hitler-tijdperk. Studenten

in Munster hadden mij verzocht met hen te spreken over

het thema: 'Wat is de zin van mijn leven?' Ze vertelden er

meteen bij dat ze geen toespraak wilden horen, maar dat ze

met mij over dat onderwerp wilden discussiëren. 'Goed/

zei ik, 'steek maar van wal! Wat is de zin van mijn leven?

Waarvoor leef ik?'

Omdat de discussie, zoals ik zei, midden in het Hitlertijdperk

plaatsvond, stond er natuurlijk dadelijk iemand op

die verklaarde: 'Ik ben er ten behoeve van mijn volk. Zoals

een blad en een boom. Het blad betekent niets, de boom

is alles. Ik ben er voor mijn volk!' Daarop antwoordde ik:

'Mooi! Maar waarvoor is de boom er, waarvoor is het volk

er?' Stilte! Dat wist hij ook niet.

De eigenlijke vraag was niet beantwoord. Die was alleen

terzijde geschoven. 'Beste mensen,' zei ik, 'jullie mogen

geen antwoorden geven waarmee de vraag alleen maar naar

de achtergrond gedrongen of terzijde geschoven wordt!'

'Wat is de zin van mijn leven? Waarvoor leef ik?' vroeg

ik opnieuw. Toen verklaarde een ander: 'Ik ben op de wereld

om mijn plicht te doen!' 'Kerel/ zei ik, 'daar zit hem

nu juist de kneep: want wat is mijn plicht? Ik acht het mijn

plicht, jullie te vertellen over Gods Woord. Maar Mathilde

Ludendorff acht het haar plicht God te loochenen. Wat is

dat, plicht?'

Een hoge ambtenaar zei eens tegen me: 'Dominee, in

vertrouwen gezegd, ik doe niets anders dan akten onderte26

Jezus, onze bestemming

kenen, maar als die allemaal verbranden, dan zou het leven

ook doorgaan. Ik lijd eronder dat ik in wezen zulk zinloos

werk doe.' Wat is dat: plicht? Duizenden SS-mensen hebben

in het Derde Rijk miljoenen mensen omgebracht. En

toen ze voor de rechtbank gebracht werden, beweerden ze:

'Wij hebben onze plicht gedaan. Het was ons bevolen/ Gelooft

u dat het de plicht van een mens is om andere mensen

om te brengen? Dat kan ik niet geloven. Ik zei dus tegen

de studenten: 'Daar zit hem nu juist de kneep: want wat is

mijn plicht? Wie kan mij dat vertellen? We zijn nog geen

steek verder gekomen/

Toen begonnen de j ongelui toch wat dieper na te denken.

Er stond iemand op die trots verklaarde: 'Ik stam uit een

oud adellijk geslacht Ik kan mijn voorouders tot ongeveer

zestien generaties terug volgen. Een enorme rij voorvaderen!

Is dat geen levenstaak om deze rij naar behoren voort te

zetten?' Daarop kon ik alleen maar antwoorden: 'Man! Als

je niet weet waarvoor die zestien generaties hebben geleefd,

dan is het ook niet de moeite waard er een zeventiende aan

toe te voegen!'

Er bestaan heel veel oppervlakkige en overhaaste antwoorden.

Bij ons zie je dikwijls overlijdensadvertenties in

de kranten, waarboven een vreselijk zinnetje staat: 'Zijn

leven was werken/ Kent u die ook? Iedere keer als ik dat

lees, word ik een beetje kwaad. Dan denk ik: 'Dat is een

overlijdensadvertentie voor een paard!' Of niet? Een paard

moet werken. Maar ik geloof niet dat een mens alleen op

de wereld is om te zwoegen. Dat zou wel erg armzalig zijn.

Als dat de zin van ons leven is, zouden we beter zelfmoord

kunnen plegen. 'Zijn leven was werken.. / Dat is immers

afschuwelijk! Nee, ook dat is niet de zin van ons leven.

2. Waarvoor leef ik? 27

Eén van de andere studenten zei: 'Zietu: ik wil arts worden.

Als ik mensenlevens kan redden, is dat dan geen rijke

levensinhoud?' Ik antwoordde: 'Goed! Maar als je nietweet

waar een mens voor leeft, dan heeft het toch totaal geen zin

een mensenleven te redden. Dan kun je de mensen beter

een injectie geven om te sterven.' Begrijp me goed en vertel

nu alstublieft niet dat ik gezegd zou hebben, datje de mensen

een spuitje moet geven om dood te gaan. Ik wil alleen

maar zeggen: dat is toch niet het laatste antwoord op onze

vraag naar de zin van het leven.

Ik was wel geschokt toen ik ontdekte - het waren immers

allemaal studenten - dat zelfs ontwikkelde mensen

er maar op los leven, zonder eigenlijk te weten waartoe ze

op de wereld zijn.

En toen zei een van die studenten in Munster: 'Het leven

heeft helemaal geen diepe zin. Het is puur toeval dat ik geboren

werd. Daar zit helemaal geen zin achter. En daarom

kunnen we maar het beste één ding doen: van het leven

genieten, zoveel als we kunnen.' Dat is wellicht de grootste

aanvechting die een mens kan treffen, als opeens door zijn

hoofd schiet: 'Mijn leven is zinloos. Het heeft totaal geen

zin. Als mijn ouders niet waren getrouwd, was ik niet verwekt

en niet geboren. Het is louter toeval dat ik er ben. In

de grond van de zaak is mijn leven volkomen zinloos.' En

wie een moeilijk leven heeft, staat op zo'n moment op de

rand van de zelfmoord: 'Waarvoor zal ik nog verder leven?

Als toch alles toevallig en zinloos is, kun je er maar beter

een eind aan maken!' Weet u dat het aantal zelfmoorden in

West-Duitsland groter is dan het aantal verkeersslachtoffers?

Weet u dat ongeveer vij ftig procent van het aantal zelfmoorden

gepleegd wordt door mensen jonger dan dertig

28 Jezus, onze bestemming

jaar? De meest schokkende uitspraak van onze tijd is: Het

leven heeft geen zin!

Mensen klaagden vaak tegen mij: 'Het leven is zo zinloos.

Ik leef er maar op los, of ik maak er een eind aan.' Dan stelde

ik de vraag: 'Maar als het leven nu toch een bedoeling zou

hebben? Als het toch zin zou hebben... en u had geleefd

alsof het geen zin had!? Hoe zou u er dan voorstaan?'

Er staat in de Bijbel een woord dat heel diep kan gaan.

Het luidt: 'Het is de mensen gegeven eenmaal te sterven

en daarna het oordeel van God.' Dit bijbelwoord moet je

kennen om je in alle ernst af te vragen: 'Waarvoor leef ik?'

Wij kunnen toch niet sterven en het oordeel Gods tegemoet

gaan, als wij de zin van ons leven gemist hebben! Nu

ga ik een stap verder.

2. Wie kan er dan antwoord geven?

Wie ter wereld kan mij dan antwoord geven op de vraag:

'Waarvoor leef ik?' Wie? De kerk? Nee! De dominee? Nee!

Die zit in hetzelfde schuitje als u. De heren professoren? De

filosofen? Ook zij kunnen ons niet antwoorden op de vraag:

'Waarvoor leef ik?' Er is er slechts Eén die ons kan zeggen

waarvoor we leven, namelijk Degene die ons in het leven

riep, die ons geschapen heeft: God!

Laat ik een heel simpel voorbeeld gebruiken: Op een dag

kwam ik een huis binnen. Daar zat een j ongen te knutselen

met draden en lampjes. Ik vroeg hem: 'Man, wat bouw jij

daar voor een ingewikkeld apparaat? Wat moet dat worden?'

Hij heeft het mij uitgelegd, maar ik moet toegeven

dat ik er niet veel van begreep. Ik heb toen wel gedacht:

'Niemand kan bedenken wat het worden moet, behalve hij

2. Waarvoor leef ik? 29

die het maakt; alleen hij kan zeggen wat het worden moet

en waar het voor dient'

Zo is het ook met ons leven. Alleen Degene die ons geschapen

heeft, kan zeggen waartoe Hij ons geschapen heeft!

Dat houdt in dat we op de vraag 'Waar leef ik voor?' alleen

antwoord kunnen krijgen door openbaring^ God moet

het ons zeggen! Zo ik de Bijbel al niet las, dan zou ik door

deze vraag bij de Bijbel terecht moeten komen. Ik zou het

niet langer uithouden, als ik niet wist waarvoor ik op deze

vervloekte wereld ben. Is het woord 'vervloekte wereld' u

te cru? Wel, het is een woord uit de Bijbel. Als u een half

jaar lang een predikant van een grote stad zou vergezellen,

dan zou u weten wat ik bedoel: onze wereld ligt onder

een vreselijke vloek. En ik zou het niet uithouden daarin

te leven, als ik niet door de openbaring van God antwoord

zou krijgen.

In de Bijbel geeft God antwoord op de vraag naar de zin

van het leven. En daarom is de Bijbel zo uiterst belangrijk.

Ik ken mensen die met een zeker air zeggen: 'De Bijbel, die

lezen wij niet!' Daarop kan ik slechts antwoorden: 'Dan kan

ik u op een briefje geven dat u nog nooit serieus hebt nagedacht

over de vraag: Waarvoor leef ik? Domheid is een

wijdverbreide ziekte - en als ze pijn deed, zou de wereld

vol zijn van geschreeuw. Ik zal u het antwoord van de Bijbel

in één zin vertellen: God heeft ons geschapen opdat

wij zijn kinderen zouden worden! Zoals een vader zichzelf

graag herkent in zijn zoon, zo schiep God de mens 'naar

zijn beeld'.

Godwildatwij zijn kinderen worden, die met Hem spreken

en met wie Hij spreken kan, die Hem liefhebben en die

Hij liefheeft Bidt u eigenlijk? Wat is het voor een vader bit3O

Jezus, onze bestemming

ter, als zijn kind jarenlang niet met hem praat! En een mens

die niet bidt, spreekt niet met zijn hemelse Vader! God wil

graag dat wij zijn kinderen zijn, die met Hem praten, die

Hij liefheeft en die Hem liefhebben. Daarvoor zijn wij op

de wereld! U moet me wel goed begrijpen: Ik heb het niet

over de kerk, over dogma's, over religie en wat dies meer zij,

maar ik heb het over de levende God. Hij heeft u geschapen

om zijn kind te worden! Bent u dat?

Ik ga nog een stap verder. Wij behoren kinderen van God

te zijn, maar van nature zijn we dat niet. Voor in de Bijbel

staat: 'God schiep de mens naar zijn beeld/ Vervolgens zegt

de Bijbel dat er iets rampzaligs gebeurde. De mens die in volkomen

vrijheid geschapen was, keerde zich tegen God! Hij

nam van de vrucht Dat wil zeggen: 'Ik wil autonoom zijn! Ik

kan wel zonder God leven!' U moet weten dat Adam nooit

getwijfeld heeft of God bestaat - maar hij maakte zich van

Hem los: 'Ik leid en regisseer mijn leven zelf.'

Onlangs vroeg iemand mij op straat: 'Dominee Busch, u

spreekt altijd over God. Maar ik zie Hem niet Vertel eens:

Hoe kan ik God vinden?' Ik heb geantwoord: 'Luister goed!

Stel u eens voor dat er een tijdmachine bestond, waarmee

ik duizenden jaren vooruit en achteruit zou kunnen gaan.

Met deze tijdmachine ga ik terug tot het begin van de mensheid.

Op een avond ga ik in de paradij stuin wandelen. U

kent toch de geschiedenis van de zondeval? Achter een

struik tref ik Adam aan, de eerste mens. 'Goedenavond,

Adam!' begroet ik hem. 'Goedenavond, dominee Busch!'

antwoordt hij. 'Ben je verbaasd mij te zien?' vraag ik, en

leg hem uit dat ik door een verschuiving van de coulissen

van het wereldtoneel per vergissing hier in de tuin van het

paradijs ben beland.'

2. Waarvoor leef ik? 31

'Ja, inderdaad,' zegt hij, 'maar waarom loop je zo te

prakkiseren?' Ik zeg tegen Adam: 'Ik liep na te denken

over een vraag die mij door iemand gesteld werd, namelijk

over de vraag: Hoe kan ik God vinden?' Luid schaterend

verklaart Adam mij: 'Het is toch geen probleem hoe je

God kunt vinden! Hij is er toch! Wees eens eerlijk, dominee

Busch, het gaat jullie er toch om hoe je van Hem af

kunt komen. Dat is de moeilijkheid, datje niet van Hem

afkomt!'

. Heeft Adam gelijk? Ja, God is er! Je kunt Hem vinden!

Maar je kunt niet van Hem afkomen! Als ik de geschiedenis

van de laatste driehonderd jaar bekijk, dan heeft men uit

alle macht geprobeerd van God af te komen! Maar we zijn

Hem niet kwijtgeraakt. In de grond van de zaak gelooft u

allemaal dat God bestaat - maar u behoort Hem niet toe.

U doet net als de meeste mensen: ze bevriezen de vraag

naar God. Ze loochenen Hem niet, maar ze behoren Hem

ook niet toe. Ze zijn geen vijand van God, maar ook geen

vriend van God. En zo laten ze het grootste probleem van

hun leven onopgelost

Een Zwitserse arts heeft in een boek beweerd: 'Wanneer

een mens geen oplossing vindt voor de grote vragen

van het leven, krijgt hij een psychische wond, een trauma.'

En hij vervolgt: 'Wij in het Westen lijden aan God. Wij

loochenen Hem niet, maar wij behoren Hem ook niet toe,

ja wij willen Hem niet. Daarom lijden wij aan God.' En dat

geloof ik ook!

Als ik hoor dat de moderne mens zich niet voor God

interesseert, heb ik maar één antwoord: 'Dan is het wel heel

slecht met die moderne mens gesteld! Zelf ben ik er ook

één, en ik interesseer me wel voor God. En ik geloof niet

32 Jezus, onze bestemming

dat ik zo ouderwets ben. Maar, als de moderne mens zich

niet voor zijn verlossing interesseert, is dat heel erg!' Laat

ik eens een heel dwaas voorbeeld gebruiken:

Stelt u zich eens een leerling-kok voor. Op zekere dag

verklaart zijn chef: 'Hij heeft totaal geen interesse voor de

kokerij.' Ik vraag: 'Waar interesseert hij zich dan voor?' De

chef antwoordt: 'Voor meisjes en grammofoonplaten.'

'Tja/ zeg ik, 'dan moet u de jongen maar wat meer tegemoet

komen en van nu af aan alleen nog maar over meisjes

en grammofoonplaten praten!' 'Niks daarvan!' antwoordt

de chef. 'Als die vent zich niet voor koken interesseert, dan

is hij zijn roeping misgelopen!'

Het is onze roeping om kinderen van God te worden.

En als de moderne mens zich daar niet voor interesseert,

dan is hij zijn roeping als mens misgelopen. Nogmaals, u

begint pas echt mens te zijn, als u een kind bent van de levende

God!

3. Gods antwoord op de vraag van alle vragen

Ik herhaal: van nature zijn wij geen kinderen van God

- maar toch zijn wij op deze wereld om kinderen van God

te zijn. Daarom moet er iets gebeuren in ons leven.

Wij zijn dus geen kinderen van God, wij hebben God

niet lief, wij overtreden zijn geboden, wij bekommeren ons

niet om Hem, wij bidden niet - hoogstens als wij eens in

nood zijn en aan de noodrem trekken. Vandaar dat de vraag

van alle vragen is: 'Hoe word ik een kind van de levende

God?'

Nu zou ik het liefst papier en potlood uitdelen en zeggen:

'Schrijf eens op hoe je denkt datje een kind van God kunt

2. Waarvoor leef ik? 33

worden.' Dan zouden sommigen zeggen: 'Door een goed

mens te zijn!' En anderen: 'Dat ik geloof in God de Heer!'

Maar dat is niet voldoende. De vraag van alle vragen blijft:

'Hoe wordt ik een kind van de levende God?'

Het antwoord op deze vraag kan ook ik alleen door

openbaring te weten komen. Zelfs een dominee kan dat

niet bedenken. De Bijbel geeft: een heel duidelijk antwoord:

alleen door Jezus! Als ik over Jezus spreek, gaat mijn hart

luider kloppen en ben ik bij het thema van mijn leven. Als

ik een kind van God wil worden, kan dat alleen door Jezus!

Er is in de Bijbel een woord dat, letterlijk vertaald, als

volgt luidt: 'Jezus kwam uit de wereld van God in deze wereld.'

We krijgen tegenwoordig voortdurend te horen dat

de Bijbel een verouderd en achterhaald wereldbeeld zou

hebben: de hemel boven, de aarde beneden. Dat is nonsens.

Een dergelijk wereldbeeld heeft de Bijbel helemaal

niet Integendeel. De Bijbel zegt over God: 'Van alle kanten

omgeeft Gij mij.' Dat is iets heel anders. Zelfs als ik zou

wegvluchten onder de aarde, zou God daar zijn. De Bijbel

heeft, zoals wij dat tegenwoordig zouden zeggen, een 'wereldbeeld

der dimensies'. Wij leven in een driedimensionale

wereld: lengte, hoogte, breedte. Er zijn echter meer

dimensies. En God is in een andere dimensie. Hij is heel

nabij, een handbreedte naast ons. Hij gaatmetu! Hij heeftu

gezien op uw goddeloze wegen. Maar wij kunnen de muur

naar die andere dimensie niet doorbreken. Alleen God kan

die doorbreken. En God hééft die muur doorbroken en is

in Jezus tot ons gekomen!

In het Nieuwe Testament wordt verder van Jezus gezegd:

'Hij kwam tot het zijne' - de wereld behoort immers aan

34 Jezus, onze bestemming

Hem toe! - 'en de zijnen hebben Hem niet aangenomen.' Zo

is de geschiedenis van het evangelie tot op de huidige dag:

Jezus komt - en de mens doet de deur dicht. 'Hij kwam

tot het zijne, en de zijnen hebben Hem niet aangenomen/

Eigenlijk zou er nu een punt moeten staan, eigenlijk zou

Gods bemoeienis met de mensen afgelopen moeten zijn.

Maar het merkwaardige is dat het verder gaat, en wel als

volgt: 'Doch allen, die Hem aangenomen hebben, hun

heeft Hij macht gegeven om kinderen Gods te worden.'

Zo word je dus een kind van God, door Jezus aan te nemen!

Hebt u de deur van uw leven al opengedaan voor

Jezus?

'Doch allen, die Hem aangenomen hebben, hun heeft

Hij macht gegeven om kinderen Gods te worden' Qohannes

1:12).

Ik was een jong officier in de Eerste Wereldoorlog, ver

van God, toen ik dat ontdekte en mijn leven openstelde

voor Jezus, Hem aannam. Dat gooide mijn hele leven overhoop.

Maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik ben

vanwege Jezus in de gevangenis geworpen. Ik heb terwille

van Jezus veel nood doorstaan. Maar, al had ik nog honderd

levens te leven, ik zou vanaf het eerste ogenblik dat ik tot

denken in staat was, me aan deze woorden houden: 'Allen,

die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht

gegeven om kinderen Gods te worden.' Toen ik een kind

van God werd, werd mijn leven zinvol! Het doet er niet toe

wat ik ben. Of ik nu predikant of straatveger ben, algemeen

directeur of monteur, huisvrouw of onderwijzeres - mijn

leven wordt zinvol op het ogenblik dat ik een kind van God

ben. Dus: u moet Jezus aannemen! Dan hebt u de zin van

uw leven gevonden! Alleen dan!

2. Waarvoor leef ik? 35

Het is uitermate boeiend om de mensen van het Nieuwe

Testament eens op dat punt te bestuderen. Er staat een verhaal

in over een vrouw wier leven vreselijk zinloos was:

Maria Magdalena. Er staat zo terloops: 'Zij was van zeven

duivels bezeten.' Nu, ik ken veel mensen die wel door twaalf

duivels bezeten zijn! Het moet een verschrikkelijk leven

zijn geweest: instinctmatig, gebonden. Zij had onder die

zinloosheid te lijden. En dan komt Jezus in haar leven, de

Verlosser, de Zoon van God - en drijft de duivelen uit Dat

kan Hij! Dat doet Hij! Vanaf dat ogenblik was deze vrouw

het eigendom van Jezus. Haar leven was niet langer zinloos.

Maar toen zag ze hoe Jezus aan het kruis werd geslagen en

stierf. Schrik overviel haar: 'Nu zal het oude, zinloze bestaan

opnieuw beginnen.' Op de morgen van de derde dag na Jezus'

kruisiging ging zij naar de tuin waar het graf van Jezus

was en weende. Bij het graf aangekomen, vond zij het leeg,

en het rotsblok was weggewenteld. Ja, zijn lichaam was er

niet meer. Daarom weende zij. Ik kan deze vrouw zo goed

begrijpen. Als ik Jezus vandaag zou verliezen, zou dat betekenen

dat ik in een ravijn van zinloosheid zou storten wat

mijn bestaan, mijn leven betreft. Ik kan haar begrijpen: 'De

Heer is weg. Nu is mijn leven opnieuw zinloos geworden.'

Toen hoorde zij plotseling een stem achter zich: 'Maria!'

Zij draaide zich meteen om... en zag Hem, Jezus, de Opgestane.

Ik zie het letterlijk voor me, hoe tranen van geluk

en blijdschap én van wanhoop over haar gezicht stromen:

'Rabboeni! Mijn Meester!'

Door deze vrouw wordt mij duidelijk datje geen imponerende

filosofie nodig hebt om antwoord te krijgen op

de vraag naar de zin van het leven. Voor ieder mens, hoe

36 Jezus, onze bestemming

eenvoudig ook, is duidelijk: 'Mijn leven is zinloos! Waar

leef ik eigenlijk voor?' Op het ogenblik dat deze Maria Magdalena

Jezus heeft aangenomen, is de vraag naar de zin van

het leven voor haar opgelost, is zij een kind van de levende

God geworden en heeft haar leven een diepe, geweldige

betekenis gekregen.

En daarom zou ik u willen verzoeken: Neem Jezus aan!

Hij wacht op u! U kunt met Hem spreken. Hij is heel dicht

bij u. Het zou geweldig zijn, als velen voor de eerste keer

Jezus zouden aanroepen: 'Heer Jezus! Mijn leven is zinloos.

Kom tot mij, net als tot Maria Magdalena!'

Als wij Jezus aannemen, brengt dat in ons leven een grote

ommekeer teweeg. Mijn oude mens sterft en ik mag met

Hem opstaan tot een geheel nieuw leven, als kind van God.

Hij geeft mij zijn Geest, zodat ik ineens anders ga denken en

genoegen ga beleven aan andere dingen. Maar dat merkt u

vanzelf. Neem eerst Jezus maar aan! Als u Jezus aanneemt,

krijgt u een heel nieuw leven. Een kind van God worden,

betekent niet een verandering van levensbeschouwing,

maar een totaal nieuw bestaan.

In Westfalen leefde in de vorige eeuw een schoenmaker,

die Rahlenbeck heette. Hij werd het 'mooie domineetje'

genoemd, omdat hij met grote ernst Jezus navolgde.

Het was een geweldig gezegende, fijne man. Op een dag

kreeg hij bezoek van een jonge predikant. Rahlenbeck zei

tegen hem: 'Dominee, uw theologische studie is nog geen

garantie dat u een kind van God bent. U moet de Verlosser

aannemen!' Daarop antwoordde die predikant: 'Ja, de

Verlosser, die heb ik. Ik heb zelfs een portret van Hem in

mijn studeerkamer hangen.' Daarop antwoordde de oude

2. Waarvoor leef ik? 37

Rahlenbeck: 'Ja, aan de muur is de Heer heel rustig en kalm.

Maar als u Hem in uw hart en leven toelaat, dan begint het

rumoerig te worden!'

Ik wens u toe dat u dat heerlijke rumoer meemaakt, als

het oude voorbij is en u, als kind van God, de Vader in de

hemel kunt prijzen. Dan weet u waarvoor u op deze wereld

bent, een wereld waarin u als kind van God de Vader

in de hemel kunt eren met uw gedachten, woorden en

werken.

Wat ik u vertel, heeft niets te maken met een religieuze

hobby, het is niet een idee van een dominee. Uw leven en

dood hangen ervan af: eeuwig leven en eeuwige dood.

De Heer Jezus zegt: 'Zie, Ik sta aan de deur en klop. Indien

iemand naar mijn stem hoort en de deur opent, dan

zal Ik bij hem binnenkomen!' Zo zegt Jezus ook tegen ons:

'Zie, Ik sta voor de deur van jouw leven. Doe open! Ik zal

je leven zin geven!'

Er kwam eens een oude mijnwerker naar me toe die

zei: 'Ik moet u even spreken, dominee!' Hij was zeventig

jaar en vertelde het volgende: 'Toen ik zeventien was, ben

ik eens in zo'n evangelisatiebijeenkomst geweest. Daar

merkte ik dat Jezus bij mij aanklopte. Maar ik zei tegen

mezelf: "Als ik daar ernst mee maak en Hem aanneem,

man, dan lachen al mijn kameraden me uit. Onmogelijk."

Toen ben ik eruit gelopen.' Hij vervolgde: 'Nu is mijn leven

voorbij. Ik ben oud geworden. Nu weet ik dat mijn

leven verkeerd was, omdat ik toen de deur niet opengedaan

heb voor Jezus!'

Beste vrienden, wij leven maar één keer en daarom is de

vraag 'Waarvoor leef ik?' van levensbelang. God heeft op

die vraag een overduidelijk antwoord gegeven, in Jezus, de

38 Jezus, onze bestemming

Gekruisigde en Opgestane. En nu staat deze Jezus voor uw

deur en klopt Open uw leven voor Hem - u zult er nooit

spijt van hebben!

3

Ik heb geen tijd

Als mensen uitgenodigd worden voor mijn toespraken

- 'Kom toch eens! Ga toch eens mee luisteren naar dominee

Busch!' - dan luidt heel dikwijls het antwoord: 'Ik heb

geen tijd!'

Het gebeurde in een badhotel. Tijdens de maaltijden zat

ik tegenover een oudere man met wie ik goed kon opschieten.

'Een echte levensgenieter!' dacht ik meer dan eens, als

ik zag met welk een genoegen de forse man zich het eten liet

smaken, of als ik hem behaaglijk in het zonnetje zag zitten

dommelen. Maar na verloop van tijd begon ik het te betreuren

dat onze gesprekken alleen maar over koetjes en kalfjes

gingen. U vraagt wellicht: 'Is dat dan zo erg?' Wel, het is

mijn overtuiging dat God de grote realiteit is. Het heeft mijn

leven veranderd, toen ik hoorde dat God iets heel geweldigs

heeft gedaan: 'Alzo liefheeft God de wereld gehad, dat Hij

zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in

Hem gelooft, niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal

hebben' (Johannes 3:16). Het is vreselijk als een mens eenvoudig

voorbijgaat aan dit heil van God. Blijkbaar was dat

het geval met mijn tafelgenoot Hoe zal het hem vergaan, als

God hem ooitroept om voor zijn aangezichtte verschijnen,

vroeg ik me af. Op een middag overhandigde ik hem een van

mijn boekjes. 'Alstublieft, leest u dat eens! Het gaat over er4-

O Jezus, onze bestemming

varingen met God. Er staan belangrijke dingen in, om over

na te denken!' En wat gebeurde er? De man zei: 'Hartelijk

dank.' En vervolgens: 'Ik moet nu uitrusten... maar thuis

kom ik er misschien toe zoiets te lezen!' En daarmee legde

hij het boekje terzijde. Dat deed me verdriet Meer tijd dan

daar in het badhotel zou de man nooit hebben. Hij wilde

eenvoudig geen tijd voor God nemen... Het is gevaarlijk

zo met God om te gaan. En daarom móeten we over dit

onderwerp spreken.

i. Een merkwaardig feit

Waaróm hebben wij eigenlijk geen tijd? Allereerst zou

ik uw aandacht willen vragen voor iets waar ik gewoon niet

uitkom, waar niemand een verklaring voor heeft

Wanneer honderd jaar geleden een koopman uit Stuttgart

met mensen in Essen een transactie wilde sluiten, moest hij

vijf dagen met de postkoets heen- en nog eens vijf dagen

terugrijden. Dat zijn dus tien dagen voor de reis alleen en

dan misschien nog twee dagen voor de onderhandelingen.

Bijna een halve maand ging daarmee heen. Tegenwoordig

voert een zakenman alleen een telefoongesprek en spaart

dus twaalf dagen uit Als ik echter naar al die zakenlui kijk,

dan heeft niemand van hen twaalf dagen over. Integendeel!

Iedereen zegt: 'Ik heb geen tijd!'

Hoe komt dat? Toen ik vroeger als kind naar mijn grootouders

in de Zwabische Alpen reisde, was dat een ware wereldreis

van Alberfeld naar Urach. Tegenwoordig is er een

TEE-trein, waarmee die afstand in ongeveer vijf uur wordt

afgelegd. Dan zouden de mensen toch veel tijd over moeten

hebben! Vroeger werd er zestig uur per week gewerkt, of

3- Ik heb geen tijd 41

nog langer. Tegenwoordig wordt er misschien zo'n veertig

uur per week gewerkt. En geen mens heeft tijd over! Hoe

komt dat?

Het hele leven is er tegenwoordig op gericht alles te

vereenvoudigen. Mijn moeder had iedere dag tijd om vier

hoofdstukken in de Bijbel te lezen en te bidden voor allen

die haar lief waren. En toen bestonden er nog geen elektrische

wasmachines en vaatwassers. Zij had acht kinderen

te verzorgen. En die droegen geen synthetische kleren, en

kousen moesten nog gestopt worden. En toch had zij tijd

om iedere dag vier hoofdstukken in de Bijbel te lezen! Hebt

u daar tijd voor? Nee, die tijd hebt u natuurlijk niet! Hoe

komt dat? Alles is erop gericht om ons tijd te laten besparen

- en geen mens heeft tijd. Hebt u daar een verklaring

voor? Ik heb er veel over nagedacht, maar het is gewoon

onbegrijpelijk. Serieus, er is maar één verklaring voor - die

willen de mensen weliswaar niet horen, maar ik weet geen

andere: er staat iemand achter ons die ons opjaagt! Er is er

één die ervoor zorgt dat de mens geen tijd heeft, die als een

dompteur in het circus voortdurend zijn zweep laat knallen

en de mensen laat draven! De Bijbel zegt het ook: Het

is de duivel. Nu staan wij voor de vraag: Bestaat er dan een

duivel? En daarop antwoord ik: 'Ja, de duivel bestaat! Er is

een Vorst van de duisternis.*

Onlangs vertelde een man mij dat hij met het christendom

had afgerekend. Toen heb ik hem geantwoord: 'Wat

een illusie! De duivel heeft u lelijk te grazen. Die rekent

met u af!' Daarop begon hij de glimlachen en zei: 'Wel alle

duivels! Bestaat er dan een duivel?'

De Bijbel vertelt dit verhaal: Jezus wordt door de duivel

naar een heel hoge berg geleid, waarvandaan je een wijd

42 Jezus, onze bestemming

uitzicht had. De duivel schuift de gordijnen opzij - en dan

ziet Jezus in de geest alle koninkrijken van de wereld en

hun heerlijkheid. De duivel nu zegt tot Jezus: 'Dat alles zal

ik u geven, wanneer u neerknielt en mij aanbidt, want het

is mij in handen gesteld en ik geef het aan wie ik wil.' Dit

is één van de plaatsen in de Bijbel die mij machtig boeien,

want Jezus spreekt de duivel niet tegen. Hij betwist het niet

dat de duivel macht over de wereld heeft.

Ik verzeker u, u bent blind en stom, als u niet doorhebt

dat er een macht der duisternis is! Hoe kunt u anders de

wereld verklaren? Ik wil slechts een paar dingen aanstippen:

Ik denk bijvoorbeeld aan alle mensen die verslaafd zijn

aan de drank. Op een nacht kwam de directeur van een bedrijf

naar me toe, ladderzat, stomdronken, maar toch nog

redelijk helder. Hij zei: 'Help me alstublieft. Ik kan niet anders,

ik moet zuipen! Mijn vader was een drinkebroer. Ik

heb het van hem geërfd. Ik móét!' Hoeveel mensen, denkt

u, zijn er niet, die uit de grond van hun hart jammeren:

'Ik móét!' Door wie laten wij ons eigenlijk commanderen?

Kijk maar eens goed om u heen naar alle ellende die er is,

dan zult u merken dat er een 'vorst der duisternis is', zoals

de Bijbel zegt!

Of denkt u eens aan de losse seksuele moraal in onze

dagen. Daar was een man. Hij had een fijn gezin, een aantrekkelijke

vrouw - en opeens viel hij ten prooi aan een personeelslid

van zijn bedrijf. Ik zocht hem op en zei: 'Man, je

ruïneert je leven, je ruïneert je gezin, je wordt een voorwerp

van spot voor je kinderen!' Ik zie hem nog voor me zitten,

die indrustriële manager met zijn hoge positie: 'Dominee,

dat meisje laat me niet los, ik kan niet van haar loskomen,

3- Ik heb geen tijd 43

ik kan niet!' Wie bespeurt daar niet iets van die macht der

duisternis?!

De bekende Engelse schrijver, Somerset Maugham, heeft

een dik boek geschreven, getiteld: 'Gekluisterde levens -

over leven in slavernij'. Hoe worden mensen eikaars slaven?

Bent u, ouderen, ook een slaaf van Hitler geweest? 'Ik heb

gedacht dat twee keer twee vijf was. Ik heb dat gedacht, omdat

de Führer het zei.' Daarin bespeurt u toch ook de macht

van de duisternis, en dat er een duivel bestaat!

De grote Duitse dichter Goethe heeft het geweldige

drama 'Faust' geschreven. Ik ga ervan uit dat u het drama

kent. Er komt een meisje in voor: Gretchen. Zij is een

onschuldig kind dat wordt verleid. Haar broer wil Gretchen

en haar eer verdedigen. Hij raakt met de verleider in

een gevecht verwikkeld en wordt daarbij gedood. Om de

verleider bij zich te kunnen laten komen, geeft Gretchen

haar moeder een slaapmiddel. Hierdoor sterft ook haar

moeder. Als er een kind ter wereld komt, brengt Gretchen

het om - zoals veel mensen ook vandaag kinderen in de

moederschoot doden. Wat een immense schuld laden zij

op zich! Aan het slot staat het meisje daar: moeder, broer

en land vermoord! En dan wordt er met schokkende woorden

gezegd: 'Ach, God, alles wat mij ertoe dreef, was zo

goed! Ach, 't was zo prettig!' Goethe was niet dom. Hij

vertelt in zijn 'Faust', dat de duivel de hand had in het

hele gebeuren!

Zulke voorvallen maak ik als grote-stads-predikant aan

de lopende band mee. Als er iemand naar mij toekomt die

zegt: 'Er bestaat geen duivel,' dan kan ik alleen maar vragen:

'Uit welk verlaten dorp komt u eigenlijk?' - hoewel het daar

naar alle waarschijnlijkheid ook duivels toegaat

44 Jezus, onze bestemming

Dat er een duivel bestaat, heb ik ook hieraan gemerkt, dat

zelfs oprechte christenen volslagen blind kunnen zijn voor

hun eigen fouten. Ik ken een vrome vrouw die egoïstisch is

tot en met. Zij maakt haar schoondochter het leven zuur,

maar zij heeft het niet eens door. Een vrome vrouw! Ook

vrome mensen moeten God vragen hen te bevrijden van

de macht der duisternis.

De wereld is helemaal niet te verklaren, als je niet dóórhebt

dat er een duivel is, een macht der duisternis, een

macht die heel doelbewust werkt en die ons druk bezighoudt

Daarom hebben wij geen tijd. De duivel zet alles op

alles, zodat wij geen tijd hebben om na te denken. Zodat we

niet kunnen nadenken over het feit dat het mogelijk is van

deze macht der duisternis verlost te worden!

Daarom wil ik het nu hebben over die verlossing.

2. Een heerlijk feit

Een heerlijk feit: Er is verlossing! Wat ben ik blij dat ik

zo'n fijne boodschap heb! Tijdens het carnaval treden er

bij ons in Duitsland zogenaamde 'Büttenredner' op (mensen,

die ingehuurd worden om speciale carnavalsspeeches

af te steken). Ik probeer me wel eens in te denken hoe die

zich moeten voelen, als ze 's avonds afgeschminkt en wel

weer op hun kamer zijn. Als zo'n 'Büttenredner' eerlijk is,

dan moet hij toch denken: 'Ik verdien mijn geld met het

uitkramen van onzin en dubbelzinnige, vuile praatjes/ Je

zou toch misselijk worden van jezelf!! Wat ben ik blij dat

ik mag spreken over dat heerlijke feit: dat er verlossing is

uit de macht van de duisternis!

3- Ik heb geen tijd 45

De apostel Paulus heeft de situatie van een christen ergens

zo beschreven: 'God heeft ons verlost uit de macht

der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van zijn

geliefde Zoon in Wie wij de verlossing hebben, door zijn

bloed' (Kolossenzen 1:13). Christen zijn betekent dus niet

in eerste instantie gedoopt zijn, belijdenis gedaan hebben

of je kerkelijke bijdrage betalen. Christen zijn betekent: een

wezenlijke verandering ondergaan, bevrijd worden van de

machten der duisternis, en een nieuw leven ontvangen van

een nieuwe Heer!

Van een pastoraal werker uit Berlijn heb ik het volgende

verhaal gehoord. Hij had de zorg voor een man die aan de

drank verslaafd was. Zulke gebondenheden zijn, zoals u

weet, afschuwelijk. Op zekere dag hoorde hij dat de man

weer vreselijk veel had gedronken. Hij had alles kort en

klein geslagen en zijn vrouw afgeranseld. Hij ging naar de

man toe. Het was 's middags om vijf uur. De man zat in

de woonkeuken een kopje koffie te drinken. Naast hem op

z'n hurken zat zijn vijfjarig zoontje. De pastoraal werker

groette hem vriendelijk en vroeg: 'Is het weer mis gegaan?'

Daarop begon de man te knarsetanden en sprong op. Hij

zei geen woord, ging naar een zijkamertje en kwam terug

met een waslijn. En toen begon hij - zonder een woord te

zeggen - dat kleine jongetje op een stoel vast te binden. De

pastoraal werker dacht: 'Wat gaat er nu gebeuren? Is hij nog

steeds dronken?' Maar hij liet hem begaan. De man boeide

de kleine jongen en knoopte het touw stevig vast Daarop

bulderde hij tegen zijn zoontje: 'Sta op!' Het kereltje begon

te huilen en jammerde: 'Dat kan ik toch niet!' Toen wendde

de drinker zich met een hartverscheurende gelaatsuitdrukking

tot de pastoraal werker en zei: 'Nu ziet u het, hij kan

46 Jezus, onze bestemming

niet opstaan! Zo vergaat het mij ook. Ik kan het niet!' Met

schokkende schouders: 'Ik kan het niet!'

Daarop voelde de pastoraal werker in zijn zakken, haalde

er een zakmes uit en sneed de mooie, nieuwe waslijn

door. Toen zei hij rustig tegen de jongen: 'Sta op!' En de

jongen stond op. De pastoraal werker richtte zich tot de

drinker: 'Nou, alsjeblieft!' 'Ja,' verklaarde deze, 'als je het

touw doorsnijdt!' Daarop zei de pastoraal werker: 'Luister,

er is Iemand gekomen die onze knellende banden kan verbreken:

Jezus!'

Talloze mensen kunnen getuigen datjezus, de Zoon van

God, hen volkomen heeft bevrij d van allerlei valstrikken en

banden! Een overweldigende waarheid: Er is bevrijding uit

de macht van de duisternis!

En nu mijn derde punt.

3. Het eigenlijke thema

Mijn eigenlijke thema? De verlossing heeft plaats door

Jezus. Ik wil het dus over Jezus hebben. En als ik over Jezus

kan spreken, ben ik waar ik wezen moet: bij mijn eigenlijke

thema.

Ik herinner mij nog hoe ik in New York werd uitgenodigd

door een club van zwarte mensen. Nog altijd worden zwarte

mensen gediscrimineerd. In het clubgebouw, beneden in

de hal, stond een marmeren beeld op een sokkel. Je kon

zien dat het geen zwarte man voorstelde. Ik verwonderde

mij erover dat kleurlingen een standbeeld hadden opgericht

voor een blanke. Ik vroeg aan een zwarte gentleman:

'Vriend, wie is dat?' En toen volgde een tafereeltje dat ik

nooit zal vergeten. De man bleef voor het beeld staan en ver3-

Ik heb geen tijd 47

klaarde plechtig: 'Dat is Abraham Lincoln, mijn bevrijder!'

Ik zag in gedachten hoe - lang voordat deze man geboren

was- president Lincoln in een vreselijke oorlog de vrijheid

had bevochten voor de zwarte mensen. De jongeman was

daar niet bij geweest Maar dat hij nu als vrij man rondliep,

had hij te danken aan wat Abraham Lincoln op het slagveld

in een bloedige strijd voor hem had verworven. Ik liep de

trap op en zag hoe de man nog steeds voor het beeld stond

en hoorde hem mompelen: 'Abraham Lincoln, mijn bevrij -

der!'

Zo wil ik graag voor het kruis van Jezus staan en zeggen:

'Jezus, mijn Bevrijder!'

In de Bijbel staat een zin waarin gesproken wordt over

een merkwaardige zaak: 'De wet van de Geest des levens

heeftu(...) vrijgemaakt van de wet der zonde en des doods.'

Er bestaan natuurwetten. Als ik een zakdoek in mijn hand

houd en loslaat, dan valt die volgens de wet van de zwaartekracht

naar beneden. Daar valt niets aan te veranderen.

Maar als ik hem met mijn hand opvang, valt hij niet tot op

de grond. Dat wil zeggen: als er een sterkere kracht ingeschakeld

wordt, dan wordt de wet van de zwaartekracht

doorbroken.

Van naüire zijn wij onderworpen aan de wet van de zonde

en van de dood. Wij vallen allemaal, we glijden allemaal

naar beneden... naar het eeuwig verderf. Dat weten we.

Nu komt het erop aan dat een sterkere macht tussenbeide

komt en onze val tegenhoudt Dan pas vallen we niet verder.

Deze sterkere macht heeft God ons gegeven in Jezus - tot

verlossing, tot bevrijding. Jezus heeft de duivel zijn laatste

macht ontnomen! En door de kracht van de Heilige Geest,

die Jezus ons schenkt, mogen wij in een nieuw, verlost leven

48 Jezus, onze bestemming

wandelen! Het is eigenaardig. De wereld komt niet los van

deze Jezus. Kunt u dat begrijpen?

Iemand heeft eens gezegd dat Jezus als een vreemd lichaam

in deze wereld was. En dat is Hij. Ja, een vreemd

lichaam uit de hemel! Wie is die Jezus? Ik wil hier even bij

stilstaan, want het komt erop aan dat u Jezus leert kennen.

Laat u alstublieft niet leiden door wat tijdschriften over

Jezus schrijven. Laat u niets wijsmaken door mensen die

Jezus niet eens echt kennen. Alleen het Nieuwe Testament

geeft juiste informatie over wie Jezus is. Luther heeft het,

op grond van de Bijbel, eens zo geformuleerd: 'Waarachtig

God, geboren uit de Vader van eeuwigheid aan, én waarachtig

mens, geboren uit de maagd Maria.' God en mens!

Hemel en aarde worden verenigd in Hem!

Jezus is 'waarachtig mens'!

Hij kon wenen bij het graf van Lazarus. En Hij kon ook

lachen, wanneer Hij tegen zijn discipelen zei: 'Let eens op

de vogels in de lucht: zij zaaien niet en maaien niet en verzamelen

niet in schuren, maar uw hemelse Vader voedt ze!'

Ja, ik zie Hem gewoon lachen, mijn Verlosser: 'Die brutale

mussen! Maken zich nergens zorgen over- en worden toch

verzadigd, dik en rond!' Wat is Jezus een prachtmens!

Er wordt verteld hoe Hij gepredikt en aansluitend vijfduizend

man gespijzigd heeft Vijfduizend mannen-vrouwen

en kinderen niet meegerekend! Steldatwij de vrouwen

uit onze christelijke bijeenkomsten eens zouden wegsturen,

wat zou er dan overblijven? Wat was dat een grote menigte

daar bij de Here Jezus: vijfduizend mannen, vrouwen en

kinderen niet meegeteld! En een microfoon was er niet Wat

moetjezus een geweldige stem hebben gehad! Hij was een

groot mens!

3. Ik heb geen tijd 49

Eén van de meest imponerende taferelen uit het Nieuwe

Testamentis het volgende: de Romeinse landvoogd Pontius

Pilatus had Jezus laten geselen. Een kroon van doornen was

op Jezus' hoofd gezet Zijn gezicht droop van bloed. Zijn

rug was kapot Zijn gezicht was bespuwd. Een menselijk

wrak! En zo kwam Hij naar buiten. Pilatus keek eerst naar

Hem en daarna naar het volk. En toen wees hij naar Jezus en

zei, helemaal ontdaan: 'Zie, de mens!' Luther vertaalt: 'Ziet,

welk een mens!' Er staat letterlijk: 'Zie, een mens!' Pilatus

wil daarmee zeggen: 'Ik heb veel wezens op twee benen gezien,

maar dat waren hongerige wolven, gevaarlijke tijgers,

sluwe vossen, ijdele pauwen. Maar Jezus is een mens!' Het

zal Pilatus duidelijk geweest zijn: 'Jezus is een mens, zoals

wij zouden moeten te zijn!' Onlangs zei iemand tegen me:

'Jezus was een mens als wij.' Daarop heb ik geantwoord:

'Jezus was een mens, maar juist niet zoals wij zijn, maar

zoals wij zouden moeten zijn.' Jezus was mens, zoals wij

zouden moeten zijn, zoals God die Zich gedacht heeft Als

iemand tegen u zegt: 'Jezus was een mens als wij,' moet u

hem eens vragen: 'Ben jij als Jezus?'

Ik zou u daar wel urenlang over kunnen vertellen. Zoals

het verhaal van de storm op het meer van Gennesaret Het

schip van de discipelen was in een oogwenk volgelopen met

water. De mast was geknapt 'Zoiets kan een zeeman niet

deren!' hebben zij gepocht, want ze waren immers ervaren

zeelui. Maar toen kregen de discipelen toch de schrik te pakken,

ja, ze raakten in paniek en ze schreeuwden: 'Waar is

Jezus toch?' 'Ach, die ligt te slapen in de kajuit!' Ze renden

de kajuit in, achter hen sloeg er een golf over het dek, en ze

schudden Hem wakker: 'Heer! Wij vergaan!' En dan zie ik

voor me, hoe Jezus aan dek gaat De storm tegemoetl Wij

5O Jezus, onze bestemming

willen Jezus altijd maar opsluiten binnen starre kerkmuren.

Maar Hij begaf zich midden in de storm! Beseft u dat? Het is

alsof de s t o rm H em wilde meesleuren. Maar Hij strekte zijn

hand uit en riep op gebiedende t o on en majestueus tegen de

kolkende massa: 'Zwijg, wees stil!' En o p hetzelfde ogenblik

bedaarden de golven en het wolkendek brak! Toen ik dit

verhaal aan mijn kleine kinderen vertelde, zei mijn zoon:

'En toen was de donder kapot!' 'Ja,' bevestigde ik, 'toen was

de donder kapot!' De zon ging schijnen! En de discipelen

zonken op hun knieën: 'Wat is deze voor iemand! Hij is

geen mens zoals wij!' Zij hebben tenslotte het antwoord

gevonden: Hij is de mensgeworden God!

Echt begrijpen deden zij pas na Pasen, toen Jezus levend

uit het graf gekomen was. Ik vertel u geen sprookjes. Ik zou

het niet wagen hier te staan, als ik niet wist dat het de waarheid

is, dat in Jezus, de verrezen Heer, de levende God, tot

ons is gekomen.

Maar het liefst zie ik Hem aan het kruis. Daar is Hij werkelijk

'God en mens'. Ik zou Hem graag voor u willen schilderen.

Hij was weliswaar gekroond, maar met een kroon

van spot, en zijn sterke handen waren vastgenageld. En Hij

boog het hoofd en stierf.

'O, hoofd vol bloed en wonden, vol smart en zo vol

hoon!' Kijk eens naar deze Jezus, blijf eens voor Hem staan

en vraag u af: 'Waarom hangt Hij daar?' Vraag het telkens

weer, tot u het antwoord vindt: 'Daar verlost Hij mij van

de heerschappij en de macht der duisternis! Daar bevrijdt

Hij mij uit de macht van de duivel!' Ik kan het hier alleen

maar zo schetsen: 'U mag opzien naar dat kruis van Jezus

en geloven en begrijpen: Hier word ik vrijgekocht uit de

macht der duisternis om een vrij kind van God te worden.'

3- Ik heb geen tijd 51

U hoeft zich niet langer door de duivel te laten ophitsen,

maar bij het zien van het kruis mag u ervaren: 'De macht van

de duivel is ten einde! Jezus is sterker! Hij, de Gekruisigde,

heeft mij losgekocht tot een vrij kind van God!'

Laten wij ons niet langer bezighouden met al die stompzinnige

dingen waar wij in onze tijd een probleem van maken!

Laten wij ons bezighouden met de echte realiteit! Wij

mogen vrije kinderen van God worden! God heeft daartoe

alle voorwaarden geschapen in Jezus, die gekruisigd werd

en is opgestaan uit de dood - voor ons!

Ik weet wel dat de mensen zich bijzonder onbehaaglijk

gaan voelen als je over 'God' spreekt. Waarom eigenlijk?

Wel, wij zijn allemaal als de verloren zoon, waarover de

Bijbel vertelt Die was van huis weggelopen, bij zijn vader

vandaan. Maar hij was, ver van het huis van zijn vader, erg

ongelukkig geworden. Hij was graag terug naar huis gegaan,

naar zijn vader, maar hij zat in de rats, hij had het lef niet

Waarom? Omdat er zoveel tussen hem en zijn vader was!

Zo zijn er veel mensen die God niet willen ontmoeten,

omdat zij diep in hun hart denken: 'Er is zoveel tussen God

en mij, dat wij niet bij elkaar horen.' En u hebt volkomen

gelijk! U staat onder de macht van de duisternis en kunt

geen gemeenschap met God hebben! Maar wat denkt u?

Als Jezus ons wil redden uit de macht van de duisternis en

ons wil maken tot kinderen van God, dan zal Hij ook alles

uit de weg ruimen wat tussen God en ons instaat! En dat

heeft Hij gedaan aan het kruis. Nu mogen wij bij Hem vergeving

van onze schuld vinden! Jazeker, deze gekruisigde

Verlosser schenkt vergeving van zonden! Dat had Paulus

begrepen, toen hij zei: 'God heeft ons verlost uit de macht

van de duisternis en ons overgebracht in het koninkrijk van

52 Jezus, onze bestemming

zijn geliefde Zoon.' Van nature worden wij door de duivel

gedreven. Maar Jezus, de Zoon van God, redt ons, door ons

onze schuld te vergeven.

En God geeft ons tijd, opdat wij de verlossing in Jezus

zouden accepteren!

4. Over iemand die ook geen tijd had

Ik ben nog niet helemaal klaar. Ik wil u nog iets vertellen

over een man die ook geen tijd had. Zijn verhaal staat in het

Nieuwe Testament Hij was een belangrijk man! Een Romeins

stadhouder. Felix heette hij. Een schitterende naam.

Felix betekent namelijk 'de gelukkige'. Hij had een vrouw

die Drusilla heette. En hij had een gevangene die Paulus

heette. Op een dag - hij had juist veel tijd - zei hij: 'Wij

zullen die Paulus eens gaan verhoren. Vrouw, ga mee!' Ze

liepen naar de rechtszaal. Statig gingen zij zitten. Rechts

en links van hen stonden legioensoldaten. De gevangene

werd binnengebracht. 'Zeg eens Paulus, waarom zitje hier?'

daagde Felix zijn gevangene uit. En toen begon die Paulus

me daar een speech af te steken! Ik wilde dat ik dat ook zo

kon! Het werd steeds serieuzer. Opeens was de levende

Heer in de zaal! Paulus sprak over de gerechtigheid, die een

rechter zou moeten hebben. Dat trof Felix diep. Hij dacht

aan al zijn treurige gevallen van corruptie. En Paulus had het

over de kuisheid. Drusilla viel bijna van haar stoel. 'Tjonge,

in welke tijd leeft die eigenlijk?' dacht ze. En toen Paulus

verder ging - 'God wil dat!' - werd het beiden nogal heet

onder de voeten. Vervolgens sprak Paulus over het gericht

van God, waarin men verloren kon gaan. Toen sprong Felixop

en zei: 'Ogenblikje, Paulus! Het is allemaal heel mooi,

3- Ik heb geen tijd 53

watje daar zegt En het is vast ook heel belangrijk. Op een

geschikter tijdstip zal ik wel weer eens naar je luisteren.

Maar n u heb ik geen tijd!' En toen liet hij hem afvoeren.

Hij heeft nooit meer tijd gehad...

En ik ben bang dat, als wij geen tijd hebben om God tot

ons te laten spreken over gerechtigheid en kuisheid en over

zijn gericht, dat het dan met ons net zo gaat als met die Felix!

Het maakt ons bang, als we merken dat God een realiteit is,

of niet? Dan haasten wij ons liever naar de eerste de beste

film of zetten de televisie aan. Dan worden wij tenminste

niet in verwarring gebracht. En zo blijft alles bij het oude!

Is het niet vreselijk, als je over je leven moet zeggen: 'Het

bleef allemaal bij het oude - altijd!?'

De Zoon van God is gekomen en Hij heeft gezegd: 'Zie,

Ik maak alles nieuw! Ik vergeef je je verleden! Door mijn

sterven koop ik jullie vrij voor het Rijk van God! Ik wil jullie

de Heilige Geest geven, om nieuwe mensen te worden!' En

wij zeggen: 'Liever niet!' En alles blijft bij het oude. Er zijn

christenen, wier christendom allang dood is. Ze hebben het

alleen nog niet gemerkt-en alles blijft bij het oude. Ik wens

van harte dat het bij u anders is. Ik wens u het heerlijkste

toe wat er bestaat: dat alles bij u niet bij het oude blijft, maar

nieuw wordt door Jezus!

5. Over iemand die tijd heeft

Tenslotte moet ik nog iets heel belangrijks zeggen. Zolang

wij onder de heerschappij van de duivel staan, zijn wij

gejaagde mensen. Maar ik ken iemand die tijd voor u heeft:

Jezus, de Verlosser, de opgestane Heer! Vrouwen klagen wel

eens: 'Mijn man heeft nooit tijd voor me.' Mannen klagen:

54 Jezus, onze bestemming

'Mijn vrouw heeft nooit tijd voor me/ Ouders klagen: 'De

kinderen hebben nooit tijd voor ons.' Kinderen klagen:

'Onze ouders hebben nooit tijd voor ons.' Luister goed:

Jezus heeft tijd! Jezus heeft tijd voor ons!

Dat was een nieuwe ontdekking voor mij. Ik had de afgelopen

week wat problemen, waarover ik nu niet ga uitweiden.

Soms raak je nogal betrokken bij de conflicten van

onze tijd. Ik was zo terneergeslagen dat mijn vrouw zei: 'Je

bent niet te genieten, maar ik kan het begrijpen!' Toen kreeg

ik een rood hoofd en ik ben het bos ingelopen. In de stilte

heb ik met mijn Heer gesproken: 'Jezus, ik moet eens met

U praten over alle narigheid...' Ik heb Hem alles verteld.

En Hij nam de tijd. Ik kon alles uit de doeken doen. In een

ommezien waren er twee uur verstreken. Toen sloeg ik mijn

Nieuwe Testament open. Ieder woord dat ik las, was als het

ware een antwoord van God voor mij persoonlijk! Wat ben

ik blij naar huis gegaan! Ik had iets nieuws ontdekt: Jezus

heeft tijd voor mij!

Er staat een prachtig verhaal in het Nieuwe Testament,

Er zat een blinde aan de kant van de weg te bedelen. Hij

had zo'n grote houten lepel in zijn hand. En als er iemand

aankwam, stak hij zijn lepel uit en riep: 'Geef mij een aalmoes!'

Opeens kwam er een menigte mensen langs. De

blinde man dacht: 'Wat kan dat toch zijn? Een processie

of een groep soldaten?' Tenslotte vroeg hij: 'Wat is er toch

aan de hand?' Iemand riep naar hem: 'Jezus komt voorbij!'

Toen ging er bij die blinde man een licht op - van binnen.

Hij had al eens over Jezus gehoord, ja, hij geloofde datjezus

de Zoon van God was. Hij begon te roepen: 'Jezus, Zoon

van God, help mij! Jezus, Zoon van God, heb medelijden

met mij!' De mensen werden er zenuwachtig van en zei3-

Ik heb geen tijd 55

den: 'Schreeuw toch niet zo! Wij willen horen wat Jezus

zegt' Maar de blinde bleef roepen: 'Jezus, Zoon van God,

heb medelijden metmij!' Hij begon steeds harder te roepen.

De mensen werden kwaad en dreigden: 'Als je je nou niet

kalm houdt, krijg je een pak rammel!' Gevaarlijke zaak, zo'n

dreigende mensenmassa. Maar de blinde liet zich niet weerhouden:

'Jezus, Zoon van God, heb medelijden met mij!'

Als hij het aan mij had gevraagd, dan had ik hem uitgelegd:

'Kijk eens, je moet begrijpen, Jezus is op weg naar Golgota.

Hij wil sterven voor de wereld. De wereld gaat aan z'n eigen

schuld te gronde. Jezus wil de schuldvraag oplossen, door

de schuld van de wereld op Zich te nemen, zodat er weer

vrede met God is. Daarna zal Hij uit het graf opstaan en de

dood overwinnen. Zo zit dat ongeveer. Je kunt Hem nu niet

storen.' Maar de blinde schreeuwde uit alle macht: 'Jezus,

Zoon van God, heb medelij den met mij!' En dan volgt er één

van de mooiste gedeelten uit het Nieuwe Testament: 'Jezus

nu bleef staan.' 'Ach Heer Jezus/ zou ik zeggen, 'als ik een

dringende vergadering heb, dan kan ik me door niemand

laten ophouden!' 'Maar Jezus bleef staan en gaf opdracht dat

ze de man bij Hem zouden brengen.' Jezus die de problemen

van de wereld oplost, had tijd voor een blinde bedelaar;

zoveel is een mens Hem waard!

Zoveel bent ook u Hem waard! Denkt u dat er in de hele

wereld nog iemand anders is voor wie u zoveel waard bent?

En u hebt geen tijd voor Hem? De duivel moet u wel heel

dom hebben gehouden!

Ik heb eens een dwaas verhaal gehoord: Ergens was een

schip aan het zinken. De hofmeester rende door de gangen

en schreeuwde: 'Allemaal aan dek! Het schip vergaat!' Hij

kwam ook langs de keuken. Daar stond de kok doodkalm

56 Jezus, onze bestemming

haantjes te braden en zei: 'Ik moet eerst mijn plicht doen!'

en ging verder met het braden van zijn haantjes! En zo verging

hij, samen met zijn haantjes!

Ook tegenwoordig zeggen veel mensen: 'Jezus? Niet actueel!

Interesseert me niet! Ik heb geen tijd!' En zo gaat de

wereld zonder Jezus te gronde.

Het belangrijkste behoren wij het eerst te doen. Als God

redding geeft, dan is het het belangrijkste dat wij die redding

aannemen! Ik zou willen dat u op dit ogenblik bij het kruis

van Jezus stond en, samen met een dichter, zou zeggen:

'Aan wie anders zou 'k mij geven,

o Koning, Die aan 't kruishout stierf,

ik offer U geheel mijn leven,

Die vrijspraak ook voor mij verwierf/

4

Pas op! Levensgevaar

Tegenwoordig sterf je, normaal gesproken, niet meer in

bed, oud en der dagen zat Tegenwoordig verongeluk je. Of

je krijgt een hartinfarct Vroeger werden de mensen negentig

jaar oud en legden zich dan neer om te sterven. Zo gaat

dat tegenwoordig niet meer. Vandaag de dag explodeert er

een vliegtuigboven de oceaan: tachtig doden. Of er stort een

autobus in een ravijn: zestig doden. Of er is een explosie in

een fabriek: vele doden. In de mijnen komen steeds weer

mensen om het leven. En om de zoveel jaar is er een grote

oorlog. In de Eerste Wereldoorlog stierven vele miljoenen,

in de tweede nog meer. Wij worden aan alle kanten door

gevaren omringd.

Als ik die dingen zo overweeg, dan denk ik vaak: 'Wij

krijgen nauwelijks nog de kans om in bed te sterven.' Stel

u eens voor, dat u vanavond om 10 uur zou verongelukken.

Dat zou toch kunnen, of niet? Waar bent u dan om 11

uur? Wat gebeurt er dan met u? Hebt u daar wel eens over

nagedacht?

i. De ernst van de situatie

Nu moet ik u een aardig verhaal vertellen, dat ik weliswaar

niet zelf heb meegemaakt, maar van mijn grootvader

58 Jezus, onze bestemming

heb gehoord. En die kon fantastisch vertellen. Er komt op

een dag een jongeman bij z'n oude oom en zegt: 'Oom, je

kuntme feliciteren! Ikben geslaagd voor mijn eindexamen!'

'Fijn!' antwoordt z'n oom, 'hier heb je twintig mark, koop

er maar iets moois voor. Maar vertel eens: Wat ben je verder

van plan?' 'Wel,' antwoordt de jongen, 'ik wil gaan studeren.

Ik wil jurist worden/ 'Prachtig,' zegt z'n oom, 'en dan?'

'Nou, dan ga ik werken bij het kantongerecht' 'Prachtig,'

zegt z'n oom, 'en dan?' 'Nou, dan kom ik in dienst van de

arrondissementsrechtbank.' 'Mooi/ zegt z'n oom, 'en dan?'

'Nou, oom, dan ga ik eens uitkijken naar een lieve vrouw

om met haar te trouwen en een gezin te stichten/ 'Prachtig/

zegt z'n oom, 'en dan?' 'Ja, dan word ik hopelijk eens een

groot man, president van de arrondissementsrechtbank of

officier van justitie/ 'Mooi/ zegt z'n oom, 'en dan?' 'Ja oom/

- de jongen wordt stilaan wat nerveus - 'dan zal ik wel een

keer op leeftijd komen en met pensioen gaan/ 'Mooi/ zegt

z'n oom, 'en dan?' 'Nou, dan ga ik in een mooie streek wonen,

laat er een klein huis bouwen en plant aardbeien in de

tuin.' 'Mooi/ zegt z'n oom, 'en dan?' De jongen wordt boos:

'Dan sterf je een keer/ 'Zo/ zegt z'n oom, 'en dan?'

Dan lacht de jongen niet meer. Hij schrikt zich dood:

'Dan sterf i k - en dan?' 'En dan????' vraagt z'n oom. 'Oom/

antwoordde hij, 'daar heb ik nog nooit over nagedacht.'

'Wat/ zegt z'n oom, jij hebt eindexamen gedaan en bent

zo onnozel, dat je alleen maar aan het hier en nu denkt?

Moet een mens, die van God zijn verstand gekregen heeft,

niet een beetje verder vooruit denken? Wat dan?' Dan antwoordt

de jongen snel: 'Oom, wat er na de dood komt, dat

weet niemand!' 'Datis nietwaar, m'n jongen/ zegtz'n oom,

er is Iemand die op de hoogte is van wat er na de dood komt

4- Pas op! Levensgevaar 59

Dat is Jezus. Hij heeft gezegd: "De weg is breed, die naar

het verderf leidt; en smal is de weg, die naar het eeuwige

leven leidt" Na de dood komt het oordeel Gods. En je kunt

verloren gaan of behouden worden.'

Ik moet u wakker schudden en u zeggen: Het is niet genoeg

dat u plannen maakt voor uw leven tot aan het graf.

U moet vragen: Wat komt daarna?

Als jeugdpredikant heb ik het mijn pupillen dikwijls als

volgt duidelijk gemaakt: Als ik een paar schoenen wil laten

repareren, ga ik niet naar een automonteur. Automonteurs

zijn beste mensen, maar van schoenen repareren hebben

zij geen verstand. Met mijn schoenen ga ik naar de schoenmaker!

Maar als ik pech heb met de auto, ga ik niet naar de

schoenmaker, maar naar een automonteur in een garage.

En als ik broodjes wil kopen, ga ik niet naar de slager of de

groenteman. Dat zijn beste mensen, maar van brood bakken

hebben zij geen verstand. Als ik broodjes wil kopen,

ga ik naar de bakker. En als de waterleiding springt, laat ik

een loodgieter komen. Dat wil zeggen: ik ga altijd naar een

vakman.

Maar als wij willen weten wat er na de dood komt, vragen

wij het aan Jantje of Pietje of gaan af op onze eigen vage

gedachten. Zouden wij ons met deze uiterst belangrijke

vraag - Wat komt er na de dood? - niet juist tot de vakman

moeten wenden?! Wie is de vakman? Er is slechts één vakman!

En dat is de Zoon van God, Die uit die andere wereld

is gekomen en zelf in het dodenrijk is geweest Hij is aan

het kruis gestorven en teruggekomen uit de dood. Hij is

volledig op de hoogte! En Hij zegt: 'Je kunt in het verderf

komen! Maar je kunt ook in de hemel komen!' En al zouden

vijfentwintig professoren mij vandaag proberen te bewij6o

Jezus, onze bestemming

zen: 'Met de dood is alles uit!' dan zeg ik: 'Met alle respect

voor uw vele titels, maar op dit gebied bent u geen vakman.

U bent namelijk nog niet aan de andere zijde van het graf

geweest Maar ik ken Iemand die er wel is geweest: Jezus.

En die zegt dat het anders is.'

De mensen leven tegenwoordig op eigen risico. Ze doen

net alsof met de dood alles afgelopen is, of dat je automatisch

in de hemel komt als je gedoopt bent en er een dominee

bij je begrafenis is. Ooit zal het in de hel wemelen van

mensen die als land gedoopt en door een dominee begraven

zijn! Begrijpt u het? U bevindt zich in acuut, groot levensgevaar.

Wij zullen allen over kortere of langere tijd voor

Gods rechterstoel verschijnen!

Ik moet u eerlijk bekennen dat die gedachte voor mij

de aanleiding was om predikant te worden. Als jongeman

heb ik nooit gedacht dat ik ooit nog eens op een kansel zou

staan. Ik was een jong officier in de Eerste Wereldoorlog.

In ons regiment was het verlies aan manschappen groot Ik

was officier, net als de andere officieren, niet beter en niet

slechter. Maar als iemand tegen mij had gezegd: 'Jij zult ooit

in kerken prediken/ dan zou ik hard hebben gelachen. Ik

moet het eerlijk opbiechten: ik leefde ver van God. Mijn

vader vroeg me eens: 'Geloof jij niet in God?' Toen heb ik

geantwoord: 'Ik ben niet zo dwaas om God te loochenen.

Het atheïsme bevat een enorme brok dwaasheid, ongelooflijk.

Maar/ zo zei ik, 'ik heb God nooit ontmoet Daarom

interesseert Hij me niet' Kort na dit gesprek zat ik, samen

met een vriend, eveneens een jonge luitenant- wij trokken

op in Frankrijk - in een sloot bij Verdun. Wij wachtten op

het bevel om op te rukken. We zaten - ex-soldaten kennen

dat wel - vuile moppen te tappen.

4- Pas op! Levensgevaar 61

Toen vertelde ik een gore mop - maar mijn vriend lachte

er niet eens om. 'Kutscher/ zei ik, zo heette hij, 'waarom

lach je niet?' Plots viel ie neer, en ik zag het: hij was dood!

Een kleine granaatsplinter had hem precies in zijn hart getroffen.

Ik stond met mijn achttien jaren voor het lijk van

mijn vriend en was aanvankelijk nog volkomen onbewogen.

'Wat ben jij onbeleefd, beste kerel, datje de pijp bent

uitgegaan nog voordat ik mijn mop helemaal heb verteld!'

Maar op datzelfde ogenblik overviel mij de vraag: 'Waar is

hij nu?'

Ik zie me nog bij die sloot staan, toen het als een bliksemflits

door me heen schoot: 'Die staat nu voor de heilige

God!' En mijn volgende constatering was: 'Als wij nou eens

andersom hadden gezeten, dan was ik geraakt en zou ik nu

voor God staan!' Niet voor één of andere lieve Heer, maar

voor de God, Die zijn wil bekend heeft gemaakt, Die geboden

heeft gegeven, die ik allemaal heb overtreden - en die u

ook allemaal hebt overtreden! Er zijn mensen, wier zonden

letterlijk ten hemel schreien en die toch zeggen: 'Ik doe wel

en zie niet om/ Lieg toch niet zo!

Op dat ogenblik wist ik: 'Ik heb alle geboden van God

overtreden! Als ik nu een schot krijg, sta ik voor God!' En

het was me duidelijk: 'Dan ben ik voor eeuwig verloren/

Toen kwamen onze jongens op paarden aanstuiven:'Oprukken!'

Ik klom op mijn paard. Daar lag mijn dode vriend.

En na vele jaren vouwde ik voor het eerst mijn handen en

bad alleen dit: 'lieve God, laat me niet sneuvelen, voordat

ik weet dat ik niet voor eeuwig verloren ga!'

Ik wil het u rustig bekennen: Later ben ik op een legerpredikant

toegestapt en heb hem gevraagd: 'Dominee, wat

moet ik doen om niet voor eeuwig verloren te gaan?' Toen

62 Jezus, onze bestemming

antwoordde hij: 'Luitenant, wij moeten eerst overwinnen,

overwinnen, overwinnen!' 'U weet het zeker zelf niet!' heb

ik toen geantwoord. - Is dat niet schokkend, dat daar duizenden

jonge mensen de dood ingingen en dat niemand

hun kon vertellen hoe je gered kunt worden? En dat bij een

zogenaamd christelijk volk! En ik zou wel aardig wanhopig

zijn geworden als ik niet op een dag - ik kan daar nu niet

zo over uitweiden - een Nieuw Testament in handen had

gekregen. Ik zie nog de entourage voor mij, van die Franse

boerderij achter het front, waarin ik verbleef. 'Een testament!

Daar zal wel instaan hoe je niet verloren gaat!' dacht

ik. Ik zat het een beetje door te bladeren, want ik was er

helemaal niet in thuis. Toen viel mijn blik op deze éne zin:

'Jezus Christus is in de wereld gekomen om zondaren te

behouden.' Het was alsof de bliksem insloeg. 'Zondaar' - dat

ben ik, dat hoefde niemand mij meer duidelijk te maken.

Wilt u eindelijk ook niet eens zover komen, dat u voor

God en mensen toegeeft: 'Ik ben een zondaar!' Houd toch

op met valse verontschuldigingen!

Op dat ogenblik had ik geen dominee nodig. 'Ik ben een

zondaar!' Dat was wel duidelijk. En ik wilde *behouden worden'!

Ik wist niet precies wat dat was. Ik begreep alleen dat

*behouden worden' betekent: komen uit de situatie waarin

ik mij bevond, en vrede vinden met God. 'Jezus Christus

is in de wereld gekomen, om zondaren te behouden.' Als

Jezus dat kon, dan moest en zou ik Jezus vinden. Het heeft

toen nog enkele weken geduurd. Ik heb gezocht of iemand

mij Jezus kon wijzen. Niemand kon mij Jezus wijzen. En

toen heb ik iets gedaan wat ik u allen kan aanbevelen: ik

heb mij - wij waren weer in opmars - in een oude Franse

boerderij opgesloten. Deze was half gebombardeerd en ont4-

Pas op! Levensgevaar 63

raimd, maar één kamer was nog intact In de deur zat een

sleutel. Ik ging naar binnen, deed de deur op slot, viel op

mijn knieën en zei: 'Heer Jezus! In de Bijbel staat dat U van

God gekomen bent, 'om zondaren te behouden'. Ik ben een

zondaar. Ik kan U ook voor de toekomst niets garanderen,

omdat ik een slecht karakter heb. Maar ik wil niet verloren

gaan, als ik op dit moment een schot krijg. En daarom, Heer

Jezus, geef ik mij van top tot teen aan U over. Doe met mij

wat U wilt!'

Er klonk geen knal, er was geen diepe ontroering, maar

toen ik weer naar buiten ging, had ik de Heer gevonden, een

Heer, aan Wie ik toebehoorde.

En dag na dag werd mij duidelijker - ik was toen achttien

jaar - in welk een levensgroot gevaar de mensen verkeren.

Ze leven zonder vergeving van zonden! Weet u of uw zonden

vergeven zijn? Hoe wilt u standhouden in het oordeel

van God? De mensen leven zonder vrede met God. Ze leven

zonder bekering. Ze hebben een christelijk vernisje,

maar van binnen zit het arme, ongelukkige, onrustige, onbekeerde

hart! Hoort u het: God wil niet dat wij verloren

gaan! God wil het niet! 'God wil dat alle mensen behouden

worden en tot erkentenis van de waarheid komen.'

En daarom zond Hij zijn Zoon. Maar, beste vrienden, dan

moeten wij ook tot Jezus komen. Dan moeten wij Hem ook

toebehoren. Zoals de christenheid in Duitsland en andere

landen met God en met de verlossing door Jezus Christus

omspringt, dat kan niet goed gaan. Daar huiver ik van. Snapt

u het? Wij bevinden ons in een levensgroot gevaar, omdat

wij het gericht van God tegemoetgaan!

Op één van mijn jeugdclubs zat eens een aardige j ongen.

Hij kwam aanvankelijk heel geregeld naar onze bijbelstudie.

64 Jezus, onze bestemming

Het was in de tij d van het Hitler-rijk. Opeens moest hij nationaal-

socialistische scholingscursussen volgen - en toen

haakte hij helemaal af. Ik zag hem niet meer.

Maar op een dag loop ik hem tegen het lijf. 'Dag Günther!'

zeg ik. 'Heil Hitler!' is zijn groet. 'Günther, hoe gaat

het toch met je? Ik heb je lange tijd niet meer gezien/ Dan

recht hij zijn rug en verklaart: 'Mijn leus is: Ik doe wel en zie

niet om! En zou er in mijn leven iets niet goed zijn en zou

er een God bestaan dan zal ik dat in alle oprechtheid voor

God verantwoorden. Maar ik heb Jezus niet als zondebok

nodig die voor mij sterft!' In gedachten zie ik miljoenen

mannen achter hem, die precies hetzelfde denken: 'Ik doe

het goede en ben oprecht, en ik kan mijn leven voor God

verantwoorden!'

Beste vrienden, ik zou mij voor God niet op het recht willen

beroepen, want ik weet dat, juist als ik mij beroep op het

recht, ik in levensgevaar ben. Wees er zeker van: wij komen

allemaal in het gericht van God! En ik wil u waarschuwen.

Het zweet breekt mij uit, als ik bedenk hoe de mensen het

gericht van God tegemoetgaan!

Er bestaan geweldig mooie plastieken van de schilder

en beeldhouwer Ernst Bariach. Maar hij heeft ook een toneelstuk

geschreven: 'Der blaue Boll'. Die blauwe Boll is

een landgoedeigenaar, die er altijd een beetje blauw uitziet

Op een keer heeft hij tussen de middag goed gegeten en

gedronken en komt in de middaghitte op het marktplein

van het kleine stadje. Opeens staat hij voor de kerk. Op de

gebeeldhouwde deuren ziet hij vier cherubijnen die de bazuin

blazen. En terwijl hij daar zo naar die cherubijnen staat

te kijken, is het opeens of ze leven en met hun bazuin het

gericht van God aankondigen: 'Nu komt de mensheid voor

4- Pas op! Levensgevaar 65

het gericht van God!' Letterlijk schrijft Bariach: 'Komt naar

buiten, gij doden, uit de graven! Geen ontbinding voorwenden!

Naar buiten!' Op dat ogenblik wordt het voor de

blauwe Boll duidelijk: 'Ik kan God niet ontwijken. Eens sta

ik voor Hem in al mijn armzaligheid!'

En wij weten allemaal, in het diepst van ons hart, dat

onze eigen gerechtigheid - 'Ik doe wel en zie niet om!' - niet

veel om het lijf heeft. Het gericht van God komt! En dan

zal alle eigen gerechtigheid verdwijnen als sneeuw voor de

zon!

Nu weet ik heel goed, dat deze boodschap vandaag de

dag niet graag gehoord wordt. Wanneer ik zeg: 'Zonder

bekering tot Jezus ben je voor eeuwig verloren; dan kom

je in de hel' dan krijg ik het lacherige antwoord: 'Hel! Dat

is een middeleeuws begrip. Die bestaat helemaal niet!' Als

ik dat hoor, dan schiet mij altijd een verhaal te binnen dat

ik u vertellen wil.

Het was tijdens de oorlog. Ik wilde een bezoek afleggen.

Terwijl ik onderweg was, kwam er een luchtaanval. Ik rende

naar de dichtstbijzijnde bunker en wachtte tot het voorbij

was. Daarna vervolgde ik mijn weg en kwam in het dorpje

aan waar ik op bezoek wilde gaan. Het stond er nog. Maar

ik trof alle twintig huizen van dat dorpje volkomen verlaten

aan. Ik dacht: 'Je droomt! De huizen staan er allemaal

nog - maar er is geen mens meer!' Toen kwam ik de leider

van de burgerbescherming tegen en vroeg: 'Waarom zijn

de mensen allemaal weg?' Hij zei niets, trok me mee aan

m'n arm, bracht mij in één van de huizen en liep met mij

naar het raam. En toen zag ik het: de huizen stonden in een

kring om een grasveld heen - en midden op dat grasveld lag

een reusachtige bom, zo groot als de ketel van een stoom66

Jezus, onze bestemming

locomotief. Ik zei: 'Een blindganger!' 'Nee/ antwoordde de

leider van de burgerbescherming, 'het is geen blindganger!

Het is een tijdbom!' Dat waren heel geraffineerde bommen.

Ze explodeerden niet als ze neerkwamen, maar misschien

vijf of ook wel twintig uur later. Als alle mensen weer uit de

bunkers waren gekomen, ontploften die dingen. 'Ze zijn allemaal

weggevlucht!' ging hij verder. 'Hoort u hoe hij tikt?'

En werkelijk, het tikken van de tijdbuis kon je zelfs horen.

En ieder moment kon de bom uit elkaar spatten. 'Kom/

spoorde ik hem aan, 'het is niet erg aangenaam hier!' Wij

liepen een stuk terug en zochten een schuilplaats om dekking

te hebben voor het geval de bom zou ontploffen. Op

dat ogenblik zag ik iets grappigs. Er kwam een hele zwerm

mussen aangevlogen - en die gingen doodgemoedereerd

op de bom zitten. Eén zat er zelfs op de lont. Ik riep: 'Hé

mussen, dat is gevaarlijk!' Maar het leek wel of de mussen

terugriepen: 'Ha ha! Wij weten wel beter. Wie gelooft er

nu nog in bommen! Volkomen ongevaarlijk!'

Begrijpt u het? Zo dwaas spotten de mensen ook in onze

dagen! God heeft al zeer ernstig met ons gesproken door

zijn Woord en door gerichten, ook over ons volk. En de

Zoon van God is gekomen, aan het kruis gegaan en uit de

doden opgestaan. Het is toch voor iedereen te begrijpen, dat

God er is en dat Hij een heilig God is! Maar als er iemand

komt die zegt: 'Jullie verkeren in levensgevaar! Jullie moeten

redding zoeken voor je ziel!' dan lachen de mensen en

zeggen: 'Ha ha! Wie gelooft er nou nog zoiets!'

Weet u, de Bijbel kan ook erg smalend doen. Het hele

atheïsme, het loochenen van God dus, wordt slechts één

enkele maal met één zin genoemd. Er staat: 'De dwaas zegt

in zijn hart: er is geen God.' Zo spreekt de Bijbel over het

4- Pas op! Levensgevaar 67

atheïsme. En verder komt de zaak helemaal niet in beeld.

2. Levensbehoud

God heeft al eenmaal een vreselijk oordeel over de wereld

laten gaan. En toen werd er slechts één man met zijn gezin

gered. Die man heette Noach. God had hem opdracht gegeven

een ark te bouwen, voordat het oordeel zou beginnen.

Kent u het verhaal van de zondvloed? Als u het niet kent,

moet u zich schamen en het maar tegen niemand vertellen!

-Voordat Gods oordeel begon, gaf Hij aan Noach het bevel:

'Ga in de ark, gij en uw huis!' Toen ging Noach naar binnen

en God sloot de deur achter hem.

Weet u: de wereld gaat Gods rechtvaardig oordeel tegemoet.

En er is een ark: de genade die ons aangeboden

wordt in Jezus. Hij kwam uit Gods wereld naar onze ellendige

wereld. Hij stierf voor ons aan het kruis! - Hoort

u het? Al begrijpt u er niet veel van, dit moet u in elk geval

begrijpen: als God zijn Zoon op afschuwelijke wijze aan het

kruis liet sterven, dan moet dat een verlossing zijn, waardoor

de grootste zondaar gered kan worden! - Hij stond op

uit de dood. Hij riep ons door zijn Heilige Geest Jezus is de

Ark! En zoals God eertijds tot Noach sprak: 'Ga in de ark,

gij en uw huis!' zo vraagt Hij nu aan u, via mij: 'Kom tot de

genade van Jezus Christus! Doe de stap naar de vrede van

God! Breek met alles watje weerhoudt! Zeg tot de Heer:

"Hier komt een heel groot zondaar." Leg al uw schuld aan

de voeten van zijn kruis! Geloof dat zijn bloed voor u heeft

gevloeid! Zeg tegen Hem: "Heer, ik geef mijn hele leven aan

U'V Dat betekent: in de ark gaan.

'Pas op! Levensgevaar!' Hoevelen van ons gaan er nog,

68 Jezus, onze bestemming

volledig onbekeerd en onbeschermd, het gericht van God

tegemoet! Maar de grote genade is er. En geloven wil zeggen:

een stap doen uit het gericht van God, in de genade

van Jezus. Zo'n stap is geen kinderspel. Maar hij betekent

de redding uit het levensgevaar!

De bekende zendeling Albert Hoffmann, pionier-zendeling

op Nieuw-Guinea, vertelde mij eens een verhaal dat

ik nooit zal vergeten. Ik had tegen hem gezegd: 'Broeder

Hoffmann, ik heb zo'n strijd in mijn christen zijn. Het is

geen kinderspel om Jezus toe te behoren, in een wereld die

de duivel dient en de ondergang tegemoet gaat, ook voor

een dominee niet.'

'Nou zal ik je eens wat vertellen,' begon hij. 'Wij hadden

op Nieuw-Guinea de gewoonte dat de Papoea's, wanneer zij

christen wilden worden, onderricht kregen om Jezus echt te

leren kennen. Op een zondag werden ze dan gedoopt Dat

was altijd een groot feest Ook vele heidenen kwamen dan.

Maar het beslissende gebeurde altijd de avond ervoor. Dan

werd er een groot vuur aangelegd. De dopelingen naderden

van alle kanten. In hun armen hadden zij al de voorwerpen

van hun afgodendienst: toverattributen, afgodsbeelden,

amuletten. En dan liepen zij naar het vuur - en gooiden die

tekenen van hun oude leven in de hoog oplaaiende vlammen.

Eens observeerde ik een jonge vrouw. Die liep ook

met haar handen vol afgodsbeelden en amuletten op het

vuur toe. Maar op het ogenblik, dat zij de spullen erin wilde

gooien, kon zij het niet Zij heeft wellicht gedacht: Daarmee

hebben mijn voorvaderen geleefd. Daarmee is mijn hele

verleden verbonden. Daar kan ik me toch niet van losmaken!

Zij ging terug. Toen schoot er door haar heen: "Maar

dan kan ik Jezus niet toebehoren!" Daarop deed zij opnieuw

4- Pas op! Levensgevaar 69

drie stappen naar voren, maar kon er weer niet van scheiden

en ging nogmaals terug. Toen ben ik naar haar toegegaan/

zo vervolgde zendeling Hoffmann, 'en heb gezegd: "Het

valt je te zwaar. Denk er liever nog wat over na. Je kunt je

immers voor de volgende doop weer aanmelden." Daarop

dacht de jonge vrouw een ogenblik na, deed snel drie stappen

naar voren, gooide de voorwerpen in het vuur en zakte

bewusteloos in elkaar.'

Ik vergeet nooit hoe zendeling Hoffmann tenslotte tegen

mij zei: 'Ik geloof dat alleen wie een werkelijke bekering

heeft meegemaakt, de schok van deze vrouw begrijpt.'

Vrienden, het is slechts één stap naar de ark! Uit het levensgevaar

- in de armen van Jezus. Maar die stap is geen

kinderspel. Hij betekent datje breekt met je hele verleden.

Maar voor minder gaat het niet!

Ben ik duidelijk genoeg geweest? Het schokt me telkens

opnieuw als ik zie hoeveel mensen, ondanks alle waarschuwingen,

hun eeuwig verderf tegemoet gaan! God wil

dat niet! God wil dat u gered wordt! Daartoe heeft Hij zijn

Zoon gezonden. Daarom heeft Hij voor uw schuld betaald.

U hoeft slechts uw schuld te bekennen en de betaling van

Jezus in het geloof aan te nemen! Toen ik tijdens het Derde

Rijk weer eens bij de Gestapo werd ontboden, moest

ik wachten in een ruimte waar alleen maar archiefkasten

stonden. In die kasten lagen de dossiers hoog opgestapeld.

En uit elk dossier hing een briefje. Daarop stond een naam:

'Meier, Karl' of'Schulze, Friedrich'. Toen ik daar zo eindeloos

lang moest wachten, temidden van die archiefkasten,

heb ik God gedankt dat ik mijn leven niet tussen al die dossiers

hoefde door te brengen. En uit verveling, begon ik de

namen te lezen: 'Meier, Karl', 'Schulze, Friedrich'. Opeens

jo Jezus, onze bestemming

lees ik: 'Busch, Wilhelm'! Dat was een dossier over mij! Op

slag waren die archiefkasten niet vervelend meer, dat kunt

u zich voorstellen! Daar lag mijn dossier! Ik had het vreselijk

graag even gepakt om te zien wat die kerels over mij

geschreven hadden. Maar dat risico durfde ik niet te nemen.

Ik stond gewoon te trillen voor die kast. 'Mijn dossier!'

En zo is het mij ook vergaan bij het kruis van Jezus. Er

waren tijden in mijn leven waarin niets mij langdradiger

voorkwam dan het christendom, iedere borrel vond ik interessanter

- tot het uur waarin ik voor het eerst het kruis

van Jezus op de juiste wijze zag: 'Daar gaat het om mijn

dossier! Daar is sprake van mijn schuld en mijn behoud!'

Sedertdien boeit het kruis van Jezus mij zo! O, zie toch die

man met de doornenkroon! Hij is de grote Levensredder!

Daar aan het kruis wordt uw en mijn leven gered! Het gaat

u aan, ook al weet u het nog niet.

3. Van de dood naar het leven

'Pas op! Levensgevaar!' Ik wil graag nog een andere zijde

van deze woorden voor u belichten. Toen het zo door mijn

hoofd ging: 'Pas op, levensgevaar! Stop! Man, keer om! Zoek

de Verlosser!' dachtik opeens: 'In levensgevaar kan iemand

zich eigenlijk alleen maar bevinden, als hij leeft!' Als er een

autobus in een ravijn stort en alle inzittenden zijn omgekomen,

dan zijn zij niet meer in levensgevaar. Begrijpt u?

En nu zou ik het eens zo willen zeggen: Het gevaar is dat u

helemaal nooit tot leven komt, dat u dood door de wereld

gaat en tenslotte weggeworpen wordt! Druk ik mij duidelijk

genoeg uit? Het levensgevaar waarin u verkeert, is dat u het

leven helemaal voorbij laat gaan! De Bijbel zegt heel duide4-

Pas op! Levensgevaar 71

lijk: 'Wie de Zoon van God heeft, heeft het leven. Wie de

Zoon van God niet heeft, die heeft het leven niet.'

Onlangs ontmoette ik een vrouw uit Berlijn, een lerares

vreemde talen. 'Pardon, mevrouw/ zei ik tegen haar. 'Een

dominee mag wel eens onbeleefd zijn, nietwaar. Mag ik u

vragen hoe oud u bent?' Het is niet gepast om een dame

naar haar leeftijd te vragen, maar een oude dominee mag dat

wel eens. Toen antwoordde zij zonder aarzelen: 'Acht jaar!'

'Neemt u me niet kwalijk,' begon ik te hakkelen. 'Acht jaar

zegt u? U, lerares in drie vreemde talen - en dan acht jaar?'

Zij begon te lachen en legde uit hoe het zat: 'Acht jaar geleden

heb ik Jezus gevonden. Toen ben ik tot leven gekomen.

Voordien was ik dood.' Ik stond perplex: 'Wel vreemd, om

dat zo uit te drukken!' En toen sprak ze de woorden: 'Wie

de Zoon van God heeft, heeft het leven. Wie de Zoon van

God niet heeft, die heeft het leven niet' En zij vervolgde:

'Vóór die tijd had ik geen Verlosser, geen echt leven. Ik had

alleen maar geld en zocht vertier, maar leven was dat niet!'

Is dat geen gewaagde uitspraak? Wie zich niet door een vrij -

willige beslissing aan Jezus overgeeft, die heeft geen leven.

Ja, zonder Jezus hebben we er geen idee van wat leven is!

Slechts wie de Zoon van God heeft, heeft het leven!

Jaren geleden kwam er een jongeman naar me toe. Ik

vroeg hem: 'Wat wil je?' 'Datweetikookniet!' antwoordde

hij. 'Ik weet maar één ding: Het is toch geen leven, dat ik

heb!' Verrast informeerde ik: 'Hoezo? Je hebt een goede

baan als bankwerker en verdient best!' 'Dat is toch geen leven!'

antwoordde hij. 'Dat is toch geen leven! 's Maandags

bankwerker, dinsdag bankwerker, woensdag bankwerker,

donderdag bankwerker, vrijdag bankwerker, zaterdag voetballen

en zondag bioscoop en meisjes, maandag bankwer72

Jezus, onze bestemming

ker, dinsdagbankwerker, woensdagbankwerker, donderdag

bankwerker, vrijdag bankwerker, zaterdag voetballen en

zondag bioscoop en meisjes. Datis toch geen leven!' 'Kerel/

heb ik toen gezegd, 'daar heb je gelijk in. Jij bent al zo ver,

dat je dóórhebt dat dat geen leven is! Ik zal je zeggen wat

leven is. In mijn leven heeft ooit een geweldige ommekeer

plaatsgevonden. Jezus vond mij. Hij is voor mij gestorven

en opgestaan. Hij werd mijn Verlosser en Verzoener met

God. Toen me dat duidelijk werd, heb ik Hem mijn hart

geschonken. En denk je eens even in: sindsdien heb ik het

leven!' Die jongen heeft het toen ook gevonden. Onlangs

heb ik hem nog eens ontmoet in Freiburg. 'En,' heb ik hem

gevraagd, 'hoe staat het ermee? Is het nu een leven?' Toen

antwoordde hij stralend: 'Ja, nu is het echt leven!' Hij is nu

een erg vrolijke man, leidt zelf een jeugdkring en brengt

andere mensen bij Jezus. Hij heeft in Jezus het leven gevonden.

Begrijpt u het? U verkeert in levensgevaar want u kunt

het leven mislopen, doordat u weliswaar iets van het christendom

weet - maar toch nooit de Verlosser vindt!

Ik heb een vriend die in de handel z i t Laatst was hij uitgenodigd

bij een fabrikant. Die fabrikant bezat een schitterende

villa in een prachtig park. Er waren ongeveer honderd

gasten. In het geroezemoes van het feest ontmoette mijn

vriend de heer des huizes en zei: 'Man, wat hebt u het goed!

U bent de koning te rijk! Zo'n paleisje! Een grote fabriek!

Een lieve vrouw! Leuke kinderen!' Daarop antwoordde de

man: 'Ja, u hebt gelijk: het gaat me goed.' Maar opeens werd

hij doodserieus en zei: 'Maar vraag me niet hoe het er hier

van binnen uitziet.' En daarbij wees hij naar zijn hart.

En wanneer ik door de straten loop, dan denk ik dikwijls:

4- Pas op! Levensgevaar 73

'Als de mensen eerlijk zouden zijn, zouden ze allemaal blij -

ven staan en uitschreeuwen: Vraag me niet hoe het er hier

van binnen uitziet, hier in mijn hart!' Daar is geen vrede.

Uw gedachten klagen u aan. Daar is schuld.

Er is er maar Eén die ons genezen kan. U hoeft alleen maar

te denken: 'God ziet onze ellende!' Wij kunnen uit onszelf

niet tot God komen. Maar God is in zijn grote liefde in Jezus

tot ons gekomen. Dat is de adembenemende boodschap

die ik mag verkondigen: 'Alzo liefheeft God deze wereld

gehad.. / Ik zou die niet liefgehad hebben; ik zou de hele

wereld in mekaar hebben geslagen, deze wereld vol vuilheid,

dwaasheid en kwaad. En die heeft God nou liefgehad!

Daar kun je met je vérstand niet bij. 'Zo liefheeft God deze

wereld gehad, dat Hij zijn Zoon Jezus gaf, opdat allen, die

zijn liefde aannemen, niet verloren gaan, maar het leven

hebben.' Wat moet God nog meer voor u doen dan zijn

Zoon te laten sterven, opdat u het leven hebt?!

Na een preek kwam er eens een jongeman naar de grote

Engelse opwekkingsprediker Charles Haddon Spurgeon toe

en zei: 'Meneer, u hebt gelijk, ik moet ook de man van Golgota

vinden en een kind van God worden. Eens, op een dag,

zal ik me bekeren.' 'Eens op een dag?' vroeg Spurgeon. 'Nou

ja, later.' 'Later? Waarom nu niet?' Toen legde de jongen een

beetje verlegen uit: 'Ik wil wel graag behouden worden, en

daarom zal ik me ook wel eens bekeren tot Jezus, maar eerst

wil ik nog een beetje van het leven genieten/ Daarop begon

Spurgeon hard te lachen en zei: 'Beste vriend, je bent wat al

te bescheiden. Datje een beetje van het leven wilt genieten,

zou voor mij niet genoeg zijn. Ik wil niet een beetje van het

leven, maar het leven. En in mijn Bijbel staat (en toen sloeg

hij de tekst voor hem op): "Jezus zegt: Ik ben gekomen,

74 Jezus, onze bestemming

opdat zij leven zouden hebben en overvloed."'

Als mijn toespraak achter de rug is, dan heb ik soms een

belabberd gevoel, omdat ik denk: 'Misschien heb je het de

mensen helemaal niet duidelijk genoeg gezegd!' Mag ik het

daarom nog eenmaal kort herhalen? God heeft Jezus aan

het kruis doen sterven voor ons, verloren en verdoemde

zondaars, opdat wij hier - hier en nu! - het leven zouden

hebben. Als ik 's morgens wakker word, dan kan ik wel zingen

van blijdschap dat ik een kind van God geworden ben,

omdat ik in Hem het leven heb! Jezus is gekomen, opdat wij

het leven zouden hebben - hier en nu - en in de eeuwigheid

bewaard zouden blijven voor het oordeel van God - en wel

eeuwig leven.

4. Dan vervolg je vrolijk je weg

Laat ik een kleine toelichting geven. Het was op een

novemberavond. Het regende en sneeuwde tegelijk. Het

waaide hard. Het was koud. Op straat liepen twee mannen.

De één had geen jas aan. Hij had de kraag van zijn colbertje

opgezet. Het kon hem niet schelen hoe door en door nat

hij was. Hij kon zus of zo rondlopen, het was hem allemaal

om het even, want hij had geen thuis!.. .Zo lopen nou de

meeste mensen door de wereld. Ze hebben geen doel. Waar

gaat het met hen heen? Het is triest als j e geen doel hebt! De

atheïstische filosoof Nietzsche heeft eens in een gedicht gezegd:

'Die krahe ziehen schwirren Flugs zur Stadt Bald wird

es schnei'n, Weh dem, der keine Heimat hat!' (De kraaien

trekken, krijsend in zwermen naar de stad. Weldra zal 't

sneeuwen. Wee hem die geen vaderland heeft.) Hebt u ook

geen eeuwig vaderland? En dan komt er een andere wan4-

Pas op! Levensgevaar 75

delaar aan over de weg. Hij liep in dezelfde storm, dezelfde

modderboel, dezelfde regen, dezelfde sneeuw. Maar hij liep

een liedje te fluiten en stapte flink door. Waarom? Hij zag in

de verte de lichten van zijn huis! Daar hoorde hij! Daar was

het behaaglijk! Hoe de weg eruit zag, maakte hem niets uit.

.. .Zo gaan de mensen door de wereld, die Jezus toebehoren

en het leven hebben in Hem, voor tijd en eeuwigheid.

Zo, en nu doe ik het verzoek en de oproep: God zei tegen

Noach: 'Ga in de ark!' Ga ook in de stilte! Jezus is er! U kunt

met Hem spreken! Stort uw hart voor Hem uit! Iemand

vroeg mij eens: 'Houdt u geen spreekuur?' Ik antwoordde:

'Waarvoor? De mensen moeten toch niet met mij spreken.

Ze moeten rechtstreeks met Jezus spreken!' En dat moet u

ook doen!

5

Wat moeten wij dan doen?

Beste vrienden, ik krijg stapels brieven met allerlei vragen.

In een brief stond: 'Is dat nou eigenlijk uw mening die

u verkondigt, of is het de leer van uw kerk?'

Daarop kon ik slechts één ding antwoorden: 'Het is de

leer van de Bijbel!' En toen heb ik verder gedacht: 'Zolang

u de mening van dominee Busch hoort, komt u bedrogen

uit. Daar hebt u niet veel aan. U moet de stem van Jezus

horen! Jezus heeft Zichzelf de 'Goede Herder' genoemd.

En de stem van die 'Goede Herder' moet u horen! Ik kan

in alle zwakheid alleen maar een beetje helpen om de stem

van Jezus, de 'Goede Herder' van onze ziel, te laten weerklinken.

En nu wij gaan spreken over het thema 'Wat moeten wij

dan doen?', is het buitengewoon belangrijk datu zich daarin

door de Heer Jezus zelf laat gezeggen, dat u de herders-stem

van Jezus hoort

i. Reken af met uw versleten ongeloof!

Al die jaren dat ik dominee ben geweest in de grote

stad, heb ik zoveel protesten tegen de bijbelse boodschap

gehoord, ben ik zoveel versleten ongeloof tegengekomen,

dat ik u in de eerste plaats zou willen verzoeken - en daar5-

Wat moeten wij dan doen? JJ

bij gaat het om het behoud van uw ziel: reken af met uw

versleten ongeloof!

In de oorlog had ik, naast mijn werk als jeugdpredikant,

een tijdlang de pastorale zorg voor een groot ziekenhuis.

Op een dag stond ik voor de deur van een ziekenkamer op

de klasse-afdeling en wilde net aankloppen, toen er door de

lange gang een jonge verpleegster aan kwam rennen. Nog

buiten adem zei ze: 'Alstublieft, gaatu deze kamer niet binnen,

dominee!' 'Maar waarom niet?' vroeg ik. 'Meneer heeft

ons nadrukkelijk verzocht geen bezoek van een dominee

toe te laten! Hij wil beslist niet dat u naar hem toegaat! Hij

gooit u er gelijk uit!' Daarbij wees ze op het naambordje

op de deur en ik las de naam van een bekend zakenman,

die ik van reclamefolders kende. 'Zuster,' zei ik, 'ik heb zo

langzamerhand een ijzeren zenuwgestel!' - en klopte aan.

'Binnen!' riep een krachtige mannenstem. Ik ging de kamer

in. In bed lag een oude man met grijs haar. 'Goedendag!' zei

ik. 'Ikben dominee Busch!' 'O,' antwoordde hij, 'over u heb

ik veel gehoord. U mag me gerust eens een bezoekje brengen!'

'Dat is geweldig!' zei ik verheugd. En toen vervolgde

hij: 'Maar begin alstublieft niet over uw christendom!' 'Dat

is pech hebben!' lachte ik hem toe. 'Daarover wilde ik het

nu juist met u hebben!' 'Uitgesloten!' was zijn afwijzend

antwoord. 'Geen sprake van! Daar heb ik mijn buik van vol!

Weet u: als jongen werden de psalmen me ingepompt En

als ik ze niet kende, kreeg ik slaag. Als man heb ik toen mijn

eigen wereldbeschouwing opgebouwd en daarin zijn Darwin,

Hackel en Nietzsche de steunpilaren!' Toen liep ik rood

aan! Omdat ik helaas nogal snel boos word, barstte ik tegen

hemlos: 'Hoortueens, meneer! Als een jongen van zestien

jaar mij in z'n puberteitsjaren vertelde dat ie bijvoorbeeld

78 Jezus, onze bestemming

Nietzsche tot zijn profeet had gemaakt, dan zou ik glimlachen

en denken: "Dat zal wel weer overgaan. Je zult er wel

achterkomen dat de moderne filosofen zelf niet meer in hun

oude profeten geloven." Maar als een oude man, zoals u, aan

de rand van de eeuwigheid zulke dingen tegen me zegt, dan

is dat verschrikkelijk! U bent ernstig ziek. Wilt u met zulke

onzin aankomen, als u voor God staat? Toe nou!' Verbaasd

keek hij mij aan. Die toon was kennelijk nieuw voor hem.

Maar toen dacht ik opeens: Ho jij! In het ziekenhuis mag je

je niet zo laten gaan. Daar moetje met zijden handschoenen

komen. En opeens kreeg ik intens medelijden met die

arme man. Ik schakelde terug naar de eerste versnelling en

vertelde hem, ondanks zijn aanvankelijke afweerhouding,

over Jezus die ook zijn Goede Herder wilde zijn. Hij zuchtte

diep: 'Ja, dat zou mooi zijn! Maar wat moet ik dan met mijn

hele wereldbeschouwing? Moet ik dan alles wat ik mijn leven

lang geloofd heb overboord gooien?' 'Ja zeker!' riep ik

vrolijk. 'Beste man! Gooi toch alles overboord wat u met

het oog op de eeuwigheid toch niet kunt gebruiken! Gooi

alles overboord, liever vandaag nog dan morgen! Met uw

versleten ongeloof kan een mens toch niet rustig leven en

behouden sterven. En werp u dan in de open armen van

de Zoon van God, die voor u gestorven is en u vrijgekocht

heeft. Die Verlosser wil ook uw Verlosser zijn!' Toen kwam

de zuster binnen. Ze was verbaasd toen ze ons in een zo

vertrouwelijk gesprek verwikkeld zag. Toen wenkte ze mij.

Ik begreep het Het was tijd om te gaan. Ik gaf de oude man

een stevige handdruk en verliet zachtjes de kamer. Ik weet

niet of hij het aangenomen heeft. Maar die nacht is hij gestorven!

Ik was diep geschokt, toen mij duidelijk werd hoe zelfs

5- Wat moeten wij dan doen? 79

ontwikkelde mensen zich afbeulen met Darwin, Hackel en

Nietzsche - en met zo'n versleten ongeloof verstoken blijven

van hun eeuwig heil. En daarom wil ik u in de allereerste

plaats vragen: Gooi uw weinig steekhoudende argumenten,

waarmee u uw ongeloof motiveert, overboord! Weg ermee!

Uw versleten ongeloof is geen cent waard! In de Bijbel staat:

cEr is één God en één Middelaar tussen God en de mensen,

namelijk Jezus Christus!'

Op een dag zat ik tegenover een man. Een boom van een

vent, een soort driedelige kast Ik noem hem in mijn hart

altijd Ringmans, omdat hij een trui droeg met ringetjes

erop, maar hij heette natuurlijk niet zo. Zijn vrouw was bij

een bombardement omgekomen. Zijn twee zoons waren

in de oorlog gesneuveld. Een triest geval. En toen bezocht

ik hem. Nauwelijks was ik gaan zitten of hij stak van wal:

'Dominee, praat me alstublieft niet van het christendom! Ik

heb zoveel doorgemaakt, dat ik niets meer kan geloven. Ik

heb teveel beleefd! Ze kunnen me vertellen wat ze willen,

maar ik geloof nergens meer in!' Toen lachte ik en zei: 'Dat

kan ik mij niet voorstellen! Zegt u eens, meneer Ringmans,'

- hij heette dus in werkelijkheid anders - 'gaat u wel eens

een keer met de trein mee?' 'Ja!' Ik vervolgde: 'Dan gaat u

zeker iedere keer van te voren naar de machinist en vraagt

hem: Kuntu mij uw diploma laten zien?' 'Nee, welnee!' was

zijn antwoord. 'Je kunt van de Spoorwegen toch verwachten,

dat hun machinisten...' 'Wat?!' zei ik stomverbaasd.

'U stapt in zonder dat u zich ervan vergewist dat de man

in de bestuurderscabine de trein ook echt kan besturen?!

U vertrouwt hem uw leven toe - zonder garantie?! Nou,

hoort u eens! Dat noem ik geloven, meneer Ringmans,

dat ik aan iemand mijn leven toevertrouw! Zegt u voort8o

Jezus, onze bestemming

aan nooit meer: Ik geloof helemaal niets! Maar zegt u: Ik

geloof helemaal niets - behalve de Spoorwegen!' 'Ja...' Ik

vroeg verder: 'Meneer Ringmans, gaat u wel eens naar de

apotheek?'

'Ja,' antwoordde hij, 'ik heb altijd zo'n hoofdpijn. Dan

haal ik in de apotheek poeders tegen migraine!'

'Maar/ zei ik, 'meneer Ringmans, apothekers hebben per

abuis wel eens vergif afgegeven. U laat die poeders toch wel

eerst onderzoeken?'

'Nee,' antwoordde hij, 'dominee, zo'n ervaren apotheker,

die heeft daar toch verstand van, die bedriegt me toch

niet!'

'Wat?' zei ik verbaasd, 'u slikt ze, zonder dat het onderzocht

is? U vertrouwt uw leven toe aan de apotheker? U

neemt zijn medicijnen in, eenvoudig in goed vertrouwen?!

Dat noem ik geloven! Beste meneer Ringmans, zegtunooit

meer: Ik geloof helemaal niets! Maar zegt u: Ik geloof helemaal

niets -behalve de Spoorwegen en de apotheker!'

En zo ging ik verder, begrijpt u. Er kwam steeds meer

uit. En toen heb ik hem verzekerd: 'Ziet u: op een dag ben

ik in mijn leven die Ene tegengekomen, die van God gezonden

is, die opgestaan is uit de dood, die in zijn handen

de littekens van de spijkers heeft, waaruit blijkt dat Hij mij

liefgehad heeft tot in de dood. Niemand in de hele wereld

heeft zoveel voor mij gedaan als Jezus! Niemand is zo alle

vertrouwen waard als Jezus! Denkt u dat Jezus ooit gelogen

heeft?' 'Nee!' 'Wel, dat zou ik van geen mens durven zeggen

- alleen van Jezus! En toen ik dat inzag, toen heb ik gezegd:

Dan wil ik mijn leven aan Jezus toevertrouwen!'

Meneer Ringmans vraagt nu: 'Is dat zo eenvoudig?' En ik

zeg: 'Zo eenvoudig is dat, meneer Ringmans. Zo simpel! U

5- Wat moeten wij dan doen? 81

gelooft aan alle kanten in alle mogelijke dingen en mensen,

maar in die Ene, die je werkelijk kunt geloven, wilt u niet

geloven! U moet de weinig steekhoudende argumenten van

uw ongeloof overboord gooien en uw leven aan de Heer

Jezus geven!'

Ik heb eens tegen een groep van honderden jongelui gezegd:

'Ik loof een miljoen D-mark uit als premie voor degene,

die mij iemand weet te noemen die er spijt van heeft

gekregen dat hij Jezus in zijn leven heeft aangenomen!'

Ik bezat wel geen miljoen, maar ik kon het gerust uitloven,

want zo iemand is niet te vinden. Maar ik heb wel heel

veel mensen leren kennen, die er spijt van hadden dat ze

het niet hadden gedaan!

Daarom: reken af met uw versleten ongeloof! Geloof in

Hem, die alles voor u heeft gedaan! Dat is een zaak tussen

u en Hem. U moet in de stilte gaan en zeggen: 'Heer Jezus,

van nu af aan wil ik u toebehoren!'

2. Reken af met uw ongelooflijke eigengereidheid!

In de Bijbel staat: 'Dit is een getrouw woord en alle aanneming

waard, dat Jezus Christus in de wereld gekomen

is, om zondaren te behouden' - anders gezegd: 'te redden'.

Veel mensen staan op hun achterste benen als ze dat horen

en zeggen: 'Maar ik ben geen zondaar! Ik ben toch geen

misdadiger!'

En tegen hen zeg ik: Dat liegt u! Dat moet u eens voor

Gods aangezicht zeggen: 'Ik ben geen zondaar! Ik heb al uw

geboden gehouden!' Zultu dat kunnen zeggen? Ach, hou

toch op met die ongelooflijke eigengereidheid, en verbeeld

u niet dat alles in orde zou zijn. Er is niets in orde, niets!

82 Jezus, onze bestemming

Ik heb jaren geleden eens een gesprek gehad met een jongeman

van twintig jaar, dat ik nooit meer vergeet. Op een

dag tref ik hem en zeg: 'Beste Hans, ik zie je nooit meer op

de bijbelstudie en op de j eugdkring!' Daarop antwoordt hij:

'Ja, weet u dominee, ik heb eens over de zaak nagedacht. U

spreekt voortdurend over Jezus, die voor zondaren gestorven

is. Maar ik heb niemand nodig die voor mij als zondebok

fungeert. Als ik wat verkeerd heb gedaan en als er een God

bestaat, dan wil ik ook recht voor Hem staan. Het is toch

belachelijk dat ik een Verlosser nodig heb, die voor mij gestorven

is!' Ik heb hem geantwoord: 'Goed, beste jongen!

Jij wilt je dus voor de heilige God op het recht beroepen.

Dat mag. Jij mag Jezus verwerpen en zeggen: Ik beroep mij

voor God op het recht! Maar dan moetje je wel dit realiseren:

in Frankrijk wordtvolgens het Franse recht geoordeeld,

in Engeland volgens het Engelse en voor God volgens het

recht van God. Beste jongen, ik hoop voor je dat je werkelijk

geen enkel gebod van God hebt overtreden, anders

ben je verloren! Tot ziens!' 'Ogenblikje!' zegt hij. 'Zo nauw

steekt het toch niet!' 'Aha!' antwoord ik. 'Hoe stel jij je de

heilige God voor?! Neem eens aan dat ik vijftig jaar lang

goed en netjes geleefd heb, en dan drie minuten lang zou

stelen. Dat komt aan het licht en ik moet voor de rechtbank

verschijnen. Ik sta dus voor de rechter en verklaar: "Meneer

de Rechter, u moet niet zo kinderachtig doen! Vijftig

fatsoenlijke jaren zonder straf en drie minuten stelen, dat

weegt toch ruimschoots tegen elkaar op! Wie is er nou zo

kinderachtig, meneer de rechter!" Kun je je dat voorstellen?

Dan zal de rechter antwoorden: "Wacht even! Ik heb

het niet over uw vijftig fatsoenlijke jaren, maar over de drie

minuten waarin u gestolen hebt! De wet klaagt u vanwege

5- Wat moeten wij dan doen? 83

deze zaak aan!" En wanneer een aardse rechter dat al doet,

hoeveel temeer God!'

Denkt u niet dat u voor God aangeklaagd bent? Denkt u

niet dat u vergeving van zonden nodig hebt? Denkt u niet

dat u een zondaar bent? Ach, reken toch af met uw ongelooflijke

eigengereidheid en zoek de Heer, die voor uw zonde

is gestorven aan het kruis en in uw plaats de prijs heeft

betaald. Belij d Hem uw zonde en zeg: 'Heer, ik werp mijzelf

en al mijn ongerechtigheid op U! Ik wil op dit ogenblik uw

genade ontvangen! Was mij schoon met uw bloed!'

3. Doe de beslissende stap!

Het beste kan ik u weer een verhaal vertellen, om duidelijk

te maken wat ik bedoel.

Het was in het begin van het Nazi-rijk, toen ik weer eens

met een hoge lintjespiet te maken kreeg. Zo noemden de

jongelui zo iemand, vanwege alle zilveren en gouden onderscheidingstekens

waarmee de Nazi-bazen op hun uniformen

liepen te pronken als pauwen. Ik ging met vreze en

beven naar de man toe, want dominees waren immers van

geen enkele betekenis. Wonderbaarlijk genoeg gooide de

man mij er niet uit, maar hoorde mij minzaam aan.

Als wij uitgepraat zijn, zeg ik: 'Ik wil u wat zeggen! Het

is mij zelden overkomen dat iemand mij zo vriendelijk behandelt

als u. Ik wil u daar hartelijk voor danken! En omdat

u zo vriendelijk tegen mij bent geweest, wil ik u een groot

geschenk geven. Ik wil u mijn boodschap vertellen: Zo lief

heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn Zoon gegeven heeft,

opdat een ieder die zich aan Hem toevertrouwt niet verloren

zou gaan, maar eeuwig leven hebben.'

84 Jezus, onze bestemming

Hij kijkt mij aan en zegt: 'U hoeft mij verder niets te vertellen.

Mijn ouders zijn vrome, gelovige mensen. Uwboodschap

ken ik van mijn jeugd af aan. Maar.. / Hij legde een

groot wit vel papier op tafel, nam een potlood in zijn hand,

trok een streep midden over het witte vel en vervolgde:

'Ziet u, dominee, ik weet er alles van en ik weet ook dat, als

ik het zou willen krijgen, ik over zo'n grens moet gaan als

ik hier voor u heb getekend, dat ik een stap over de streep

moet zetten. Ik sta dicht.. / - en daarbij wees hij een plaats

aan naast de streep - '.. .bij deze grens. Ik zou eigenlijk de beslissende

stap over de grens heen moeten wagen!' En toen

zei hij, enigszins verlegen: 'Maar dat kan niet, vanwege mijn

maatschappelijke positie.'

Toen ging ik weg, erg verdrietig. Hij is nu allang dood.

Zijn maatschappelijke positie zal hem in eeuwigheid niet

redden! Maar dit had hij tenminste begrepen: Als je het

Rijk van God wilt binnengaan, dan moetje een stap over

de grens zetten.'

Hebt u daarvoor de moed? Het is dik de moeite waard!

Jezus wacht op u met open armen! Zet toch de beslissende

stap over de grens - naar de open armen van Jezus!

4. Breek met overduidelijke zonden!

Ik weet van een man, dat hij zich schuldig maakt aan

overspel. Ik heb hem rekenschap gevraagd en gezegd: 'U

pleegt echtbreuk! U maakt uw vrouw ongelukkig! U zult

veroordeeld worden.' Daarop antwoordde hij: 'Onzin! Ik

zal het u uitleggen: mijn vrouw begrijpt mij niet...' En toen

vertelde hij mij een heel lang verhaal, en daarbij wist hij

maar al te goed: 'Wat ik doe is verkeerd, is zonde!' Er zijn

5- Wat moeten wij dan doen? 85

mensen die met elkaar in onmin leven en zeggen: 'De ander

is begonnen!' Vanzelfsprekend is er alleen maar ruzie, waar

een ander begonnen is. Geen mens begint ooit een ruzie met

zichzelf, ofwel? Altijd zijn anderen ermee begonnen. Maar

ik zeg u: in Gods ogen is ruzie net zo erg als moord! Waarom

houdt u er niet mee op! 'Wat moet ik dan doen?' vraagt u. Ik

zal het u vertellen: breek met overduidelijke zonden!

Neem toch eens een pauze in uw leven en vraag u af:

'Wat is er in mijn leven niet in orde? Waarmee zou ik nu

eigenlijk moeten ophouden?' U zult dat vast wel weten!

Denkt u datjezus u zijn genade schenkt, als u bewust blijft

zondigen? In de Bijbel staat: 'Keer om!' De verloren zoon

liet zijn oude leven achter zich. U mag tot Jezus komen zoals

u bent: met schuld beladen en zonder geloof. Maar u moet

dan wel breken met de dingen die tot uw verderf leiden en

waarvan u heel goed weet dat ze zonde zijn!

In de stapels brieven die ik dagelijks ontvang, komt het

steeds weer voor dat mensen op hun achterste benen gaan

staan en schrijven: 'Dat is te cru, wat u zegt! Dat en dat is

geen zonde!' En dan worden er vaak dingen genoemd die ik

helemaal niet gezegd heb. Daaraan merk ik hoe ons geweten

rebelleert tegen de heerschappij van Jezus Christus in ons

leven. Luister: u kunt niet tot een levend geloof komen en

in een levend geloof staan, als u niet de moed hebt uw leven

zo aan Jezus te geven dat u ook breekt met datgene waarmee

u moet breken. Breek met overduidelijke zonden!

5. Spreek met God!

Kunt u bidden? U kunt misschien wel een versje opdreunen,

maar bidden? Weet u: velen hebben een voor86

Jezus, onze bestemming

stelling van bidden waarbij mij de haren te berge rijzen,

als ik die nog zou hebben. Onlangs was ik in een gezin. De

vrouw des huizes zei: 'Ja, we zijn goed christelijk. Klaartje,

kom eens hier!' Moeder drong bij haar vierjarig dochtertje

aan: 'Jij kunt al zo mooi bidden, bid maar eens wat voor de

dominee!' En toen begon het kind. Ik viel haar snel in de

rede: 'Hou op alstublieft! Niet: 'Bid maar eens wat voor de

dominee,' alstublieft niet! Dat is toch geen bidden! Bidden

wil zeggen, spreken met de levende God, die in Jezus

aanwezig is, je hart voor hem uitstorten.' Hebt u al eens zo

gebeden?

De Engelse bisschop Robinson heeft een vreselijk boek

geschreven: God is anders. Daarin zegt hij dat de moderne

mens helemaal niet meer kan bidden. Nou geloof ik dat best

Maar dat is geen argument tegen het bidden, maar tegen de

moderne mens! Robinson wil het hele christendom ondersteboven

gooien, omdat de moderne mens niet meer kan

bidden. Ik zou in zo'n geval zeggen: laat de moderne mens

weer leren bidden!

Neem eenvoudig het risico eens te bidden! Ook al zegt

u alleen maar: 'Heer, laat mij U vinden!' Of: 'Heer, red mij

toch!' Of: 'Heer, breng mij tot het ware geloof!' Of: 'Heer,

vergeef mij mijn zonden!' Maar begin alstublieft! Bidden

hoefje niet meteen zo prachtig te doen. Dominees bidden

misschien prachtig - met een boek in de hand, waaruit ze

voorlezen. Maar het is helemaal niet nodig dat wij mooi

bidden, als wij maar een begin maken om echt met de levende

God te spreken. Begin maar gewoon, dan leert u het

bidden vanzelf!

Weetu: geloof is een ik-jij-verhouding tussen mijn Heer

en mij. En dan moet er gepraat worden, of niet? Ik spreek

5. Wat moeten wij dan doen? 87

met Hem - en Hij spreekt met mij! En daarmee ben ik bij

mijn volgende punt:

6. Lees de Bijbel!

Hoe spreekt God dan met mensen? Hij spreekt door de

Bijbel! Daarom moet u beslist beginnen de Bijbel te lezen!

De Bijbel, die leest toch tegenwoordig geen sterveling meer!

denkt u. Helaas is dat maar al te vaak waar! Er heeft eens

iemand gezegd: 'De protestanten zingen op de dag van de

Reformatie altijd het lied van Luther: Een vaste burcht De

laatste regel daarvan luidt: Das Wort sie sollen lassen stehn.

(Het Woord moeten zij laten staan)! En nu laten de christenen

het "staan".. .op de boekenplank en halen het er niet

meer af en denken: Daar staat het goed! Maar zo heeft: Luther

het niet bedoeld!' •

Vaak wanneer ik bij mensen kom, wordt er gezegd: 'Ja,

dominee, wij hebben zelfs nog een oude Bijbel uit 1722, van

onze betovergrootmoeder!' En dan komen ze met zo'n antiek

geval aandragen, waar gegarandeert niemand meer in

leest! Met alle eerbied voor die oude bijbels, ik raad u aan:

koop eens een klein Nieuw Testament. Er bestaan heel

aantrekkelijke uitgaven van de Bijbel. Koop maar eens zo'n

moderne uitgave!

En dan neemt u iedere dag een vaste tijd waarop u erin

gaat lezen. Eenvoudig alleen maar luisteren! Dan spreekt

namelijk Jezus tot u!

Misschien zijn er teksten die u helemaal niet begrijpt,

dan leest u rustig door. Ik leg het de jongeren wel eens zo

uit: Een grote boer uit Brazilië heeft mij op een keer verteld

dat hij, toen hij in Brazilië kwam, een stuk land kreeg.

88 Jezus, onze bestemming

Toen hij het ging bezichtigen, bleek het een stuk oerwoud

te zijn. Toen is hij begonnen met bomen omhakken en met

het uitgraven van stukken rots en boomstronken. En op

een dag was hij zover dat hij twee ossen voor de ploeg kon

spannen en voor het eerst kon gaan ploegen. Toen hij drie

stappen geploegd had, zat de ploeg al weer vast Wat deed

hij toen? Ging hij toen naar huis, om dynamiet te halen en

het rotsblok samen met de ploeg en de ossen de lucht in te

blazen? Welnee! Hij leidde de ploeg om het rotsblok heen,

en ging door met ploegen. Toen hij eindelijk klaar was, zag

het geheel er nog bedroevend uit Maar hij zaaide en oogstte

al wat En toen hij het volgende jaar weer ploegde, ging het

al een beetje beter. Daarna groef hij nóg meer rotsblokken

en boomstronken uit, en toen ging het een héél stuk beter.

En de derde keer ging het nog makkelijker.

Zo moet u de Bijbel lezen. Begin eerst eens! En wanneer u

iets niet begrijpt, sla dat dan over. Eerst verdergaan! Opeens

komt er een zin, in het eerste hoofdstuk van het Nieuwe

Testament, die luidt: 'Jezus zal zijn volk redden van hun

zonden/ U zult zeggen: 'Dat begrijp ik! Dat is op mij van

toepassing/ En zo laat u God door de Bijbel tot u spreken!

Neem toch iedere dag tijd voor Gods Woord! En vraag Hem

daarbij: 'Heer! Geef mij licht! Laat ook ik het begrijpen! Verlicht

mijn hart en mijn verstand en mijn geest!'

En dan zeg ik dit er nog bij: Trek u er niets van aan als

mensen de Bijbel afkraken! De Bijbel is een geweldig boek.

Ja, er bestaat geen actueler en opwindender boek dan de

Bijbel!

Als jong soldaat in de Eerste Wereldoorlog lag ik eens bij

Verdun op een observatiepost Het was avond. Het begon

te schemeren. Ik zat aan de rand van een diep ravijn. En

5. Wat moeten wij dan doen?

voordat het volledig nacht wordt, zie ik opeens hoe over een

brandgang een veldkeuken van de vijand - waarschijnlijk

wat te vroeg - zich voortbeweegt. Wij dachten dat je niet

over die brandgang kon rijden. Maar die veldkeuken, die

het invallen van de duisternis niet geheel heeft afgewacht,

maakt ons duidelijk: Daar loopt een aanvoerroute naar de

vijandelijke stellingen! Als de veldkeuken daarlangs rijdt,

dan komt ook de bevoorrading voor de infanterie en dan

komen ook de kolonnes met munitie via die brandgang in

het vijandelijke kamp! Daar ligt de aanvoerroute van de vijand!

Wat hebben wij toen gedaan? Hebben wij gedacht: 'De

brandgang sparen! Maar niet schieten!?' Integendeel: wij

hebben juist die brandgang onder vuur genomen!

De Bijbel is de aanvoerroute, de weg voor verzorgings- en

munitietransporten, de bevoorradingsweg van God voor

christenen. En de duivel is wel zo slim dat hij die weg van

God onder vuur neemt Daarom wordt de Bijbel beschoten.

De domste jongen zegt: 'Bah, wat een boek!' En de knapste

professoren tonen aan dat de Bijbel ook maar mensenwerk

is. Begrijpt u? Op dit punt is men eensgezind: spervuur op

de Bijbel! Maar als u een kind van God wilt zijn en gered wilt

worden, dan moet u zich daar niet druk om maken. Laat

de Bijbel niet afkraken! De Bijbel zegt dat hij geschreven is

door mensen die vervuld waren met de Heilige Geest. En

wanneer u de Bijbel leest, zult u weldra bemerken dat daarin

een andere, een goddelijke geest heerst

Iemand beklaagde zich eens tegenover mij: 'Voor mij is

het Woord van God zo dood. Ik wil graag gered worden,

maar zijn Woord heeft mij niets te zeggen/ Daarop antwoordde

ik: 'Bid God om de Heilige Geest! Vraag desnoods

drie maanden lang iedere dag: 'Heer, schenk mij de Heilige

go Jezus, onze bestemming

Geest, opdat ik uw Woord versta, zodat ik levend word in

het geloof!' Geloof me: God antwoordt u, vast en zeker!'

En dan wil ik u tenslotte nog één ding zeggen:

7. Kom onder Gods Woord!

Ga ook naar plaatsen waar u duidelijk Gods Woord kunt

horen! Ik aarzel niet te zeggen dat er tegenwoordig kansels

zijn van waaraf een mager evangelie gepredikt wordt. Daar

zou ik niet heengaan. Voor limonade heb ik geen belangstelling,

maar wel voor de vreugdewijn van het evangelie!

U zult al snel begrijpen of de blijde boodschap verkondigd

wordt of niet Er zijn overal dominees, predikers en mensen

die het evangelie kunnen vertellen. Maar stel u onder Gods

Woord. Voeg u bij degenen die het onder alle omstandigheden

willen horen. Onlangs zei iemand tegen mij: 'Weet

u: ik ben een individualist!' Daarop kan ik maar één ding

antwoorden: 'U zult nooit kunnen komen tot een levend

geloof, als u zich niet voegt bij andere christenen, als u niet

gaat naar plaatsen waar Gods Woord verkondigd wordt!'

In dit verband wil ik u tenslotte nog een verhaal vertellen

over een oude vrouw die ik heb leren kennen. Een jonge

kerel zei eens tegen me: 'Vertel alstublieft geen verhaal over

een oude vrouw!' Maar dat was nu juist het punt waarop die

jongen gevoelig was. Die oude vrouw heeft in mijn leven

een grote rol gespeeld. Ik ontmoette kort na elkaar drie ingenieurs

die door haar tot het geloof in Jezus waren gekomen.

Zo merkte ik dat er van die vrouw een grote kracht was

uitgegaan, en ik zocht haar op, deze mijnwerkersweduwe.

Zij was blij toen ik kwam en vertelde mij hoe ze tot geloof

was gekomen. Zij woonde in Stoppenberg, een voorstad die

5- Wat moeten wij dan doen? 91

nu bij Essen is gevoegd. Wij zeiden 'Korkenhügel'. Op een

dag las ze in de krant dat er in de Pauluskerk twee nieuwe

dominees hun intrede zouden doen. Daarop zei ze tegen

haar vriendinnen: 'Dat is altijd een groot gebeuren in Essen.

Kom op, daar gaan we naar toe!' En toen liepen zij door de

velden van Essen. Het was een flink stuk naar de Pauluskerk.

Toen ze aankwamen, was de reusachtige Pauluskerk

al stampvol. Ze gingen achterin staan. En toen werd er een

dominee binnengebracht die in Essen grote invloed heeft

gehad: Julius Dammann.

De vrouw vertelde: 'Julius Dammann kwam voor de

eerste keer de preekstoel op en las de woorden: "Zo lief

heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn Zoon gaf, opdat een

ieder die in Hem gelooft, niet verloren zal gaan, maar het

eeuwige leven zal hebben." Daarna boog hij zich voorover

en zei: "Voor geen van die honderdduizenden woorden

uit de Bijbel ben ik zo bang als voor het woord verloren. Je

kunt voor eeuwig verloren gaan, wanneer je God opgeeft.

Dat is de hel!"

Ik stond als jong meisje achter in die grote kerk. Verder

heb ik niets meer gehoord. Het sloeg in als een bliksemschicht:

"Ik ben ook verloren! Ik heb immers geen vrede

met God! Ik heb immers geen vergeving van zonden! Ik

ben geen kind van God! Ik ben verloren!" Ik ben naar huis

gelopen als in een droom. Na drie dagen vroeg mijn vader:

"Ben je ziek?"' Zij probeerde het haar ouders uit te leggen.

Die zeiden: 'Je bent niet wijs. Je hebt het op je zenuwen!'

Aan geen mens kon ze haar doodsangst duidelijk maken:

'Ik ben verloren!'

Ik wens u het allerbeste - en desondanks, ofbeter gezegd

juist daarom wens ik u toe dat u dat ook gaat ervaren, dat

92 Jezus, onze bestemming

u de realiteit van de heilige God leert kennen en beseft: 'Ik

ben verloren!'

Zij vertelde verder: 'Vier weken heb ik rondgelopen,

tot niets in staat Toen las ik: "Dominee Dammann preekt

weer." En toen ben ik opnieuw van Stoppenberg naar Essen

gelopen. De hele weg heb ik gebeden. Slechts één gebed,

één vers wilde me te binnen schieten: "Eins ist not, ach

Herr, dies Eine / Lehre mich erkennen doch! / Alles andre,

wie 's auch scheine, / 1st ja mar ein schweres Joch."'

(Eén ding is nodig, Heer, dit éne, leer mij U te vinden! /

al het andere, hoe mooi het ook schijnt, / is slechts een

zware last) Dat bad zij de hele weg. En toen kwam zij in de

Pauluskerk. Dammann preekte. Het was al stampvol. Ze

kreeg weer geen plaats en moet met een staanplaats achterin

genoegen nemen.

En toen bad zij nog één keer: 'Eén ding is nodig, Heer dit

éne, leer mij U te vinden!' Daarna zocht ze het aangegeven

lied op. En tot haar verbazing was het precies dat lied: 'Eén

ding is nodig, Heer, dit éne.' Toen dacht ze: 'Als iedereen

datbiddend zingt, dan moet er toch wat gebeuren!' En toen

beklom dominee Dammann de kansel en las een tekst uit

het Johannesevangelie voor: 'Jezus zegt: Ik ben de deur.

Wie door Mij binnengaat, zal behouden worden. Amen.'

Zij vertelde: 'Nu was ik voor de tweede keer in de kerk en

opnieuw heb ik verder niets meer gehoord dan dat woord,

want op dat ogenblik was alles duidelijk: Jezus, de Opgestane,

is de deur naar het leven! Er ging van alles door me

heen. Ik hoorde verder niets van de preek, maar het was

voor mij al voldoende. Ik ging het leven binnen!'

Ik vertel dit verhaal nogal eens, als ik mensen tegenkom

die zeggen:' Och, ik ga niet naar de kerk! Die lucht, daar kan

5- Wat moeten wij dan doen? 93

ik niet tegen. Ik ga liever heerlijk het bos in, waar de vogels

zingen en de bomen ruisen...' Dan geef ik ten antwoord:

'Die vrouw zou nooit tot een levend geloof gekomen zijn,

als zij zich niet onder Gods Woord begeven had!'

Wat moeten wij doen? Reken af met uw versleten ongeloof!

Reken af met uw ongelooflijke eigengereidheid! Zet

de beslissende stap!

Breek met overduidelijke zonden! Spreek met God! Lees

de Bijbel!

Stel u onder Gods Woord!

Waarom zwijgt God?

Er gebeuren verschrikkelijke dingen in de wereld!

Ik liep - ik geloof dat het in 1937 was - in Essen over

straat, toen ik een 16-jarige jongen tegenkwam, die helemaal

van de kaart was. Omdat ik hem kende van mijn werk

onder de jeugd, vroeg ik hem: 'Wat is er met jou aan de

hand?' Daarop antwoordde hij mij: 'Ze hebben mij naar het

ziekenhuis gesleept en gesteriliseerd, omdat mijn moeder

Jodin is. En toen ik thuis kwam waren mijn ouders weg.'

Hij heeftze nooit teruggezien. Zijn vader werd gearresteerd.

Zijn moeder kwam in Auschwitz terecht, in het concentratiekamp!

Ik heb de jongen nog naar Holland kunnen

krijgen. Vandaar is hij verder naar Amerika gegaan. Maar

ik zal nooit dat beeld van die ontdane jongen vergeten: 'Ze

hebben mij naar het ziekenhuis gesleept en gesteriliseerd,

omdat mijn moeder Jodin is. En toen ik thuis kwam, waren

mijn ouders weg.' En dat soort dingen gebeurde ontelbare

keren! Dan komen er toch vragen bij je op als: 'En God?'

- 'Waar is God dan?' - 'Heeft Hij daarop helemaal niets te

zeggen?' - 'Waarom zwijgt God?'

In Keulen drong een psychopaat met een vlammenwerper

een lagere school binnen: twaalf kleine kinderen

werden vermoord! Dan word je toch geconfronteerd met

vragen als: 'En God?' - 'Waarom zwijgt God?'

6. Waarom zwijgt God? 95

Of ik denk aan een jonge vrouw, die kanker heeft. Langzaam

en onder vreselijke pijnen sterft ze en moet haar kinderen

achterlaten. Wie dat van dichtbij meemaakt, moet

wel vragen: 'En God?' - 'Waarom zwijgt God?'

Er zijn veel mensen die nu hun eigen levensverhaal

zouden kunnen vertellen en ten slotte vragen: 'En God?'

- 'Waar was God dan?' - 'Waarom zwijgt God?'

De Duitse dichter Friedrich Schiller heeft eens een 'Lied

an die Freude' geschreven: 'Freude, schoner Götterfunken..

/ Daarin komt de regel voor: 'Brüder, überm Sternenzelt

muss ein lieber Vater wohnen.' (Mensen, boven het

sterrendak moet een lieve Vader wonen). Maar de mens

van tegenwoordig is geneigd te zeggen: 'Mensen, boven

het sterrendak kan geen lieve Vader wonen!'

Wie daar nu zo mee geconfronteerd wordt, en aan wie die

vragen zich opdringen - 'Waar is God?' - 'Waarom laat Hij

dat toe?' - 'Waarom zwijgt Hij bij al die vreselijke dingen?'

- komt misschien zover, dat de gevaarlijke gedachte postvat:

'Misschien bestaat God helemaal niet?! Misschien is de hemel

wel leeg?! Misschien is het atheïsme toch waar?!'

Beste mensen, degene bij wie dit soort gedachten opkomen,

die zou daarvan ondersteboven moeten zijn. Want als

het waar was, dat er geen levende God is, zou dat verschrikkelijk

zijn. Dan zouden wij mensen - wij beesten - alleen

gelaten zijn. Dan waren wij als verdwaalde kinderen, die

de weg naar huis niet meer weten. Geen God!? Dat zou afschuwelijk

zijn! Als mensen tegenover mij verklaren: 'Ik

ben atheïst!' dan zeg ik: 'Jullie hebben er geen idee van wat

je daarmee uitspreekt! Niets boven ons! Wij, alleen gelaten!

Wij, alleen met elkaar!' Niets is vreselijker voor de mens dan

de mens, toch?! De Romeinen hadden een spreekwoord:

96 Jezus, onze bestemming

'Homo homini lupus.' Dat betekent: de mens is voor de

andere mens een wolf. Vreselijk!

Ik kan u niet vertellen hoe vaak ik als predikant vragen te

horen heb gekregen als deze: 'Hoe kan God dat allemaal toelaten?

Waarom zwijgt God bij al die dingen?' En omdat het

mij zo dikwijls gevraagd is, wil ik daar nu een antwoord op

geven. Maar ik wil van te voren één ding duidelijk stellen: ik

ben niet Gods particuliere secretaris. Hij heeft zijn plannen

niet aan mij toevertrouwd of in steno gedicteerd. Begrijpt u?

Eigenlijk is het een beetje dwaas om zulke dingen te vragen,

alsof wij God zouden kunnen begrijpen. De God die ik kan

begrijpen, zou hoogstens decaan of rector magnificus zijn.

Die kan ik nog begrijpen. Maar Hij kan geen God zijn, als

ik Hem kan begrijpen. God zegt ergens in de Bijbel: 'Mijn

gedachten zijn niet uw gedachten, en mijn wegen zijn niet

uw wegen.' Dat is overduidelijk.

Maar ik heb uit de Bijbel toch enig inzicht gekregen en ga

nu, zo duidelijk als in mijn vermogen ligt, antwoord geven

op de vraag: 'Waarom zwijgt God?'

i. De principieel foutieve vraagstelling

In de eerste plaats dit: de vraag 'Waarom zwijgt God?'

is de verkeerde vraag. Die is namelijk zo gesteld als zou er

een rechtszaal zijn: op de rechterstoel zit mevrouw Schulze

of dominee Busch. En in de beklaagdenbank zit God. En

dan zeggen wij: 'Beklaagde, God, hoe kunt U dat allemaal

toelaten? Waarom zwijgt U?' Ik wil u duidelijk zeggen: een

God die ons op de rechterstoel laat zitten en die zelf in de

beklaagdenbank plaatsneemt, bestaat niet!

6. Waarom zwijgt God? 97

Ik herinner mij een voorval uit de tijd dat ik nog niet

zo lang predikant was. Ik was zevenentwintig jaar oud en

juist in Essen aangekomen, toen er een grote staking onder

de mijnwerkers uitbrak, die destijds de gemoederen zeer

verhitte.

Op een dag kom ik langs een plein. Daar staat een man

op een zeeplrist en houdt een indrukwekkend betoog voor

de omstanders. Hij heeft het over hongerige kinderen, uitbuiting

en werkloosheid.

Opeens ziet hij mij, herkent me en brult: 'Ha, daar hebben

we de dominee! Kom eens hier, man?' Nu, zo'n vriendelijke

uitnodiging, daar geef ik graag gevolg aan. Dus loop

ik op die menigte toe. De mannen gaan wat opzij, zodat ik

bij de spreker kan komen. Er staan zo'n honderd mijnwerkers

om me heen. Ik voel me een beetje onwennig. Op zulke

situaties ben ik op de universiteit niet voorbereid.

En dan steekt hij van wal: 'Hoor eens, dominee! Als er

een God is, waarvan ik niet weet - maar er kan er één bestaan

- dan zal ik, als ik dood ben, voor Hem gaan staan en

tegen Hem zeggen...' en toen begon hij te schreeuwen:

' "Waarom hebt u toegelaten dat mensen op de slagvelden

op gruwelijke wijze zijn omgekomen?! Waarom hebtu toegelaten

dat kinderen verhongeren, en anderen eten weggooien

omdat ze teveel hebben?! Waarom hebtu toegelaten

dat mensen ellendig wegkwijnden aan kanker?! Waarom?

Waarom?" En dan zal ik tegen hem zeggen: "Jij, God, treed

af! Weg met jou! Verdwijn!"' Zo schreeuwde die man.

En toen ben ik ook gaan schreeuwen: 'Helemaal juist!

Weg met die God! Weg met die God!'

Opeens wordt het volkomen stil. De spreker trekt een

verbaasd gezicht en zegt: 'Wacht eens! U bent toch domi98

Jezus, onze bestemming

nee! Dan mag u toch niet roepen: "Weg met die God!'" Ik

antwoord: 'Luister eens goed! Een God, waar jij zo voor gaat

staan, voor wie jij zo'n grote mond kunt opentrekken, die

Zich zo ter verantwoording laat roepen, voor wie jij als rechter

kunt staan en die jouw beklaagde is - die bestaat alleen

in jouw verbeelding. Tegen zo iemand kan ik ook alleen

maar zeggen: "Weg met die God!" Weg met die onnozele

God, die de mensen in onze tijd zelf bedacht hebben, die

wij kunnen aanklagen, opzij zetten of terughalen - al naar

behoefte! Die God bestaat niet! Maar ik zal jou eens wat

vertellen: er is een andere, een echte God. Voor Hem zul jij

als beklaagde komen te staan, en dan zul je je mond niet eens

open kunnen doen, want Hij zal jou vragen: "Waarom heb

je Mij niet geëerd? Waarom heb je niet tot Mij geroepen?

Waarom heb je een onfatsoenlijk leven geleid? Waarom

heb je gelogen? Waarom heb je haat gekoesterd? Waarom

heb je ruzie gemaakt? Waarom heb je...?" Zulke vragen zal

Hij jou stellen. Dan zullen de woorden jou in de keel blijven

steken! En dan zul je op die duizend vragen niet eens

kunnen antwoorden! Er bestaat geen God tegen wie wij

kunnen zeggen: Weg met je! Maar er bestaat een heilige,

levende, reële God, die wel eens tegen ons zou kunnen zeggen:

"Weg met jou!'"

En ik wil u nog iets zeggen: Als u vandaag de dag mensen

hoort die God verwijten: 'Hoe kan God dat allemaal toelaten?

Waarom zwijgt God?', dan moet u tegen hen zeggen:

'Een God die wij zouden kunnen aanklagen, is een dwaze,

zelfbedachte God! Er is maar één heilige God, die óns aanklaagt.

U en mij!' Hebt u Gods geboden onderhouden? Wat

stelt u zich eigenlijk voor? God neemt zijn geboden hoogst

serieus. Wij zijn de beklaagden, niet God.

6. Waarom zwijgt God? 99

Dat is het eerste wat ik zou willen zeggen. De hele vraagstelling

is principieel fout

En nu het tweede:

2. Het zwijgen van God is zijn vonnis

'Waarom zwijgt God?' Inderdaad: God zwijgt vaak. En

het zwijgen van God is het verschrikkelijkste vonnis over

ons! Ik ben ervan overtuigd dat er een hel bestaat Maar die

is vast en zeker niet zoals die op vele plaatjes wordt voorgesteld

- dat de duivel daar zijn zieltjes staat te roosteren

of dergelijke onzin. Maar ik geloof dat dit de hel is: dat God

de mensen niets meer te zeggen heeft Dan mogen zij tot

Hem roepen, dan kunnen ze bidden en schreeuwen wat ze

willen - Hij geeft hun geen antwoord meer! De Russische

dichter Dostojewski heeft eens gezegd: 'De hel is de plaats

waar God niet meer naar omkijkt' - waar wij Hem definitief

kwijt zijn, waar wij werkelijk van God verlaten zijn. Ja, het

zwijgen van God is zijn vonnis. Daar begint de hel al mee,

dat God zwijgt

Ik wil u in verband hiermee een verhaal uit de Bijbel

vertellen. Er waren eens twee steden, Sodom en Gomorra,

cultureel hoogstaande en welvarende steden. De mensen

daar loochenden God niet Er waren waarschijnlijk ook wel

een paar dominees, van die wonderlijke snuiters. Maar men

nam God niet serieus. Misschien viel men de goede God

nog lastig bij trouwerijen en begrafenissen, maar voor het

overige bekommerde niemand zich om Hem. Al zijn geboden

werden met voeten getreden. Nu woonde er in Sodom

een godvrezend man, die Lot heette. Die zei af en toe: 'Maar

zo kunnen jullie niet met God omgaan! Vergis je niet, God

ioo Jezus, onze bestemming

laat niet met Zich spotten! Wat de mens zaait, zal hij oogsten!'

'Och,' antwoordden de mensen, 'verkoop toch geen

onzin! Je bent toch geen dominee! Hou toch op met: "Wat

de mens zaait, zal hij oogsten"!' En toen gebeurde het. Op

een dag in de morgenschemering - God had tevoren Lot

uit de stad gehaald - liet God uit de hemel vuur en zwavel

op die steden regenen. Wat dat is, hebben we in de oorlog

meegemaakt. Maar God kan zoiets doen zonder vliegtuigen.

Ik kan me voorstellen dat de mensen uit hun bed vlogen en

brulden: 'Naar de kelders!'

Iedereen rent naar de kelder. En dan wordt het gloeiend

heet in de kelder - als in een bakkersoven. Het is niet om

uit te houden. Nieuwe kreten: 'We moeten eruit!' En dan

vlucht men naar buiten. Maar buiten regent het overal vuur

en zwavel. Radeloze mensen: naar buiten kunnen ze niet,

en in de kelders stikken ze bijna. Zo vertelt de Bijbel het

En toen heb ik me eens voorgesteld - de Bijbel beschrijft

dat niet - wat voor soort mensen daar bijeen zijn: een mondain

jong vrouwtje (ze heeft geen enkele aandacht voor de

Heer gehad). Een oudere man, die ieder merk rode wijn aan

de smaak kon herkennen. Hij had ook niets tegen de goede

God, maar het liet hem allemaal volkomen koud. Zulke types

waren daar in een kelder bij elkaar: keurige, fatsoenlijke

mensen, brave staatsburgers, trouwe belastingbetalers. Ieder

had zo zijn eigen dubieuze geheimen - zoals ieder mens

in onze tijd.

Het wordt steeds heter in de kelder. Ze willen naar buiten,

maar ze kunnen niet, want rondom woedt het verderf.

En dan worden ze door huivering bevangen. De dikke

meneer zegt opeens: 'Mensen, Lot heeft gelijk gehad: God

leeft werkelijk!' En hetmondaine vrouwtje zegt: 'Dan helpt

6. Waarom zwijgt God? 101

er nog maar één ding: we moeten gaan bidden! Wie kan

er bidden?' En dan heffen zij hun handen omhoog (in de

oudheid bad men met opgeheven handen) die ze nog nooit

eerder hebben opgeheven. Opeens klinkt er: 'Heer, heb toch

medelijden! Wij hebben gezondigd! Wij hebben U veracht!

Maar laat dit toch ophouden! U bent toch een goede God,

U bent toch genadig! Heer, heb toch medelijden!' En het

blijft stil! Alleen het geloei en geknetter van het vuur is te

horen. Dan gaan de armen omlaag, de uitgestrekte handen

worden tot vuisten samengebald: 'God, waarom zwijgt U?'

En het blijft stil! Alleen het loeien van het vuur is te horen.

En nu kunnen ze bidden of vloeken wat ze willen - God

antwoordt niet meer!

Er is een grens die een mens of een stad of een volk kan

overschrijden, een grens van onverschilligheid tegenover

de levende God. Daarna luistert of antwoordt God niet langer.

Dan kuntunog bidden ofvloeken. . .maar Hij geeft geen

antwoord meer. Begrijpt u dat dit zwijgen het meest huiveringwekkende

vonnis van God over Sodom was? God had

hun niets meer te zeggen! En als ik naar onze landen kijk,

in hun volkomen onverschilligheid tegenover de waarheid

Gods, tegenover de geboden Gods en tegenover het heil

van God, dan grijpt huivering mij aan. Misschien beleeft u

het zelf nog eens, dat u bidt of vloekt - en dat God u niets

meer te zeggen heeft.

Er staat ergens in de Bijbel van God: 'Ik heb u geroepen

- en gij hebt niet geantwoord.' Waarom zwijg je, mens,

wanneer God je roept?

Dus: het zwijgen van God is het verschrikkelijkste vonnis

van God! Het derde wat ik zou willen zeggen, is dit:

ï O2 Jezus, onze bestemming

3. De grote afstand belemmert het horen

Als wij het gevoel hebben dat God zwijgt, dan kan het

zijn dat wij te ver van Hem verwijderd zijn!

Onlangs kwam een jongeman naar mij toe en zei: 'Dominee

Busch, u maakt me nerveus! U spreekt voortdurend over

God. Ik loop u tegen het lij f- en u begint alweer. Ik hoor God

niet en ik zie God niet Waar spreekt Hij dan? Ik hoor niets!'

Toen antwoordde ik: 'Beste man, kent u het verhaal van de

verloren zoon?' 'Zo ongeveer/ verklaarde hij.

'"Zo ongeveer" is helemaal niets. Ik zal het u vertellen,

een verhaal van Jezus zelf. Er was eens een rijke landheer die

twee zoons had. De ene was een beetje lichtzinnig. Het was

hem thuis te bekrompen, te duf. Daar moest hij eenvoudig

niets van hebben. Op een dag zegt hij tegen zijn vader:

"Ouwe, geef mij mijn erfdeel, betaal het me nu alvast uit,

ik wil de wijde wereld in." Zijn vader gaf het hem en de

zoon trok de wijde wereld in. Er staat over hem: "Hij verkwistte

zijn bezit in een losbandig leven." U kunt zich dat

voorstellen: Je kunt je geld in de grote steden best kwijt En

uitgerekend dan komt er hongersnood en werkeloosheid.

Hij zakt hopeloos af en komt tenslotte als varkenshoeder

bij de varkens terecht. In Israël werden varkens als onreine

dieren beschouwd. Voor een Israëliet was varkenshoeder

worden het ergste wat hem kon gebeuren. Maar omdat er

hongersnood heerste, was hij blij een hapje uit de troggen

van de varkens te kunnen gappen en wat te eten te hebben.

De stem van zijn vader kon hij daar niet meer horen. Hij was

eenvoudig te ver bij hem vandaan. Nu kon de verloren zoon

zeggen: "Ik hoor de stem van mijn vader niet" Logisch! Die

hoorde hij natuurlijk niet!'

6. Waarom zwijgt God? 103

Sta me toe hier even een stukje in te lassen en het verhaal

te vervolgen zoals het niet in de Bijbel staat. Daar zit hij

dan, van huis weggelopen, bij zijn varkens. Hij heeft niets

te bikken. En dan klaagt hij zijn vader aan: 'Hoe kan hij toelaten

dat het zo beroerd met me gaat!' Die indruk geeft onze

huidige wereld mij. Ze heeft God verlaten, de beroerdigheid

komt over haar - en ze schreeuwt: 'Hoe kan God dat

allemaal toelaten?! Waarom zwijgt God?!'

Maar Jezus vertelt het verhaal van de verloren zoon anders:

Er komt een moment in zijn leven, waarin hij tot zichzelf

komt: 'Ik ben een halve idioot! Bij mijn vader is brood

in overvloed - en ik verga van de honger. Ik zal opstaan en

naar mijn vader gaan en tegen hem zeggen: Vader, ik heb

gezondigd.' En hij staat op en keert om! Zijn vader ziet hem

al van ver en loopt hem tegemoet. Maar de verloren zoon

zegt tegen hem: 'Vader, ik heb gezondigd.' Dan neemt de

vader hem in zijn armen en roept: 'Breng het beste kleed

hier en geef hem een ring aan zijn vinger en schoenen aan

zijn voeten!' Opeens hoort hij de stem van zijn vader weer.

'Als u de stem van God niet kunt horen, dan bent u te ver

weg! U moet rechtsomkeert maken, dat weet u heel goed!'

zei ik tegen die jongeman.

Mensen kunnen heel ver van God verwijderd zijn -

zelfs tot bij de zwijnen. Ik heb dat in de tijd van de grootste

goddeloosheid, als luitenant in de Eerste Wereldoorlog,

altijd geweten en gedacht: 'Eigenlijk zou ik moeten omkeren!'

En ik heb nog nooit iemand getroffen, die in de

grond van de zaak niet wist: 'Eigenlijk zou ik moeten

omkeren!' Een bijzonder eigengereide vrouw verklaart:

'Met mij is alles in orde!' Maar als ik wat langer met haar

praat, zegt ze: 'Ja, eigenlijk zou ik moeten omkeren! Er is

1O4 Jezus, onze bestemming

veel schuld in mijn leven. In wezen is mijn hart helemaal

versteend!'

Ieder van ons weet: 'Eigenlijk zou ik moeten omkeren!'

Waarom doet u het niet? Keer toch om! Dan hoort ook u

de stem van de Vader!

Ik moet nog iets meer zeggen over de vraag: 'Waarom

zwijgt God?'

4. Wij moeten Gods laatste woord horen!

Hebt u nog even? Ben ik langdradig? Zo ja, dan ligt dat

aan mij en niet aan het evangelie. Dominees kunnen het

evangelie langdradig maken. Maar leest u dan de Bijbel zonder

ons. Het evangelie is adembenemend - geloof me!

Wat ik u nu ga zeggen, is het belangrijkste. Als u het gevoel

hebt dat God zwijgt, dan moet u zijn laatste woord

horen! Wel - en nu citeer ik een zin uit de Bijbel die zo

lang is, dat ik hem eigenlijk wel twee keer zou mogen zeggen.

Hij staat in het eerste hoofdstuk van de brief aan de

Hebreeën: 'Nadat God eertijds vele malen en op velerlei

wijzen tot onze vaderen had gesproken door de profeten

(door Mozes en Jeremia bijvoorbeeld) heeft Hij nu, op het

einde der tijden, tot ons gesproken door zijn Zoon.' Weet

u wie de Zoon van God is? Dat is Jezus!

Jezus! Nu ben ik weer bij mijn onderwerp. Mijn hart

begint te zingen, als ik van Jezus spreken kan. Deze Jezus

is - zo wordt Hij een keer genoemd - het vleesgeworden

Woord: 'Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons

gewoond.' Als wij een woord uitspreken, dan is het al weer

weg- als een ademtocht. God heeft een Woord vlees doen

worden - in Jezus. Jezus is Gods laatste Woord!

6. Waarom zwijgt God? 105

Kent u de uitdrukking 'mijn laatste woord'? Stel dat ik u

een koe zou willen verkopen. Heb geen angst, want ik doe

het niet echt Ik heb totaal geen verstand van koeien. Maar

stel dat ik u een koe zou willen verkopen. Wat is een koe

waard? Ik heb geen idee. Laten we zeggen 1.000 mark. U

zegt: 'Ik geef er 300 mark voor. Meer niet!' 'Maar ik moet er

eigenlijk 1.200 mark voor hebben!' verklaar ik. Dan biedt u

400 mark. Daarop antwoord ik: '1.100 mark wil ik hebben!'

En dan onderhandelen we net zo lang, tot ik zeg: 'Goed: 800

mark is mijn laatste woord!' Als ik stevig in mijn schoenen

sta, dan blijft het daarbij en komt er daarna niets meer.

Jezus is Gods laatste woord! En als u Hem niet accepteert,

dan heeft God u niets meer te zeggen. Begrijpt u wat

ik bedoel? Als de mensen zich beklagen: 'God spreekt niet!

Waarom zwijgt God?' dan antwoord ik: 'God heeft u niets

meer te zeggen, als u zijn laatste woord niet wilt aannemen!'

U moetjezus aannemen! U mag Jezus aannemen! Op een

andere manier gaat het niet!

Ik ontmoet vaak mensen die tegen me zeggen: 'Ik geloof

in de goede God. Maar Jezus?' Hoort u eens: Jezus is het

vleesgeworden, laatste woord van God aan ons! Wat dat

betekent, moet ik u nog uitleggen. En daarom moet ik u

wat over Jezus vertellen. Ik doe niet liever!

Er is een grote mensenmenigte om Jezus heen. En Hij

spreekt. Opeens ontstaat er in de achterste rijen beroering.

De mensen beginnen onderling te praten en weg te lopen.

Jezus onderbreekt zijn toespraak: 'Wat is er toch aan de

hand?' Er was iets vreselijks aan de hand. Er is een melaatse

gekomen. Weet u wat melaatsheid is? Daarbij teert een

mens levend weg. Afgrijselijk is het: allemaal etter die oren,

neus en lippen wegvreet En melaatsheid is zeer besmetï

o6 Jezus, onze bestemming

telijk. Melaatsen moesten daarom in de woestijn leven. Ze

mochten niet onder de mensen komen.

En dan komt daar zo'n melaatse en begeeft zich midden

onder die menigte mensen! Hij heeft van Jezus gehoord

en hij heeft maar één groot verlangen: 'Ik wil graag de Verlosser

zien!' Zo komt hij daar. En de man krijgt nog plaats

ook. De mensen deinzen terug. En dan brullen ze: 'Weg

jij! Smeer 'm!' Ze pakken stenen en nemen een dreigende

houding aan. Maar hij laat zich er niet door weerhouden.

Ik kan mij dat zo goed voorstellen hoe daar, midden door

die menigte, de weg vrijgemaakt wordt, vrijgemaakt door

geschrokken mensen. En over het pad dat ontstaat, loopt

de melaatse naar voren - totdat hij voor Jezus staat. Nee,

hij staat niet voor Jezus, hij zinkt voor Hem in het stof en

gooit huilend voor de Verlosser al zijn nood eruit: 'Mijn

leven is vergald, bedorven! Jezus, indien Gij wilt, kunt Gij

mij reinigen. Help mij!' Ach, weetu: de verworden mens en

de Verlosser, de Zoon van God, moeten bij elkaar komen.

Zo moet het: onze nood moet bij Jezus komen! Ik hoop van

harte dat u uw beetje 'religie' overboord gooit en uw nood

en ellende bij Jezus brengt.

Daar ligt die melaatse voor Jezus: 'Indien Gij wilt, kunt

Gij mij reinigen!' En dan gebeurt er iets wat ik eindeloos

mooi vind. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat Jezus een

stap achteruit deed voor die vreselijk verminkte mens en

zou zeggen: 'Ja, goed. Sta op! Wees gereinigd!' Maar nee,

dat doet Hij niet. Jezus doet een stap naar voren en legt zijn

handen op het zieke hoofd! De mensen schreeuwen van

ontzetting: 'Een melaatse, daar kom je toch niet aan!' De

Bijbel bericht: 'En Jezus raakte hem aan/ Geen vuil is voor

de Verlosser te afzichtelijk! Geen ellende is Hem te groot!

6. Waarom zwijgt God? 107

Hij legt zijn hand erop! Als ik die andere Wilhelm Busch

was, de beroemde tekenaar, zou ik dat willen tekenen: De

handen van Jezus op het verminkte, half weggeteerde gezicht

van die melaatse. Dat is Jezus, het Wonder der tijden!

En wanneer er iemand is van wie niemand iets wil weten,

dan legt Jezus zijn hand op hem en zegt: 'Ik heb je verlost, je

behoort Mij toe!' Als er iemand is die gekweld wordt omdat

hij melaats is van onreinheid en zonde, dan legt Jezus zijn

hand op hem en zegt: 'Wees gereinigd!'

In Jezus komt Gods liefde tot ons in onze nood, in onze

zonde, in onze onreinheid, in onze ziekte! Jezus is het

mensgeworden Woord van God! En dan zijn er nog mensen

die durven zeggen: 'Waarom zwijgt God?' Heeft God

niet duidelijk en heerlijk genoeg gesproken? Is dat niet door

God zelf gezegd?

En die Jezus wordt op een dag aan een kruis genageld. De

spijkers worden door zijn handen en voeten geslagen. Dan

wordt het kruis opgericht Om het kruis heen een joelende

menigte. Romeinse soldaten duwen de mensen achteruit

Kom mee, wij sluiten ons aan bij die menigte, wij willen

ook bij het kruis van Golgota staan! Zie Hem aan, de man

van Golgota! Zijn 'hoofd bedekt met wonden, beladen met

smart en hoon', dat 'hoofd, ten spot ombonden, met een

doornen kroon'! Aanschouw Hem. Vraag Hem: 'Waarom

hangt U daar?' En Hij antwoordt u: 'Omdat jij schuld hebt

tegenover God. Eén van beide: óf jij betaalt die schuld in de

hel, óf Ik betaal die hier voor jou. Er moet iemand betalen.

Ik wil het voor je doen. Geloof in Mij!'

Toen ik dat als jonge kerel begrepen had: Hij is het Offerlam

dat de zonde der wereld draagt - ook de mijne - toen

nam Jezus mijn schuld weg, toen verzoende Hij mij met

i o8 Jezus, onze bestemming

God, toen betaalde Hij het losgeld, om mij vrij te kopen

voor God. Toen heb ik mijn hart aan de voeten van het kruis

gelegd en gezegd: 'Aan wie anders zou 'k mij geven, o Koning

die aan 't kruishout stierf? Ik offer U geheel mijn leven,

Die vrijspraak ook voor mij verwierf!'

En dan wordt Jezus in een graf gelegd, dat uitgehouwen

was in de rotsen. Een enorm rotsblok wordt ervoor gewenteld.

Romeinse soldaten houden de wacht En op de derde

dag, vroeg in de morgen, wordt het ineens heel erg licht,

alsof er in de nabijheid een atoombom is geëxplodeerd. Zo

licht, dat de soldaten - en dat waren kerels, echt niet van

die paniekerige juffertjes - in zwijm vallen. En het laatste

wat ze zien, is hoe deze Jezus glorieus uit de spelonk naar

buiten komt!

Ik vertel u geen sprookjes. Ik weet dat deze Jezus is opgestaan

uit de dood. Deze Jezus die voor u gestorven is, leeft!

Er is geen mens voor wie Jezus niet gestorven is. En deze

Jezus roept u - als Gods laatste Woord! Daar komt het op

aan in uw leven, of u Hem aanneemt!

'Waarom zwijgt God?' God zwijgt helemaal niet. Hij

spreekt wel degelijk. Zijn woord luidt: 'Jezus!' En dat betekent:

liefde, genade, erbarmen!

Ik heb in mijn leven vreselijke uren doorgemaakt - in

nazi-gevangenissen en in de oorlog. Ik denk aan één van

de verschrikkelijkste momenten. Een kreet van ontzetting

bleef in m'n keel steken, toen ik - tijdens de Tweede

Wereldoorlog- naar een binnenplaats werd gebracht Om

mij heen lagen ongeveer tachtig lijken, die men die dag uit

een dichtgegooide bunker had opgegraven. Zeker, ik had

dergelijke afschuwelijke tonelen ook op de slagvelden van

de Eerste Wereldoorlog gezien. Maar - dit was nog veel

6. Waarom zwijgt God? 109

afzichtelijker. Hier lagen geen soldaten. Hier lagen oude

mannen, afgetobde vrouwen en... kinderen. Kindertjes,

aan wier magere lichamen de lange oorlog te zien was.

Kinderen! Wat hadden die met die waanzinnige oorlog te

maken? En toen ik daar tussen al die lijken stond - alléén

met mijn afgrijzen, alleen in die doodse stilte - toen heb ik

in mijn hart geschreeuwd: 'O God, waar bent U? Waarom

zwijgt U?' En toen kwam opeens dat woord uit de Bijbel in

mijn gedachten: 'Zo liefheeft God de wereld gehad, dat Hij

zijn Zoon gegeven heeft.' God zelf moet mij dit woord in

mijn wanhoop wel hebben toegeroepen. En opeens stond

het kruis van Golgota voor mij, waaraan God zijn Zoon liet

doodbloeden-voor ons! Ik begrijp God niet Ikbegrijp niet

waarom God zoveel toelaat Maar er is een licht, een signaal,

een gedenkteken, een vuurtoren van zijn liefde. Dat

is het kruis van Jezus. 'Hij heeft zelfs zijn eigen Zoon niet

gespaard, maar voor ons allen overgegeven. Hoe zou Hij ons

met Hem ook niet alle dingen schenken!' Zo zegt de apostel

Paulus het En zo is het ook: als ik bij het kruis van Jezus

vrede met God vind, dan heb ik verder geen vragen meer.

Toen mijn kinderen klein waren, begrepen ze niet alles

wat ik deed, maar zij hadden vertrouwen: 'Het zal wel goed

zijn wat vader doet!' Als ik aan de voet van het kruis van

Jezus vrede met God vind, een kind van God ben, dan kan ik

de hemelse Vader ook vertrouwen. Hij doet alles goed. Dan

heb ik helemaal geen vragen meer. Het gaat er alleen maar

om dat u dit laatste Woord van God -Jezus - aanneemt en

toelaat in uw leven!

Hebtunogvijf minuutjes? Ikmoetnunog één ding zeggen

dat heel belangrijk is:

ii o Jezus, onze bestemming

5. Het zwijgen van God kan een uitvlucht worden

Je kunt er urenlang over discussiëren waarom God dit

of dat toelaat, maar de vraag wordt toch altijd pas echt actueel

en acuut, wanneer het jezelf betreft. Vindt u niet? In

al die vreselijke onbegrijpelijke dingen van mijn leven ben

ik er altijd alleen doorheen gekomen, vanwege het kruis

van Jezus.

Pas zei een wanhopig meisj e tegen mij: 'Ik kan niet verder

meer leven!' Ik weet niet in welke situatie u verkeert, maar

over de donkere kanten van uw leven zou ik willen zeggen:

het gaat er niet om dat wij vragen: 'Waarom? Waarom?'

Maar wij moeten vragen: 'Waartoe?' Daarom wil ik u nog

een verhaal vertellen.

Toen ik enkele tientallen jaren geleden predikant werd in

een mijnwerkerswijk, ging het daar vreselijk toe. Op een dag

hoorde ik over een arbeider die in de mijn een ongeluk had

gekregen. Er was een steen op hem gevallen. En nu was hij

vanaf zijn middel verlamd, zonder enige hoop op herstel.

Vreselijk! Ik bezocht hem, maar dat bezoek was verschrikkelijk.

Het was het vreselijkste bezoek dat ik ooit heb afgelegd.

De tent zat vol mijnwerkers. De flessen brandewijn

stonden op tafel. De verlamde man zat in zijn rolstoel. Toen

ik binnenkwam, hief hij een luid gebrul aan: 'Hé, zwartrok,

blijf buiten alsjeblieft! Waar was jouw God, toen die steen

op mijn kruis viel? Waarom zwijgt God toch?' En toen kwamen

de vloeken. Het was een soort hel. Ik kon geen woord

uitbrengen en ging weer naar buiten.

Nu had ik een paar vrienden onder de mijnwerkers van

mijn wijk. Ik vertelde hun de volgende avond op onze kring

over mijn bezoek. En een week later, toen wij net met onze

6. Waarom zwijgt God? m

kring wilden beginnen, ging met veel kabaal de deur open

en - de rolstoel met de halfverlamde man werd naar binnen

geduwd. Die vrienden, die ook mijnwerkers waren, hadden

hem gewoon opgehaald en meegenomen naar onze bijbelstudiekring.

Ik weet niet of zij hem veel gevraagd hadden,

waarschijnlijk niet. Zo zat hij dus voor mij. En toen sprak ik

over de tekst: 'Alzo liefheeft God de wereld gehad' - niet:

dat Hij ervoor zorgt dat het ons goed gaat, maar 'dat Hij zijn

Zoon gaf. Ik sprak over Jezus, Gods laatste Woord dat wij

moeten horen en ik vervolgde:'.. .opdat een ieder die in

Jezus gelooft, niet verloren zal gaan.' En de man luisterde!

Het was voor het eerst dat hij zo over Jezus hoorde spreken!

Opeens zag hij licht

Maar laat ik kort zijn: drie maanden later was hij het eigendom

van die Heer Jezus geworden. Ik kan u nauwelijks

zeggen hoe nieuw en anders alles werd. In zijn huis werd

orde op zaken gesteld. Waar je vroeger slechts gevloek hoorde,

klonken nu geloofsliederen. Zijn oude vrienden bleven

weg, maar er kwamen nieuwe voor in de plaats. De nessen

brandewijn verdwenen. In plaats daarvan lag de Bijbel op

tafel. Zijn vrouw en kinderen fleurden op. Kort voor zijn

dood heb ik hem nog een keer opgezocht Dat vergeet ik

nooit Hij had zo'n aardige naam: 'Amsel'. Hij zal het mij

niet kwalijk nemen dat ik zijn naam hier noem, hij is thans

in de eeuwigheid.

'Amsel/ vraag ik, 'hoe staat het ermee?' 'Ach,' zegt hij,

'sinds mijn leven Jezus toebehoort, sinds ik vergeving van

mijn zonden heb ontvangen, sinds ik een kind van God ben,

is het in mijn huis/ en toen dacht hij even na en vervolgde,

'iedere dag pakjesavond.' Dat is toch goed uitgedrukt van

zo'n mijnwerker, of niet? En toen kwam wat ik nooit zal

112 Jezus, onze bestemming

vergeten. Toen zei hij: 'Busch! Ik ga spoedig sterven, dat

voel ik.' Wij tutoyeerden elkaar, omdat wij zulke goede

vrienden geworden waren. 'En dan ga ik door de poort van

de dood en sta voor God. Het is mij volkomen duidelijk.

Met de dood is het niet uit. En wanneer ik dan in de eeuwigheid

voor de troon van God sta, dan wil ik voor Hem

neervallen en Hem bedanken dat Hij mijn wervelkolom

gebroken heeft.'

'Amsel,' val ik hem geschrokken in de rede, 'wat zeg je

me daar!' En hij antwoordt: 'Ik weet wat ik zeg. Zie je, als dat

niet gebeurd was, als God mij zo in goddeloosheid verder

had laten leven, dan was ik linea recta naar de hel gegaan,

naar het eeuwige verderf. God moest in zijn reddende liefde

zo hard ingrijpen en mij mijn wervelkolom laten breken,

opdat ik de weg zou vinden naar zijn Zoon, naar Jezus. Door

Jezus ben ik een blij kind van God geworden. En daarom wil

ik Hem danken!' En toen kwam er een zin, die voor altijd in

mijn geheugen gegrift blijft: 'Het is beter, verlamd aan Jezus

toe te behoren en een kind van God te zijn, dan met twee

gezonde benen voor eeuwig verloren te zijn!' Dat vergeet

ik nooit meer. Ik antwoordde: 'Beste Amsel! Zie je: God

heeft het je vreselijk moeilijk gemaakt. Aanvankelijk heb

je gemopperd: "Waar was God eigenlijk? Waarom zwijgt

God?" En nu heb je begrepen waarvoor het heeft gediend.

Godheeft jou naar Jezus toe willen trekken, opdat Jezus jou

naar Hem kon trekken!'

Wij moeten niet vragen 'Waarom', maar veeleer 'Waartoe'.

En in verband daarmee wil ik u zeggen: Ik geloof dat

alle moeilijke dingen in ons leven ertoe dienen dat God ons

door Jezus tot Zich trekken kan! Dan kan Gods Geest in ons

hart wonen, en onze gevoelens en ons verstand regeren.

6. Waarom zwijgt God? 113

Dan kunnen wij de vrede van God smaken en ervaren en

ons verblijden. Het is mijn vurige wens en bede dat u daar

van harte mee instemt!

7

Wij hebben recht op liefde!

Ik heb dit thema ook wel eens zo geformuleerd: 'Kan

liefde zonde zijn?' Het gaat over de vraag van de seksualiteit,

die ons allemaal sterk bezighoudt. Laat ik mij dadelijk op

mijn onderwerp storten: 'Wij hebben recht op liefde'. Ik

heb u daarover ernstige en belangrijke dingen te zeggen.

i. Ontstellende nood

Het is heel merkwaardig dat de mensen nog nooit zo

eenzaam zijn geweest als vandaag de dag. En dat ondanks

het feit dat we nog nooit zo dicht op elkaar gepakt hebben

gezeten als tegenwoordig. Hoewel we als haringen in een

ton zitten, zijn wij nog nooit zo eenzaam geweest als nu.

Een zestienjarige jongen zei eens tegen mij: 'Ik heb geen

mens!' Ik antwoordde: 'Praat niet zulke onzin! Je hebt je

vader toch!' 'Ach, die ouwe!' was zijn antwoord, 'die komt

's middags om vijf uur thuis, moppert wat, eet en vertrekt

weer.' 'En je moeder?' 'Och, die heeft zoveel aan haar hoofd,

die heeft geen tijd om zich met mij te bemoeien!' 'En de

mensen die je kent van je werk?' 'Dat zijn collega's, meer

niet! Ik heb geen mens, bij wie ik mijn hart eens kan uitstorten.'

En dat zegt nota bene een jongen van zestien jaar

tegen mij! Maar de eenzaamheid komt niet alleen bij jongej

. Wij hebben recht op liefde! 115

lui voor. Echtgenotes leven vaak doodeenzaam naast hun

man, en omgekeerd. De man heeft geen idee wat er in zijn

vrouw omgaat En de vrouw heeft geen idee wat er in haar

man omgaat En dat noemt men dan huwelijk! En zo zijn

wij eenzame mensen!

Wanneer de filosofen van onze tijd het hebben over de

eenzaamheid van de mens, dan wordt er met open oren

geluisterd. De mens snakt er gewoon naar om uit zijn eenzaamheid

verlost te worden. En dit diepe verlangen om

uit de eenzaamheid verlost te worden, gaat een verbond

aan met de sterkste drang die er in ons leven bestaat: de

geslachtsdrift. En dan is er geen houden meer aan. Een

vijftienjarige jongen zoekt een vriendinnetje, om hem uit

zijn eenzaamheid te bevrijden. De echtgenoot, die langs

zijn vrouw heen leeft en zich volslagen alleen voelt, gaat

er met zijn secretaresse vandoor, in de hoop dat die hem

uit zijn eenzaamheid verlost Die jonge student, één van

de duizenden studenten aan één of andere universiteit, en

in wezen intens eenzaam, zoekt het gezelschap van een

studente die even eenzaam is als hij. Het diepe verlangen

om van je eenzaamheid verlost te worden, gaat dus een

verbond aan met de sterkste drang die er in het leven is,

de geslachtsdrift En zo komt het dat wij vandaag de dag in

een krankzinnig door seks beheerste wereld leven. En van

dit gegeven, dat de mens op seksueel gebied bevrijding uit

zijn eenzaamheid zoekt, maken handige zakenlieden gretig

gebruik: filmproducenten en romanschrijvers bijvoorbeeld.

En daarom geldt: geen film meer of minstens één bedscène!

Geen boek meer of minstens één echtbreuk.

Wanneer je al dat gedoe zo gadeslaat- er wordt geflirt, er

wordt gezoend, men maakt elkaar het hof- dan heb je het

ii6 Jezus, onze bestemming

gevoel dat alles zich afspeelt in dulci jubilo, dat het één en

al genot is. Een jong meisje zegt tegen me: 'Dominee, wij

hebben daar heel andere ideeën over dan onze grootouders.

Wij hebben een nieuwe moraal, een nieuwe ethiek!' Ik zou

bijna geneigd zijn eerbiedig mijn hoed af te nemen, als ik

er tenminste een ophad, en te antwoorden: 'Alle respect!'

Maar wanneer je, zoals ik, al heel lang predikant bent in

een grote stad, dan geloof je die grote woorden niet meer.

Ik weet uit ervaring dat dit 'hiep-hiep-hoera' slechts een

facade is. Achter die facade zit een ontstellende nood: jonge

mensen die er zelf niet uitkomen en twijfelachtige relaties

onderhouden. Huwelijken die in pure huichelarij worden

voortgezet ofkapotgaan. Een eindeloze nood! En deze nood

kennen wij allemaal. Ik heb het niet over zomaar willekeurige

mensen, maar over onszelf.

Jaren geleden heb ik, in een stadje in het gebied van de

Iippe, een voordracht over een soortgelijk onderwerp gehouden

en wel alleen voor jonge mensen. Toen ik de zaal

binnenkwam, dacht ik: 'Het Lijkt hier de hel wel!' Opgeschoten

jongens, meisjes, sigarettenwalm! Een paar jongens

haalden zelfs flessen jenever te voorschijn. Enkele meisjes

zaten bij jongens op schoot. 'Moet ik hier spreken! Tjonge,

jonge!' dacht ik. En toen stak ik van wal met de volgende

zin: 'Op seksueel gebied heerst een ontstellende nood!' Op

dat ogenblik leek het wel alsof het doek opging. Ik zie nog

hoe zo'n jongen opeens zijn meisje opzijduwde. Die woorden

raakten hem. Plotseling was het doodstil. En toen dacht

ik: 'Op het eerste gezicht lijkt het allemaal even mooi, maar

het klopt toch: op het gebied van de seksualiteit heerst een

ontstellende nood!'

7- Wij hebben recht op liefde! 117

2. Waarin de nood bestaat

De nood is terug te voeren tot één feit, namelijk dat wij

niet meer weten wat eigenlijk goed en wat eigenlijk verkeerd

is. Wij zeggen: 'Wij hebben tegenwoordig nieuwe

opvattingen op dat gebied!' Maar het blijft zoals het is: de

zonde is een realiteit! En wanneer ik me aan iemand bezondig,

dan komt er een last op mijn geweten te liggen. Dat is

een realiteit. Daardoor ontstaat de nood dat mensen niet

meer weten wat goed en wat verkeerd is. Laat ik eens botweg

vragen: is voorechtelijk geslachtsverkeer oké of is het verkeerd?

Is echtbreuk in een moeilijk huwelijk een noodzaak

of is het verkeerd? Is lesbische liefde, die meisjes onderling

bedrijven, zonde of niet? Is homoseksualiteit, dat een man

met een andere man of met een jongen of jongens onder

elkaar onzedelijke handelingen plegen, verkeerd of niet? Is

zelfbevrediging, is echtscheiding verkeerd of niet? Wat is

er eigenlijk verkeerd en wat is goed? Op dit punt ontstaat

de nood!

In duizenden romans wordt gedaan alsof dit terrein buiten

de categorieën 'goed' en 'verkeerd' valt, en dat daarmee

de kwestie is afgedaan. Onvriendelijk en niet-solidair zijn,

dat is verkeerd - maar dat heeft niets met goed of verkeerd

te maken. Neem de moderne films eens: close-up van een

innige omhelzing, het gordij n gaat dicht en dan zie je alleen

nog maar schaduwen, of het wordt open en bloot getoond.

Het hoort er gewoon bij. Het schijnt niets met goed of verkeerd

te maken te hebben. Is dat zo? Wat is verkeerd en wat

is goed? Ik weet nog dat het voor mij, toen ik als jonge vent

tot zelfbewustzijn kwam, een beklemmende vraag werd:

'Wat is geoorloofd en wat niet?'

ii8 Jezus, onze bestemming

Om een juist antwoord op deze vraag te kunnen geven,

moeten we eerst nog een andere vraag stellen: 'Wie bepaalt

eigenlijk wat goed of verkeerd is? Wie heeft het eigenlijk

voor het zeggen?' Er stond eens een stelletje voor me: zij

met zwartgeverfde ogen, hij een wat labiele jongeman met

vingertoppen die bruin waren van de sigaretten. Ik zeg:

'Wat er met jullie aan de hand is, is van zeven kilometer

afstand te zien!' Dan zegt dit snolletje tegen me: 'Daar steekt

toch niets verkeerds in, dominee! Daar steekt toch niets verkeerds

in!' Ik antwoord: 'Wacht eens! Wie bepaalt eigenlijk

of er iets verkeerds in steekt of niet?'

Ja, wie vertelt er eigenlijk wat goed is en verkeerd? De

kerk? Nee! Daaraan zou ik mij ook niet onderwerpen. Als

jongeman heb ik nooit de zeggenschap van dominees over

mijn leven erkend, en nu ben ik zelf dominee. Wie bepaalt

wat goed is of verkeerd? Tante Amalia? Of mijn eigen geweten?

'Ik volg de stem van mijn hart!' Ja, ja! Wie mag eigenlijk

zeggen wat goed of verkeerd is?

Inmiddels zijn we op een uiterst belangrijk punt gekomen.

Als er een levende God bestaat, die de Heer van de

wereld is, dan mag Hij zeggen wat goed en wat verkeerd is!

Als God niet bestaat, doe dan wat u wilt! Fatsoenlijk zijn

terwille van tante Amalia, dat zie ik ook niet zo. Op dit punt

wordt ieder mens voor de vraag gesteld: is er een God - of

niet? Ik ken mensen die er maar wat op los leven en toch

beweren: 'Ik geloof wel in God de Heer.' Onzin! Als er een

God is, dan geldt zijn wil ook op seksueel gebied. U moet tot

een beslissing komen: u kunt God voor uw leven afzweren,

maar dan sterft u ook zonder God! We kunnen niet tot ons

vijfenveertigste zeggen: 'Ik leef zonder God!' - en dan opeens

oud en vroom worden. Dat gaat niet! 'Zoekt de Heer,

y. Wij hebben recht op liefde! 119

zolang Hij te vinden is/ staat er in de Bijbel - niet: wanneer

het je uitkomt' Nogmaals, als God niet bestaat, dan kuntu

doen wat u wilt Maar als God leeft, dan maakt Hij uit wat

goed en verkeerd is. Dat is toch duidelijk?

En nu zeg ik u: God leeft werkelijk! God leeft echt! En als

u mij vraagt hoe ik dat zo honderd procent zeker weet, dan

antwoord ik: Omdat Hij zich geopenbaard heeft in Jezus!

Ik zou het er wel bij u in willen hameren: Sinds Jezus is

gekomen, is elke onverschilligheid tegenover God óf het

loochenen van God, óf onwetendheid, óf kwade opzet!

God leeft! En omdat God leeft, bepaalt Hij wat goed en

verkeerd is! U kunt Hem in uw leven aan de kant zetten; u

kunt zeggen: 'Wij houden er andere morele principes op

na!' - maar ik garandeer u dat u voor God rekenschap zult

moeten afleggen over uw leven!

Het is een enorme bevrijding, wanneer je tot de ontdekking

komt dat God bepaalt wat goed en verkeerd is. En in

zijn Woord, in de Bijbel, heeft Hij ons dat heel duidelijk en

helder gezegd. Een man vroeg mij eens heel verbaasd: 'Staan

er in de Bijbel dan ook zulke dingen?' Toen antwoordde

ik: 'Ja, die staan er ook in. God geeft heel duidelijke aanwijzingen

over wat goed en verkeerd is op het gebied van

seksualiteit'

Kunt u me volgen? Wij dienen dus te vragen: 'Wat zegt

God eigenlijk over deze zaken?' Ik wil nu uit de Bijbel de

kern van de zaak halen.

3. Wat zegt God?

a) God staat positief tegenover de seksualiteit

Er bestaat een gedicht van Tucholsky, waarvan de inhoud

12O Jezus, onze bestemming

ongeveer op het volgende neerkomt: vanaf de taille naar boven

ben ik christen - en vanaf de taille naar beneden ben ik

heiden. Dat is waanzin! De Bijbel zegt: 'God schiep de mens

- en schiep hen als man en vrouw/ En God schiep ons ook

met onze seksualiteit! Daarom spreek ik er openlijk over.

Dat is geen taboe. God heeft mij als man geschapen - en u,

mannen, ook. Laten we dan ook kerels zijn - en geen marionetten!

En God heeft u als vrouw geschapen. Wel, wees

dan ook een vrouw! Het krampachtig pogen van vrouwen

om als de mannen te zijn, of omgekeerd, is ziekelijk. U begrijpt

het al: wees toch echt vrouw! Wees toch echt man!

'God schiep de mens - en schiep ze als man en vrouw' - en

niet nog een derde geslacht. God keurt onze seksualiteit

goed. Dat mag ik weten. We hoeven niets te verdringen of

te onderdrukken. De gehele spanning die in het man- of

vrouwzijn ligt, behoort bij de schepping.

Maar wij zijn wel een gevallen schepping. De wereld is

niet meer zoals zij uit de hand van God is ontstaan. En daardoor

is juist dat belangrijke en tere terrein van de seksualiteit

zo bijzonder aan gevaren blootgesteld. Daarom heeft

God dit gebied beschermd.

b) God beschermt de seksualiteit door middel van het

huwelijk

God staat positief tegenover de seksualiteit en Hij beschermt

haar door middel van het huwelijk! Het huwelijk

is niet een maatschappelijke overeenkomst, maar een instelling

van God.

Een Amerikaanse psychiater, die hierover een dik boek

heeft geschreven en zelf beslist geen christen is, zegt: 'Er is

nooit een belangrijker zin over de hele kwestie geschreven

7- Wij hebben recht op liefde! 121

als in de Bijbel: 'God schiep de mens - en schiep hen als man

en vrouw/ En hij vervolgt: 'Ik ben helemaal geen christen,

maar ik zeg, als psychiater, dat dit het ware is: het huwelijk.'

Let wel: het huwelijk van de trouw - niet het zevende,

achtste, negende of tiende 'huwelijk' van de filmsterren van

Hollywood! Dat die 'huwelijken' als ideaal worden voorgesteld,

is ook zo'n stukje waanzin van onze tijd en maakt

onze volkomen hulpeloosheid wel duidelijk.

God heeft het huwelijk ingesteld: het huwelijk van liefde

en trouw. En nu wil ik kort iets over het huwelijk zeggen.

Dames, een goede vrouw zijn betekent niet alleen dat u

voor uw echtgenoot goede maaltijden bereidt en knopen

aannaait, als die eraf gesprongen zijn. Mannen, het is niet

voldoende dat u uw vrouw huishoudgeld geeft en u verder

niet met haar bemoeit Het huwelijk behoort, naar de

wil van God, een bevrijding uit de eenzaamheid te zijn! Is

uw huwelijk zo? Misschien moet u eens met elkaar praten

en zeggen: 'Waar zijn we eigenlijk beland? Ons huwelijk

behoort een bevrijding uit de eenzaamheid te zijn!' 'Het

is niet goed,' zegt God in den beginne, 'dat de mens alleen

is; Ik zal hem een hulp maken.' Begrijpt u: bevrijding van

eenzaamheid!

In dit verband wil ik graag een verhaal vertellen dat

boekdelen spreekt. Toen ik nog klein was, mochten mijn

zusje en ik eens met familieleden mee naar Stuttgart voor

een bruiloft. Het was de eerste bruiloft die ik meemaakte,

en alles was heel interessant In koetsen gingen we naar de

kerk en daarna was er een groot diner in een hotel. Op het

menu stond als laatste 'ijstaart'. Mijn zus en ik zaten aan

het eind van de tafel en we hadden slechts één verlangen:

dat die ijstaart gauw zou komen. Maar dat duurde einde122

Jezus, onze bestemming

loos lang, omdat een oom een uitvoerige speech hield. Die

speeches waren vreselijk vervelend voor ons. En toch is één

van die speeches mij bijgebleven. Er stond een oom op, die

een beetje grappig wilde zijn en zei: 'Waarde feestgenoten!

Men zegt wel eens dat er in de hemel twee stoelen staan,

die bestemd zijn voor het echtpaar dat er geen seconde spijt

van heeft gehad dat ze met elkaar getrouwd zijn.' En hij

vervolgde: 'Maar die stoelen zijn tot op de dag van vandaag

leeg!'

Op dat ogenblik werd hij in de rede gevallen. Mijn vader

riep dwars door dat grote gezelschap naar mijn moeder, die

aan het andere eind van de tafel zat: 'Moeder, die stoelen

krijgen wij!' Ik was nog klein en heb de diepe betekenis van

die woorden niet begrepen. Maar er ging een stroom van

blijdschap door mijn hart, omdat ik die heerlijke warmte

van zo'n ouderlijk huis mocht bespeuren. Is uw huwelijk

zo? Zo heeft God het bedoeld!

Toen ik trouwde, was er een oude collega, die tijdens het

diner een bijzonder aardige speech hield over een tekst uit

de Bijbel: 'Ik zal h em een hulp maken, die bij hem past' Hij

zei: 'Geen meesteres, die hem onder de pantoffel houdt

Geen slavin, die aan zijn voeten ligt. Ook niet naast hem

- als bijzaak. Maar een hulp, die bij hem past' Ik zou willen

dat ik nu de loftrompet over het huwelijk mocht steken. Ik

wou, dat ik daar tijd voor had.

Het heeft diepe indruk op mij gemaakt, toen mijn vader

bij zijn zilveren jubileum zijn vrouw aankeek en zei: 'ledere

dag ben ik meer van je gaan houden!' Toen dacht ik aan

al die huwelijken, waar in de loop van vijfentwintig jaar

langzamerhand alles is verkild. Afschuwelijk! Er zijn veel

echtgenoten die tegen hun partner zouden moeten zeggen:

7- Wij hebben recht op liefde! 123

'Zeg, wij moeten nog eens van voren af aan beginnen!' Dat

kan! Dat kan!

En hu het derde: Er zijn veel jonge mensen die zeggen:

'Ik denk nog helemaal niet aan trouwen. Hoe staat het dan

met ons? Kunnen wij doen wat we willen?' Tot hen heb ik

dit te zeggen:

c) God wil geen immorele jeugd, maar een jeugd met een

hoge moraal

Ik weet wel: dat klinkt belachelijk, vandaag de dag. Maar

gelooft u dat God zich richt naar wat op zeker moment 'in'

is? Dat zijn geen woorden van mijzelf. Maar dat zegt Gods

Woord.

Misschien mag ik dat nog wat toelichten. In de Bijbel ligt

een geweldige gedachte. Er staat een verhaal in over een

jongeman: Isaak. Zijn vader laat voor hem op zekere dag

een vrouw zoeken. Dan gaat Isaak het veld in om te bidden,

omdat hij ervan overtuigd is dat God het is die hem zijn

vrouw geeft En deze vrouw, die hij nog niet eens kent, blijft

hij trouw. Jongens, jullie die nog helemaal niet aan trouwen

denken, je mag ervan overtuigd zijn dat God jullie het juiste

meisje op de juiste tijd geeft En dat meisje moeten jullie nu

reeds trouw zijn! Of omgekeerd: Meisjes, blijf hem trouw

die jullie nog helemaal niet kennen! Dat is de gedachte van

de Bijbel. God wil een reine jeugd!

Een psychiater verklaarde mij eens: 'Ik ben ervan overtuigd

dat een meisje in wezen slechts éénmaal echt kan

liefhebben. Slechts één keer gaat haar hart echt open. Wanneer

zo'n meisje zeven scharreltj es heeft gehad, dan is ze, zo

drukte hij zich letterlijk uit, "bedorven voor het huwelijk. Ze

trouwt met de zevende en denkt altdj d aan de eerste, van wie

124 Jezus, onze bestemming

ze gehouden heeft.' Daarop antwoordde ik: 'Interessant! U

komt vanuit de psychiatrie tot dezelfde waarheden als het

Woord van God.'

Ik moet dus in alle duidelijkheid zeggen: Voorechtelijk

geslachtsverkeer, lesbische liefde, homoseksualiteit, echtbreuk,

echtscheiding... dat zijn zonden, waarvoor u zich

moet verantwoorden voor het aangezicht van de heilige

God.

Eigenlijk zou ik het hierbij kunnen laten. Ik weet dat het in

mijn jonge jaren een grote steun voormij was, toen ik Gods

wil begreep, en dat Hij alleen het voor het zeggen heeft.

Maar het zou hard zijn, wanneer ik alleen afbrekende kritiek

had en niet nog iets heel wezenlijks zou toevoegen.

4. Hoe ovenvin je de nood?

Er staat een wonderlijk, schokkend verhaal in de Bijbel.

Jezus, de Zoon van de levende God, staat temidden van een

groep mensen. Opeens ontstaat er grote opschudding. Er

wordt plaats gemaakt. Een menigte mensen - priesters en

gepeupel - sleept een knappe jonge vrouw naar Hem toe.

Ik zie haar gewoon voor me, met haar half kapotgetrokken

kleren. Zij sleuren haar voor Jezus en zeggen: 'Jezus!

We hebben deze jonge vrouw betrapt bij het plegen van

overspel. Gods gebod zegt dat een echtbreker de doodstraf

verdient. U bent altijd zo barmhartig, Heer, maar tegen

Gods wil kunt U toch niets inbrengen. Wij denken dat u

het met ons eens bent dat deze vrouw nu gestenigd moet

worden!' Dan kijkt Jezus die jonge vrouw aan en antwoordt:

'Ja, God neemt dat heel, heel ernstig op; en zij verdient naar

de wil van God de doodstraf.' Er beginnen al heel wat ge7-

Wij hebben recht op liefde! 125

zichten te glimmen. Sommigen pakken al een paar stenen,

want echtbrekers werden gestenigd. Maar Jezus vervolgt:

'Ogenblikje! Wie onder u zonder zonde is - in gedachten,

woorden en werken - die mag het eerst een steen naar haar

gooien/ En dan bukt Jezus zich en schrijft iets in het zand.

Ik zou best willen weten wat Hij schreef, maar dat vermeldt

de Bijbel niet Na lange tijd richt Hij zich op - en het hele

plein is leeg. Alleen die vrouw is er nog. In de Bijbel staat:

Zij gingen heen, door hun geweten aangeklaagd.

En nu vraag ik u: had u de eerste steen naar die vrouw

mogen gooien, omdat u op dit gebied in gedachten, woorden

en werken volkomen rein, zonder smet bent? Had u de

eerste steen kunnen gooien? Niemand... toch?! Maar dan

zitten wij hier als een stel zondaars, inderdaad.

Ziet u: die mensen, daarbij Jezus, hebben een grote fout

begaan. Zij gingen heen, door hun geweten aangeklaagd. Ze

hadden het omgekeerde moeten doen. Zij hadden moeten

zeggen: 'Jezus! Wij moeten naast die vrouw gaan staan. U

hebt haar niet veroordeeld. Help ook ons!' Ik weet voor de

seksuele nood van onze tijd in wezen geen andere helper

dan Jezus. En wanneer ik dat zo zeg, dan zeg ik dat als iemand

die zelf met de hulp van Jezus heeft geleefd. Als ik

over Jezus spreek, dan verkondig ik geen theorie. Hij is de

kern van mijn leven. Een dominee is ook niet onzijdig; hij

is immers ook een man. Die heeft de Heiland net zo goed

nodig als u. En ik heb ervaren welk een Redder Jezus is en

wel naar twee kanten:

a) Jezus vergeeft schuld

Geen dominee, geen priester, ook de engelen niet, kunnen

u uw zonden vergeven. De eerste onreine gedachte

126 Jezus, onze bestemming

en alles wat er verder bijkomt, leiden onherroepelijk tot

schuld. En u gaat met uw schuld naar de eeuwigheid, naar

het oordeel van God - wanneer u niet vóór die tijd Jezus

vindt en Hem uw zonden belijdt en daarvoor vergeving

ontvangt Jezus is de Enige die onze schuld kan vergeven.

Ga in gedachten voor het kruis van Jezus staan en zeg: 'Nu

leg ik alle zonden uit mijn jeugd voor U neer. Al mijn dubieuze

relaties belijd ik voor U. Ik wil niets verzwijgen.' En

dan richt u uw blik op het kruis en spreekt het volgende uit:

'Het bloed van Jezus Christus, de Zoon van God, reinigt ons

van alle zonden/ Een bevrijdend woord!

Ik werd soldaat toen ik zeventien was. En in het leger ging

ik door een poel van immoraliteit heen. Op zeker ogenblik

schrok ik wakker en vroeg me met het oog op mijn

immorele levensweg af: 'Wie in vredesnaam neemt die

verknoeide jeugd van mij weg?' En toen begreep ik het:

Jezus liquideert mijn verleden. Jezus vergeeft mijn schuld!'

En toen heb ik mij tot Hem bekeerd. Nu zou ik niet graag

leven zonder Hem.

Daar heb ik in Düsseldorf in een grote samenkomst eens

over gesproken, dat Jezus door de vergeving van je schuld

je verleden liquideert Als de bijeenkomst is afgelopen en

de stroom mensen zich naar buiten begeeft, zie ik hoe een

rijzige, keurige meneer zich door die menigte heen naar voren

dringt en naar mij toe komt Tenslotte staat hij zenuwachtig

voor me en vraagt: 'Is dat waar, wat u gezegd hebt,

dat er vergeving van schuld bestaat?' 'Jazeker,' antwoord

ik, 'God zij dank! Daar leef ik van!' Dan zegt hij: 'Ik ben

psychiater. Ziet u, er komen zoveel mensen naar mij toe met

psychische ziekten. Zij hebben complexen. Maar ze weten

niet waar zij aan lijden. Meestal zijn het schuldverhalen van

7- Wij hebben recht op liefde! 127

langgeleden, die ze zich niet meer duidelijk kunnen of willen

herinneren. Ik moet soms tijden aan hen werken, om

die oude gebeurtenissen uit hun onderbewustzijn naar

boven te brengen. Maar daar houdt mijn kunnen op. Ik

kan die schuld van vroeger wel aan het licht brengen: leugen,

twist, immoraliteit. Maar ik heb dikwijls wanhopig

gedacht: 'Kon ik die schuld nou ook maar wegdoen!' En

daarom vraag ik u, dominee Busch, is er werkelijk iemand

die schuld kan wegnemen? Is dat waar of niet?' Daarop

heb ik voor de tweede keer verheugd bevestigd: 'God zij

dank, ja!' En toen besefte ik wat een ongekende, geweldige

boodschap wij in het Nieuwe Testament hebben: Jezus

vergeeft schuld!

En nu het andere:

b) Jezus maakt vrij van banden

Toen ik eens tegen een bijzonder knappe, jonge secretaresse

zei: 'Mejuffrouw, het gaat helemaal verkeerd met

u! De verhouding die u met uw chef hebt, is afschuwelijk.

Maak de man en zijn gezin toch niet ongelukkig!' Toen gaf

zij ten antwoord, en er kwam een pijnlijk trekje op haar

gezicht: 'Ik kan er niet van loskomen! Ik hou toch van hem!'

'Ja,' antwoordde ik, 'maar die man heeft toch zijn vrouw en

kinderen! U bent wreed!' En weer zei ze: 'Ik kan er niet meer

van loskomen!' Daarbij merkte ik, hoe zij zelfde pijn van

die relatie voelde, maar niet in staat was ermee te kappen.

Toen was ik blij haar te kunnen zeggen: 'Ziet u, de boeien

van de zonde kunnen wij inderdaad niet stukbreken, maar

in de Bijbel staat: 'Wie de Zoon van God heeft vrijgemaakt

die is werkelijk vrij.' Roep Jezus aan! Hij is bij machte ook

zulke trieste relaties te verbreken!'

128 Jezus, onze bestemming

Op dit terrein van onze seksuele noden en banden wordt

duidelijk dat zowel jongeren als ouderen de Verlosser nodig

hebben. Dat Jezus inderdaad een heerlijke en heel reële

verlossing schenkt, dat kunt u zelf gaan ervaren! U hebt de

Verlosser nodig, anders leeft u op een laag pitje!

5. De wereld dorst naar 'agapè'

Ik moet er nog iets aan toevoegen. Er zijn veel meisjes

die zeggen: 'Ja. we zijn al veertig en niemand is met ons

getrouwd. Hoe staat het dan met ons?'

Ik ben voor honderd procent pacifist - dat wil ik rustig

bekennen - en ik zou het eigenlijk alleen al geworden zijn

vanwege de nood van zulke meisjes. In de Tweede Wereldoorlogzijn

vijf miljoen jonge mannen gesneuveld. Het

betekent dat vijf miljoen meisjes de hoogste wens van hun

leven ontzegd bleef- een man gelukkig maken - dat vijf

miljoen meisjes hun levensweg alleen moeten gaan. Moet

ik nog meer redenen aanvoeren tegen de oorlog? Wilt u zich

eens realiseren wat deze stille nood van vijf miljoen meisjes

betekent! De mannen die hen gelukkig wilden maken,

liggen op de slagvelden. Tegen die meisjes zou ik willen

zeggen: 'Om Gods wil, neem niet met geweld, via de weg

van de zonde, wat jullie onthouden is! Dring niet binnen in

andermans huwelijk! Een groot stuk gevaar en verzoeking is

ons volk binnengeslopen/ 'Ja, hoe moet dat dan met ons?'

vraagt u. Daarop antwoord ik: 'Als jullie leven tot nu toe zo

geleid is, sta er dan positief tegenover. Je behoeft niet per se

ongelukkig te zijn, als je niet trouwt!'

De Bijbel vertelt over een ongetrouwde vrouw die Dorcas

heette. Zij woonde in de stad Joppe, het tegenwoordige

7- Wij hebben recht op liefde! 129

Jaffa. Vlak voor haar dood was juist de apostel Petrus in de

buurt. Hij wordt geroepen. Als Petrus de sterfkamer binnenkomt,

stokt de adem in zijn keel. Hij had gedacht: 'Dat

oude juffertj e zal vast wel helemaal alleen op haar sterfbed

liggen!' Maar de kamer is propvol! Er zit een weduwe die

zegt: 'Dorcas heeft deze rok voor mij genaaid!' Er is een

blinde man, die verklaart: 'Ik was zo alleen. En iedere zondagmiddag

van drie tot vier kwam Dorcas mij een uurtje

voorlezen. Dat waren fijne uren in mijn leven!' En er zitten

kleine kinderen - u kent ze wel: met zo'n lekkere snotneus

- en die vertellen: 'Wij zijn kinderen zonder thuis. Niemand

keek naar ons om. En toen kwam Dorcas en trok zich

ons lot aan!' Opeens beseft Petrus het: 'Dorcas heeft een

veel rijker leven gehad, dan menige vrouw die naast een

verveelde echtgenoot gaandeweg verzuurd is!'

Wij hebben in onze taal slechts één woord voor liefde.

In het Grieks bestaan twee woorden voor liefde. En het

Nieuwe Testament is in het Grieks geschreven. De liefde

waarover wij in de eerste plaats spraken, heet in het Grieks

'eros'. Vandaar ook het woord 'erotiek'. Maar er is nóg een

woord voor liefde, dat luidt 'agapè'. Dat is de liefde van God,

die ik mag doorgeven.

Jullie, jonge meisjes, die tegen je wil niet getrouwd bent,

zeg 'ja' tegen je levensweg - en vul je leven helemaal met

'agapé'. De wereld hunkert naar zulke liefde.

Mag ik nog even kort recapituleren? Gód bepaalt wat

goed en verkeerd is! God zegt: een jeugd met moraal, een

huwelijk van trouw. En als je niet trouwt, dan komt het er

op aan datje je levensweg positief aanvaardt

130 Jezus, onze bestemming

6. Liefde -waar wij geen recht op hebben

Tenslotte wil ik nog één keer op Jezus terugkomen. Mijn

thema luidde: 'Wij hebben recht op liefde!' Er is ook een

liefde waarop wij geen recht hebben, die ons vrijelijk geschonken

wordt. En dat is de liefde van Jezus Christus. Wij

zijn zondaren. Wij hebben een Heelmeester, een Verlosser

nodig. Laat ik eens een persoonlijk getuigenis geven.

Ik zat tijdens het Derde Rijk van Hitler weer eens in de

gevangenis - terwille van mijn geloof. De gevangenispredikant

had mij bezocht en gezegd: 'Uw vooruitzichten zijn

nogal somber!' Daarna was hij weggegaan. En ik bleef alleen

achter in mijn cel. Die was erg klein. Helemaal bovenaan

was een kleine lichtspleet Het was koud en ik zat te rillen.

Ach, de hele sfeer waarin ik terechtgekomen was, was zo

akelig koud. Ik had heimwee naar mijn vrouw, naar mijn

kinderen, naar mijn werk, naar al mijn jongens en meisjes.

Ik was immers jeugdpredikant. En daar zat ik dan - zonder

hoop.

Toen de avond aanbrak, maakte een grenzeloze wanhoop

zich van mij meester. Ik weet niet of u zich wel eens

wanhopig hebt gevoeld. Maar op dat ogenblik - ik kan het

niet anders zeggen - kwam de Heer Jezus mijn cel binnen!

Hij leeft! Hij kan door gesloten deuren gaan. En Hij deed

dat en stelde mij zijn sterven aan het kruis voor ogen, toen

Hij voor mij, zondaar, stierf. En ik hoorde zijn woorden in

mijn oor: 'Ik ben de Goede Herder. De Goede Herder zet

zijn leven in voor zijn schapen.' In dat uur werd er zo'n

stroom van goddelijke liefde uit de handen van Jezus over

mij uitgegoten, dat ik het bijna niet meer aankon, dat het

haast teveel was voor mijn hart. En ik begreep: dat is een

7- Wij hebben recht op liefde! 131

liefde die wij niet verdiend hebben, waarop wij geen recht

hebben, een liefde die ons geschonken wordt.

En die liefde van Jezus staat ook open voor u! Waarom

laat u die stroom aan u voorbijgaan? Hij wil juist uw hart

binnenstromen!

8

Kun je met God spreken?

In Zwaben is een grappig verhaal in omloop. Er waren in

een Zwabisch dorp koorddansers aangekomen die 's avonds

een voorstelling wilden geven. Hun stellages, met een lang

koord in het midden, hadden zij al opgesteld. Een moeder

met een klein kind loopt langs. Het kind vraagt: 'Mama, kun

je over dat touw lopen?' Daarop antwoordt haar moeder:

'Het kan, als je het kunt! Maar ik kan het niet!' Dat is het

eerste wat ik u over dit onderwerp moet zeggen.

i. Het kan, als je het kunt!

Ja, het kan - God is er immers! - als je het kunt. Maar

velen van u moeten ook zeggen: 'Maar ik kan het niet!' Natuurlijk

kun je met God spreken! U kunt toch ook spreken

met meneer Pietersen. Zou u dan niet met de levende God

kunnen spreken? Hij is er! Maar kunt u met God spreken?

Als kind heb ik een liedje geleerd: Hoger dan de blauwe

luchten en de sterretjes van goud, woont de Vader in de hemel.

..' En toen heb ik gedacht: 'Dan heeft het geen zin meer

om te bidden, want ik kan niet zo hard roepen dat God in

die verre hemel mij horen kan.' En de Russen spotten: Wij

hebben de spoetnik de ruimte in gestuurd. Als er een God

bestaat, dan hadden wij hem tegen moeten komen.

8. Kun je met God spreken? 133

Velen komen er niet uit en vragen: 'Ja, waar is God dan?

In de hemel, ver weg? Daar boven? Hoe hoog dan? Honderd

of duizend kilometer hoog?' Daarop wil ik u meteen

in alle duidelijkheid zeggen: 'Hoger dan de blauwe luchten',

daarvan staat niets in de Bijbel, maar de Bijbel zegt iets heel

anders. Zij zegt over de levende God: 'Voorwaar, Hij is niet

ver van een ieder van ons.' En op een andere plaats wordt

het zo uitgedrukt: 'Van alle kanten omgeeft Gij mij.' Dat

kun je alleen begrijpen, als je weet dat onze zintuigen alleen

de driedimensionale wereld kunnen opnemen. Maar de wereld

is groter. En God is in een andere dimensie, slechts een

handbreedte naast u. Toen u een scheve schaats reed, stond

Hij naast u - en zweeg. Er zijn mensen, die veertig of vijftig

jaar oud zijn, en die veertig of vijftig jaar lang voor zijn ogen

gezondigd hebben - en Hij zwijgt

Natuurlijk kun je met God spreken! Maar het is net als bij

die koorddansers: het kan, als je het kunt! Maar de meeste

mensen moeten vandaag aan de dag zeggen: 'Maar ik kan

het niet!' Toe, wees eens heel eerlijk, u kunt toch helemaal

niet bidden. Je zou het kunnen, als j e het zou kunnen. Maar

je kunt het niet! Dat is een akelig kenmerk van onze tijd, dat

men het vermogen om te bidden, en daarmee het vermogen

om te geloven, kwijtgeraakt is. De beroemde schrijver

Franz Werfel heeft een roman geschreven met de titel 'Der

venintreute Himmel' (De vervreemde hemel). Daarin staat

een zin die mij achtervolgt zolang ik met mensen te maken

heb: 'Het kenmerk van de moderne tijd is dat de mens

metafysisch dommer wordt' Met 'metafysisch' worden de

eeuwige dingen aangeduid, die ook tot de werkelijkheid

behoren, maar in een andere dimensie. Met 'metafysisch

dommer' worden, bedoelt de schrijver: dat de mens zo lang

134 Jezus, onze bestemming

is afgestompt door radio, televisie, geroddel, propaganda,

ideologieën, politiek, buren, terreur in fabrieken, tot hij absoluut

niet meer in staat is er rekening mee te houden, dat

God er is en datje met God kunt spreken. Is het mogelijk

met God te spreken? Dat zou kunnen, als de mens niet afgestompt

zou zijn door honderd jaar cultuurgeschiedenis!

Een jongen van zestien jaar vertelde mij een schokkende

gebeurtenis die hij had beleefd, toen hij in de oorlog onder

de wapenen was geroepen. Op zijn batterij was een bombardement

uitgevoerd. Als hij als eerste uit de bunker komt,

treft hij een man aan wiens lichaam is opengereten. Hij wil

hem helpen. Dan zegt die man tegen hem: 'Ik ga sterven.

Jij hoeft me niet meer te helpen. Ik heb alleen nog iemand

nodig die met mij kan bidden. Jongen, bid alsjeblieft!' Dan

antwoordt die jongen: 'Ik heb bij de Hitler Jugend alleen

maar leren vloeken, niet leren bidden.' En hij loopt naar de

kapitein en zegt: 'Kapitein, komt u eens mee!' De kapitein

knielt bij de man neer, wiens lichaam is opengereten en

wiens darmen naar buiten komen: 'Wat wil je, kameraad?'

'Kapitein, ik ga sterven. Bid met me!' 'Mijn hemel/ roept

de kapitein uit, 'bidden, dat kan ik niet' En dan haalt de

kapitein de overste. En tenslotte staan die grote kerels daar,

die zich erop laten voorstaan dat zij echte kerels zijn, die je

elke vuile mop kunnen vertellen, die kunnen vloeken, maar

geen van hen kan bidden. Niet eens het 'Onze Vader' krijgen

ze over hun lippen. Die jongen zei tegen mij: 'Ik stond daar

en dacht: Als ik deze rotoorlog overleef, dan is het eerste

wat ik doe, ergens naar toe gaan, waar ik kan leren bidden.

Ik zou niet graag op zo'n ellendige wijze willen creperen

als die man!'

Zo is de situatie in onze tijd. Of ik nu bij een directeur

8. Kun je met God spreken? 135

ben of bij een arbeider: de één is te geleerd om te bidden

en de ander staat onder de terreur van de vrijdenkers. Wij

kunnen het niet meer. En wat die schrandere Franz Werfel

'metafysisch dommer worden' noemt, is een catastrofe die

onze aandacht verdient Vandaar onze afschuwelijke hulpeloosheid

en onbeholpenheid bij iedere tegenslag. Ik heb in

Essen met mensen in schuilkelders gezeten, die een dikke

plaat voor hun hoofd hadden en pochten over de eindoverwinning,

over die geweldige 'Führer' (Hitler) en over het

Grote Duitsland. Maar toen de bommen vielen, begonnen

ze te jammeren. En wij, als christenen, hebben gebeden en

liederen over Jezus voor hen gezongen, opdat zij het zouden

volhouden. Zijzelf konden niet meer bidden. Ja echt, het is

een ramp als de mens niet meer kan bidden!

Onlangs stond er een intelligent, ontwikkeld man voor

me, die met een glimlachje verklaarde: 'Met bidden kom

je ook niet verder, dominee!' Toen heb ik keihard gezegd:

'Klets toch niet zo dom!' 'Hoezo/ vroeg hij verbluft. En ik

antwoordde hem: 'U komt mij voor als iemand met een

geamputeerd been die zegt: Skiën heeft ook totaal geen nut!

Hij kan het immers niet!'

Over skiën kun je discussiëren, maar niet met mensen die

maar één been hebben, ofwel? Maar zo zijn wij. Wij kunnen

niet bidden, maar zeggen heel stoer: 'Bidden heeft ook

geen zin!' U hoort uit mijn woorden dat ik op dit punt het

respect voor de stoere mannenwereld heb verloren. Daar

heb ik zo mijn redenen voor. Hoe dommer wij worden, hoe

fermer de uitspraken die wij doen. Als ik u er eens toe kon

brengen om vanavond de stilte op te zoeken en te zeggen:

'Het minste wat ik zou moeten kunnen is bidden! En dat

kan ik niet!'

136 Jezus, onze bestemming

Ik word niet alleen overmeesterd door toorn, vanwege

de afstomping van onze volken, maar ook door een diepe

droefheid. Ik ben ernstig verontrust, als ik eraan denk met

welk een vanzelfsprekendheid de kerk nog steeds doet alsof

de mensen kunnen bidden. Is het bij u ook zo: met kerst

gaan er mensen naar de kerk die anders nooit komen. In

zo'n kerstdienst is de kerk afgeladen vol. En wanneer de

dominee zegt: 'Laat ons bidden!' dan vouwen ze allemaal

hun handen en buigen hun hoofd. Dan zou ik wel uit willen

schreeuwen: 'Doe dat toch niet! Nog geen tien procent kan

immers bidden! Jullie doen maar alsof!' Heb ik het bij het

juiste eind? Bij een huwelijksinzegening: 'Laat ons bidden!'

Bij begrafenissen: 'Laat ons bidden!' En dan staan ze daar,

met hun zwarte hoge hoeden. En ze denken dat, wanneer

ze in hun hoed kijken, dat reeds bidden is. En aansluitend

wordt er gedronken!

Toen ik soldaat was, lang geleden, moesten wij eens naar

de kerk. Tevoren gaf de sergeant-majoor instructies: 'Jullie

gaan rustig de banken in. Als jullie in de banken staan, dan

blijf je staan, neemt je helm af en telt langzaam tot twaalf.

Dan pas ga je zitten!' En de mensen zagen die soldaten en

dachten: 'Wat bidden die vroom!' En dan te weten dat wij

alleen maar langzaam tot twaalf telden en vervolgens gingen

zitten! Ik denk dat bij huwelijksinzegeningen en begrafenissen,

wanneer de woorden klinken: 'Laat ons bidden!' de

mensen niet eens tot twaalf tellen. Daarom bekruipt mij dat

gevoel van droefheid, als ik eraan denk dat men dat vroeger

kon zeggen: 'Laat ons bidden!' - en dan kónden de mensen

ook bidden en deden niet alsof.

De grote ontdekkingsreiziger van Centraal-Afrika, David

Livingstone, één van de grootste mannen die de wereld ooit

8. Kun je met God spreken? 137

gekend heeft - dapper, ontwikkeld en wijs - is op de volgende

wijze naar de eeuwigheid gegaan. De mensen in de

wereld zouden zeggen: gestorven. Hij was in het hartje van

Afrika alleen met de inboorlingen die zijn bagage droegen.

Op een morgen pakken de dragers de bagage in en breken

de tenten af. Alleen de tent van Livingstone staat er nog. Zij

storen hem niet, omdat ze weten dat hij 's morgens bidt.

Dan spreekt hij met zijn hemelse 'toean', zijn God. Maar dit

keer duurt het wel erg lang. Tenslotte gluurt de leider van de

groep dragers door een kier naar binnen en ziet dat hij nog

op zijn knieën ligt Tot de middag hebben zij nog gewacht.

Toen waagden zij het eindelijk de tent open te maken. Daar

lag hij, nog op zijn knieën, maar zijn hart stond stil.

Livingstone, een groot man en eenbelangrijke geest, is op

zijn knieën, biddend gestorven, heengegaan naar zijn Heer.

En die brave Duitse staatsburger zegt: 'Bidden heeft geen

zin!' Moeten wij ons niet diep schamen, in plaats van te zeggen

- onder tranen - 'Ik kan het niet meer!' Die Livingstone

kon het wel. Hij stierf op zijn knieën. Wij sterven in het

ziekenhuis met injecties. Als de artsen ons niet verdoven,

houden wij het sterven niet uit. Die man had geen injecties

nodig. Hij sprak met God. En tijdens het gesprek met Hem

ging hij naar de eeuwigheid.

Hoe staat het bij u thuis met het gebed? In mijn ouderlijk

huis - wij waren met z'n achten - ging het zo: 's morgens

voor het ontbijt kwamen wij allemaal bij elkaar. Eerst werd

er een lied gezongen. Dan werd er een stuk uit de Bijbel

gelezen. En tenslotte bad mijn vader. Dat bleef mij bij - ook

toen ik mij van God afkeerde - dat er thuis gebeden werd. En

toen ik een afvallige werd en als jong officier op de verkeerde

weg was, was het gebed van mijn ouders als een touw dat

138 Jezus, onze bestemming

mij terugtrok. Doet u dat nog, 's morgens met elkaar zingen

en bidden? Mannen, God eist van jullie rekenschap als je

je huis niet goed bestuurd hebt Hoe begint bij jou de dag?

Wordt er een lied gezongen? Wordt er een stukje uit de

Bijbel gelezen? Je kunt niet bidden? Wat gebeurt er dan als

je kleintjes zeggen: 'Papa, bid je 's morgens met ons?'

Ik heb meegemaakt dat een belangrijk man in Essen mij

vroeg: 'Kom mij eens opzoeken!' En daar zit hij met zijn

vrouw en doet zijn verslag: 'Er is nou toch iets gebeurd.

Komt mijn zoon van zestien uit uw jeugdgroep en vraagt:

"Waarom wordt er bij ons niet gebeden?" Als ik hem zeg:

"Ach, dat zijn zo van die formaliteiten. Daar steekt niets

achter!" vraagt mijn zoon verder: "Papa, wat denkt u van

de Heilige Geest?" Ik: "Daar denk ik niets van!" Dan zegt

mijn zoon: "Dat is nu juist het ongeluk van ons gezin. Wij

hebben een vader nodig die kan bidden, door de Heilige

Geest!"'

Dat vertelt mij die man. En ik vraag: 'Moet ik uw zoon

de les lezen, omdat hij een beetje brutaal is tegen zijn vader?'

De man antwoordt: 'Nee, nee! Ik bedoel het zo: als de

jongen het bij het rechte eind heeft, dan is er iets mis met

mij!' Daarop kan ik alleen nog maar zeggen: 'U zit fout! De

jongen heeft gelijk.' 'Ja,' verklaart hij, ik ben er ook bang

voor. Wat moet ik doen?'

Die man besefte opeens: 'In mijn belangrijkste verantwoordelijkheid,

als hoofd van het gezin, ben ik nalatig

geweest!' U bent er nog niet, als u alleen kleren voor uw

kinderen koopt en ze te eten geeft. U hebt als vader een

grotere verantwoordelijkheid! Kunt u bidden?

Ik denk van de mensen uit onze tijd als volgt - en nu

moet ik een voorbeeld gebruiken: Er bestaat onder zeelie8.

Kun je met God spreken? 139

den een sage, dat er over de zeven wereldzeeën een schip

zou rondspoken dat volledig verlaten is en toch niet vergaat

En zo zou het kunnen gebeuren dat er een stoomschip over

de zee vaart en plotseling dat schip ziet. Hij zendt seinen

naar het schip - maar het schip beantwoordt die niet! Wij

zijn net als zo'n spookschip. God seint naar ons. God seint

naar ons, door grote en kleine gebeurtenissen heen - en

bovenal door zijn Woord. Maar wij kunnen niet antwoorden!

Spookschepen!

Ik heb meegemaakt dat, toen ik over deze dingen sprak,

een kind naderhand aan zijn moeder vroeg: 'Waarom

scheldt die man op de preekstoel zo?' Ik hoop dat u het

begrijpt: ik scheld niet, maar af en toe breekt mijn hart van

erbarmen, hoe ver het met ons - intellectuelen en arbeiders,

mannen en vrouwen, ouderen en jongeren - gekomen is,

dat men het eenvoudig niet meer kan: God aanroepen die

naast ons is. Zoveel mensen zijn 'christelijk' of'van de kerk'

- maar bidden kunnen zij niet. Wanneer ik huisbezoek doe,

ontmoetikaltijdwelmensen diezeggen: 'Wij zijnergchristelijk,

dominee! Mijn moeder was een kennis van dominee

Schulze. Hebt u die gekend? Nee? Die kende mijn moeder

heel goed!' Dan antwoord ik: 'Met uw dominee Schulze en

wie verder ook, bent u voor eeuwig verloren, als u Jezus niet

kent De vraag is, of u de naam van Jezus kunt aanroepen,

of u kunt bidden!' Alstublieft, stel uzelf de vraag: 'Kan ik

bidden? Bid ik wel?' En geeft u daar zelf antwoord op.

Nu zult u wellicht zeggen: 'Hou nou maar op, dominee

Busch! Zeg ons liever hoe je kunt leren bidden.' En daarover

ga ik het nu hebben.

140 Jezus, onze bestemming

2. Hoe leer ik bidden?

a) De eerste levenskreet

Wel, hoe leer je eigenlijk spreken? Kuntu zich herinneren

hoe u hebt leren spreken? Nee, natuurlijk niet! Ik herinner

het mij ook niet Maar wanneer u wilt leren bidden, dan

moet u allereerst de eerste levensklank van een echt leven

uit God leren. Ik zal u zeggen hoe.

Jezus vertelde eens een verhaal. Er gingen twee mannen

naar de kerk. De één was een nette man en hij bekleedde een

vooraanstaande positie. Hij ging dadelijk naar voren en begon:

'Lieve God, ik dank U, dat ik zo'n fijne kerel ben/ Toen

stopte God meteen zijn oren dicht Die man kon praten zoveel

als hij wilde. God luisterde niet eens meer. Zoiets kan!

De andere was een nogal dubieus type. Wij zouden zeggen:

'Die deugt niet!' Hij was zwarthandelaar, smokkelaar of iets

dergelijks. De Bijbel noemt hem een 'tollenaar'. En als die

de kerk binnenkomt, besluipt hem de angst vanwege dat

plechtige gedoe. Hij blij ft bij de deur staan en denkt: 'Hier

hoor ik niet! In de kroeg, waar het rumoerig is, daar hoor

ik, maar hier niet' Hij wil al omkeren, als hem te binnen

schiet waarvoor hij gekomen is. Hij heeft immers zo'n eindeloos

heimwee naar God. Wij hebben immers allemaal

zo'n eindeloos heimwee naar God. Thuiskomen bij je vader!

En zo kan hij niet omkeren, die man. Maar naar binnen kan

hij ook niet Hij bedenkt hoe zijn leven eruit ziet - en dan

zegt hij maar één zinnetje: 'God, wees mij zondaar genadig!'

De Bijbel zegt: 'Toen begonnen de engelen in de hemel te

zingen.'Een mens komt tot leven!

De eerste levenskreet van een nieuw leven luidt: 'Ik heb

gezondigd!' Ik maak het wel eens zo duidelijk: Toen mijn

8. Kun je met God spreken? 141

eerste zoon geboren werd, heb ik de bevalling meegemaakt,

die erg zwaar was. Ik dacht aan het woord van Jezus: 'Een

vrouw is bedroefd wanneer zij baart' En ik dacht dat mijn

lieve vrouw, wier hand ik vasthield, het bijna niet meer uithield.

Opeens hoor ik een stemmetje, een krijsend stemmetje.

Het kind is er! Nieuw leven! Het was geen mooi

gezang, dat gekrijs. Maar ik heb gejankt als een hond toen

ik het hoorde. Kunt u zich dat voorstellen? Het ontroerde

mij diep: de eerste kreet van een nieuw leven!

De eerste kreet van een nieuw leven uit God is er, wanneer

een mens eindelijk tot het licht van de waarheid komt

en zegt: 'Ik heb gezondigd! God, wees mij, zondaar genadig!'

Al uw bidden zal niets uithalen als aan het begin niet deze

eerste levenskreet staat. Ik heb nog nooit een kind gezien

dat meteen grote redevoeringen begon te houden, maar aan

het begin komt de eerste levenskreet Er is geen andere weg

naar het Rijk van God!

De eerste levenskreet! Heeft die al plaatsgevonden in uw

leven? Nee? Ga dan, om Gods wil, in de stilte! Ik ben geen

propagandist voor de kerk, maar ik zou zo graag willen dat

u niet voor eeuwig verloren bent! En dat kan niet op een

andere manier dan dat u de eerste levenskreet van een leven

uit God laat horen: 'Ik heb gezondigd! God, wees mij

zondaar genadig!'

Toen de verloren zoon bij z'n varkens vandaan thuis

kwam, was het eerste wat hij zei: 'Vader, ik heb gezondigd

tegen de hemel en tegen u.' Op het ogenblik dat u die

woorden uitspreekt, staat de Zoon van God, Jezus, voor u

en verkondigt u: 'Jongen, meisje, Ik heb je lief, voor jouw

zonde ben Ik gestorven! Ik heb voor jou betaald!'

142 Jezus, onze bestemming

b) Alleen kinderen kunnen echt bidden

Onlangs ontmoette ik een kennis die drie leuke kleine

kinderen heeft, één jongen en twee meisjes. Toen ik hem

tegenkwam, zag ik hoe druk die kinderen met hun vader

aan het praten waren: allemaal tegelijk. Ik kom erbij staan

en zeg: 'Goedendag, meneer Jansen! Dag, kinderen!' Zoals

dat gaat! En kijk: de kinderen houden meteen hun mond.

Tegenover een vreemde verstommen ze. Dat wil zeggen:

kinderen kunnen eigenlijk alleen met hun vader of moeder

echt praten. Als er een vreemde komt, dan worden ze

verlegen.

Zo kunnen wij alleen echt bidden, als wij kinderen van

God geworden zijn! Wij kunnen niet bidden, als wij geen

kinderen van God zijn.

Ach ja, we zijn 'kerkelijk', en soms hebben wij ook nog

belijdenis gedaan. We zijn 'christelijk', wij gaan met Kerst

naar de kerk; we zeggen de dominee goedendag en geven

hem geen por in zijn ribbenkast Zo beleefd zijn we wel.

Een opwekkingsprediker heeft eens gezegd: 'Jullie zijn net

gedoopte hazen!' Toen vroeg iemand: 'Wat bedoelt u daarmee?'

En daarop antwoordde hij: 'Wanneer je een haas zou

vangen en dopen, dan zou hij meteen weer wegspringen,

het veld in. U doet net zo: juist gedoopt - en dan meteen

weer de wereld in!' Beste vrienden, dan kun je niet bidden.

Alleen kinderen van God kunnen echt bidden! En alleen

kinderen van God kunnen dus echt vrolijk en blij zijn!

U moet een kind van God worden! U bent dat niet van

nature. U hebt wellicht een christelijk vernisje, maar u bent

geen kind van God. Een kind word je alleen door geboorte,

een kind van God word je alleen door wedergeboorte. U

moet een kind van God worden - dan kunt u bidden! Ja,

8. Kun je met God spreken? 143

het is zelfs zo: kinderen van God kunnen niet meer leven

zonder te bidden! Voor kinderen van God is bidden als ademen.

Mijn kinderen maken dikwijls een grapje door elkaar

toe te roepen: 'Vergeet niet te ademen, hoor!' U vergeet het

ademen van de geest! Voor kinderen van God is het bidden

ademen. U moet dus een kind van God worden!

Ik wil u heel in 't kort vertellen hóe je dat wordt: alleen

door Jezus! Hij zegt: 'Ik ben de deur. Wie door Mij binnengaat,

zal behouden worden.' Dan komt door de nevel van de

wereld Jezus op u af, de man met de littekens in zijn handen.

U hebt zich nooit druk gemaakt om Hem. Het leek u maar

een dwaze zaak, die Jezus. Maar Hij komt naar u toe. En

dan kan het gebeuren dat u Hem herkent: 'U, Man van die

andere dimensie, U, Zoon van de levende God, U bent mijn

Verlosser!' De eerste stap om een kind van God te worden

is: Jezus erkennen. En de tweede stap is dat ik in deze Jezus

groot vertrouwen krijg. Hij kan mijn innerlijk leven, mijn

onrust, mijn verborgen schuld, mijn jeugdzonden in orde

brengen! In het Oude Testament zegt een man Gods: 'Gij

leidt de dingen van mijn hart' Opeens krijg je vertrouwen

in Jezus. En je vertrouwt Hem in die mate, datje het waagt

om van het leven dat je tot nu toe leidde af te stappen en

Hem je hele leven in handen te geven. Dat noemen wij bekering.

Dat was het uur in mijn leven, toen ik op achttienjarige

leeftijd brak met mijn goddeloze leven en mijn leven

aan Jezus gaf. Daar heeft geen mens mij bij geholpen. Ik kan

u ook niet helpen. U moet dat met Hem alleen afdoen. Maar

neem dat risico gerust en zeg tegen Hem: 'Neem mijn leven,

laat het Heer, toegewijd zijn aan uw eer!' Op het moment

dat u dat doet, bent u een kind van God geworden.

En nu zijn er mensen die naar me toe komen en beweren

144 Jezus, onze bestemming

datje ook wel op een andere manier zalig kunt worden.

Probeer het maar! Ik zeg u: er is maar één deur naar het Rijk

van God! En die deur heet: Jezus! Jezus: voor ons gestorven

en voor ons opgestaan uit de dood!

Wanneer u een kind van God bent geworden -zoek Jezus

toch, alstublieft, Hij zoektu al zo lang- dan kuntu bidden,

dan is de nood van uw leven voorbij, dan kunt u uw hart

voor Hem uitstorten - als een kind voor zijn vader.

Ik ben inmiddels een dominee op leeftijd en heb veel

mensen leren kennen. En ik ben ervan overtuigd dat elk

mens - ja iedereen - zijn eigen onaangename geheimen

heeft. Die dragen wij met ons mee. Maar wanneer ik een

kind van God word, dan kan ik mijn hart uitstorten voor

Jezus. Ik kan Hem mijn onaangename geheimen en mijn

onopgeloste problemen, mijn dubieuze relaties vertellen.

Ik kan Hem datgene zeggen wat ik aan geen mens toevertrouw.

Aan het slot van een vakantie met mijn jeugdgroep

vertelden een paar jongelui iets uit hun eigen leven. Een

jonge vent van achttien zei: 'Ik was wel christelijk, maar ik

was bijna zover dat ik alles overboord wilde gooien. Toen

heb ik op een dag, voordat ik naar de jeugdkring ging, gezegd:

Heer Jezus, wanneer u vanavond niet een persoonlijk

woord tot mij zegt, dan gooi ik alles overboord. Als de

zaken niet duidelijk liggen, kan ik niet in 't reine komen

met mijzelf en met het leven in een grote stad!' En toen

vervolgde hij: 'Toen ik die avond weer naar huis ging, was

alles duidelijk! Hij had mijn gebed verhoord en persoonlijk

tot mij gesproken!'

Het greep mij aan toen die jongen dat vertelde, hoe hij

vanuit zijn ongeloof en wanhoop Jezus aanriep - en ant8.

Kun je met God spreken? 145

woord kreeg. Soms krijg je pas antwoord als je als kind van

God roept!

tofijn moeder woonde in Hülben, bij Urach in Zwaben.

In de oorlog schreef zij mij eens: 'Ik ben vannacht om drie

uur wakker geschrokken. Ik dacht aan mijn kinderen in het

veld en aan de kleinkinderen en aan jullie in het gebied waar

gebombardeerd wordt en aan Elisabeth in Canada, van wie

ik geen bericht heb. En grote zorg overmeesterde mij, alsof

een gewapende man met ijzeren handschoenen mij wilde

wurgen. Ik hield het niet uit En toen heb ik gebeden: "Heer

Jezus, geef mij een woord! Ik houd het niet uit van de zorgen!"

Toen heb ik het licht aangedaan, mijn Bijbel gepakt'

- gelukkig degene die altijd een Bijbel op zijn nachtkastje

heeft liggen! - 'en opengeslagen. En het eerste woord dat

ik vond luidde: "Werpt al uw bekommernis op Hem, want

Hij zorgt voor u."' De brief van mijn moeder eindigde met

deze heerlijke woorden: 'Toen heb ik vlug alles op mijn

Heer geworpen, het licht uitgedaan en ben blij en gerust

gaan slapen.' Dat is me even wat: 'Toen heb ik vlug alles

op mijn Heiland geworpen, het licht uitgedaan en ben blij

en gerust gaan slapen!' Als je een kind van God geworden

bent, dan kun je zo leven.

Ik herinner mij nog dat mijn moeder eens zei: 'Gisteravond

was ik zo moe, dat ik niet eens meer kon bidden.

Toen heb ik alleen maar gezegd: "Goede nacht, lieve Heer!"'

Toen heb ik gedacht: 'Ja, zo spreken kinderen van God met

hun Heer, zo gewoon en vanzelfsprekend!' En Hij houdt

werkelijk de wacht Ieder uur van de dag en ieder uur van

de nacht is mijn Heer er - en ik ben zijn eigendom en mag

heel vast op Hem rekenen.

Hebt u het begrepen? Wanneer je niet kunt bidden, is

146 Jezus, onze bestemming

dat een ramp van de eerste orde. Ik wens u die eerste levenskreet

toe: 'Ik heb gezondigd! God, wees mij zondaar

genadig!' En ik hoop dat u geen rust zult hebben, tot u Jezus

toebehoort, tot u een kind van God geworden bent. Dan

hoefik mij verder geen zorgen meer over u te maken.

Hoe redden wij het in

het leven, als wij niet meer

kunnen geloven?

i. Zonder geloof red je het niet

Ja, dat moet ik u meteen al zeggen: als je niet kunt geloven,

dan red je het absoluut niet in het leven! Dan weet

ik ook geen raad. Een ongelovige is niet te helpen. Ik wil u

graag duidelijk maken waarom dat zo is.

Wij beelden ons in dat God een theologisch begrip, een

denkbeeld, een natuurkracht of zoiets zou zijn. Vrienden,

God is een persoon en leeft werkelijk en vervult alles in

allen. En als ik geen vrede met God heb, als het tussen God

en mij niet in orde is, ja, als ik geen kind van God ben, dan

leef ik volledig langs de werkelijkheid heen. En dat is gevaarlijk.

Het belangrijkste moment in mijn leven was toen ik, als

jong officier in de Eerste Wereldoorlog, opeens begreep:

'God is er wel degelijk!' Ik zag mijzelf als iemand die met

zijn auto tegen een muur is opgereden. Ik had vroeger ook

gezegd: 'Ik geloof in de Lieve Heer' en dergelijke kreten,

maar ik had niet begrepen dat Hij een werkelijkheid, een

realiteit is. Plotseling echter stuitte ik op de realiteit van

God.

Er is in de Bijbel een aangrijpende psalm die spreekt over

de realiteit van God, datje eenvoudig niet bij Hem vandaan

148 Jezus, onze bestemming

kunt lopen. Er staat: 'Steeg ik ten hemel - Gij zijt daar.' De

Amerikaanse astronaut Glenn heeft gezegd dat het voor

hem zo aangrijpend was, toen hij in zijn ruimtecapsule

zich realiseerde: God is ook hier!

Steeg ik ten hemel of zou ik met grote snelheid de ruimte

in schieten, Gij zijt daar! Zou ik mij in de diepste schacht

van een mijn begeven - meer dan duizend meter diep - ik

zou op God stuiten! De psalmist zegt: 'Maakte ik het dodenrijk

tot mijn sponde, zie, ook daar zijt Gij.' Toen ik enige

tijd geleden naar Californië vloog, had mijn vrouw in mijn

koffer een spreuk uit deze psalm gelegd, die ik las toen ik

in San Francisco mijn koffer opendeed: 'Nam ik vleugelen

van de dageraad, ging ik wonen aan het uiterste van de zee,

ook daar zou uw hand mij geleiden' (Psalm 139). God is de

grote realiteit!

En omdat God de grote realiteit is, kun j e niet ongestraft

langs Hem heen leven. Wanneer ik leef, alsof God niet bestond,

doordat ik zijn geboden veracht, echtbreuk pleeg,

lieg, mijn ouders niet eer, God niet de eer geef, dan leef ik

langs de werkelijkheid heen. En dan kan het met mijn leven

niet in orde komen! Kijkt u maar eens om u heen: de

mensen redden het eenvoudig niet, ook zij niet die veel geld

verdienen. In het hart van de mensen heerst grote onvrede,

in het persoonlijk leven is het niet in orde en in het gezin

evenmin.

'Hoe moeten wij leven, als wij niet meer kunnen geloven?'

Dan redden wij het niet in het leven! En met het

sterven komen we al helemaal niet klaar. Over honderd

jaar leeft immers niemand van ons meer. Dan hebben wij

allemaal het sterven doorgemaakt

Als er iemand zegt: 'Na de dood komt er niets meer. Dan

9- ... als wij niet meer kunnen geloven? 149

zijn wij dood!' dan moet u er eens goed over nadenken waar

u liever uw vertrouwen in stelt: in uw eigen hart of in het

Woord van God. Hoe zul je sterven, als je opeens tot de ontdekking

komt: 'Nu kan ik van alles wat ik vergaard heb niets

meenemen!' Je hebt een mooi huis laten bouwen, ik niet,

maar u misschien. Ik heb een fijne bibliotheek. En van alles

wat mij dierbaar is, ook van de mensen die mij lief zijn, kan

ik niets en niemand meenemen. Slechts één ding neem je

mee in de eeuwigheid: je schuld voor God. Stel u eens voor:

u ligt op uw sterfbed en opeens komt u tot de ontdekking:

'Ik moet alles achterlaten - alleen al mijn overtredingen en

zonden, van mijn jeugd af aan begaan, vergezellen mij tot

voor het aangezicht van de heilige en rechtvaardige God!'

Hoe zullen wij het klaarspelen in het gericht van God - zonder

geloof in Hem die zondaren rechtvaardigt? Wij zullen

voor Hem komen te staan!

De Heer Jezus, die toch zo barmhartig is, heeft gezegd:

' Weest niet bevreesd voor hen, die alleen maar uw lichaam

kunnen doden.' Voor zulke mensen zou ik bang zijn; maar

Hij zegt: 'Dat zijn maar kleine vissen; weest voor hen niet

bevreesd. Maar weest bevreesd voor hem, die ziel én lichaam

kan verderven in de hel' - en alsof er een koude

rilling over zijn rug liep, zegt Jezus nog eens - 'Ja, wacht

u voor hem!'

Een tijd geleden leefde er in Noorwegen een beroemd

professor die Hallesby heette. Ik heb hem nog gekend. Een

geweldig man. Zo'n echte, grote, serieuze Noor. En die

hield een week lang korte overdenkingen voor de radio.

Ik kan mij precies voorstellen hoe hij voor de microfoon

stond, wanneer hij zei: 'Het kan zijn dat u vanavond rustig

naar bed gaat en morgenvroeg wakker wordt in de hel.

150 Jezus, onze bestemming

Ik wil u graag waarschuwen!' Nou, dat gaf een vreselijke

opschudding, want de Noren vallen ook onder de rubriek

'moderne mensen' - en die spelen immers vandaag aan

de dag een enorm grote rol. Een journalist van de grootste

krant in Oslo schreef een hoofdartikel met als inhoud:

'Wij leven toch niet in de Middeleeuwen! Het kan toch

niet dat een modern.medium als de radio wordt gebruikt

om zulke onzin te verkopen!' En wanneer zo'n grote krant

zoiets brengt, dan kletsen al de kleinere het na. En door

het hele krantenwezen weergalmde het: 'Wij leven toch

niet in de Middeleeuwen! Hoe kan een professor nu over

de hel spreken!'

Daarop vroeg de omroep in Oslo professor Hallesby de

zaak nog eens op de juiste wijze te stellen. En weer kwam

professor Hallesby voor de microfoon en zei: 'Ik moet de

zaak verhelderen. Nou, dat zal ik doen. Het kan zijn dat u

vanavond rustig naar bed gaat en morgenochtend wakker

wordt in de hel. Ik wil u graag waarschuwen!' Nu waren de

poppen echt aan het dansen. Aan alle bisschoppen in Noorwegen

werd gevraagd: 'Bestaat er een hel of niet?' Zelfs het

Duitse blad 'Der Spiegel' vermeldde de zaak en bracht een

groot artikel over de 'hellestrij d in Noorwegen'.

Het was nog geen jaar na deze 'bomexplosie' dat ik een

serie lezingen hield voor studenten in Oslo en 's avonds nog

een paar openbare voordrachten. Het begon met een bespreking

met de pers. In het hotel waren de afgevaardigden

van alle kranten bijeen. Toen gebeurde het wonderlijke dat

aan mijn rechterkant de journalist zat die destijds de herrie

begonnen was, en links van mij professor Hallesby, als

vertegenwoordiger van de christelijke pers. En toen begon

het natuurlijk weer. De journalist brandde tegen mij los:

9. ... als wij niet meer kunnen geloven? 151

'Dominee Busch, ik heb een meningsverschil met professor

Hallesby. U bent toch een modern mens. Wat is uw mening:

Bestaat er een hel?' 'Ja,' gaf ik ten antwoord, 'natuurlijk

bestaat er een hel! Vanzelfsprekend!' 'Dat is onbegrijpelijk

voor me, dat u dat zegt,' antwoordde hij. 'Ik ben graag bereid

u dat uit te leggen/ vervolgde ik. 'Ik geloof dat er een hel

bestaat omdat Jezus het zelf gezegd heeft. En ik vertrouw

het woord van Jezus onvoorwaardelijk. Hij wist meer dan

alle geleerden bij elkaar!'

En Gods Woord zegt: 'God wil dat alle mensen behouden

worden en tot erkentenis van de waarheid komen.' En

daarom spreken wij over het geloof, omdat God de weg

gewezen heeft hoe je gelukkig kunt leven en sterven.

Hoe redden wij het in het leven, als wij niet meer kunnen

geloven? Hoe zal ik het klaarspelen, als ik niet meer kan

geloven? Dan verliezen wij het in het leven!

Laat ik het nog op eenandere wijze toelichten. Stelueens

voor dat u een leuk klein goudvisj e hebt. Op een dag denkt

u: 'Arm beest, moet jij altijd maar in dat koude water zwemmen?

Ik zal het eens goed met je maken!' En u haalt hem uit

het water, droogt hem af met een handdoek en zet hem in

een mooie gouden kooi. U geeft hem het beste voer dat er is

-ik weet niet wat goudvissen eten, miereneitjes of zoiets. U

geeft hem dus de beste en vetste miereneitjes en zegt: 'Lief

goudvisje, wat een mooie kooi, heerlijke miereneitjes, gezonde

lucht! Nu heb je het goed!' Wat zal de goudvis doen?

Zal hij nu dankbaar met zijn vinnen wapperen en 'dank je,

dank je' zeggen? Welnee, natuurlijk doet hij dat niet, maar

hij zal naar lucht happen en als een wilde gaan spartelen. En

als hij kon praten, dan zou hij zeggen: 'Ik wil je gouden kooi

niet, ik wil je miereneitjes niet, ik wil in mijn element, ik wil

152 Jezus, onze bestemming

in het water!' Ons elementis de levende God, die hemel en

aarde geschapen heeft en ons ook. 'Alle leven stroomt uit

u,' zo begint het Zwitserse volkslied. God is ons element.

En zolang ik geen vrede met God heb, kan ik mijn hart wel

een gouden kooi geven - de mens van tegenwoordig geeft

zijn hart alles: genoegens, reizen, prima eten, goede wijn,

alles. Maar ons hart spartelt en zegt: 'Dat wil ik allemaal

niet! Ik wil in mijn element, ik wil vrede met God!' Wees

toch niet zo wreed tegenover uzelf! Ons hart schreeuwt in

ons, totdat het rust vindt in de levende God! Zoals de vis

in zijn element wil zijn, zo wil ons hart naar God toe, die

ons element is!

Hoe zullen wij het redden in het leven, als wij niet meer

kunnen geloven? Daarop kan ik maar één ding zeggen: dan

verliezen wij het, in leven, in sterven en in de eeuwigheid!

En als u daartegen inbrengt: 'De mensen doen het toch allemaal

heel aardig!' danmoetikuantwoorden: Maar jemoet

niet vragen hoe.

Een man als Goethe, die knap was, die rijk was, die minister

was, die intelligent was, kortom: die alles had, heeft aan

het eind van zijn leven tegen Eckerman gezegd dat, wanneer

hij alle uren zou optellen waarin hij een innig welbehagen

had gekend, er nog geen drie dagen uit zouden komen. Zo

rusteloos, zonder vrede! Nee, je redt het niet in h e t leven

als je geen geloof hebt! Dat was het eerste wat ik op mijn

hart had. En n u komt mijn tweede punt:

2. Het komt aan op het juiste geloof

Het komt er wel uiteraard op aan dat u het juiste geloof

hebt - dat redding brengt!

9- ...als wij niet meer kunnen geloven? 153

Ieder mens heeft immers zijn geloof. Toen ik als jong

student eens bij mijn moeder thuis was, kwam er op een dag

een dame bij mijn moeder op bezoek. Omdat mijn moeder

niet thuis was, zei ik: 'Mevrouw, ze is er niet. U zult met

mij genoegen moeten nemen/ 'Erg vriendelijk van u / zei

ze beleefd. Nadat ik haar had uitgenodigd plaats te nemen,

vroeg ze mij: 'En wat doet u?' Ik antwoordde: 'Ik studeer

theologie.' 'Wat!' riep zij, 'theologie? Wie gelooft er nu nog

vandaag aan de dag? Dat is immers onmogelijk!'

En toen liet die oude dame - het was in Frankfurt, waar

Goethe gewoond heeft - de oude Goethe opdraven en

verklaarde trots: 'Wij hebben het geloof van Goethe! Het

christendom is toch passé, voorbij!'

Omdat het gesprek nogal pijnlijk was en ik met die oude

mevrouw ook niet wilde gaan bekvechten, bracht ik het

gesprek op een ander onderwerp: 'Mevrouw, mag ik u vragen,

hoe het met u gaat?' Ze antwoordde onmiddellijk-en

klopte daarbij op de tafel: 'Toi, toi, toi! Het is niet netjes

zoiets te vragen!' Ik vroeg: 'Neemt u mij niet kwalijk: wat

betekent dat "toi, toi, toi"?' 'Dat brengt overigens ongeluk!'

zei ze. 'Zo/ constateerde ik, 'u hebt het geloof in de levende

God overboord gegooid, maar u gelooft wel in "toi,toi,toi!"

met bijpassend geklop. Dat is me iets moois! U hebt een

geweldige ruil gedaan!'

Op dat ogenblik begreep ik: ieder mens heeft een geloof.

De vraag is alleen of ik het juiste, reddende geloof heb. In

onze tijd wordt gezegd: 'Hetbelangrijkste is datje gelooft!'

En zo wordt er dan gezegd: 'Ik geloof in de Lieve Heer!' - 'Ik

geloof in de natuur!' - 'Ik geloof in het noodlot!' - 'Ik geloof

in de voorzienigheid!' Nee, nee, vrienden, hoofdzaak is dat

ik het juiste geloof heb - een geloof dat vrede geeft. Vrede

154 Jezus, onze bestemming

met God en vrede in mijn hart. Ik moet een geloof hebben

dat mij bewaart voor het eeuwig verderf, een geloof waar

ik hier en nu wat van merk, omdat het mij nieuw leven

schenkt Anders kan het geloof me gestolen worden. Vele

mensen hebben eens geloofd in Duitsland, in de eindoverwinning,

in de 'Führer'. Wat is daarvan geworden? Dringt

het tot u door dat er verkeerd geloof bestaat? Ik moet het

juiste reddende geloof hebben!

Wel, het juiste, reddende geloof, dat is het geloof- in één

woord - in Jezus, de Zoon van de levende God. Geloof in

Jezus Christus! Niet in de stichter van één of andere religie

- die zijn er bij bosjes - maar in Jezus Christus, de Zoon van

de levende God.

En nu moet ik het er nog met u over hebben wat die Jezus

dan te betekenen heeft.

Er wordt ons in de Bijbel een prachtige geschiedenis verteld,

waar dit reddend geloof in Jezus als het ware letterlijk

gedemonstreerd wordt.

Ga in gedachten met mij mee, zo'n tweeduizend jaar

terug tot voor de poorten van Jeruzalem, naar de heuvel

van Golgota, naar de 'Schedelplaats'. Let niet op de mensen

die daar staan te joelen en te schreeuwen! Let niet op de

Romeinse soldaten die de wacht houden en zitten te dobbelen

om de kleren van hen die veroordeeld zijn! Maar laten

wij omhoogkijken: aan het kruis in het midden hangt de

Zoon van God. Vastgenageld! Zijn gezicht bebloed van de

doornenkroon die ze op zijn hoofd hebben gedrukt. Daar

hangt God. En rechts van Hem hangt een moordenaar. Die

had men eveneens terechtgesteld. En links ook. En dan

wordt het donker. De dood komt naderbij. Dan begint die

éne moordenaar plotseling te schreeuwen: 'Luister eens,

9- ...als wij niet meer kunnen geloven? 155

jij hebt gezegd, datje de Zoon van God bent, jij daar in het

midden. Als dat werkelijk zo is en als je geen leugenaar bent,

ga dan van het kruis af en help ook mij.' O, je kunt dat zo

goed begrijpen. In zijn doodsnood zegt een mens dingen

die hij anders niet gezegd zou hebben. En dan laat de ander

zich horen. Hij spreekt langs Jezus heen tegen zijn lotgenoot

en zegt: 'En jij, vrees jij nog steeds niet voor God?' Daarmee

begint het, dat mensen gaan begrijpen dat God heilig en te

duchten is.

Toen in de oorlog de bommen op Duitse steden vielen,

waren de mensen volledig van de kaart. Misschien is het de

schuld van de kerk, dat zij niet gezegd heeft: God kan een

vreselijk God zijn. God kan zijn hand terugtrekken! 'En jij,.

vrees je nog steeds niet voor God!' Je zou het moeten uitschreeuwen

over onze grote steden: 'En jullie, vrezen jullie

nog steeds niet voor God!' Je zou het tegen die jongelui willen

zeggen die een losbandig leven leiden: 'En jullie, vrezen

jullie nog altijd niet voor God! Wat denken jullie eigenlijk?

Zijn jullie dan blind?' Daar begint het mee, dat ik de heiligheid

van God erken en inzie dat Hij te duchten is.

En dan gaat die boosdoener, die misdadiger, dóór met

spreken: 'Dat wij veroordeeld zijn, is terecht Wij hebben

het immers verdiend.' Dat is het tweede, dat leidt tot geloof

dat behoudt: hij belijdt zijn schuld. Ik heb veel mensen

ontmoet die tegen me zeiden: 'Ik kan niet geloven!' Ik

vroeg hun: 'Hebt u ooit begrepen dat u schuldig bent voor

God?' 'Nee, ik doe wel en zie niet om.' Daarop antwoordde

ik: 'Zolang u zichzelf voorliegt, komt u nooit tot het licht!'

Pas trof ik iemand die datzelfde zei: 'Ik doe wel en zie niet

om.' Toen antwoordde ik: 'Gefeliciteerd! Dat zou ik je niet

kunnen nazeggen. In mijn leven kloppen veel dingen niet'

156 Jezus, onze bestemming

Daarop antwoordde hij: 'Natuurlijk, als je het strikt neemt!'

' O / zei ik, 'God neemt het strikt! Dan moet u zichzelf niet

zo voorliegen!' Ziet u: u komt eerst dan tot het juiste reddende

geloof, als u zonde ook werkelijk zonde noemt. Als

u uw ongeoorloofde seksuele relaties hoererij noemt, als u

uw leugens niet langer sümmigheden noemt, maar leugens,

als u uw egoïsme niet langer gerechtvaardigd noemt, maar

toegeeft dat u uw eigen god bent - en dat is afgoderij. Dat is

het tweede dat mij tot het reddend geloofbrengt, dat ik mijn

zonde eindelijk eens zonde noem en voor Gods aangezicht

kom en tegen Hem zeg: 'Heer, ik heb uw vonnis verdiend!'

Het is ontzettend, hoe de mensen in onze tijd zichzelf voor

de gek houden... 'Het is allemaal geoorloofd! Alles mag!'

God zal eens het masker van je gezicht trekken!

En toen praatte die misdadiger niet meer langs Jezus

heen, maar zei tot Hem: 'U hebt toch niets onrechtmatigs

gedaan. Waarom hangt U hier?' En op dat ogenblik flitste

het door hem heen: 'Maar Hij hangt hier voor mij! Hij draagt

mijn schuld!' En toen kon hij nog maar één ding roepen:

'Heer, denk aan mij, Gij Koning, wanneer Gij in uw Rijk

komt!' Dat is het derde: hij gelooft, dat Jezus voor eeuwig

kan redden en behouden, omdat Hij in onze plaats sterft.

En dan zegt Jezus: 'Heden nog zult gij met Mij in het paradijs

zijn!'

Ziet u, dat is reddend geloof: dat mij de heiligheid Gods

duidelijk wordt, dat ik erken dat ik verloren ben en ik besef

datjezus, die aan het kruis voor mij gestorven is, mijn enige

kans is. Zonder dit geloof komt u er niet in het leven! Maar

met dit geloof redt u het heel beslist! Ik kan u niet anders

zeggen.

De mensen hebben mij al verweten: 'U bent zo eenzij9-

... als wij niet meer kunnen geloven? 157

dig!' Daarop heb ik maar één antwoord: Pardon! Er is slechts

deze éne weg, om in leven, in sterven en in het gericht er te

komen, namelijk dat ik naar Jezus ga, berouw heb en Hem

mijn zonde belijd en geloof dat Hij voor mij gestorven is.

Ik zou willen dat u deze éne zin nooit meer vergat: 'Jezus

is voor mij gestorven!' Wanneer u morgenochtend opstaat,

moet het door uw hoofd hameren: 'Jezus is voor mij

gestorven!' Wanneer u morgen op uw werk bent, in alle

drukte, moet u opeens denken: 'Jezus is voor mij gestorven!'

Dan zal h e t - door Gods genade-gebeuren dat u Hem

gaat aanbidden en zegt: 'Voor mij! Dat mag ik geloven!' Op

het ogenblik dat u dat begrijpt, bent u een kind van God!

Jezus zegt: 'Ik ben de deur. Wie door Mij binnengaat, zal

behouden worden.'

Zo, en nu moet ik nog een derde ding zeggen. Ik moet

het nu nog hebben over het feit dat zoveel mensen tegen

mij zeggen: 'Ja, dominee Busch, maar ik kan gewoon niet

geloven wat u zegt. Als ik u zo hoor, is het allemaal mooi

en aardig, maar dat kan ik gewoon niet geloven.' En daarop

ga ik nu antwoord geven. De mensen die zo spreken, zou

ik in vier groepen willen indelen.

3. Mensen, die niet kunnen geloven...

a).. .omdat zij niet religieus zijn

Tot de eerste groep behoren de mensen die tegenover

mij verklaren: 'Ik kan niet geloven, omdat ik nu eenmaal

niet religieus ben. Ja, u bent religieus, dominee, ik niet!'

Daarop heb ik altijd maar één antwoord: 'Ik ben ook niet

religieus.' Nu dan, klokgelui, wierook en al zulke dingen

158 Jezus, onze bestemming

interesseren mij barweinig. Ikbenblij dat ik de laatste jaren

in Essen altijd in een zaal heb gepredikt, waar alleen een

fijne groep trompettisten was. Er was geen orgel, er waren

geen kerkklokken - en ik heb ze niet gemist. Ik heb er niets

tegen, maar het hoeft van mij ook niet. Zo weinig religieus

ben ik!

Toen Jezus, de Zoon van God, op aarde was, waren er zeer

religieuze mensen. Schriftgeleerden, priesters, Farizeeën

- allemaal heel religieuze mensen. De meer liberale religieuzen

bijvoorbeeld waren de Sadduceeën. Dat zijn zij die

in onze dagen zouden zeggen: 'Ik zoek God in de natuur/

Onder het nazi-regime zeiden ze: 'In onze vaandels schittert

God.' Wat geweldig religieus! En door dat soort religieuze

mensen is de Zoon van God gekruisigd. Hij kwam

niet in hun kraam te pas. Verder waren er nog volslagen

onreligieuze mensen: prostituees, zwarthandelaars - de Bij -

bel noemt hen tollenaars - handwerklieden die helemaal

in hun beroep opgingen, omdat ze moesten vechten voor

hun dagelijks brood; een voornaam man als Zacheüs, die

geld verdiend had als water. Dat waren allemaal volkomen

onreligieuze types. En die vonden de weg naar Jezus! Hoe

komt dat toch? Zij wisten: 'Wij staan schuldig voor God.

Er klopt niet veel van in ons leven. En er is een Verlosser,

die ons tot kinderen van God maakt!' En toen kwamen ze

tot het geloof in Hem.

Jezus is niet gekomen om religieuze mensen nog religieuzer

te maken, maar Hij is gekomen om zondaren van

dood en hel te redden en hen tot kinderen van God te maken!

En als er mensen zijn die zeggen: 'Ik kan niet geloven,

omdat ik niet religieus ben/ dan kan ik tegen hen zeggen:

'U hebt de beste kansen om een kind van God te worden!'

9- ...als wij niet meer kunnen geloven? 159

Zondaren zijn wij, dat weten we drommels goed. Ik zeg

het nog eens: Jezus is niet gekomen om religieuze mensen

nog religieuzer te maken, maar om verloren zondaren tot

kinderen van de levende God te maken!

b).. .omdat ze niet willen geloven

De tweede groep bestaat uit degenen die weliswaar zeggen:

'Ik kan niet geloven!' maar die, als ze heel eerlijk zijn,

moeten toegeven: 'Ik wil helemaal niet geloven!' Want als

zij tot geloof zouden komen, zou hun hele leven anders

moeten worden. En dat willen ze niet graag. Ze weten dat

het allemaal niet klopt in hun leven. Als ze nu een kind van

God zouden worden, dan zou al dat verkeerde immers aan

het licht komen. Nee, dat zouden ze niet willen. En dan zouden

zij bij hun collega's voor dwaas aangezien worden! En

wat zou de familie er wel niet van zeggen, als ze plotseling

christen werden? Nee, liever niet! En als u mensen ontmoet

die zeggen: 'Ik kan niet geloven!' dan moet u hen eens goed

aankijken en zien of zij niet eigenlijk zouden moeten zeggen:

'Ik wil helemaal niet geloven!'

Er staatin de Bijbel een diep aangrijpend, schokkend verhaal.

Jezus, de Zoon van God, bevindt zich op de Olijfberg.

Beneden, voor Hem ligt in de stralende glans van de zon

de stad Jeruzalem. En daar bovenuit verheft zich de tempelberg,

waarop die prachtige tempel staat, waarvan zelfs

de heidenen zeggen, dat het eigenlijk een bouwwerk is dat

tot één van de wereldwonderen gerekend moet worden.

Dat alles ligt voor Hem. Maar opeens zien zijn discipelen

met schrik hoe de tranen over Jezus' gezicht lopen. En dan

spreekt Hij deze woorden: 'Jeruzalem, Jeruzalem, hoe dikwijls

heb ik uw kinderen willen vergaderen, gelijk een hen

i6o Jezus, onze bestemming

haar kuikens onder haar vleugels, en gij hebt niet gewild!

Nu staan jullie onder het oordeel van God. Jullie stad zal

onbewoond achtergelaten worden.' Dat is één van de meest

schokkende woorden uit de Bijbel: 'En gij hebt niet gewild!'

De inwoners van Jeruzalem zeiden wel: 'Wij kunnen niet

geloven!' - maar zij wilden niet geloven!

Wie niet wil geloven, die hoeft het ook niet! Mag ik u dat

eens in alle duidelijkheid zeggen? In de kerk is nog altijd allerlei

dwang. In het Rijk van God heerst volledige vrijheid.

Wie zonder God wil leven, mag dat! God biedt Zich aan.

Maar wij kunnen Hem afwij zen. Wilt u leven zonder Hem?

Dat mag u! 'Wilt u leven zonder vrede met God? Dat mag u!

Wiltu leven zonder gebed? Datmagu! Wiltu leven zonder

Bijbel? Dat mag u! Wiltu Gods geboden overtreden? Dat

•mag u! Wilt u de zondagen ontheiligen, een immoreel leven

leiden, zuipen, liegen, stelen? Dat mag u! Wie deze Heiland,

die door God gezonden is om zondaren te redden, niet wil

aannemen, mag Hem afwijzen. Wie voor eeuwig verloren

"wil gaan, die mag dat! Bij God is geen dwang. Alleen moet

u zich wel realiseren dat u dan de gevolgen zelf zult moeten

dragen. God biedt u, door Jezus, vergeving van zonden en

vrede aan. U kunt zeggen: 'Dat hoefik niet! Dat wil ik niet!'

Dan mag u zo leven! Maar dan moet u niet denken dat u de

laatste vijf minuten van uw leven - op uw sterfbed - nog

zult kunnen grijpen wat God u een heel leven lang heeft

aangeboden. U mag Gods aanbod van vrede in Jezus afwijzen,

maar dan moet u tot in alle eeuwigheid zonder vrede

met God leven. En dat is de hel!

De hel is de plaats waar men God werkelijk voorgoed

kwijt is. Daar wordt u niet meer uitgenodigd. Daar wordt

u niet meer geroepen. Daar wilt u misschien bidden, maar

9- ... als wij niet meer kunnen geloven? 161

dan kunt u niet meer. Daar wilt u misschien de naam van

Jezus aanroepen, maar die wil u niet meer te binnen schieten.

U hoeft de boodschap die ik u breng niet aan te nemen.

U kunt het nalaten u tot Jezus te bekeren. Maar realiseer u

dan wel dat u daarmee kiest voor de hel! U bent volkomen

vrij in uw keuze!

'En gij hebt niet gewild!' zei Jezus tegen de bewoners

van Jeruzalem. Hij dwong hen niet Maar wat zij kozen, dat

was vreselijk!

c).. .omdat ze zoveel meegemaakt hebben

De derde groep van hen die zeggen: 'Ik kan niet geloven!'

heeft daar altijd zo'n merkwaardige uitdrukking voor. Die

heb ik nooit uit de mond van vrouwen gehoord. Dat zeggen

mannen. Die uitdrukking is: 'Dominee, ik heb zoveel

meegemaakt. Ik kan niet meer geloven!' Ik vraag: 'Wathebt

u allemaal meegemaakt? Ik heb nou ook bepaald geen saai

leven gehad!' 'Ja maar... ik heb zoveel meegemaakt, ik kan

niets meer geloven!' Dat zijn woorden die onder mannen

rondwaren als een spook. In zo'n geval lach ik de mannen

een beetje uit en zeg: 'U gelooft toch wat er in het spoorboekje

staat? U gelooft toch iedere informatie die een politieagent

u verstrekt?' 'Ja!' 'Zeg dan alstublieft nooit meer: Ik

geloof niets meer! Maar zeg voortaan: Ik geloof niets meer,

behalve wat er in het spoorboekje staat en wat de politie

zegt' En zo zou je kunnen doorgaan. Dan zeg ik: 'Ziet u, in

mijn duistere leven, vol zonde en vuilheid en nacht en missers,

is Jezus gekomen. En toen erkende ik: Hij is de Zoon

van God, door God gezonden! En toen heb ik mijn leven

gegeven aan Hem die zoveel voor mij heeft gedaan: Jezus.

En wanneer u werkelijk niemand en niets meer zou kunnen

162 Jezus, onze bestemming

geloven, u kunt Hem die zijn leven voor u gaf zonder meer

geloven. U gelooft zoveel, behalve net Degene aan Wie je je

helemaal kunt toevertrouwen, waarvan nog nooit iemand

spijt heeft gehad. Tegen Hem zegt u: Nee! Dat is vreemd.

En dan te bedenken dat u zoveel heeft meegemaakt. U hebt

nog niet genoeg meegemaakt!'

d).. .omdat zij ergens aanstoot aan nemen

De vierde groep mensen die niet kan geloven, is wat

moeilijker te definiëren. Dat zijn mensen die zogenaamd

niet kunnen geloven, omdat zij bijvoorbeeld aanstoot nemen

aan de kerk, laten we zeggen: aan de leringen van de

kerk.

Voor mij zit een jonge studente die mij vertelt: 'Ik studeer

natuurkunde.' Ik zeg: 'Mooi, jongedame! Maar wat is

er?' Dan antwoordt zij: 'Dominee, ik heb een voordracht

van u gehoord. Ik voel dat u iets hebt wat ik ook graag zou

hebben, maar ik kan niet geloven. Weet u: al die dogma's

en instellingen van de kerk, die willen er bij mij niet allemaal

in. Het is of ik dan een bos droog hooi naar binnen

zou moeten werken!'

Daar moet ik om lachen en antwoord: 'Mejuffrouw,

hebt u wel eens van Jezus gehoord?' 'Ja,' zei ze. 'Wat zou u

zeggen als ik zou verklaren: Jezus is een leugenaar?' 'Nee,'

antwoordt zij, 'dat geloof ik niet!' 'Gelooft u dat Jezus de

waarheid gesproken heeft?' 'Ja/ zegt ze, 'dat geloof ik.' Ik

vervolg: 'Juffrouw, is er een mens, het doet er niet toe wie,

van wie u dat zou zeggen: Ik geloof dat jij nooit gelogen

hebt!' 'Nee/ zegt zij, 'dat zou ik van geen mens zeggen.'

'Ziet u / zeg ik, 'eigenlijk gelooft u al. U hebt uw vertrouwen

in Jezus uitgesproken. Dat is geweldig. Daarbegint het

9- ... als wij niet meer kunnen geloven? 163

mee. Hij spreekt de waarheid. De Bijbel zegt: Dat nu is het

eeuwige leven, dat zij Hem kennen, die Gij gezonden hebt,

Jezus Christus. U moet geen twistpunt maken van dogma's

en instellingen van de kerk. Maar uit het duister van de wereld

doemt Iemand voor u op. En u ziet steeds duidelijker

de littekens van de spijkers en van de doornenkroon, die

zeggen dat Hij uw schuld op Zich heeft genomen en u heeft

liefgehad zoals nog nooit iemand u heeft liefgehad. Laten

uw ogen opengaan voor Jezus, totdat u zegt: Mijn Heer en

mijn God! Geloven betekent niet dat u dogma's slikt als

droog hooi, omdat de dominee het gezegd heeft, maar geloven

wil zeggen: Jezus Christus erkennen!'

'Ha/ zegt een ander, 'ik kan niet geloven, omdat de dominees,

die dominees...' En dan begint het. Dan krijg ik

verhalen opgedist over dominees. De één had altijd oudewij

venpraatjes. De ander is er met de kas vandoor gegaan.

Er is overal wat met dominees. 'Dan kan ik toch zeker niet

meer geloven!' En dan krijg ik een rood hoofd, omdat ik immers

mezelf ken. Ik ben er niet met de kas vandoor gegaan,

maar als de mensen mij zouden kennen, dan zouden zij mij

misschien ook niet serieus nemen. Dus wat moet een mens

daarop zeggen?

Er staat nergens in de Bijbel: 'Geloof in uw dominee, dan

zult u gered worden.' Maar er staat in de Bijbel: 'Geloof in

Jezus Christus, dan zult gij behouden worden.' Een dominee

is - ja, ik weet het wel, er zijn ook andere - maar als hij

enigermate naar behoren functioneert, dan is hij een wegwijzer

naar Jezus! Het is niet zo erg, als een wegwijzer een

beetje krom of scheef is, of door de regen een beetje onduidelijk

geworden is. Als je maar kunt zien in welke richting

hij wijst. Ik zou ook niet luisteren naar een dominee die

164 Jezus, onze bestemming

geen wegwijzer naar Jezus is - de gekruisigde en opgestane

Zoon van God. Maar toch ga ik mij niet staan ergeren aan de

wegwijzer, die mij de weg en het doel aanwijst Ik volg die

weg naar mijn bestemming. En dat doel is: Jezus, de bron

van genade. Of wilt u op de jongste dag voor de levende God

verschijnen en zeggen: 'Heer, ik heb uw heil niet aanvaard,

ik heb de vergeving van zonden niet geaccepteerd, omdat

de dominee niet deugde!' Wilt u zó voor God staan? Dat

doet mij denken aan de jongen die zei: 'Het is de schuld

van mijn vader dat mijn handen bevriezen. Had hij maar

handschoenen voor me moeten kopen!'

Nee, beste mensen, het is niet waar als iemand zegt: 'Ik

kan niet geloven!'

Er is een steengoed woord van Jezus: 'Indien iemand de

wil van God doet, zal hij weten of mijn leer van God komt.'

De vraag is of ik wil handelen overeenkomstig het kleine

beetje inzicht dat ik heb gekregen. Dan kom ik verder.

4. Wat moet je doen, als je niet kunt geloven?

Als u niet kunt geloven, heb ik enkele adviezen voor u:

a) Vraag God om licht!

Hij staat immers naast u. Zeg: 'Heer, laat mij toch tot geloof

komen. Laat mij toch het Licht zien!' Hij hoort het!

b) Houd rekening met de tegenwoordigheid van God!

Jezus is er! Gain de stilte en zeg tegen Hem: 'Heer Jezus,

ik wil u mijn leven geven/ Zo heb ik het gedaan, toen ik in

al mijn goddeloosheid benauwd werd voor God en over

Jezus hoorde.

9- ...als wij niet meer kunnen geloven? 165

c) Lees de Bijbel!

Iedere dag een kwartier alleen met Jezus! Dan leest u in

de Bijbel en luistert naar wat God u te zeggen heeft. Lees

luisterend! En dan zegt u: 'Heer Jezus, ik heb u zoveel te

zeggen. Ik red het niet in mijn leven. Help mij!'

d) Zoek gemeenschap!

Zoek gemeenschap met mensen die ook serieus christen

willen zijn. Blijf niet alleen! Je loopt niet als eenling de

weg naar de hemel. Zoek gemeenschap met christenen die

dezelfde weg gaan!

1O

Hoe redden wij het in het leven,

als schuld en nalatigheid ons

voortdurend vergezellen?

In Württemberg hoor je soms het volgende zinnetje:

'Jetzt wird's ernscht!' En wat ons onderwerp aangaat, zou

ik nu ook willen zeggen: 'Nu wordt het ernst! Nu wordt

het menens!'

'Hoe redden wij het in het leven, als schuld en nalatigheid

ons voortdurend vergezellen?' Daarvan moet ik in de

allereerste plaats dit zeggen:'.. .als schuld en nalatigheid

ons voortdurend vergezellen' is niet juist, want dat doen

ze al. Schuld en nalatigheid vergezellen ons immers permanent

Daarom ben ik zo blij dat ik mag spreken over een

buitengewoon belangrijke en heerlijke zaak, over een geschenk

dat mensen intens gelukkig en intens rijk maakt Het

is iets wat j e nergens kunt kopen, in geen land ter wereld. Al

zou u miljonair zijn, en al was u bereid al uw briefjes ervoor

op tafel te leggen - u zou het niet kunnen kopen. U kunt er

ook niet via relaties aan komen. Wat niet te koop is, krijg je

immers vandaag de dag meestal via relaties. Deze heerlijke

zaak, waarover ik mag spreken, kunt u ook niet via relaties

in uw bezit krijgen. Er is geen mogelijkheid om dit heerlijke

zelf aan te schaffen. Je kunt het alleen als geschenk krijgen.

En dit wonderlijke, belangrijke, kostelijke, waarover ik het

ga hebben, dat je noch kopen noch via relaties verkrijgen

kunt, is vergeving van zonden.

ï o. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 167

Ik weet dat velen nu teleurgesteld zijn en denken: 'Vergeving

van zonden?' En dan komt meteen de vraag:

1. Heb ik die dan nodig?

Ik ben ervan overtuigd dat het merendeel van de mensen

zegt: 'Vergeving van zonden? Niet nodig!' Een jongeman

zei onlangs: 'Wij leven, zoals u weet, in een tijd waarin de

reclame een bepaalde behoefte wekt Onze overgrootouders

wisten nog niets af van sigaretten of kauwgom. Door eindeloze

reclame op de tv, voor de radio en op reclameborden

zijn wij langzamerhand zover gekomen dat wij bijvoorbeeld

menen niet eens meer zonder sigaretten te kunnen leven.

Er wordt een bepaalde behoefte gekweekt - en dan kun je

gaan verkopen/ En toen ging die jongeman verder: 'En de

kerk doet net zo. De kerk maakt de mensen wijs: Jullie hebben

vergeving van zonden nodig - en dan gaat zij dat aan

de man brengen. Begrijpt u: wij hebben er helemaal geen

behoefte aan - maar u kweekt die behoefte eerst, om ons

vervolgens uw koopwaar te slijten!'

Is dat zo? Als u iemand op straat zou aanspreken: 'Goedendag!

Hoe heet u?' 'Meier!' 'Meneer Meier, hebt u vergeving

van zonden nodig?' dan antwoordt meneer Meier:

'Onzin! Tweeduizend piek heb ik nodig, maar geen vergeving

van zonden!' Is dat zo? Wordt er een behoefte gewekt

die er aanvankelijk helemaal niet is, om dan vervolgens met

de Bijbel te antwoorden?

Dit is een afschuwelijke vergissing, een heel verschrikkelijke

vergissing. Niets hebben wij méér nodig dan vergeving

van zonden. Wie meent geen vergeving van zonden nodig

te hebben, die kent de heilige, geduchte God niet Er is al

i68 Jezus, onze bestemming

zoveel gezegd over de liefde van God, dat wij er totaal geen

weet meer van hebben dat God - zo staat het in de Bijbel

- een geduchte God is! Zo ben ik zelf wakker geschrokken

uit een leven van zonde, toen ik opeens begreep: voor God

moet je vrezen! En wie zegt: 'Ik heb geen vergeving van

zonden nodig!' die heeft geen idee van de levende God,

die lichaam en ziel kan verderven in de hel. Jazeker: je kunt

voor eeuwig verloren gaan! Dat zegt Jezus, en Hij kan het

weten. En al zou de hele wereld zeggen: 'Dat geloven we

niet!' dan zou diezelfde wereld verloren gaan! Jezus weet

hoe het er achter de schermen uitziet En Hij waarschuwt

er ons nadrukkelijk voor, opdat wij niet verloren zouden

gaan! En daar staan wij dan met onze zonden en we durven

te zeggen: 'Wij hebben geen vergeving van zonden

nodig! De kerk wekt een behoefte die niet bestaat!' Grote

onzin! Niets hebben wij méér nodig dan vergeving van

zonden!

Ik moet u op dit punt een voorval vertellen. Ik had eens

een vergadering in de mooie stad Zurich, in het Congresgebouw.

Het is een reusachtige bijeenkomst Veel mensen

moeten staan. Onder hen vallen twee mannen mij bijzonder

op, omdat zij zo gezellig met elkaar staan te praten. Je

kunt op hun gezichten lezen dat ze uit nieuwsgierigheid

zijn binnengelopen. De ene heeft een mooi puntbaardje.

Dat valt mij op, omdat ik denk: 'Jammer, dat zoiets mij niet

staat!' Als ik met mijn voordracht begin, neem ik me voor

zo te spreken dat ook die beide heren zullen luisteren. En

zij luisteren zeer belangstellend. Maar dan laat ik voor het

eerst de woorden 'vergeving van zonden' vallen. En op dat

ogenblik, als ik over vergeving van zonden spreek, zie ik

hoe die meneer met het puntbaardje spottend begint te

ïo. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 169

glimlachen en zijn buurman iets in het oor fluistert. Nu is

dat, zoals gezegd, een immens grote zaal. Die beide mannen

staan ver weg. Ik kan niet horen wat hij zegt, maar ik

zie het aan zijn gezicht. Hij zal wel als volgt hebben staan

spotten: 'Vergeving van zonden! Typisch geleuter van een

dominee! Mijn hemel!' En hij zal wel gedacht hebben: 'Ik

ben toch geen misdadiger! Ik heb toch geen vergeving van

zonden nodig!' - Dat zegt u toch ook, of niet? 'Ik ben toch

geen misdadiger! Ik heb geen vergeving van zonden nodig!'

- Iets dergelijks zal hij gezegd hebben. En dan word ik

woedend. Ik weet dat kwaadheid in Gods ogen niet juist is.

Maar toch word ik het 'Ogenblikje/ zeg ik. 'Ik pauzeer even

een halve minuut, waarin ieder van u de gelegenheid krijgt

de vraag die ik nu ga stellen met ja of nee te beantwoorden:

Wilt u voor alle eeuwigheid afzien van vergeving van uw

zonden, omdat u die vergeving van uw zonden niet nodig

hebt? Ja of nee?' En ik was, met die duizenden mensen,

een halve minuut helemaal stil. Opeens zie ik dat die man

met het puntbaardje bleek wegtrekt en zich vastgrijpt aan

de muur. Zo schrikt die kerel! Hij beseft vast en zeker: 'Ik

heb zojuist gezegd dat ik geen misdadiger ben! Maar als het

sterven nadert, als het echt menens wordt, dan zou ik toch

wel vergeving van zonden willen hebben. Ik wil er liever

niet voorgoed van afzien.' - U ook niet! Ofwel?

Er bestaat een zinnetje dat ik in mijn leven akelig vaak

gehoord heb: 'Ik doe wel en zie niet om!' Maar het gekke is:

ik heb het nog nooit van mensen onder de veertig gehoord.

Jonge mensen weten maar al te goed dat er veel schuld in

hun leven is. Pas als wij ons geweten onverbiddelijk tot

zwijgen gebracht hebben, krijgen wij het over onze lippen

om zoiets te zeggen. Wanneer dus iemand verklaart: 'Ik doe

170 Jezus, onze bestemming

wel en zie niet om!' dan kan ik hem op een briefje geven:

'Jij bent ouder dan veertig. Het is een soort aderverkalking

datje zo spreekt. Je geweten is onverbiddelijk tot zwijgen

gebracht!' Zolang ons geweten nog niet tot zwijgen is gebracht,

weten wij maar al te goed dat wij niets zo zeer nodig

hebben als vergeving van zonden!

In Essen trad Bill Haley eens op. Duizenden jongeren

waren in de Grugahal bijeen om hem en zijn band te horen.

Bij het eerste muziekstuk luisterden ze nog, bij het tweede

raakten zij al in beweging, maar bij het derde begonnen ze

langzaamaan de hele hal af te breken. De schade bedroeg

ongeveer zestigduizend D-mark. Een jonge politieagent

vertelde mij naderhand: 'Ik zat vooraan en moest me vasthouden

aan mijn stoel, anders was ik ook mee gaan doen.'

De volgende dag loop ik door de binnenstad. Daar zie ik drie

figuren bij elkaar staan aan wie ik zo ongeveer kan zien dat

ze erbij geweest zijn. Ik loop op hen toe en zeg: 'Goedendag!

Ik durf te wedden dat jullie gisteravond ook bij Bill Haley

zijn geweest!' 'Maar natuurlijk, dominee!' 'Hé,' antwoord

ik, 'kennen wij elkaar? Mooi! Vertel eens, één ding begrijp

ik niet: Waarom hebben jullie eigenlijk die hal zo vernield?'

En ik krijg als antwoord: 'Ach, dominee, dat is toch allemaal

alleen maar wanhoop!' 'Wat?'vraag ik, 'wanhoop-hoezo?'

En dan hoor ik: 'Tja, dat weten wij ook niet!'

De grote Deense theoloog en filosoof Sören Kierkegaard

vertelt uit zijn eigen leven, dat hij als kind dikwijls wandelingen

maakte met zijn vader. Soms bleef zijn vader staan

en keek zijn zoon peinzend aan. Dan zei hij: 'lieve zoon, je

loopt met stille wanhoop.' Toen ik dat las, dacht ik: Als je

veertig jaar predikant in een grote stad bent, weetje dat dat

eigenlijk op iedereen van toepassing is.

ï o. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 171

En nu vraag ik u: Kent u ook die innerlijke levenswanhoop?

Ik zal u zeggen waar die vandaan komt. Laten wij

daartoe een ontdekkingsreis maken naar ons eigen hart. Ik

wil een beeld gebruiken. Omdat ik dominee in het Ruhrgebied

ben, heb ik dikwijls tochten door de mijnen gemaakt

Dat is iets moois. Je krijgt een werkpak aan, zet een helm

op, en dan ga je in een reuze vaart met de mijn-lift naar

beneden -bijvoorbeeld tot de achtste schacht Kun je nog

verder? Jazeker, maar verder ga je niet, want helemaal beneden

is de 'somp'. Daar wordt het mijnwater in de schacht

verzameld en dat noemen ze 'somp', moeras. Zolang ik in

Essen ben, heb ik één keer meegemaakt dat er een liftkabel

brak. Toen suisde de lift verder de diepte in - tot in de somp.

Vreselijk!

Deze somp in de mijnen is voor mij een beeld geworden

voor de mensen. Wij weten allemaal dat er in ons leven

verschillende 'schachten' zijn. We kunnen bijvoorbeeld uiterlijk

een heel vrolijke indruk maken - maar van binnen

ziet het er heel anders uit Zo kun je glimlachen - en toch

zielsbedroefd zijn. Zo kun je doen alsof je spelenderwijs het

leven de baas bent - maar heel diep in ons zieleleven, op de

bodem van ons hart, zit die diepe wanhoop. Dat zeggen de

artsen, dat zeggen de filosofen, dat zeggen de psychologen,

dat zeggen de psychiaters. Daarover gaat het in films, daarover

gaat het in romans. Het is griezelig hoe wanhoop en

angst af en toe naar boven komen.

Een psychiater vertelde mij eens: 'U hebt er geen idee

van hoeveel jonge mensen er in mijn spreekkamer zitten!'

Maar de meeste mensen beginnen niet eens te vragen, waar

wanhoop en angst vandaan komen. Ze doen alleen maar

hun uiterste best om ze kwij t te raken - door drank en drugs.

172 Jezus, onze bestemming

Toch zou het wijzer zijn de feiten onder ogen te zien.

Dat de wanhoop heel diep in het hart van de mens zit,

is kennelijk een ontdekking van onze tijd. Het verbazingwekkende

is dat de Bijbel dat reeds drieduizend jaar geleden

heeft vastgesteld. Hij zegt: het hart is weerbarstig en

onstandvastig. En de Bijbel vertelt ons ook waarom dat zo

is. Hij noemt allerlei redenen: dat wij sedert de zondeval

ver van God verwijderd zijn, dat wij sindsdien buiten ons

eigenlijke element leven - God is immers ons element! - dat

wij in wezen bang zijn voor het oordeel van de levende God

over ons leven. Maar de belangrijkste reden voor die diepe

wanhoop in ons hart is onze schuld, onze schuld voor God!

Die vormt het grootste probleem van ons leven, waarmee

wij zelf geen raad weten! Dat merken wij. En daarom is er

die diepe wanhoop in ons h a r t

Hebben wij vergeving van zonden nodig? Natuurlijk

hebben wij vergeving van zonden nodig! Niets hebben wij

meer nodig dan vergeving van zonden! Maar wat is zonde

dan? Zonde is iedere scheiding van God. Wij zijn reeds geboren

als zondaren. Laat ik een voorbeeld gebruiken:

Een kind dat in de oorlog in Engeland geboren werd, had

zeker niets tegen ons, Duitsers, maar toch behoorde het tot

het vijandelijke kamp. En zo worden wij van nature geboren

in het kamp dat God vijandig gezind is: deze wereld. Zo

zijn wij van nature gescheiden van God. En n u zonderen

wij ons steeds meer af van God, doordat wij een muur van

schuld opbouwen. Ledere overtreding van Gods gebod is

als het ware een steen die wij metselen. Zo'n akelige realiteit

is de zonde.

Op dit punt aangekomen, wil ik u niet onthouden hoe

mij voor het eerst duidelijk werd dat zonde een vreselijke

i o. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 173

realiteit is en datje zonde ook niet ongedaan kunt maken.

Ik had een prachtvader, met wie ik een bijzonder fijne band

had. Op een dag was ik juist op het zolderkamertje van ons

huis met een examenopgave bezig, toen hij van beneden

riep: 'Wilhelm!' Ik richt mijn hoofd even op en vraag aan

mijn vader: 'Wat is er aan de hand? Is er brand?' Dan zegt

hij: 'Ik moet even naar de stad. Ga je met me mee? Met z'n

tweeën is toch gezelliger!' 'Ach, pa/ roep ik naar beneden,

'ik ben juist met een belangrijke examenopgave bezig. Het

komt mij nu slecht u i t ' 'Dan ga ik alleen,' zegt hij. Veertien

dagen later is hij dood. En nu was het bij ons de gewoonte

dat het lichaam thuis opgebaard werd en dat wij als zonen

afwisselend de wacht hielden bij de geopende kist. Het

is nacht, alles is stil. Iedereen slaapt Opeens schiet mij te

binnen hoe mijn vader mij veertien dagen geleden had gevraagd

mee te gaan naar de stad. Maar ik had nee gezegd! Ik

kijk hem aan en zeg: 'Ach, vader, vraag het mij nog een keer!

En al wilt u dat ik honderd kilometer met u mee ga, dan ga

ik met u mee!' Maar zijn mond blijft stom. En dan ontdek

ik: die kleine onvriendelijkheid is een akelige realiteit, die

ik tot in alle eeuwigheid niet meer ongedaan kan maken.

Wat denkt u, hoeveel schuld is er in ons leven, hoeveel

nalatigheid?! Hoe redden wij het in het leven, als schuld

en nalatigheid ons permanent vergezellen? Zonder vergeving

van zonden weten wij eigenlijk niet hoe we moeten

leven!

En bij het sterven? Hoe is het daarmee? Wilt u al uw

schuld meenemen naar de eeuwigheid? Ik heb mij dikwijls

voorgesteld hoe dat zal zijn. Ik ben er inmiddels niet meer

zo ver vanaf. Ik houd misschien nog één geliefde hand vast

En dan komt het ogenblik waarop ik ook die moet loslaten.

174 Jezus, onze bestemming

En dan vaart mijn levensschip naar de grote stilte voor God,

tot voor zijn aangezicht! Geloof me: eens zult u voor Hem

staan! Met al uw schuld, met al uw nalatigheden voor de

levende, heilige God! Het zal ontzettend zijn, wanneer u

ontdekt: 'Mijn hele schuld en al mijn nalatigheden heb ik

meegenomen!'

Hebben wij vergeving van zonden nodig? Niets hebben

wij meer nodig dan vergeving van zonden, nog meer nodig

dan ons dagelijks brood!

2. Waar is zoiets dan?

Is zoiets dan mogelijk, dat er met je verleden afgerekend

wordt? En zo ja: waar dan? Ik heb zojuist dat verhaal van

mijn vader verteld. Ik kon mijn schuld nooit meer goedmaken.

Begrijpt u? Wij kunnen eigenlijk niets goedmaken van

onze schuld! De gevolgen voor God blijven. De rekening

wordt gepresenteerd! Er was een man die Judas heette, die

zijn Heer voor dertig zilverstukken had verraden. En dan

wordt hem plotseling duidelijk: 'Het was vals!' Hij gaatnaar

de mensen aan wie hij Hem heeft verraden, brengt het geld

terug en zegt: 'Ik heb onrecht gedaan. Neem het geld terug!

Ik wil het weer goedmaken!' Dan halen zij hun schouders

op en zeggen: 'Wat gaat ons dat aan? Dat is uw zaak!' U kunt

zich wenden tot wie u maar wilt, iedereen zal antwoorden:

'Dat is jouw zaak!'

Is het desondanks mogelijk dat schuld en nalatigheid uitgewist

en ongedaan gemaakt worden? Waar is zoiets dan?

Waar krijg je vergeving van zonden?

Beste vrienden, hierop antwoorden nu de mannen van

i o. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 175

de Bijbel in koor, in een jubelend koor, in een juichend koor.

Van het begin tot het eind, van het Oude tot het Nieuwe

Testament, is dit de melodie van de Bijbel: er is vergeving

van zonden!

Waar? Gaat u eens met me mee tot buiten de poorten

van Jeruzalem, naar de heuvel Golgota. Wij letten niet op

de mensenmenigte, niet op de beide misdadigers rechts en

links, niet op de Romeinse soldaten, maar op die man in

het midden, die daar aan het kruis hangt. Wie is die man

in het midden? Dat is er niet één van ons. Hij is eens voor

een mensenmenigte gaan staan en heeft gezegd: 'Wie kan

er één zonde van mij opnoemen?' En toen wist niemand er

ook maar één te noemen. Niemand van ons zou het riskeren

zo'n vraag te stellen. Daarna is hij in een proces verwikkeld

geraakt, waarbij Romeinse rechters en de Joodse Hoge Raad

hem verhoord hebben. En zij vonden niets tegen Hem. Hij

is niet iemand van ons. Hij heeft geen vergeving van zonden

nodig. En Hij hangt daar aan het kruis?! Wie is die man?

Hij is niet uit de mensenwereld komen opduiken, maar

Hij is uit die andere dimensie, uit de wereld van God, naar

ons toe gekomen. Ik heb het over Jezus, de Zoon van God.

En Die hangt aan het kruis? Waarom? Hoezo? Vrienden,

God is rechtvaardig: Hij moet de zonde straffen. En toen

heeft Hij onze zonde op zijn Zoon gelegd, op zijn eigen

Zoon, en de straf aan Hem, aan Jezus voltrokken! 'De straf

was op Hem, opdat wij vrede zouden hebben!' Dat is die

belangrijke boodschap van de Bijbel: het oordeel van God

ligt op deze Jezus, opdat wij vrede zouden hebben! Daar is

vergeving van zonden!

Waar kan ik mijn schuld kwijtraken? Waar krijg ik vrede

met God? Bij het kruis van Jezus! 'Het bloed van Jezus

176 Jezus, onze bestemming

Christus, de Zoon van God, reinigt ons van alle zonde!'

Laten wij dat vasthouden!

Er is een interessant boek verschenen van de Amerikaan

William L. Huil. Hij was de dominee die de massa-moordenaar

Adolf Eichmann tijdens zijn gevangenschap dertien

keer heeft bezocht en lange gesprekken met hem heeft gevoerd.

Die zijn laatste woorden hoorde, die hem tot aan de

galg begeleid heeft en erbij was toen zijn as in de Middellandse

Zee werd gestrooid. De inhoud van zijn gesprekken

met Eichmann heeft hij gepubliceerd onder de titel: 'Strijd

om een ziel'. Aan het begin van zijn boek vertelt hij: 'Het

ging mij erom die grote zondaar te redden, opdat hij niet

voor eeuwig verloren zou zijn. Het is schokkend hoe die

man, die van achter zijn bureau duizenden mensen heeft

laten vermoorden en afgrijselijk leed over de wereld heeft

gebracht, tot het laatste ogenblik zei: Ik heb niemand nodig,

die in mijn plaats sterft Ik heb geen vergeving van zonden

nodig. Ik wil die ook niet.'

Wilt u in de voetstappen van Eichmann treden en zo

sterven? Nee? Wanneer u dat niet wilt, dan moet u zich

van ganser harte bekeren tot Jezus, de Zoon van God, Die

als enige ter wereld onze zonden kan vergeven, omdat Hij

daarvoor is gestorven en daarvoor heeft betaald!

Toen dominee Huil met Eichmann sprak, gruwde hij er

bijna van om die man vergeving van zonden door Jezus'

bloed aan te bieden. Kon zelfs zo iemand vergeving van zonden

verkrijgen? Jazeker! Ja! 'Het bloed van Jezus Christus,

de Zoon van God, reinigt ons van alle zonde.' Maar ik moet

mijn zonde belijden, die aan Hem vertellen en dan opzien

naar het kruis.

De Bijbel gebruikt telkens nieuwe beelden om duidelijk

ï o. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 177

te maken hoe het komt dat de gekruisigde en verrezen Heer

Jezus - Jezus is immers niet in de dood gebleven, maar op

de derde dag opgestaan - zonden vergeeft

Zo wordt bijvoorbeeld het beeld van een borg gebruikt.

Iemand die borg staat, verplicht zich voor mij in te springen

wanneer ik niet betalen kan. Er moet iemand betalen!

Dat geldt altijd in het leven: er moet iemand betalen! En

door iedere zonde in ons leven ontstaat er een verplichting

tegenover God. De Bijbel zegt: 'De dood is het loon

van de zonde.' God eist onze dood, als betaling voor onze

zonde.

En nu komt Jezus en gaat voor onze zonde de dood in,

opdat wij het leven zouden hebben. Hij wordt onze borg

voor God. En nu liggen de zaken zo: óf u betaalt voor uw

zonde in de hel - óf u komt tot Jezus en zegt: 'Heer Jezus, ik

wil het grijpen, datU voormij hebt betaald!' Ernst Gottlieb

Woltersdorf zegt in een gedicht: 'Wat kan ik méér vertellen,

dan dat Hij tot ons kwam, Hij heeft mijn schuld gedragen,

de borg, die de rekening op zich nam.'

Of de Bijbel gebruikt het beeld van het losgeld. Een man

is in de machtvan de slavenhandelaars gekomen. Hij kan

zichzelf niet vrijkopen. En dan komt daar een vriendelijke

meneer op de slavenmarkt en ziet die slaaf. Zijn hart ontvlamt

voor hem en hij vraagt: 'Wat kost hij? Ik koop hem

vrij!' Vanaf welk ogenblik is de slaaf vrij? Vanaf het ogenblik

waarop de laatste cent is betaald. Jezus, de Heer, heeft voor

u op Golgota tot de laatste cent betaald! En nu mag u dat

aangrijpen en zeggen: 'Jezus, nu leg ik mijn zonde voor U

neer en geloof dat U mijn schuld betaald hebt' Jezus koopt

vrij! Jezus maakt slaven van de zonde vrij!

De Bijbel komt met telkens nieuwe beelden aandragen.

178 Jezus, onze bestemming

Zo gebruikt hij ook het beeld van de verzoening. De meest

primitieve heiden weet dat hij verzoening nodig heeft.

Daarom is er in alle religies een schare priesters die offers

brengt ter verzoening. God echter erkent slechts één enkel

verzoeningsoffer: 'Het Lam van God, dat de zonde der wereld

wegneemt!'Vele priesters hebben vele offers gebracht

Maar Jezus is zelfde Priester die met God verzoent! En Hij

is zelf het Offer dat met God verzoent! Hij alleen kan ons

met God verzoenen.

Nog een ander beeld uit de Bijbel is dat van het wassen.

De ene christen schrijft aan de ander: 'Hij heeft ons liefgehad

en onze zonden afgewassen met zijn bloed.' U kent dat

verhaal van de verloren zoon, die tenslotte in de grootste

smeerboel terechtkwam, bij de varkens. Hoevelen zijn er

niet zo bij de zwijnen beland! Daar kun je alleen maar van

zeggen: trieste zaak! Maar dan komt de verloren zoon tot

zichzelf- en rent zo, zoals hij is, naar huis, in de armen

van zijn vader. Hij is zich niet eerst gaan wassen, heeft niet

eerst een nieuw pak gekocht en zich nieuwe schoenen aangeschaft

Hij kwam zoals hij was. En toen heeft zijn vader

hem gereinigd en nieuwe kleren gegeven.

Er zijn veel mensen die denken dat ze eerst een goed

mens moeten worden om christen te kunnen zijn. Dat is

een fatale vergissing. Wij mogen, zo vuil en vies als we zijn,

tot Jezus komen. En hoe vuil en bezoedeld is ons leven niet!

Kom tot Jezus zoals u bent! Hij wast u schoon! Hij maakt

alles nieuw! 'Het bloed van Jezus Christus, de Zoon van

God, reinigt ons van alle zonde.' Zo getuigt ons de apostel

Johannes. En daarvan mogen ook wij getuigen!

Ik kan u n u niet al die beelden van de Bijbel noemen. Ik

zou me kunnen voorstellen dat u zelf begint de Bijbel te

ïo. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 179

lezen, zodat u die heerlijke boodschap van de vergeving van

zonden steeds beter leert kennen.

Hoe redden wij het in het leven, als schuld en nalatigheid

ons permanent vergezellen? Daar kom ik niet uit! Maar ik

kom er wel uit, als ik Jezus heb gevonden en door Hem

vergeving van zonden heb verkregen! Dan houdt die diepe

angst en wanhoop op. Jezelf uitleveren aan Jezus, dat is geen

akelige, verschrikkelijke aangelegenheid. Integendeel. U

zult uitgeleid worden, uit uw kelder van angst, naar de heldere

lentezonneschijn van de genade Gods. En dat wens ik

u van ganser harte toe!

Wij hebben dus vergeving van zonden nodig? Jazeker!

Waar krijgen wij die? Bij Jezus, de gekruisigde en verrezen

Heer!

3. Hoe kom ik zover?

Nu denkt wellicht - hopelijk - iemand: 'Maar dat is geweldig!

Dat moet iets heerlijks zijn, vergeving van zonden

te hebben ontvangen! Maar hoe kom ik zover? Geen dagblad

schrijft erover, geen moderne roman vertelt het, geen film

laat het zien. Hoe kom ik zover?' Ja, hoe kom ik zover?

Hier kan ook de één de ander maar moeilijk helpen. Ik

geloof dat er niets beters is dan dat u vandaag nog de stilte

opzoekt en Jezus aanroept. Hij is immers opgestaan uit de

dood. Hij leeft! In de Bijbel worden de mensen die tot geloof

gekomen zijn, zo aangeduid: 'allen, die de naam van

Jezus aanroepen'. Gaat u maar eenvoudig tot Hem en roep

Hem aan!

U weet dat aanroepen hetzelfde is als oproepen, opbellen?

U hebt een directe verbinding met Jezus - en misschien

18o Jezus, onze bestemming

hebt u daar nog nooit gebruik van gemaakt?! Erbarmelijk!

Bel Hem op! U behoeft helemaal niet veel nummers te kiezen.

Zeg alleen maar: 'Heer Jezus!' - en Hij is al aan de lijn.

Hij is er al! Dat is namelijk bidden.

En wat u dan moet zeggen? Alles, wat er op uw hart ligt!

Zeg: 'Jezus! Ikheb een verkeerde relatie met iemand. Ik kom

er alleen niet uit Ik weet dat het zonde is. Heer Jezus, help

mij!' - 'Jezus! In mijn zaak zit het mis. De belastingaangiften

zijn al jaren onjuist Ik weet ook niet hoe ik het anders

moet doen, omdat ik er anders uitvlieg. Jezus, help mij!'

- 'Jezus! Ik ben mijn vrouw ontrouw. Ik weet geen uitweg.

Jezus, help mij!' Begrijpt u, u mag datgene wat u aan geen

mens vertelt, aan de Heer Jezus toevertrouwen via de lijn

van het gebed. Hij luistert. Lucht uw hart eens! Dat werkt

bevrijdend. Vertel Hem al uw schuld.

Vraag Hem: 'Jezus, dominee Busch heeft gezegd, dat

door uw bloed alles goed wordt. Is dat waar?' Zeg het tegen

Hem. Bel hem vandaag nog op. Begin via de lijn die al zo

lang ongebruikt is met Jezus te spreken. Laat de lijn maar

roodgloeiend staan! U kunt met Hem spreken. Ga ook naar

andere mensen toe die 'de naam van Jezus aanroepen'!

'Jawel,' zegt u, 'dan heb ik Hem alles verteld, maar Hij

zegt niets terug!' Ho, ho, luister even! Nu wil ik u vertellen

via welke lijn Hij tot u spreekt. U moet het Nieuwe

Testament nemen. Het Oude Testament komt later. Maar

daar moet u niet mee beginnen, dat is aanvankelijk nog te

moeilijk. Begin in het Nieuwe Testament met het Johannes-

evangelie en daarna leest u het evangelie van Lucas.

Begin nu eens net zo te lezen als u een reportage in een

geïllustreerd tijdschrift leest En dan zult u weldra bemerken:

Hij spreekt! Hierin onderscheidt zich de Bijbel van al

ïo. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 181

die andere boeken, dat via die lijn de nu levende Heer met

mij spreekt

Iemand zei eens tegen mij: 'Als ik God wil horen, dan ga

ik naar het bos.' Toen antwoordde ik hem: 'Dat is onzin! Als

ik naar het bos ga, dan hoor ik de bomen ruisen, de vogels

zingen en de beekjes klateren. Dat is prachtig. Maar of mijn

zonden vergeven zijn en hoe ik een nieuw hart krijg en of

God mij genadig is, dat vertelt het bos mij niet Dat zegt

God mij alleen door de Bijbel/

Hou eens iedere dag een kwartier stille tijd. Dan roept

u de Heer Jezus aan en vertelt Hem alles: 'Heer, ik moet

vandaag zulk belangrijk werk doen. Ik kom er alleen niet

uit.' Vertel Hem alles! En sla dan het Nieuwe Testament

eens op en lees een half hoofdstuk. 'Heer Jezus! Spreekt U

nu maar!' En opeens is daar een woord van God voor u. U

merkt: 'Dat zegt Hij tegen mij.' Onderstreep die woorden.

Het beste is er de datum naast te schrijven.

Ik kwam als jongeman eens in een huis. Daar lag een

Bijbel op de piano. Toen ik die pakte, constateerde ik dat

er veel plaatsen met rood en groen aangestreept waren en

dat er data naast geschreven waren. Toen vroeg ik - het was

een groot gezin: 'Van wie is deze Bijbel?' 'Die is van onze

Emmi.' Ik keek Emmi eens aan - en trouwde met haar. Zo'n

meisje wilde ik hebben, dat begrepen had dat Jezus via die

lijn tot ons spreekt en niet via andere kanalen.

Wanneer de mensen bekvechten over de Bijbel, dan

word ik daar akelig van. Zij zeggen: 'De Bijbel is ook maar

door mensen geschreven' - en dergelijke onzin. Dat hangt

me de keel uit!

Ik was tijdens de Eerste Wereldoorlog een tijdlang telefonist

In die tijd hadden wij nog geen draadloze telegrafie.

i82 Jezus, onze bestemming

Wij hadden kleine apparaatjes, waar draden op aangesloten

werden. Op een dag moest ik naar een observatiepost die

op een heuvel lag. Er was nog niets voor elkaar en ik lag

in het gras en probeerde de leiding naar de batterij aan te

leggen. En opeens komt daar zo'n lichtgewonde infanterist

over de heuvel aan. Ik roep: 'Kerel, plat op de grond!

Ze hebben ons ontdekt! Zo dadelijk worden we nog onder

vuur genomen!' Hij gooit zich plat op de grond, komt naar

me toe gekropen en zegt: 'Mooi dat ik een schotwond heb

opgelopen. Ik mag naar huis. Hé, jij hebt daar ook een oud

apparaat!' 'Ja/ mompel ik, 'een oud model.' 'En de klemmen

zitten heel losjes!' 'Ja/ bevestig ik, 'de klemmen zitten

heel losjes.' 'En er is een stuk af!' zegt hij. Dat is voor mij de

druppel die de emmer doet overlopen: 'Zo, en nou moetje

eens je mond houden. Ik heb geen tijd om lang jouw kritiek

aan te horen! Ik moet horen of ik verbinding heb!' En net

zo vergaat het mij met de Bijbel. Ik wil de stem van Jezus

horen - en dan komen er van die mensen die zeggen: 'De

Bijbel is ook maar door mensen geschreven!' Daarop kan ik

alleen maar antwoorden: 'Ach, hou toch je mond! Ik hoor

hier de stem van Jezus!'

Laat u niets wijs maken! Hij spreekt via die verbinding!

En zoek gemeenschap met mensen die dezelfde weg willen

gaan! Wanneer ik in mijn gesprekken zoiets zeg, dan

antwoorden de mensen altijd weer: 'Ach, dat is iets voor

de oudjes. In de kerk zitten toch alleen maar oude mensen.'

En daarom ben ik blij dat ik al meer dan dertig jaar jeugdpredikantben

en datik veel jongeren heb leren kennen, die

u kunnen bevestigen wat ik gezegd heb, dat er vergeving

van zonden bestaat, datje met Jezus kunt spreken, en dat

Hij antwoordt. Zoek de gemeenschap met mensen die ook

lo. ... als schuld en nalatigheid ons vergezellen? 183

allerlei dingen met Jezus hebben beleefd. Ja, je kunt mensen

vinden die ook met Jezus de weg naar de eeuwigheid

willen gaan.

En nu staat Jezus voor u en zegt: 'Komt allen tot Mij, die

vermoeid en belast zijt, omdat schuld en nalatigheid jullie

permanent vergezellen. Ik zal je verkwikken! Ik kan jullie

vergeving van zonden schenken!'

11

Hoe redden wij het in het leven,

als anderen op onze zenuwen

werken?

...ah anderen op onze zenuwen werken? Er is altijd wel

iemand die op uw zenuwen werkt - of niet? Ik durf het

zelfs zo te zeggen: Laat iemand zich melden die niemand

heeft die op zijn zenuwen werkt. Waarschijnlijk meldt

zich niemand! Dat anderen op onze zenuwen werken, dat

is niet als, maar dat is de normale situatie. Heb ik gelijk?

O ja, wij werken allemaal vreselijk op eikaars zenuwen.

Niet iedereen natuurlijk. Mijn vrouw bijvoorbeeld werkt

niet op mijn zenuwen. Maar er zijn anderen die rijkelijk op

mijn zenuwen werken. Bij u ook? Vast wel! En zo irriteren

wij elkaar. In de gezinnen, in de huizen met onze buren,

in de bedrijven - en zelfs in christelijke kring werkt men

voortdurend op eikaars zenuwen. De wereld kraakt in het

verborgene van mensen die op eikaars zenuwen werken.

Er zijn veel mensen die zouden kunnen zeggen: 'Ik zou

het zo goed hebben, als die of die er maar niet was!' Dan is

de ander niet alleen een doorn in je oog, maar een doorn

in je leven. En daar moeten we het eens over hebben: Hoe

redden wij het in het leven, als anderen op onze zenuwen

werken?

Ik moet het geheel in een groter kader plaatsen. Het kan

zijn dat iemand wat kucht - maar in werkelijkheid een ernstige

longaandoening heeft Dan helpen geen hoesttabletii.

...als anderen op onze zenuwen werken? 185

ten. Daar moet een grondiger diagnose en een andere therapie

aan te pas komen! U begrijpt de overeenkomst Dat wij

op eikaars zenuwen werken, is slechts een aanwijzing dat

het menselijk lichaam ziek is. Dat wij op eikaars zenuwen

werken, heeft diepere oorzaken dan alleen dat bijvoorbeeld

de buurvrouw wat onaardig is. En daarom moet ik deze zaak

nu in een heel groot kader plaatsen. Ik wil u aantonen dat

de onderlinge irritatie een symptoom is van de ziekte van

de mensheid.

1. De wereld waarin wij leven

Ik ontleen mijn wereldbeschouwing aan de Bijbel. En

dat is volgens mij de enig mogelijke. Alle andere zijn over

twintig jaar toch al weer achterhaald.

En de Bijbel zegt: 'Toen God de wereld geschapen had,

was die volmaakt.' Toen werkte Adam niet op Eva's zenuwen

en Eva niet op Adams zenuwen. Toen was er volledige

harmonie. En vooral, de levende God werkte niet op de

zenuwen van de mensen, en de mensen niet op Gods zenuwen.

Toen behoorde alles bij elkaar: God en de mensen

en de mensen onderling. Toen bestonden er geen gebroken

relaties.

En nu vertelt de Bijbel dat er in het begin van de menselijke

geschiedenis een oercatastrofe heeft: plaatsgevonden.

Wij noemen dat de zondeval. Er wordt verteld dat de mens

in verzoeking werd gebracht. Hij mocht van één bepaalde

boom niet eten. Dat had God hem verboden. Maar het intrigeert

hem - hij kan kiezen - en hij kiest het kwade, de

ongehoorzaamheid. Hij neemt van de verboden vrucht En

op dat ogenblik, waarop de zondeval plaatsvindt, valt alles

i86 Jezus, onze bestemming

uiteen. Dan komt er scheiding tussen God en de mensen.

God verjaagt de mens uit het paradijs en stelt een cherub

voor de toegangspoort. Sindsdien zijn wij gescheiden van

God. Sindsdien werkt God op onze zenuwen. Begint u maar

eens met mensen over God te praten. Dan worden ze nerveus:

'Hou daar toch mee op! Je weet immers niet of Hij wel

bestaat!' Tussen God en ons ligt een ontzettende kloof.

En op datzelfde ogenblik- daar in de hof- raken ook de

mensen van elkaar verwijderd. Dat wordt reeds duidelijk

bij de kinderen van Adam en Eva. Daar ligt het begin, dat

mensen op eikaars zenuwen werken.

Daar zijn twee broers. Ja, het komt voor dat juist broers

en zusters elkaar vreselijk op de zenuwen werken. Zij zijn

erg verschillend, Kaïn en Abel. Je kunt, nauwkeurig beschouwd,

misschien niet helemaal zeggen waar het hem

nou precies in zit Op een dag is Kaïn, de landbouwer, met

zijn houweel op het veld bezig. Dan komt Abel eraan. Ik kan

mij voorstellen dat Kaïns hart omdraait in zijn lijf: 'Laat die

brave gluiperd toch ophoepelen! Ik kan hem niet luchten

of zien!' En dan komt Abel zelfs naar hem toe en zegt iets.

Dan neemt Kam zijn houweel en hakt er eenvoudig op los,

op dat gehate gezicht - en komt pas tot zichzelf, wanneer

zijn broer dood voor hem ligt.

Vrienden, wij zijn allemaal nette mensen, en daarom

gaan wij elkaar niet met houwelen te lijf. Maar als u de krant

leest dan ziet u dat het ook nu nog gebeurt En wanneer ik

aan die grote moordprocessen uit het Derde Rijk denk, is

dat in wezen immers allemaal dezelfde Kaïns-mentaliteit:

'Ik haat de mensen!' En zo worden er honderdduizenden

ter dood gebracht! Kaïn komt pas tot zichzelf wanneer Abel

dood voor hem ligt. Hij schrikt een beetje. Maar dan maakt

il. ... als anderen op onze zenuwen werken? 187

hij een gat, rolt het lijk erin en dekt het toe met aarde. Hij

kijkt om zich heen en constateert: 'Er was niemand in de

buurt, niemand heeft het gezien!' Wij menen altijd dat wat

niemand gezien heeft, niet gebeurd is. Wat denkt u, hoeveel

duistere zaken dragen de mensen met zich mee! Kaïn

smeert 'm. Het is hem te heet onder de voeten geworden.

Opeens wordt er geroepen: 'Kaïn!' 'Hé, wie kan daar nou

roepen?' 'Kaïn!' En dan lopen de koude rillingen over zijn

rug. Hij weet opeens wie er geroepen heeft: de levende God!

Hij was erbij! Hij was de stille toeschouwer! 'Kaïn!!! Waar

is je broer Abel?' Kaïn wil zich nog verdedigen: 'Ik ben toch

het kindermeisje van mijn broer Abel niet! Ben ik mijns

broeders hoeder?' 'Kaïn/ zegt God, 'het bloed van je broer

roept tot Mij van de aardbodem.'

Dit verhaal maakt het duidelijk: sedert de zondeval is er

verwijdering gekomen. De mensen zijn van elkaar verwijderd

geraakt Wij werken op eikaars zenuwen. En God en

de mens zijn van elkaar verwijderd. God werkt op Kaïns

zenuwen - zoals Hij velen van u op de zenuwen werkt Maar

wij komen niet van onze naaste af- en wij komen niet van

God af! Dat is de wereld waarin wij leven!

2. Praten helpt niet

Ja, daar helpt geen praten tegen. Praten over 'de goede

God' helpt hier niet Tussen God en ons staat een muur,

ligt een kloof. In de oorlog, toen half Essen en ook mijn

eigen huis in brand stond, kwam er een vrouw naar mij

toerennen en schreeuwde tegen mij: 'Hoe kan uw God dit

toelaten!?' Toen antwoordde ik haar: 'God kan dit toelaten.

Is God misschien uw vijand?' Sinds de zondeval is er

188 Jezus, onze bestemming

verwijdering tussen God en de mens! Wij zijn geen goede

vrienden meer met God en geen goede vrienden meer met

de mensen. En dat is de diepe oorzaak waarom de mensen

op onze zenuwen werken. Als u een buurvrouw hebt die

op uw zenuwen werkt, dan komt dat door de zondeval - en

door het feit dat wij gevallen mensen zijn en gescheiden van

God. Daar helpt geen praten tegen!

Ik was onlangs aan de Zwitserse grens. In het grenskantoortje

hing een aardige affiche. Daar stond op: 'Met elkaar

gaat het beter!' Toen moest ik denken: 'Duidelijke zaak!

Maar die affiche helpt mij geen steek, als iemand op mijn

zenuwen werkt!' Op een andere affiche zag ik: 'Wees lief

voor elkaar!' De Amerikanen hangen op iedere hoek van de

straat een aanplakbilj et waarop staat: 'Keep smiling!' - 'Blij f

glimlachen!' Maar dat maakt de zaak in wezen niets beter!

Heb ik gelijk? Nee: praten helpt niet!

Ik weet nog hoe ik, als jong theoloog, eens in een gezin

kwam waarin ze allemaal met elkaar overhoop lagen. Al

hun familieleden woonden in diezelfde plaats en het was

één en al ruzie. In mijn grote enthousiasme bracht ik hen

op een avond allemaal bij elkaar en probeerde hen met elkaar

te verzoenen. En toen heb ik gepraat en gepraat, tot

ik er doodmoe van was. 's Avonds om elf uur hadden zij

vrede gesloten en gaven elkaar de hand. Ik was intens blij

en zei tegen mezelf: 'Jij zult nog eens een prima dominee

worden, je bent tenminste goed begonnen.' Dankbaar ging

ik naar huis en sliep heerlijk. De volgende morgen trof ik

een jonge vrouw, één van hen die zich met elkaar verzoend

hadden en zei: 'Dat was fijn gisteravond, of niet!' 'Fijn?' antwoordde

ze. 'Weet u dan niet wat er gebeurd is?' Ik vroeg:

'Wat dan?' - en trok wit weg. Toen bleek dat ze op weg

ii. ... als anderen op onze zenuwen werken? 189

naar huis allemaal weer van voren af aan waren begonnen

met hun geruzie. En daarna was het erger dan tevoren! U

lacht erom? Ik heb niet gelachen. Ik merkte opeens dat het

bittere ernst is met de zondeval, dat onze relatie met God

en de naaste gebroken is en dat het niets helpt, al praatje

als Brugman.

Dikwijls schrijven mensen mij: 'Beste dominee, ik heb

daar en daar familieleden die met elkaar in onmin leven.

Kunt u er niet eens heengaan?' Dat weiger ik altijd, omdat

ik weet dat het niet helpt hen toe te spreken. Maar denkt u

nu eens aan de mensen die op uw zenuwen werken. Ik zou

lang met ü kunnen praten - maar het zou niet helpen. Dat

is het afschuwelijke. Natuurlijk is het belachelijk, als je ziet

hoe het er soms aan toegaat. Ik zal u een klein voorbeeld

geven.

Ik ben in een gezin. En dan komt daar zoonlief van zeventien

binnen: slungelachtig, oude spijkerbroek aan, lang

haar. Ik merk dat zijn vader op z'n achterste benen staat.

'Kijk dat nou!' zegt hij. 'Moet u dat nou zien!' Die vader is

een hardwerkende, correct geklede ambtenaar. U kunt zich

voorstellen, hoe het hart in zijn lijf omdraait, als hij zijn

zoon zo ziet Of daar is die lieve, christelijke moeder, alleen

een beetje wettisch. Haar dochter dirkt zich nogal op. Moeder:

'Ze werkt op mijn zenuwen!' Haar dochter: 'Zij werkt

op mijn zenuwen!' Is het niet overal hetzelfde? Ik ontmoet

een man, die gescheiden leeft van zijn vrouw en tegen wie ik

zeg: 'Weetudathetverkeerdis!' Hij antwoordt: 'Dominee,

hou daar alstublieft over op! De manier waarop mijn vrouw

haar soep opslurpt werkt al op mijn zenuwen!'

U vindt dat belachelijk? Ik vind het ontzettend! U zegt:

'Dat zijn kleinigheden!' Kleinigheden? Het zijn dingen die

190 Jezus, onze bestemming

erop wijzen dat de wereld bij de zondeval uit de hand van

God gevallen is en dat wij leven in een gevallen wereld - als

mensen zonder God!

Het op-je-zenuwen-werken kan ook heel ernstige vormen

aannemen. Ik ken in Essen een jong meisje dat multiple-

sclerose heeft en helemaal verlamd is door die verschrikkelijke

ziekte. Ze woont in een klein huis. Naast haar

woont een dwaze kerel, die graag 's avonds van half acht

tot elf uur televisie kijkt en het geluid altijd keihard zet.

Dat arme zieke kind moet door die dunne muur, avond aan

avond, uur na uur alles mee aanhoren. Ze heeft die man

gevraagd: 'Zetu toch alstublieft het geluid wat zachter!' En

dan draait die vent het geluid nog harder. Stel u dat eens

voor: jaar in jaar uit, avond aan avond, uur na uur gaat dat

zo door. Beesten zijn we, pestkoppen, krengen! Kunt u zich

voorstellen dat die man op dat meisje haar zenuwen werkt?

En datmeisje werkt natuurlijk op die man z'n zenuwen. Een

stille strij d door de muur heen, die het leven onuitsprekelijk

moeilijk maakt!

Toen ik een jong predikant was, had ik honderdvijftig

catechisanten. En ik begon hen allemaal te bezoeken. Zij

woonden in rijtjeshuizen. In het eerste huis dat ik bezocht

was onenigheid, in het tweede was onenigheid, in het derde

was onenigheid en ga zo maar door. Op een dag vraag ik

tijdens de catechisatie of degenen willen opstaan, bij wie er

thuis geen onenigheid is. Dan staan er drie of vier op. 'Hé,'

zeg ik, 'is er bij alle anderen herrie?' 'Ja!' Ik vraag aan die

paar lui, bij wie geen onenigheid is: 'Waarom is er bij jullie

geen herrie en lawaai?' En zij antwoorden: 'Wij wonen in

een vrijstaand huis!'

Zo is de situatie. En dan moeten wij het maar zien te redil.

... als anderen op onze zenuwen werken? 191

den, dan moeten wij maar vrolijk zijn, dan moeten wij het

maar kunnen bolwerken, terwijl er voortdurend aan onze

zenuwen getrokken wordt! Als er iets op onze tenen valt,

doet dat zeer. Maar als anderen voortdurend op onze zenuwen

werken, is dat niet om uit te houden.

3. God grijpt in!

Als ik niets anders te zeggen had dan wat ik tot nu toe

gezegd heb, dan zou ik niet eens begonnen zijn. Maar ik

heb een buitengewoon belangrijke boodschap, een revolutionaire

boodschap: In dat hele gedoe van elkaar-op-dezenuwen-

werken grijpt de levende God in. Zo groot is zijn

barmhartigheid. Heel deze droevige wereld staat God voor

ogen - en God grijpt in!

En Hij grijpt in op een wonderbaarlijke manier. Dat is

de adembenemende boodschap van de Bijbel. Hij haalt de

muur neer, die er tussen Hem en ons is, en komt tot ons

in zijn Zoon Jezus! En wanneer mensen in onze tijd het

evangelie als onbelangrijk terzijde schuiven, dan pleit dat

niet tegen het evangelie van Jezus, maar dan getuigt het van

de dwaasheid van onze tijd, omdat Jezus onze enige kans

is! Wat voor belangrijker dingen moeten er nog gebeuren,

dan dit, dat God de muur neerhaalt die zich tussen Hem en

ons bevindt en dat Hij ons zijn Zoon geeft- midden in ons

overhoop-liggen-met-God, in ons op-elkaars-zenuwenwerken,

in onze onenigheden? En wanneer de Zoon van

God, Jezus de Heer, komt, dan verandert de hele situatie!

a) Jezus schenkt vrede met God

En nu wil ik u graag aantonen dat in Jezus alles beslo192

Jezus, onze bestemming

ten ligt. Jezus had geen onenigheid met God. Jezus is de

Zoon van God. Pas zei er iemand tegen me: 'Jezus was een

mens als wij, hoogstens de stichter van een religie.' Toen

antwoordde ik:'Dan bedoelt u blijkbaar iemand anders dan

ik. Ik heb het over Hem die gezegd heeft: Ik ben van boven,

gij zijt van beneden.' Ja, over Hem heb ik het, over de Zoon

van de levende God, die een wonder is, die de totaal Andere

is, die de entree van God is in deze verloren en vervloekte

wereld. Hij heeft geen onenigheid met God. En geen mens

heeft op zijn zenuwen gewerkt, zelfs Judas niet, die Hem

heeft verraden. Als iemand mij verraadt, dan blijf ik mijn

zenuwen niet de baas. Maar Jezus heeft Judas liefgehad tot

het laatst toe! U moet de geschiedenis van Jezus eens van

die kant bekijken: Jezus, de man die van niemand zenuwachtig

werd!

Dan is daar dat wonderbaarlijke verhaal van de avond

voor zijn sterven, als Hij met zijn discipelen de maaltijd

gebruikt. In het Oosten zit men niet op stoelen, maar legt

men rondom de tafel brede kussens, waarop men aanligt.

Ik kan mij niet goed indenken hoe de mensen zo konden

eten; in elk geval zouden wij niet liggend met mes en vork

kunnen eten. Maar zij aten op die manier. Van tevoren deed

men zijn sandalen uit. Het was de gewoonte dat eerst de

voeten gereinigd werden van het stof van de straat. De discipelen

hadden die dag een grote tocht met Jezus gemaakt.

Nu waren ze moe, deden hun sandalen uit en vlijden zich

neer op de kussens. En ik kan mij voorstellen hoe Petrus Johannes

aankijkt en als het ware met zijn ogen zegt: 'Eén zal

er water en een spons moeten halen en de anderen de voeten

wassen. Dat kun jij wel eens doen, jij bent de jongste!

Het werkt op mijn zenuwen dat jij altijd probeert eronder

il. ... als anderen op onze zenuwen werken? 193

uit te komen, Johannes!' Maar Johannes haalt zijn schouders

op en denkt: 'Die Petrus, daar krijg ik het van op mijn

zenuwen, altijd moet hij mij hebben omdat ik de jongste

ben. Jakobus kan ook wel eens water en een spons halen,

om onze voeten te wassen!' En Jakobus denkt: 'Waarom

ik? Ik behoor tot de lievelingsdiscipelen. Laat Matteüs het

maar doen!' Op dat ogenblik raken ze allemaal wat geïrriteerd,

omdat iedereen probeert eronder uit te komen.

En dan staat Jezus op. De discipelen schrikken: 'Hij zal

toch niet!' Jazeker, Hij doet het. Hij komt binnen met het

schort van de huisknecht en met de waskom en de spons

- en wast ieders voeten. Ook die van Judas! Ook die van

Petrus! Ook die van Johannes! Ook die van Jakobus! Ook

die van Matteüs! Bijna had ik gezegd: ook die van mij! Zo

is Jezus, in Wie alles besloten ligt. God is in Hem, en Hij

heeft de anderen lief. Ik moet u Jezus tonen, hoe Hij aan

het kruis hangt! Ik zou willen dat ik u ertoe kon bewegen

met mij op de heuvel voor de poorten van Jeruzalem te

gaan staan, waar de volksmassa joelt, waar de Romeinse

soldaten staan met hun speren, waar boven al die hoofden

drie kruisen uitsteken. Die man in het midden, die bedoel

ik. Die met die doornenkroon, die wil ik u graag voor ogen

stellen. Beste vrienden, Hij sterft voor u, om u uit uw ellendige

situatie te halen - dat u op andermans zenuwen

werkt, dat u op uw eigen zenuwen werkt, en dat anderen

op uw zenuwen werken - om u daaruit te halen en u met

God te verzoenen.

Als u wilt dat alles wat er tussen God en u is uit de weg

geruimd wordt, kom dan bij het kruis van Jezus. Die Jezus,

die voor u stierf, die voor u is opgestaan uit de dood,

is Gods vredesaanbod. Gooi al uw twijfels - en die hebt u

194 Jezus, onze bestemming

een heleboel - overboord! En werp u dan in de armen van

Jezus! Gooi uw oude banden en al uw schuld voor Jezus

voeten neer! Dat kunt u, als u omhoog kijkt naar het kruis

van Jezus. Geef Hem uw hand en zeg: 'U wil ik toebehoren!'

Op datzelfde ogenblik hebt u de stap gedaan naar vrede met

God. Paulus zegt in de brief aan de Romeinen: 'Wij dan,

gerechtvaardigd voor God door het geloof in Christus Jezus,

hebben vrede met God.' Jezus is Gods vredesaanbod.

Neem het aan! Het ergste is nog dat er veel mensen zijn, die

er wel van gehoord hebben en toch nooit in die toestand

van vrede met God gekomen zijn. Dat is verschrikkelijk.

Ik zou wel willen vechten voor die levens. Ik zou wel willen

vechten om hun zielen, opdat zij dit vredesaanbod van

God aannemen!

Ik had vandaag een gesprek met een paar journalisten.

We spraken over wat je vandaag de dag eigenlijk nog serieus

zou kunnen nemen. Toen zei ik: 'Ik zal u eerlijk bekennen:

na twee oorlogen en het Nazi-rijk te hebben meegemaakt,

zou ik niet weten wat ik nog serieus zou moeten nemen.

De uitspraken die politici en wereldprofeten mij voorschotelen,

die neemt u zelf niet serieus en ik evenmin. Ik zou

niet weten wat ter wereld ik verder nog serieus zou kunnen

nemen, behalve het vredesaanbod van God in Jezus!'

Dat kan ik serieus nemen. Dat is het enige wat nog serieus

te nemen is, maar dat is dan ook de moeite waard. En als

jongeren en ouderen hier zeggen: 'Wij kunnen niets meer

serieus nemen!' dan is het evangelie precies voor u: in Jezus

heeft God u hoogst serieus genomen. Neem nu het vredesaanbod

in Jezus ook serieus!

Jezus brengt God en ons weer bij elkaar. De ellende is dat

u wellicht 'christelijk' bent en 'uw kerkelijke bijdrage nog

il. ... als anderen op onze zenuwen werken? 195

betaalt' - maar geen vrede met God hebt! Ik zeg u: voor u

is Jezus gestorven en heeft al uw schuld op Zich genomen,

opdat u nu komt, u voor Hem neerwerpt en kunt zeggen:

'Heer, hier komt een verloren zondaar. Ik geloof nu in U.

Ik neem U aan!' - en daardoor het leven en de vrede met

God binnengaat!

b) Jezus schenkt vrede met de naaste

Waar Jezus zijn intrede doet, daar krijgen mensen niet

alleen vrede met God, maar ook vrede met hun naaste. Dan

komt er ook een eind aan het elkaar-op-de-zenuwen-werken.

Er zijn onder u geweldige christelijke mensen, maar zolang

anderen nog op uw zenuwen werken, klopt er iets niet!

Is dat duidelijk? En als u zegt: 'U moest mijn buurvrouw

eens kennen, dat wijf!' dan antwoord ik u: 'Zolang u haar

nkt liefhebt, zolang is er bij u iets niet in orde. Want als Jezus

in ons leven komt, is het uit met onze zwakke zenuwen

waar anderen steeds op werken!'

Waar Jezus zijn intrede doet, daar schenkt Hij vrede met

God en vrede met degene die op mijn zenuwen werkt En

als er mensen zij n die op uw zenuwen werken, dan moet u

Jezus hebben! Verder baat er niets! Uw zenuwen gaan kapot

aan het soort situaties dat ik u heb geschetst. Jezus moet u

vrede met God schenken en uw innerlijk in bezit krijgen

- en dan gaat het ook goed in uw omgang met anderen.

Ik heb een vriend die mij zeer dierbaar is. Hij heeft een

aardig huis, maar een lastige huisbaas die erg op geld uit

is. Kort geleden schreef die huisbaas hem een boze brief:

'Dat hebt u te doen! En dat! En dat hebt u te betalen!' Mijn

vriend vertelde: 'Ik sprong uit mijn vel. Ik ging aan mijn

196 Jezus, onze bestemming

bureau zitten om hem terug te schrijven. En opeens kwam

het beeld van Jezus mij voor de geest, die voor mij gestorven

is - en ook voor die huisbaas. En toen kon ik het niet

meer. En toen ben ik naar hem toegestapt en heb gezegd:

Hoort u eens, is dit werkelijk de manier om met elkaar te

spreken? Wij zijn toch allebei verstandige mensen! Zullen

we niet eens rustig met elkaar overleggen? Ik mag u

werkelijk graag! Het is echt niet nodig dat u mij op die

manier aanspreekt' En toen had hij hem zo voor zich gewonnen,

dat er geen ruzie kwam, maar dat ze nu eigenlijk

heel goede vrienden zijn, die lastige huisbaas en die volgeling

van Jezus.

Mag ik nog een aardig verhaal vertellen? Luistert u maar.

Ik ken een man - Dapozzo heet hij. Hij is een Franse evangelist

Van het concentratiekamp heeft hij een verbrijzelde

arm overgehouden. En hij vertelde mij een verhaal dat ik

nooit heb kunnen vergeten: 'In het KZ (concentratiekamp)

werd ik eens rond het middaguur ontboden bij de leider

van het kamp. Ik werd een kamer binnengebracht, waar de

tafel gedekt stond. Maar er was slechts voor één persoon

gedekt. En daar kwam die leider van het kamp binnen. Ik

rammelde van de honger.

Die leider van het kamp gaat zitten en krijgt een fantastische

maaltijd geserveerd, de ene gang na de andere.

En ik moet stokstijf blijven staan en toekijken. Hij laat mij

merken hoe het hem smaakt - en ik verga van de honger.

Maar dat is het ergste nog niet. Tenslotte laat hij koffie

brengen. Daarbij legt hij een pakje op tafel en zegt: "Kijk

eens, dat heeft uw vrouw u uit Parijs gestuurd: koekjes!"

Ik wist hoe weinig er te eten was en hoe mijn vrouw had

moeten sparen om die koekjes te kunnen maken. En daar

il. ...als anderen op onze zenuwen werken? 197

begint me die man ze één voor één op te eten. Ik vraag hem:

"Geeft u mij er in elk geval één. Ik zal het niet opeten, maar

wil het graag als aandenken aan mijn vrouw hebben." En

lachend eet hij ook het laatste koekje op.' Dat was het moment

waarop het op-j e-zenuwen-werken z'n hoogtepunt

bereikt, waarop je gaat haten! En Dapozzo ging verder: 'Op

dat ogenblik werd mij duidelijk wat het zeggen wil: De

liefde Gods is uitgestort in onze harten. Ik kon die man

liefhebben. Ik dacht: Arme kerel! Jij hebt geen mens die

jou liefheeft. Slechts haat omringt je. Wat heb ik het goed

als kind van God!'

Begrijpt u het: hij kon hem omhullen met medelijden

en erbarmen. De man werkte niet meer op zijn zenuwen.

Toen sprong de man op - hij merkte het kennelijk - en rende

naar buiten. Dapozzo heeft hem na de oorlog opgezocht De

man werd bleek: 'U wilt wraak nemen!' 'Ja,' zegt Dapozzo,

'ik wil me wreken. Ik wil graag een kopje koffie bij u drinken.

En in de auto heb ik een taart staan die ik voor u heb

meegebracht. We gaan samen eten en drinken!' En die man

komt tot de schokkende ontdekking dat iemand die onder

de heerschappij van Jezus gekomen is, niet meer hoeft te

haten, dat hij bevrijd is van het op-je-zenuwen-werken,

omdat de liefde Gods in zijn hart is uitgestort.

Ik ben een oude grote-stads-dominee en heb zo vaak horen

jammeren: 'Ik ben zo eenzaam. Niemand schenkt mij

liefde.' Ik kan dat gewoon niet meer horen. Ik zou willen

zeggen: 'En jij? Waar is de mens die opstaat en zegt: Van

hem (of haar) heb ik liefde ontvangen? Ik vind het een grote

stommiteit - excuseert u mij dat ik me zo uitdruk, maar ik

kom uit het Ruhrgebied en daar nemen we wel eens grote

woorden in de mond - als mensen voortdurend zitten te

198 Jezus, onze bestemming

jammeren: 'Er is geen liefde in de wereld.' En zelf zijn ze

ijspegels!

Toen ik tot die ontdekking kwam, dacht ik: Ik wil ook

liefde gaan betonen. En toen merkte ik dat we dat helemaal

niet kunnen. Ons hart is verbazend egoïstisch. Ja, er zijn

wel mensen die je kunt liefhebben, omdat je ze sympathiek

vindt Maar zij die op je zenuwen werken?

Ik herinner mij een gesprek met een communistische arbeider,

die zei: 'Wij hebben gedemonstreerd voor de koelies

in Sjanghai!' Daarop antwoordde ik hem: 'Dat is geweldig!

Maar hoe staat het met uw buurman?' Toen barstte hij los?

'Als ik die tegenkom, dan grijp ik hem bij z'n keel!' Begrijpt

u: 'Heb degenen lief die ver weg zijn' - dat is nog niet zo

moeilijk, maar 'Heb uw naaste lief - dan worden de zaken

gecompliceerd.

Ik geloof dat de wereld pas anders wordt, als ik mijn naaste

kan liefhebben, ook als hij een moeilijk mens is, ook als

hij gevaarlijk is, ook als hij kwaad in de zin heeft Dat kan

niemand uit zichzelf. Dat is een geschenk van God. Eenvoudig

is het niet Ik heb het zelf ervaren. Als Jezus in ons

leven komt en ons vrede met God schenkt en ons ook vrede

met onze naaste schenkt, dan is dat erg pijnlijk, omdat Hij

ons laat zien dat wij anderen soms veel meer irriteren dan

zij ons, dat wij voor anderen veel moeilijker te verdragen

zijn. Sinds ik Jezus ken, laat Hij mij zien hoe ik schuldig sta

tegenover de ander. En dan wordt het steeds belangrijker

voor je, dat de Heiland aan het kruis gestorven is en vergeving

van zonden schenkt

Jezus brengt de grootste revolutie in de wereld teweeg,

maar Hij moet aanvaard worden! En daarom zou ik u willen

verzoeken dit niet alleen maar aan te horen, maar zelf ernst

il. ... als anderen op onze zenuwen werken? 199

te maken met Jezus. Ik zou wensen dat u kon zeggen: 'Ik heb

Jezus gevonden! En Hij heeft mij gevonden!'

12

Het moet allemaal anders,

maar hoe?

In mijn jeugd werden er geestdriftig novelles gelezen

van de schrijver Max Eyth, die nu vergeten is. Hij was

eigenlijk ingenieur en ontleende zijn stof vooral aan de

beginperiode van het tijdperk van de techniek. Eén van

die novellen had als titel: Beroepstragiek. Daarin schildert

hij een jong ingenieur, die op een dag door merkwaardige

omstandigheden een bijzonder grote opdracht krijgt. Hij

moet een brug bouwen over een rivier, die eigenlijk meer

een zeearm is. Het is een zeer moeilijke opdracht, omdat

eb en vloed steeds op de brug inwerken. En men had aan

het begin van het technische tijdperk immers nog niet de

middelen van onze tijd. De jongeman bouwt dus die reusachtige

brug. Als die gereedgekomen is, is er groot feest ter

gelegenheid van de ingebruikneming- met muziek, vlaggen

en verslaggevers. Vooraanstaande figuren rijden per

trein over de brug. De jongeman staat in het middelpunt

van de belangstelling. Alle kranten vermelden zijn naam.

Nu is hij een man van welvaart en aanzien. In Londen begint

hij een enorm architectenbureau. Hij trouwt een rijke

vrouw. Hij heeft alles wat zijn hart begeert. Maar in zijn

leven is één merkwaardig, diep geheim, waar alleen zijn

vrouw van weet

Ledere keer wanneer het herfst wordt, is hij verdwenen.

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 201

Dan reist hij naar zijn brug. En wanneer 's nachts de storm

woedt en de regen neerklettert, dan staat hij, in zijn regenjas

gedoken, daarbuiten bij zijn brug en is bang. Hij voelt als

het ware mee, hoe de storm tegen de pijlers van de brug

drukt. Iedere keer weer rekent hij na of hij de pijlers wel

sterk genoeg heeft gemaakt, of hij de winddruk op de pijlers

wel juist heeft berekend. Als de herfststormen dan voorbij

zijn, is hij weer terug in Londen. Dan is hij weer die grote

man die in het maatschappelijke leven van de stad een belangrijke

rol speelt Niemand merkt aan hem dat hij in het

diepst van zijn hart altijd een heimelijke angst koestert: 'Is

de brug goed geconstrueerd? Is hij echt sterk genoeg?' Deze

kwellende vragen zijn het diepe geheim van zijn leven.

Max Eyth schildert heel schokkend hoe die ingenieur in

een vreselijke stormnacht opnieuw angstig naar zijn brug

staat te kijken. Hij ziet hoe een trein de brug oprijdt Hij ziet

de achterlichten nog. Maar eensklaps zijn zij in het razen

van de storm verdwenen. En dan weet hij: de trein is in

de diepte, in het kolkende water gestort De brug is middendoor

gebroken.

Toen ik dit verhaal als jongeman voor het eerst las, ging

de gedachte door mijn hoofd: 'Is dat niet het verhaal van ieder

mens?' Wij bouwen allemaal aan de brug van ons leven.

En af en toe, wanneer wij eens een slapeloze nacht hebben

of wanneer het een of ander ons diep treft, komt de vrees

naar boven: 'Heb ik mijn levensbrug eigenlijk wel goed

gebouwd? Zal hij in de stormen van het leven werkelijk

standhouden?' En dan weten wij: het klopt niet helemaal!

De brug van ons leven is niet helemaal in orde! Dat is het

eerste wat ik wil aantonen:

2O2 Jezus, onze bestemming

i. Het klopt niet helemaal

Als grote-stads-predikant heb ik bij veel mensen aangeklopt

en gevraagd: 'Vertel eens: is uw leven helemaal in

orde?' En ik heb nog nooit iemand getroffen, die uiteindelijk

niet met de bekentenis kwam: 'Helemaal in orde? Nee!

Er zouden veel dingen anders moeten!' Ik kan natuurlijk

niet zeggen waar de zwakke plek in uw levensbrug zit. Maar

u weet zelf allemaal heel goed: 'Er zouden veel dingen anders

moeten!' En dan neem je je zo nu en dan voor: 'Ik ga

er verandering in brengen! Ik zal mijn leven op dat en dat

gebied beteren!' Denkt u werkelijk dat een mens zichzelf

kan veranderen? Nee. Een mens kan zichzelf in wezen niet

veranderen! De Bijbel zegt dat heel bruut: 'Kan een Ethiopiër

zijn huid veranderen of een panter zijn vlekken? Net zo

min kunt gij het goede doen, gij, die gewend zijt het kwade

te doen.'

De wereld is vol morele praatjes en morele voornemens

- maar geen mens kan zichzelf veranderen. Dat zijn harde

woorden. En ik sta dikwijls geschokt tussen de mensen:

'Jullie weten best dat jullie levensbrug niet helemaal in orde

is!' En dan vragen zij: 'Tja, wat doe je er aan? Wij kunnen

onszelf toch niet veranderen?' Zo is het ook: de immorele

mens kan zichzelf geen rein hart geven. Leugenaars kunnen

zichzelf niet tot dienaren van de waarheid maken. De egoïst

kan niet opeens onbaatzuchtig zijn; hij kan een beetje liefde

voorwenden, maar hij blijft even egoïstisch als tevoren. En

wie oneerlijk is kan zichzelf niet eerlij k maken. Ik wou dat ik

u kende en wist wat er aan de brug van uw leven mankeert!

Maar God kan het u tonen. Het is een ontnuchterende waar12.

Het moet allemaal anders, maar hoe? 203

heid die de Bijbel ons toont Ik ontwikkel immers niet mijn

eigen ideeën, maar ik verkondig u wat Gods Woord zegt.

De Bijbel brengt een ongehoorde, adembenemende boodschap.

Hij zegt: de levende God heeft: iemand naar de wereld

gezonden die ons en ons hele leven veranderen kan! En dat

is niemand minder dan zijn Zoon, Jezus de Heer!

2. Het kan allemaal anders worden

Vrienden, ik weet niet of het aan de kerk ligt dat de mensen

denken dat het christendom saai is. Ik vind het juist de

meest adembenemende boodschap dat God zijn Zoon Jezus

naar de wereld gezonden heeft als enige kans voor ons! Die

Jezus spreekt dat ongelooflijke woord: 'Zie, ik maak alles

nieuw!' Hij, maar dan ook Hij alleen, kan mensen veranderen!

Ik heb dronkaards gezien, die vrij werden. Egoïstische

oude vrouwen, die het zoveel mensen lastig hadden

gemaakt door hun zelfzucht, werden opeens anders en zagen

hun medemens. Mannen die gebonden waren door hun

immoreel handelen, werden verlost Jezus verandert! Jezus

komt- en zie: alles wordt nieuw! Dat is geen sprookje. Daar

zou ik u talloze voorbeelden van kunnen noemen.

En daarom hebben wij, die heel goed weten dat het met

de brug van ons leven niet in orde is, deze Verlosser nodig.

Wij hebben Jezus nodig - niet het christendom, maar

Christus. Wij hebben geen religie nodig, geen dogma, geen

kerkelijkheid, maar de levende Verlosser. En Die is er! U

mag Hem vandaag nog aanroepen en Hem alle nood van

uw leven vertellen. Dat is de geweldige boodschap, die ik

voor u heb.

2O4 Jezus, onze bestemming

Kort geleden was ik een week in München. Tot de

schoonheden van München behoort het reusachtige park in

hethartje van de stad, de Engelse tuin. Omdatmijn hotel er

dichtbij lag, ging ik er iedere morgen heen. Bij de ingang lag

een houten bruggetje over een beekje, links van dat houten

bruggetje stortte het water over een stuw naar beneden. En

op een dag zag ik dat, waar het water omlaagstortte, een

groot stuk hout dreef. En omdat ik de tijd had, ging ik zitten

kijken hoe dat hout aldoor maar in een kringetje draaide.

Af en toe leek het alsof het in de stroom terechtkwam en

verder zou drijven. Maar dan werd het opnieuw door het

draaikolk) e gepakt. De volgende dag was het stuk hout er

nog steeds. Het leek alsof het voortdurend probeerde in

de stroom te komen. Maar iedere keer opnieuw kreeg de

maalstroom het weer te pakken. Ziet u het voor u? Daar

was een levende stroom - maar het hout bleef maar steeds

in een kringetje draaien!

Zo is het leven van de meeste mensen. Het blijft alsmaar

in hetzelfde kringetje ronddraaien: dezelfde nood, dezelfde

goddeloosheid, dezelfde wanhoop in het hart. Steeds maar

in de dagelijkse sleur, steeds in hetzelfde kringetje! En dat

terwijl er een stroom is, een levende stroom, die van de

Zoon van God uitgaat, van Jezus. Deze Jezus is voor ons

aan het kruis gestorven. Gelooft u maar gerust dat, als God

zijn Zoon op zo'n gruwelijke wijze aan het kruis heeft laten

sterven, dat iets te betekenen heeft, ook al begrijpt u er nog

niets van!

Stel u dat in gedachten voor: 'Ook mij, ja mij heeft Hij

verlost!' Dat moet toch iets zijn! Daar kunt u toch niet zomaar

aan voorbijgaan! U moet proberen het te verstaan!

En God heeft Hem op de derde dag opgewekt uit het graf.

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 205

Van deze Jezus gaat een stroom van verlossing uit! Maar wij

zijn als dat hout in die Engelse tuin. Wij blijven maar in een

kringetje om onszelf heendraaien. Ik dacht in die Engelse

tuin: 'Er is maar één klein duwtje nodig, dan komt het hout

in de stroming/ Maar ik kon er niet bijkomen, omdat ik niet

in het water wilde vallen. Nu zijn wij geen stuk hout Die

éne stap uit dat eeuwig oude kringetje, die éne stap naar de

stroming van de verlossing, die uitgaat van de Zoon van

God, die moeten wij zelf doen. En uiteindelijk zien wij dat

God toch getrokken heeft! Maar ik moet u nu zeggen: u

moet zelf die stap naar het stromende water van de verlossing

doen! En er zijn mensen die heel duidelijk merken

dat God aan hun hart trekt, om die éne stap te doen uit dat

eeuwig oude kringetje naar het stromende water van de

verlossing, die van Jezus uitgaat

3. Zus of zo

Ik wil u dat duidelijk maken aan de hand van een paar

verhalen uit de Bijbel. De apostel Paulus was in de gevangenis

in Caesarea terechtgekomen. Daar had de Romeinse

stadhouder zijn residentie. Een zekere Festus was de nieuwe

Romeinse procurator geworden. Die Festus kreeg op een

dag bezoek van de Joodse koning Agrippa en diens vrouw

Bernice. En die twee zeiden: 'Hoor eens, Festus. Jij hebt

zo'n interessante gevangene. Hij heet Paulus. Die zouden

wij eigenlijk graag eens horen.' En toen werd er op een dag

een groot demonstratief proces op touw gezet rondom die

interessante gevangene, die Paulus heette. Hooggeplaatste

militairen, politici en ambtenaren waren bijeen. Festus,

Agrippa en Bernice verschenen en namen op de neerge2o6

Jezus, onze bestemming

zette troonzetels plaats. Romeinse legioensoldaten stonden

op hun post. Het was een groots opgezet schouwspel. En

toen werd de beklaagde voorgeleid, Paulus. Maar na enkele

minuten was het toneel veranderd. Paulus was opeens helemaal

niet meer de beklaagde, maar de hele maatschappij om

hem heen. En Paulus hield een geweldige evangelisatietoespraak,

waarin hij zijn toeschouwers duidelijk maakte, hoe

het met Jezus allemaal in elkaar zit. Hij sprak die keer nauwelijks

over hun zonde, maar schilderde hun de Zoon van

God voor ogen, die gezegd heeft: 'Wie dorst heeft, kome tot

Mij en drinke.' U met uw levensdorst en uw levenshonger,

met uw belaste geweten, met uw verlangen naar God en

uw angst om te sterven, luister: Jezus breidt zijn armen uit

en zegt: Komt allen tot mij, die vermoeid en beladen zijt!

Dat zal Paulus hebben gezegd. Zo heeft hij de Heer Jezus,

die Hij persoonlijk ontmoet had, voor hun ogen grootgemaakt

En toen hij uitgesproken was, verklaarde stadhouder

Festus: 'Je bent een groot spreker Paulus. Maar ik geloof dat

watje zegt, een beetje wartaal is. Jij laatje meeslepen door

je temperament' Hij had er geen steek van begrepen, die

Festus. De Bijbel zegt van sommige mensen: 'Hun hart is

vet geworden.' Harten-ingesmeerd met vet! Dat kan: daar

loopt alles langs. Misschien zijn er onder u ook mensen die

een hart hebben van vet Zo was het met meneer Festus.

Maar koning Agrippa was helemaal van zijn stuk: 'Paulus,

hetscheeltnietveel, of je overreedt mij om christen, om een

volgeling van Jezus te worden.' 'Het scheelt niet veel' - en

toen ging hij. En toen bleef alles bij het oude. Net als bij dat

stuk hout in die Engelse tuin ging alles zijn oude gangetje,

de oude dagelijkse sleur, het oude leventje - tot aan de dood

en het verderf. Steeds het oude liedje van de zonde en de

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 207

zelfrechtvaardiging. Blijft ook bij u alles bij het oude? Dan

is Jezus tevergeefs voor u gestorven. Dan is Jezus zonder

enig nut voor u opgestaan uit de dood. Dan hebt u geen

vergeving, geen vrijheid, geen vrede met God. Slechts één

stap was deze Agrippa er vandaan: 'Het scheelt niet veel of

ik word christen.' Dat is triest: mensen, die christelijk zijn

- en toch geen kinderen van God. Mensen, die christelijk

zijn - en toch verloren gaan. Mensen, die christelijk zijn

- en toch zonder vrede blijven.

En nu wil ik ook het tegenovergestelde laten zien. De

apostel Paulus kwam op een dag in de Europese stad Filippi.

Daar was van alles: openbare vermakelijkheden, een theater

en al wat er zo bij een welvarende stad hoort En omdat

bij een welvarende stad ook een gevangenis hoort, was die

er dus ook. De gevangenis stond onder toezicht van een

voormalig Romeins officier, die dat rustige baantje wellicht

vanwege een vroeger opgelopen verwonding gekregen had.

En op zekere dag werden bij deze gevangenbewaarder, zo

noemt de Bijbel hem, twee gevangenen gebracht, zoals hij

nooit eerder had gehad: de apostel Paulus en zijn metgezel

Silas. Die hadden op een geweldige wijze gepredikt in die

stad. Omdat er echter na de prediking opschudding was

ontstaan onder het volk, hadden de oversten hen eenvoudig

laten gijzelen en naar de gevangenis laten brengen. Paulus

en Silas werden dus aan de gevangenbewaarder overgedragen:

'Berg die jongens goed op tot morgen!' En de gevangenbewaarder,

met zo'n echte soldatenkop, zei: 'Goed

opbergen? Jazeker! Komt in orde!' Hij had zo'n cel helemaal

beneden, waar het water van de muren droop. Daar bracht

hij die twee heen en sloeg ze ook nog in boeien. En als u

2o8 Jezus, onze bestemming

mij zou vragen wat die man voor godsdienst had, dan zou

ik zeggen: Net als de meesten van u. Hij geloofde in God,

misschien wel in meerdere goden. De Romeinen hadden

religies die ze zelf niet serieus namen. Net als bij ons! Kuntu

zich die gevangenbewaarder voorstellen? En toen gebeurde

er iets heel merkwaardigs. Dat kun je nooit helemaal verklaren.

Het eerste was dat Paulus omstreeks middernacht

een loflied op Jezus begon te zingen. Ik denk zo dat Paulus

de tijd daarvóór nodig heeft gehad om te verwerken dat

hij zo onrechtvaardig behandeld werd, dat hij op zo wrede

wijze in boeien geslagen was en dat hij gegeseld was. Daar

komt een man niet zo snel overheen... En toen ging er door

hem heen: 'Jezus, de Zoon van God, heeft mij vrijgekocht

met zijn bloed. Ik ben een kind van God! Ik ben ook hier

in zijn hand!' En toen begon hij een loflied te zingen. En

Silas zong tweede stem of de bas erbij. Schitterend. En dat

hoorden de andere gevangenen. Dat waren klanken die

men in die gevangenis nog nooit gehoord had. Ik heb, als

gevangene, gevangenissen van de Duitse staatspolitie leren

kennen. Daar is gevloek en getier en wanhoop en gebrul van

de bewakers. Toen ik eens een loflied wilde zingen, werd

het mij onmiddellijk verboden. Dathebben ze kennelijk tot

vandaag de dag begrepen, dat het gevaarlijk is als een mens

Gods lof zingt Maar in die tijd waren ze nog niet zover. Dus:

Paulus en Silas zongen. Natuurlijk was de gevangenbewaarder

daar verwonderd over. 'Nou zeg, wat zingen die?' Hij

zal geluisterd hebben. Die zingen geestelijke liederen! Kan

een mens dat serieus nemen? Hier in de gevangenis? In dat

hol daarbeneden verliest een mens zijn goede humeur toch

wel. En zij daar zingen over hun God?! Ja, en dan voelt de

gevangenbewaarder - hij is intussen naar bed gegaan - een

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 209

krachtige aardbeving. Die komt van God. De deuren van

de gevangenis springen open. De gevangenen zijn vrij. De

gevangenbewaarder springt uit bed, trekt snel wat kleren

aan en dan ziet hij het: de deuren zijn open! 'Man, m'n gevangenen

zijn er vandoor! Nu word ik gedegradeerd! Het

is met me gebeurd!' Hij wil zichzelf van het leven beroven.

Maar dan roept Paulus van beneden: 'Doe geen domme dingen!

Wij zijn allen hier!' De Bijbel vertelt helemaal niets

over wat er in hun innerlijk omging. Maar die man ontdekte

op dat ogenblik: 'Er is een levende God, die het opneemt

voor zijn knechten! Er is een levende God die ik gelasterd

heb met heel mijn wezen! Er is een levende God, die mij

moet afwijzen! Er is een levende God, die mijn zonde kent,

al mijn vuile zaakjes! Er is een levende God... en ik ben

verloren!' Hij rende naar de cel van Paulus en riep: 'Mannen,

wat moet ik doen om gered te worden?' Hij merkte

opeens dat zijn leven net zo was als dat hout in die Engelse

tuin. Hij draaide voortdurend in hetzelfde kringetje rond.

Maar nu is voor hem de vraag belangrijk: 'Wat kan ik doen,

om in het stromende water van de redding te komen?' Wij

zouden misschien een grote preek hebben afgestoken, een

lange zedenpreek. Wij zouden misschien tegen deze cipier

hebben gezegd: 'Haal me hier eerst maar uit!' Maar Paulus

zei maar één zinnetje: 'Jij moet Jezus hebben! Geloof in de

Heer Jezus Christus en gij zult behouden worden, gij en

uw huis!' De gevangenbewaarder wist niet veel. Hij had

slechts van verre gehoord dat die Jezus redt van de toorn

Gods, van het oordeel, van het verderf, van het oude leven.

Op dat ogenblik kreeg hij dat duwtje uit zijn oude leven

- naar het stromende water van de verlossing. Hij werd het

eigendom van Jezus. Er wordt dan nog op een prachtige

2i o Jezus, onze bestemming

wijze verteld hoe hij Paulus uit de kerker haalde, zich over

Jezus liet vertellen en hoe hij zich in die nacht liet dopen,

om Jezus' eigendom te worden. Het verhaal eindigt met de

woorden: 'Hij verheugde zich met zijn hele huis, dat hij tot

het geloof in God gekomen was/ Nu was hij in de levende

stroom gekomen! Nu had hij vrede met God gekregen! Bij

de één was het: 'Het scheelt niet veel.' De ander beleefde

het duwtje naar het stromende water van de verlossing. Hoe

zal het bij u gaan?

4. Maak ernst met Jezus!

'Het moet allemaal anders - maar hoe?' In de allereerste

plaats is dit van belang: u moet Jezus leren kennen!

Het was vlak na de oorlog. De directeur van een gymnasium

liet mij bij zich komen: 'Dominee, ik heb hier vijftien

jongens. Die hebben in de oorlog eindexamen gedaan. Maar

dat is niet geldig. Ze moeten nog een halfjaar onderwijs

volgen. Het zijn voormalige luitenants van de luchtmacht,

eerste luitenants van de artillerie en dergelijke. Zij hebben

natuurlijk flink de smoor in, datze weer op de schoolbanken

moeten zitten. Wilt u hun godsdienstonderwij s geven?' Ik

heb ja gezegd - en ben er met angst en beven heengegaan.

Daar zitten ze in hun afgedankte uniformen: in kruitdamp

grijs geworden soldaten. 'Goedendag!' begroet ik hen. 'Ik

kom hier godsdienstonderwijs geven.' Ik ben nog maar net

aan mijn inleiding begonnen, als er al iemand opstaat en

losbarst: 'Hoe kan God zo'n vreselijke oorlog toelaten?!' En

een ander gaat verder: 'Waar is Godsliefde dan?! Die zwijgt

toch, als er miljoenen Joden vergast worden!' En zo gaathet

verder. De vragen branden los. Ten slotte steek ik mijn hand

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 211

op en zeg: 'Ogenblikje! Jullie gaan tekeer als een blinde met

zijn stok in de mist Zo over God spreken heeft totaal geen

zin! God is immers volledig onbekend en verborgen. Hij

heeft zich slechts op één plaats geopenbaard: in Jezus. Voor

we verder gaan, moeten we eerst eens kijken wie Jezus is.

Mijne heren, voordat u een discussie begint, moet u eerst

kennis nemen van de openbaring van God. Daar gaan we

ons dus mee bezighouden. Brengt u daarom de volgende

keer allen een Bijbel mee.'

En dan lezen wij: 'In het begin schiep God de hemel en

de aarde/ Wij lezen van de zondeval en het oordeel Gods

over de gevallen mensheid. En het maakt op allen een diepe

indruk dat de Bijbel zegt: 'Gij moet beseffen en ervaren wat

voor ellende en leed het met zich meebrengt als gij de Heer,

uw God, verlaat' Dat ondervinden de volkeren. Dat ervaren

mensen individueel. En daarna lezen wij over Jezus! Aan

één stuk door lezen wij over zijn sterven en opstanding.

Dat uur is voor mij onvergetelijk, als daar opeens die grote

stilte valt, terwijl er één voorleest en de anderen luisteren.

Onze adem stokt vanwege de grote daden van God in Jezus

- e n ze zijn zo diep geraakt, dat hun dwaze gediscussieer

in hun keel blijft steken. Zij noemen zich christen - maar

hadden geen idee van de levende God, die in Jezus tot ons

is gekomen en alles voor ons heeft gedaan.

Maak ernst met deze Jezus en zijn uitnodiging! Jezus

vertelde eens een gelijkenis: Een koning richtte voor zijn

zoon een bruiloftsmaal aan. Hij zond zijn knechten uit met

de uitnodiging: 'Komt, want alle dingen zijn gereed!' Toen

begonnen zij zich te verontschuldigen. De één zei: 'Ik zou

graag komen, maar ik heb juist een zaak gekocht, daar moet

ik me nu mee bemoeien.'

212 Jezus, onze bestemming

Men zegt zo gauw: 'Ja, u bent dominee. Bij u liggen de

zaken anders dan bij ons. Een zakenman, die kan dat maar

niet zo opeens.' - Een ander excuseert zich: 'Dank u wel.

Maar ik ben net getrouwd. Wittebroodsweken - begrijpt u.

Dan kun je je toch niet om dat soort zaken bekommeren.'

- En zo kwamen zij geen van allen. Ik heb geprobeerd mij

voor te stellen hoe die mensen verder leefden: 'Eigenlijk

had ik naar de zoon van de koning moeten gaan, maar er

kwam iets tussen.'

Zo vergaat het toch de meesten van u: Eigenlijk zou ik

een kind van God moeten zijn - maar ik kom er niet toe.

Ja eigenlijk...! Ik vraag u dan ook: neem Jezus aan in het

geloof!

Er zijn zoveel mensen die zeggen: 'Ik heb ook een geloof.'

Waarin hebben de Duitsers tij dens het Derde Rijk allemaal

geloofd: in de 'Führer', in Duitsland, in de eindoverwinning,

in de wónder-wapens enzovoort In al het mogelijke

hebben wij reeds geloofd. Maar het is niet voldoende dat

ik 'een' geloof heb. Ik moet vrede met God hebben. En die

krijg ik alleen door Jezus! En nu zal ik u eens zeggen wat

geloven is. Ik wil het u aan de hand van enkele voorvallen

duidelijk maken.

Als j ong predikant deed ik huis-aan-huisbezoeken in een

naargeestige wijk. Waar ik ook kwam, de mensen smeten

de deur dicht en zeiden: 'Wij kopen niets!' Maar dan had

ik altijd mijn voet er al tussen en zei: 'Ik wil niets verkopen,

ik wil u iets geven. Ik ben dominee.' 'Wij hebben geen behoefte

aan zwartrokken!'

Op een dag kom ik bij een huis, waar ik meteen in de

woonkeuken sta, als ik de deur opendoe. In de kamer loopt

een jongeman woedend op en neer. 'Goedendag!' zeg ik. 'Ik

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 213

ben predikant van de protestantse kerk/ Hij blijft staan en

brult: 'Wat, een zwartrok?! Dat ontbrak er nog maar aan!

Eruit! Ik geloof helemaal niets meer. Ik heb mijn geloof in

de mensen verloren/ Hij moest iets heel moeilijks doorgemaakt

hebben. Ik antwoord: 'Man, geef me de hand! Ik

heb het geloof in de mensen ook verloren! Dan passen wij

prachtig bij elkaar!' 'Hoezo?' vraagt hij, perplex. 'Als dominee

moet u toch het geloof in de mensheid hooghouden!'

'Moet ik dat?' is mijn wedervraag. 'Spijt me. Ik heb het verloren.

Ik ben in de oorlog geweest En als ik aan die obsceniteiten

denk en aan al de vuiligheid, en dat niemand een

ander iets gunt, nee, dank je wel. Het geloof in de mensheid

is bij mij in rook opgegaan!' 'Tja/ bekent hij, 'dan begrijp

ik niet waarom u dominee bent!' ' O / zeg ik, 'ik heb een

nieuw geloof gekregen, dat niet in rook opgaat!' 'Aha, dan

zou ik wel eens willen weten wat dat dan voor een geloof

is/ En vervolgens kan ik hem het evangelie brengen: 'Dat is

het grote vertrouwen in Jezus Christus, die gekomen is als

enige kans voor de wereld!' 'Jezus?' zegt hij verbaasd. 'Maar

dat is christendom! Ik dacht dat dat niets meer voorstelde/

'Ach, kom, daarmee begint het pas echt, als al het andere

geloof kapot is!'

Ik zou wensen dat u al uw verkeerde geloof overboord

zou gooien en uw vertrouwen in Jezus zou stellen!

Vlak na de oorlog schafte ik mij een oude Opel P4 aan,

omdat ik veel wilde reizen. Dat was me een model! Toen

ik de eerste keer met die kleine P4 kwam aanhobbelen, riep

een vriend: 'Mensenlief! Numogen we de bomen wel opzijzetten!

De dominee rijdt auto!' Geïrriteerd zei ik: 'Denk je

soms dat ik niet kan autorij den?' 'Zeker wel, je hebt toch een

214 Jezus, onze bestemming

rijbewijs!' 'Kom, stap dan in!' daagde ik hem uit 'Nee, liever

niet! Ik heb mijn testament nog niet gemaakt,' antwoordde

hij. Op dat moment kwam mijn vrouw erbij. 'Vrouw, kom,

stap in!' zei ik tegen haar. En zij stapte in! Zonder dralen!

En ze leeft nu nog. Op het ogenblik dat ze bij mij instapte,

en geen vaste grond meer onder de voeten had, vertrouwde

ze haar leven aan mij toe. Doet u nu hetzelfde met Jezus:

vertrouw uw leven radicaal, zonder enig voorbehoud aan

Hem toe!

Ik heb kort geleden een schokkend verslag gelezen uit de

Tweede Wereldoorlog, hoe in Stalingrad, dat helemaal ingesloten

was door Russische troepen, nog het laatste Duitse

vliegtuig binnengekomen was. Dat vliegtuig werd volgeladen

met gewonden. En toen kwamen er nog meer soldaten

- halfgewond, lichtgewond, halfbevroren. Ze wilden allemaal

mee. Maar het vliegtuig was vol. En dus gingen ze aan

het vliegtuig hangen, waar ze zich maar konden vasthouden:

buiten aan de deurknoppen, aan het landingsgestel.

En vervolgens steeg de machine op. Toen het landde, was

er niemand meer van degenen die er aan de buitenkant aan

waren gaan hangen. Zij waren weggewaaid door de vliegwind,

hun handen waren bevroren. Alleen zij die binnen

waren, die waren gered! Tóén heb ik moeten denken: het

evangelie van de Zoon van God, Jezus, die voor ons is gestorven

en opgestaan, is als datreddende vliegtuig. Daarmee

kun j e uit het Stalingrad van het verloren-zijn wegvliegen.

Er is plaats genoeg. Maar er zijn helaas velen die niet echt

binnen zijn, die hangen er maar zo'n beetje bij. Met kerst ga

je soms naar de kerk. Je bent wel gedoopt, maar je gelooft

het verder wel. En wanneer j e sterft, dan moet de dominee

bevestigen datje een goed mens was. Begrijptu: men hangt

12. Het moet allemaal anders, maar hoe? 215

er maar zo'n beetje bij. Maar wees ervan overtuigd: u zult

weggewaaid worden! Slechts wie binnen is, wordt gered!

Bent u echt binnen? De hel zal eens vol zijn van mensen

die van Jezus hebben geweten, maar die niet bij Hem ingestapt

zijn. Geloven in Jezus wil immers zeggen: bij Hem

instappen. Doe het toch! Hij is de enige aan Wie u uw leven

zonder enig bezwaar kunt toevertrouwen. Tenslotte wil ik

u nog een keer het kruis van Jezus voor ogen stellen.

Ga in gedachten met me mee naar Golgota, naar die heuvel

voor de poorten van Jeruzalem. Daar hangt de Zoon van

God aan een kruis. Daar onder dat kruis is de enige plaats

op heel de wereld, waar een mens vergeving van zonden

kan vinden, zodat alles anders wordt!

In de stad Lübeck is een prachtige oude kerk, de Lübecker

Dom, waarin zich een beroemd kruistafereel bevindt, dat

in de vijftiende eeuw door Hans Memling voor het altaar

geschilderd is. Toen die kerk in het jaar 1942, na een luchtaanval

in lichterlaaie stond, is een onbekend gebleven soldaat

met een paar vrienden de kerk binnengerend, om dat

altaarschilderij met gevaar voor eigen leven te redden.

Kort na de oorlog hield ik voordrachten in Lübeck.

Op een dag zei de directeur van een kunstmuseum tegen

mij: 'Bij mij in de kelder staat de beroemde Memling. Als

u hem eens wilt bekijken, zal ik hem u graag laten zien.'

Die gelegenheid liet ik mij natuurlijk niet ontgaan. Met die

directeur en een vriend daalde ik afin de kelder. Een schitterend

schilderij: soldaten op paarden met lansen, dobbelende

krijgsknechten, een bonte volksmenigte, wenende

vrouwen, spottende Farizeeën. Daar bovenuit steken drie

kruisen. Maar toen ontdekte ik iets heel merkwaardigs:

216 Jezus, onze bestemming

middenin die opdringende menigte, aan de voet van het

kruis van Jezus, is een leeg stuk gras, een open plaats. 'Dat is

toch merkwaardig/ merk ik op, 'dat in al dat gedrang er aan

de voet van Jezus' kruis een open plaats is. Wat zou Hans

Memling zich daarbij hebben voorgesteld?' De schilders

uit de Middeleeuwen wilden immers iets uitdrukken met

hun schilderstukken; zij waren in zekere zin expressionisten.

En toen zei mijn vriend: 'Ik geloof dat hij heeft willen

zeggen: 'Hier aan de voet van Jezus' kruis is nog een plaats

vrij. Hier mag jij staan!'

Ik moet nog dikwijls aan dat schilderij denken: daar

onder dat kruis, verliest de dood zijn afgrijzen; in Jezus'

wonden mag ik mijn redding zien. Zijn armen houdt Hij

uitgespreid, tot heil voor elke zondaar. Ja, ik ben blij dat er

bij het kruis van Jezus, de Zoon van God, een plaats vrij is

voor mij. En voor u is die plaats ook vrij! Moet die plaats

voor u tot in eeuwigheid open blijven?

13

Mij niet gezien

Elke tijd heeft zo zijn eigen stereotiepe uitdrukkingen,

die je telkens weer hoort, bij alle mogelijke en onmogelijke

gelegenheden, te pas en te onpas. Eén van de bekendste typerende

woorden uit onze tijd is de uitdrukking: 'Mij niet

gezien!' Met die woorden slaan wij om ons heen, hakken wij

op anderen in, ja daarmee kunnen wij onszelf kapotmaken.

'Mij niet gezien', is een heel gevaarlijk, zelfs levensgevaarlijke

uitdrukking. Maar die kan ook een geweldig positieve

betekenis krijgen. We zullen het nu wat nader gaan bekijken.

i. Wij zeggen het niet, als wij het zouden moeten

zeggen

Er staat in de Bijbel een oeroud verhaal, dat evenwel nog

hoogst actueel is en precies bij ons onderwerp past Ik zal

het u vertellen. U hebt waarschijnlijk wel eens van Abraham

gehoord, die man Gods, over wie in het begin van de

Bijbel gesproken wordt: 'Abraham geloofde God, en dat

werd hem tot gerechtigheid gerekend.' Abraham was een

man die weliswaar heel precies wist waar de schuld in zijn

leven lag, maar die zo voor Gods aangezicht leefde, dat hij

2i 8 Jezus, onze bestemming

zijn zonden inzag, ze voor God beleed en Gods verzoening

in geloof aanvaardde. Deze Abraham kwam op zekere dag

met zijn neef Lot in een hoogst kritieke situatie. De Bijbel

bericht: 'Abraham nu was zeer rijk aan vee.' En: 'Ook Lot,

die met Abraham mee ging, had schapen en runderen.' En

dan komt het: 'Daardoor ontstond er twist tussen de herders

van Abrahams vee en de herders van Lots vee.' Daarmee

dreigde een groot openlijk conflict tussen die beide

verwanten. U kent dat wel: 'Volk zonder ruimte!' - en de

woordenwisselingen tussen de herders van de één en de

herders van de ander namen steeds dreigender vormen aan.

Telkens kwamen zij bij hun meesters en deden verontwaardigd

verslag van hevig gekibbel, botsingen en twistgesprekken.

De situatie spitste zich toe.

Als u Abraham, de veel oudere oom van Lot, geweest

was, wat had u dan in die situatie gedaan? Als ik de oom

van die Lot geweest was, had ik gezegd: 'Wat is dat voor

een manier waarop jouw herders met de mijne omgaan!

Maak datje wegkomt!' Daarop zou Lothebben geantwoord:

'Nooit van mijn leven! Ik wil mijn recht. Vertrek jij maar!'

En zo zou dat gebekvecht eindeloos zijn doorgegaan. Er

kwam een ogenblik waarop er de grootste ruzie tussen

Abraham en Lot moest losbarsten. En dan staat daar die

oude godvrezende Abraham voor Gods aangezicht, kijkt

vervolgens zijn neef Lot aan en denkt: 'Twist? Ruzie? Mij

niet gezien! Mij niet gezien!' En zo legt hij zijn hand op Lots

arm en zegt: 'Luister eens jongen, laat er toch geen twist

zijn tussen jou en mij, want wij zijn mannen-broeders!' En

dan doet hij hem een voorstel, hoe alles geregeld zou kunnen

worden, ook al zou het in zijn eigen nadeel uitvallen.

'Ruzie? Mij niet gezien!'

13- Mij niet gezien 219

U hebt allemaal toch wel zulke ogenblikken meegemaakt,

waarop iemand tegen u losbarstte. Dacht u toen ook:

'Ruzie? Mij niet gezien!' Hebt u zo gereageerd? Vast niet,

u bent er waarschijnlijk op ingegaan en hebt nu nog ruzie

met mevrouw Schulze of met de buren. Hoe vaak zouden de

woorden 'Mij niet gezien!' op hun plaats zijn geweest? De

Heer Jezus zei: 'Zalig zijn de vredestichters/ Ons hele christendom

is van weinig waarde, omdatwij op het beslissende

ogenblik niet zeggen: 'Ruzie? Mij niet gezien!'.. .omdatwij

op het beslissende ogenblik lelijk verstek laten gaan.

Of ik kan u nog een ander verhaal vertellen, dat mij sterk

aanspreekt Kent u dat wonderlijke verhaal uit de Bijbel, dat

verhaal van die jongeman die Jozef heette en die als jongen

door zijn broers werd verkocht? Als slaaf komt hij in Egypte,

in dat grote, toentertijd cultureel hoogstaande land Egypte,

in het huis van Potifar, een rijk man. Die meneer Potifar had

hele zwermen slaven en grote paleizen. Jozef had in zijn

jonge jaren een verbond gesloten met de levende God. Zoiets

komt voor! Een jongeman zegt tegen de levende God:

'Ik wil U toebehoren!' En nu staat hij daar helemaal alleen

in Egypte. Hij ziet hoe de andere slaven stelen en liegen.

Maar hij doet niet mee. Daar wordt hij om uitgelachen. Maar

zijn meester krijgt vertrouwen in hem en vertrouwt hem

iets toe. Ja, zo is het: christenen zijn belachelijke mensen,

maar je kunt hen iets toevertrouwen, omdat ze niet stelen

en liegen. En zo komt het dat deze jongeman, als hij

volwassen is, ten slotte alles voor meneer Potifar beheert.

De Bijbel zegt dat zo mooi en daar heb ik altijd plezier om,

wanneer ik eraan denk: 'Potifar trok zich nergens iets van

aan, behalve dat hij at en dronk.' Dat had hij ook nog graag

door Jozef laten overnemen, maar dat moest hij wel zelf

22o Jezus, onze bestemming

doen. Nu was Jozef een knappe jongeman geworden. Hij

was goed en elegant gekleed.

En dan wordt hij ontdekt door de jonge vrouw van zijn

meester. Zij is een heidense vrouw. Zij heeft niets te doen.

Mevrouw Potifar had overal haar slaven voor en: Ledigheid

is des duivels oorkussen. Dat is echt zo. Op een dag valt

haar oog op Jozef. En dan begint ze met hem te flirten. Jozef

doet alsof hij niets merkt. En dan komt die akelige scène dat

mevrouw Potifar alleen thuis is met Jozef. Opeens staat zij

voor hem in haar bandeloze hartstocht. Ze grijpt hem bij

zijn kleed en vraagt: 'Jozef, ga met me naar bed!'

Het is fantastisch mooi hoe de Bijbel dan vertelt dat Jozef,

na even nagedacht te hebben, zegt: 'Mij niet gezien! Mij niet

gezien! Echtbreuk? Mij niet gezien!' Nou ja, zo zouden wij

het zeggen. De mensen in de Bijbel hebben het veel mooier

gezegd. Jozef heeft het veel mooier uitgedrukt. Hij zei het

zo: 'Hoe zou ik dit grote kwaad doen en zondigen tegen

God!' Dat betekende hetzelfde als: 'Mij niet gezien!'

Er is vast niemand van de ouderen die niet zelf zo'n beslissend

uur heeft doorgemaakt, waarin de verleiding tot

zonde (die tegenwoordig helemaal geen zonde meer genoemd

magworden), de verleiding totimmoreel gedrag aan

u werd gepresenteerd. Hebt u toen ook gezegd: 'God ziet

mij! Mij niet gezien!' Wat gaat er in ons om, als wij zien op

Jozef? Ik geloof dat wij niet eens op het idee zouden komen

om te zeggen: 'Mij niet gezien! Mij niet gezien!' Het 'Mij niet

gezien!' is ons zo zelden te binnen geschoten! Maar ik zeg

u: God denkt er wel aan! Onze zonden schieten God wel

te binnen op de dag van het oordeel. Het is vreselijk, dat

op beslissende ogenblikken de woorden 'Mij niet gezien'

ons niet te binnen schieten! En dat terwijl het zulke goede

13. Mij niet gezien 221

woorden zouden zijn - iedere keer, als de verleiding op ons

afkomt om Gods geboden met voeten te treden. Het is het

kenmerk van onze tij d dat Gods geboden niet meer serieus

worden genomen.

Ik heb eens voor alle predikanten van Hannover een toespraak

gehouden ter gelegenheid van de intrede van één

van de predikanten. Die had mij verzocht te spreken over

het thema: 'Wat ontbreekt er aan ons, dominees, en aan

onze gemeenten?' Toen heb ik in die voordracht gezegd:

'Eigenlijk heb ik maar één ding te zeggen: ons allen ontbreekt

de angst dat wij verloren kunnen gaan, dat het God

werkelijk ernst is, dat God vasthoudt aan zijn geboden.' Het

zijn goede woorden: 'Mij niet gezien!' Als de tijdgeest ons

te pakken krijgt om de geboden van God eenvoudig met

voeten te treden, zeg dan: 'Mij niet gezien!'

Er staat in de Bijbel een aangrijpend verhaal. De Zoon van

God staat op een berg. En de duivel - u gelooft niet dat de

duivel bestaat? Hij is er wel degelijk! Daarkuntu van op aan!

- staat naast de Zoon van God, toont Hem alle koninkrijken

van de wereld en hun heerlijkheid en zegt: 'Dat alles geef ik

U, indien Gij maar één ogenblikje uw knie voor mij buigt,

één ogenblikje maar!' Doch dan geeft de Zoon van God

ten antwoord: 'Mij niet gezien! Al zou de hele wereld voor

jou op de knieën vallen - Mij niet gezien!' Jezus heeft het

mooier gezegd: 'Gij zult God alleen aanbidden!' Als ons die

woorden 'Mij niet gezien' toch eens op het juiste ogenblik

te binnen wilden schieten! Maar wij zijn dwaas. Wij zeggen

ze niet, wanneer wij ze zouden moeten zeggen!

222 Jezus, onze bestemming

2. Wij zeggen het, als wij het niet zouden moeten

zeggen

Ach, mensen, de meesten zeggen 'Mij niet gezien!' op de

verkeerde momenten. Voor mij staat een jonge kerel, een

reus van een vent, zoals wij dat zeggen. Ik zeg tegen hem:

'Man, wat zou er niet allemaal van jou kunnen worden,

als jij zou besluiten je leven aan de levende God te geven!'

'Dank je/ antwoordt hij, 'mij met gezien!'

Wij behandelen God als... Laat ik een voorbeeld gebruiken:

de dokter heeft mij voorgeschreven elke dag een uurtje

te gaan wandelen. Zo loop ik onlangs in Essen over een weggetje

in de buurt van station Zuid en dan staat daar midden

op het pad een oude sofa. De eigenaars konden die blijkbaar

niet meer gebruiken en hadden hem in het nachtelijk donker

daar eenvoudig in het plantsoen gezet: 'De gemeente

moet maar zien hoe die daar vandaan komt!' Ik kan mij

de geschiedenis van die sofa goed voorstellen. Zij hadden

hem misschien geërfd van oma, die juist overleden was.

De jongelui hebben echter een modern huis met moderne

meubels. 'Tja,' zegt de man, 'wat moeten wij nu met zo'n

oude bank beginnen?' Die past toch helemaal niet bij onze

levensstijl. En wie weet wat er allemaal voor ongedierte in

huist Wij gooien hem er gewoon uit!' En dus zetten zij hem

in het plantsoen. Zo handelt de mens van onze tijd met de

levende God. God past niet in onze levensstijl. Hij past niet

in onze moderne, pluriforme maatschappij. Hij past niet in

ons denken. Wat moeten we nu met God beginnen? Laten

wij die oude sofa maar in de kerk zetten! Die is toch de hele

week dicht.

De levende God is geen oude sofa. Is dat duidelijk? De

13- Mij niet gezien 223

levende God is geen oud meubelstuk dat wij naar believen,

omdathet ouderwets is, uit ons leven kunnen smijten. Hebt

u enig idee wie de levende God is! Het is wellicht mede de

schuld van de kerk dat God een probleem is geworden. Er

zou een koude rilling over onze rug moeten lopen, als wij

de naam 'God' uitspreken! O, die onverschillige houding

tegenover Hem: mij niet gezien!

Ik moet nog verder gaan. Je begint overal te horen dat de

westerse wereld ziek is, niet alleen lichamelijk door kanker

en alle mogelijke andere ziekten, maar psychisch ziek. Het is

vreselijk dat wij psychisch ziek zijn. Is het u bekend, dat het

aantal depressieve mensen schrikbarend toeneemt? Knappe

koppen gaan na aan welke ziekte onze oude beschaafde

wereld toch eigenlijk lijdt. En daarover heeft een Zwitserse

arts iets heel verstandigs gezegd: 'Onze tijd lijdt ernstig aan

God!' In de Middeleeuwen werd er nog rekening gehouden

met God. Daar zijn de grote kerken getuige van. Maar daarna

heeft men geprobeerd van God af te komen. Het hele marxisme

was een gigantische poging om van God af te komen.

Men heeft de techniek tot god gemaakt en geprobeerd van

God af te komen. Wetenschapsmensen hebben hun vingers

lam geschreven om te bewijzen dat er geen God is! De grote

massa brulde: 'Religie is opium voor het volk!' Het kleinste

jongetje vroeg al: 'Waar moet God dan nog zijn?' - en lurkte

verder aan zijn duim. 'Ik heb Hem nog niet gezien en dus is

Hij er niet!' Men heeft op allerlei manieren geprobeerd van

God af te komen. En weet u hoe het vandaag aan de dag ligt?

Men is niet van God afgekomen! Ik moet de eerste atheïst

nog tegenkomen die de moed heeft serieus te verklaren:

'God leeft niet!' Die zijn er helemaal niet meer! En als er

al één is, dan is hij zo dom dat hij helemaal niet meetelt.

224 Jezus, onze bestemming

De grote grondlegger van de moderne atoomfysica, professor

Max Planck, heeft kort voor zijn dood een boekje

gepubliceerd met als titel 'Religie en natuurwetenschappen'.

Daarin zegt hij: 'Vandaag aan de dag is het voor ons,

mensen van de natuurwetenschap, vanzelfsprekend dat de

levende Schepper aan het eind van alle kennis staat.' Ziet u

wel: wij zijn niet van God afgekomen!

Ik heb kort geleden lezingen gehouden in een klein bergstadje.

Als ik op een avond uit de kerk kom, hangen daar

zo'n twintig jongens rond. 'Waarom komen jullie niet binnen?'

vraag ik hun. 'Hmmm!' is hun antwoord. Ik zeg: 'Dat

is toch geen antwoord, hmmm! Ik vraag aan jou/ zo zeg ik

tegen één van hen: 'Leeft God of niet?' Daarop antwoordt

hij: 'Dat weet ik niet!' Ik ga verder: 'Jongen, dat is dom! Of

Hij leeft - en dan moet je Hem toebehoren - of Hij leeft

niet, maar bedank dan alsjeblieft voor de kerk! Of heb je je

lidmaatschap al opgezegd?' 'Nee!' Ik spreek een ander aan:

'Bestaat God?' 'Ja, ik ben gelovig.' 'En zeg dan eens: richt je

je naar zijn geboden?' 'Nee!' En zo vroeg ik de hele rij langs.

Er was niemand die God had durven loochenen. Maar er

was ook niemand die God serieus wilde toebehoren. En zo

is het overal. Wanneer ik bezoeken afleg, dan zeggen vele

mannen: 'Ik geloof ook in God, maar ik laat anderen in mijn

plaats naar de kerk gaan.' Begrijpt u: men ontkent God niet,

maar men behoort Hem ook niet toe!

De vraag naar God blijft onopgelost liggen. En onopgeloste

vragen veroorzaken een complex, een psychische

ziekte, een ziekte die de mens kapot maakt. En wij gaan

kapot, omdat we niet de moed hebben de kwestie van God

op te helderen. In veel kerken zitten zo'n tien vrouwen te13.

Mij niet gezien 225

genover één man. Waar blijven de mannen? Ik garandeer

u dat ze geestelijk te gronde zullen gaan, omdat ze niet de

moed hebben God toe te behoren, maar ook niet van Hem

af kunnen komen. In die situatie staan wij, christenen, met

een adembenemende boodschap. God, die wij zo smadelijk

behandelen, heeft namelijk in de muur die ons van Hem

scheidt, een bres geslagen en is tot ons gekomen in Jezus.

Een goddelijke Verlosser is in de wereld! En Hij is niet alleen

gekomen, Hij is ook aan het kruis voor ons gestorven.

Wat moet God verder nog voor u doen dan voor u sterven

aan een kruis?! En dan staat Hij op machtige wijze op uit

de dood, slaat een gat in de trom van de dood en breekt de

weg naar het leven open. En dan staan wij daar en zeggen:

'Ach ja, het is heel mooi, ik hoor het ook wel aan, maar: mij

niet gezien!' Mensen die zo inconsequent zijn, daar word je

akelig van, daar voel je je gewoon lichamelijk beroerd van!

Als jong predikant had ik in mijn wijk een arbeider die mij

steeds afpoeierde en uitlachte, wanneer ik hem over Jezus

wilde vertellen. Toen ik hem vroeg: 'Hoe wilt u eens sterven?'

antwoordde hij: 'Dominees maken een mens altijd

bang voor de dood! Mij niet gezien!' Zo zat hij te brommen.

En dan ligt die man, nog geen veertig jaar oud, op sterven.

Op een nacht laat zijn vrouw mij roepen. Ik haast me naar

hem toe en zeg: Dit is nu het uur waarin Jezus jou voor

de laatste keer roept!' Maar het is vreselijk! Hij wil bidden

- en kan niet meer. Ik spreek tot hem woorden uit de Bijbel,

woorden van genade - maar die gaan er bij hem niet

meer in! En hij sterft in grote wanhoop - zonder vrede met

God. Ik bezweer u: neem toch die adembenemende boodschap

serieus: 'Zo liefheeft God de wereld gehad, dat Hij

zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft opdat een ieder die

226 Jezus, onze bestemming

in Hem gelooft, niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven

zal hebben.' Maar die Jezus doet nog meer. Hij zegt iets buitengewoon

verontrustends: 'Zie, ik sta voor de deur van

jouw hart en ik klop.' Beste vrienden, er zijn zoveel soorten

christenen: er zijn christenen, die alleen hun kerkelijke bij -

drage betalen, netjes, maar verschrikkelijk vervelend. Er zijn

christenen die alleen met Kerst naar de kerk gaan. Ach, beste

kerstchristenen! Er zijn christenen, die hun vrouw naar de

kerk laten gaan, maar zelf maken zij er geen gebruik van.

Vreselijk goedkoop! Er zijn christenen, die zeggen: 'Ik ben

gedoopt.' Mooi! Maar als dat alles is! En er zijn christenen,

die het woord van de levende Heer gehoord hebben: 'Ik sta

aan de deur en klop. Indien iemand naar mijn stem hoort

en de deur opent, dan zal Ik bij hem binnenkomen' - en

zeggen: 'Mij niet gezien!' Wat vreselijk! 'Jezus, een beetje

christendom is heel plezierig, maar dat U mij in bezit wilt

nemen, dat gaat te ver. Mij niet gezien!' En zo zeggen wij 'Mij

niet gezien' op een heel verkeerd moment U zou hier niet

zitten, als u zich niet een klein beetje tot het christendom

aangetrokken zou voelen. Maar de heerlijkheid van Jezus

ervaart u pas, als u acht slaat op zijn aankloppen, de deur

voor Hem opendoet en Hem in uw leven toelaat!

3. Er is er Eé die alle reden zou hebben om te zeggen:

*Mij niet gezien!' - en Die zegt het niet

Die Ene is de Heer Jezus zelf. Hij had werkelijk alle reden

om te zeggen: 'Mij niet gezien!' - en Hij zegt het niet God

zij dank! Sta me toe hierbij een verhaal te vertellen. Er is een

Deense dichter, Jacobsen, die een schokkende novelle heeft

13. Mij niet gezien 227

geschreven: 'De pest in Bergamo'. Bergamo is een Italiaans

stadje in de buurt van Ravenna, gelegen op een berg, slechts

één weg, uitgehouwen in de rotsen, leidt naar boven. In

dit stadje, zo schrijft Jacobsen, was in de Middeleeuwen de

pest uitgebroken. Verschrikkelijk! Dag en nacht luidde de

doodsklok. De mensen bidden tot God. Ze schreeuwen om

hulp. Maar het haalt niets uit De pest woedt alleen nog maar

heviger. En dan kan het hun allemaal niets meer schelen. Ze

zeggen: 'God is dood!' Ze rollen de vaten drank uit de cafés

naar buiten en er begint een groot zuipfestijn. Stomdronken

omhelzen ze elkaar en gaan met elkaar naar bed zonder zich

erom te bekommeren wie bij wie hoort. Er begint een waar

bacchanaal, een wanhoopsorgie. Dagenlang. Het is hen allemaal

om het even. Alle remmen zijn los. Midden in de dans

valt er vaak iemand om, zwart in het gezicht Ze laten hem

liggen. De braspartij gaat verder. 'Laten wij eten en drinken,

want morgen zijn we dood!' Op een dag staan ze verschrikt

stil. Ze horen een gezang, een koraal. Ze haasten zich naar

de stadspoort en zien en horen een stoet van mensen die

boete doen, de rotsweg opkomen en een litanie zingen:

'Kyrie eleison, Heer erbarm U!' Voorop loopt een jonge

monnik, die een zwaar houten kruis draagt De stoet komt

de stadspoort binnen. De mensen van Bergamo staan daar

en lachen: 'Stelletje idioten! Hier is God dood! Hou op met

jullie dwaze smeekbeden! God is dood! Kom, laten we eten

en drinken, want morgen sterven wij!' En voorop loopt de

monnik met zijn grote houten kruis. De deuren van de kerk

staan open. Er gaat toch niemand meer binnen. En zo kan

die stoet naar binnen gaan. De monnik zet het kruis tegen

een pilaar. En dan dringt die wilde meute bandelozen, ten

dode opgeschrevenen de kerk binnen, brullend, lachend.

228 Jezus, onze bestemming

Een woeste slagersleerling, met zijn bebloede schort, loopt

naar het altaar, zwaait met een gouden avondmaalskelk en

brult: 'Zuipen maar! Bij ons is God dood!' Op zeker moment

staat die bleke monnik op de kansel en maakt een

gebaar met zijn hand. Het wordt stil. En in die stilte zegt hij:

'Ik zal jullie wat vertellen. Toen de Zoon van God aan het

kruis hing en men de spijkers in zijn handen had geslagen,

toen begon het volk ook te spotten en te honen en te lachen.

En zelfs de twee misdadigers links en rechts van Hem spotten

mee. En toen dacht de Zoon van God: 'Moet ik voor

deze mensen sterven, die mijn dood totaal niet raakt!? Moet

ik voor die vreselijke mensen mijn leven laten, die door

niets meer te winnen zijn?!' Toen dacht de Zoon van God:

'Mij niet gezien! Mij niet gezien!' - en rukte met goddelijke

kracht de spijkers uit het hout, sprong van het kruis af, rukte

zijn mantel bij de soldaten vandaan, zodat de dobbelstenen

de berg Golgota afrolden, sloeg zijn mantel om, voer ten

hemel en zei: Mij niet gezien! En het kruis bleef leeg! En nu

is er geen verlossing en geen heil en geen redding meer. Nu

is er alleen nog dood en hel!' Zo spreekt die monnik. Het is

doodstil geworden. De slagersleerling is allang van het altaar

afgesprongen. Hij staat aan de voet van de kansel. De kelk is

uit zijn handen gerold. 'Er is geen verlossing en geen heil...'

En dan doet opeens die woeste slagersleerling drie stappen

naar voren, steekt zijn hand uit naar de monnik en roeptmet

schelle stem: 'Hé, hang de Verlosser alsjeblieft weer aan het

kruis! Hang de Verlosser weer aan het kruis!'

Vrienden, die monnik heeft het niet goed verteld. Het is

diep ontroerend en aangrijpend dat de Zoon van God niet

heeft gezegd: Mij niet gezien! Mag ik het eens zo zeggen: dat

Hij tot dit uur lijdt aan het kruis, hoewel de mensen zeggen:

13. Mij niet gezien 229

'Wij vinden ons werk, onze pleziertjes en alle aardse dingen

veel belangrijker dan ons heil/

Die Heer, die nog steeds ieder van ons volgt tot op dit

uur, zou alle reden hebben om te zeggen: 'Mij niet gezien!

Doen jullie maar watje wilt!' Als ik Jezus was, dan kon wat

mij betrof, de wereld te gronde gaan. Maar Jezus, de Zoon

van God, de Verlosser, zegt niet: Mij niet gezien! Maar Hij

gaat achter ons aan! Hoe lang moet Hij u nog volgen? Wanneer

wilt u eindelijk eens erkennen dat Jezus u op het oog

heeft? Wanneer zullen u de ogen opengaan, zodat u zegt:

'Mijn Verlosser! Mijn Verzoener!' Over het laatste punt wil

ik kort zijn.

4. 'Zonder Mij kunt gij niets doen/

Wij zeggen: 'Mij niet gezien!' - met uitroepteken. Dat

wil zeggen: 'Laat mij erbuiten. Doe het maar zonder mij/

Jezus heeft ook eens gezegd: 'Zonder Mij' - maar niet met

een uitroepteken. Hij gaat verder: 'Zonder Mij kunt gij niets

doen/ U kunt ervan op aan dat dat waar is en dat hetgeen

u zonder Hem doet, in het licht van de eeuwigheid waardeloos

is!

Ik zag eens hoe een paar jongens elkaar op straat aftuigden.

En toen kreeg er zo'n kleine puk, waarschijnlijk

per ongeluk, een tik mee. Ik dacht nog: 'Zal ik er iets van

zeggen?' Maar toen maakte ik een verrukkelijk tafereeltje

mee. De kleine vent maakte dat hij wegkwam. Z'n ogen

liepen, z'n neus liep, alles liep - hijzelf ook. En toen hij zo'n

pas of tien verwijderd was, draaide hij zich nog een keer om

en schreeuwde: 'Wacht maar, dat zal ik aan mijn grote broer

vertellen!' En toen merkte ik dat opeens alles goed was. Hij

230 Jezus, onze bestemming

had een grote broer aan wie hij alles kon vertellen, die hem

zou helpen. En toen dacht ik: Jongen, wat fijn, dat jij een

grote broer hebt! En intense vreugde stroomde door mij

heen, dat ik in Jezus ook een grote broer heb die mij terzijde

staat! Wat geweldig dat die grote broer zo machtig aan de

zijde van de zijnen gaat staan, dat Hij zelfs zegt: 'Zonder Mij

kunt gij niets doen!' De dichter Havergal zong: 'Neem mijn

leven laat het Heer, toegewijd zijn aan uw eer.'

Ik zou willen dat u dat ook tegen uw Heer zou zeggen,

die zoveel voor u heeft gedaan: 'Heer Jezus, zonder U wil

ik niets meer doen!'

Is er zekerheid in

religieuze zaken?

Wel, één ding is duidelijk: in 'religieuze' zaken bestaat

geen zekerheid. 'Religie' is het eeuwige zoeken naar God. En

dat betekent voortdurende onrusten onzekerheid. 'Evangelie'

is iets totaal anders. Dat is het zoeken van God naar ons.

Daarom kunnen we beter vragen: 'Is er in het christendom

zekerheid?'

i. Tegenover God veroorloven wij ons

een ongehoorde onzekerheid

Laat ik ermee beginnen dat wij, mensen, eigenlijk rare

types zijn. Als een man, die anders niet van zijn stuk te brengen

is, ook maar het kleinste pijntje heeft, dan rent hij naar

de dokter en vraagt: 'Dokter, ik heb hier zo'n pijn. Wat is

het?' De mensen willen nauwkeurig weten waar ze aan toe

zijn! Of een ander geval: in een gezin wordt huishoudelijke

hulp gezocht. En inderdaad, er meldt zich iemand. 'Wel/

zegt mevrouw, 'u hebt dus een eigen kamer met warm en

koud stromend water, tv en geluidsinstallatie. Eenmaal per

week hebt u een vrije dag.' 'Dat is mooi allemaal/ zegt het

meisje» 'maar nu zou ik graag nog weten wat ik ga verdienen/

'Ja/ antwoordt mevrouw, daarover zullen we het later

nog wel eens hebben. Ik wil eerst graag zien, hoe u werkt/

232 Jezus, onze bestemming

'Nee/ antwoordt het meisje/ 'zo neem ik de betrekking niet

aan. Ik wil van tevoren weten wat ik ga verdienen.' Heeft

het meisje gelijk? Ja natuurlijk! Wanneer wij een betrekking

aanvaarden, is een belangrijke vraag immers: 'Hoe hoog is

het loon?' of'in welke salarisschaal kom ik?' Wij willen

immers weten waar we aan toe zijn! In geldzaken dulden

wij geen onzekerheid. Ja, op elk gebied willen wij weten

waar we aan toe zijn. Alleen op het allerbelangrijkste gebied

-namelijk ten opzichte van de levende God -verdragen wij

een merkwaardige onduidelijkheid.

Een aantal jaren geleden had ik bijeenkomsten in Augsburg

en wel in een tent op de Plarrer. Dat is een plein waar

anders kermis gehouden wordt. En toen kwamen de organisatoren

op een geweldig idee. Omdat het op zaterdagavonden

in de cafés en andere uitgaansgelegenheden altijd

een dolle boel was, besloten ze zaterdagnacht om twaalf uur

een bijeenkomst te houden. Dat werd niet van tevoren aangekondigd,

omdat anders al die nette nieuwsgierige christenen

gekomen zouden zijn, die men bij die bijeenkomst

nu juist niet hebben wilde.

Mijn vrienden reden 's nachts om half twaalf met hun

auto's erop uit en pikten alle boemelaars op die uit de kroegen

kwamen, die om twaalf uur dichtgingen: kelners, die

naar huis gingen, barmeisjes die vrije dagen hadden. Achter

elkaar leverden de auto's hun lading bij de tent af. En toen ik

om twaalf uur het podium betrad, had ik een publiek voor

me, als zelden tevoren. Verrukkelijk! Sommigen waren wat

aangeschoten. Voor me zat een hele dikke kerel met een half

afgekloven sigaar in zijn mond en een vreemd petje op. Ik

zei bij mezelf: Als dit maar allemaal goed afloopt! En toen

begon ik te spreken. Als ik voor de eerste keer het woord

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 233

'God' laat vallen, brult die dikke vent met dat rare petje op

z'n kop: 'Bestaat niet!' Iedereen begint te schateren. En dan

buig ik me naar voren over de katheder en vraag: 'Weet u

heel zeker dat er geen God bestaat? Weet u dat honderd

procent zeker?' Daarop begint ie aan zijn hoofd te krabben,

zodat zijn petje naar voren zakt, schuift zijn sigarenstompje

naar de andere hoek van zijn mond en zegt tenslotte: 'Nou

ja, zo precies weet niemand dat.' En toen heb ik die dikkop

in zijn gezicht uitgelachen en gezegd: 'Ja zeker! Ik weet het

wel heel precies!' 'Wat/ beweert hij, 'waar haalt u dat vandaan,

hoe kunt u iets zekers over God weten?' En toen heb

ik hem uitgelegd dat ik door Jezus heel nauwkeurig van

God op de hoogte ben. En opeens is de hele vergadering

doodstil.

Hebt u zekerheid, als het God betreft? Kunt u zeggen:- 'Ik

weet heel zeker dat mijn schuld gedelgd, betaald is?' Wat

is uw antwoord? 'Ik hoop het!' Het is.toch een wonderlijke

zaak, dat heidenen en christenen, als het om God gaat, het

acceptabel vinden in grote onzekerheid en twijfel te leven!

Als ik door de stad zou lopen en de mensen zou aanspreken

en vragen: 'Vertelt u eens: gelooft u dat er een God is?' dan

zouden ze mij antwoorden: 'Ja, ik denk het wel.' Maar als

ik dan verder zou vragen: 'Behoort u Hem toe?' dan zou ik

te horen krijgen: 'Dat weet ik niet!' Wat een ongehoorde

onduidelijkheid veroorloven mensen zich toch op dit gebied,

mensen die overigens zo zeker van zichzelf zijn! Dat

ondervond onlangs ook één van mijn jonge vrienden. Hij is

student en verdiende in zijn vakantie wat geld als bouwvakker.

Op een dag komen zijn collega's erachter dat hij actief

is in het evangelisch jeugdwerk. 'Zo!' begint iemand - 'Ben

234 Jezus, onze bestemming

jij bij dominee Busch?' 'Ja!' En dan begint er een enorme

bespotting. 'Dan ga jij zeker 's zondags naar de kerk?' 'Ja

zeker!' 'Elke zondag?' 'Ja, elke zondag!' 'Elke zondag? Ben

jij getikt?' 'Nee,' zegt hij, 'ik ga door de week ook nog naar

bijbelkring!' 'Jongen, jij moet wel hartstikke gek zijn.' En

dan barsten ze los: 'Die zwartrokken houden de mensen

alleen maar dom!' - 'Het hele christendom heeft gefaald,

hoewel het tweeduizend jaar de tijd heeft gehad!' - 'De

Bijbel is een grote dwaasheid!' Kortom, de jongen wordt

bedolven onder allerlei spottende opmerkingen. Hij heeft

echter een huid als een olifant en laat het allemaal over zich

heengaan.

Wanneer die kerels zijn uitgeraasd, zegt hij: 'Ja, als jullie

zo over het christendom denken, mag ik wel aannemen dat

jullie allemaal bedankt hebben voor de kerk.' Stilte overal

om hem heen!

En dan zegt een oudere vent: 'Wat is dat: bedankt voor de

kerk?' Jongen, ik geloof ook in de Lieve Heer. Je doet alsof

jij alleen christen bent Ik ben ook christen! Ik geloof ook

in de Lieve Heer!' En dan vallen de anderen hem bij: 'Ja wat

denk je eigenlijk wel, dat jij beter bent dan wij? Wij zijn ook

christen! Wij geloven ook in de Lieve Heer!' Plotseling zijn

de rollen omgedraaid. Opeens schreeuwen ze in koor: 'Wij

geloven ook in de lieve Heer! Wij zijn ook christenen!'

Als ze uitgesproken zijn, zegt mijn vriend: 'Ja, waarom

lachen jullie me dan uit?' Antwoord: 'Ach, jij maakt ons

gek! Met jou valt niet te praten!'

Potige kerels van de bouw, die zonder moeite een paar

flesjes bier achteroverslaan nadat ze flink gezwoegd hebben,

spotten eerst luidkeels over het christendom, maar dan

opeens zeggen ze: 'Wacht eens, wij zijn ook christenen!'

14- Is er zekerheid in religieuze zaken? 235

Ja, en wat nu? Is dat niet schokkend? Als het om God gaat,

veroorlooft men zich de grootste onzekerheid. We zijn het

ene ogenblik christelijk, het andere ogenblik een stelletje

heidenen. Heb ik gelijk? Ik vrees dat de meesten van u in

diezelfde onzekerheid en onduidelijkheid leven!

2. De Bijbel spreekt over stralende zekerheid

U zult nu wellicht verbaasd vragen: 'Ja maar, dominee

Busch, heeft het christelijk geloof werkelijk iets met zekerheid

te maken? Is dat niet juist de clou bij het christendom,

dat je niets weet en alles moet geloven?' Onlangs zei iemand

weer eens dat mooie zinnetje, dat ik in mijn leven

zo dikwijls heb gehoord: 'Weet u dat twee maal twee vier

is? Maar bij het christendom kun je toch niets weten, want

daar moetje het maar geloven/ Hier hebben wij dus te maken

methetidee datje tegenover christelijke waarheden je

verstand maar moet inpakken en afgeven in de garderobe,

en in het wilde weg wat onzekerheden moet geloven. Dat

is de overtuiging van de meesten.

Of er komt iemand bij me die verklaart: 'Ja, dominee

Busch, jullie zijn het immers onderling niet eens. Er zijn

katholieken, protestanten en nog veel meer. Wie heeft er

nu gelijk?' Ik geloof dat zelfs christenen soms denken dat

het christelijk geloof het meest onzekere en onduidelijke

ter wereld is. Maar dat is een grandioze vergissing.

Wat christendom is, kan ik alleen aan de weet komen uit

het Nieuwe Testament En daar is iedere regel vol stralende

zekerheid! Neem dat van mij aan! Het is belachelijk dat de

christenheid zo in onduidelijkheid leeft Dat ligt in elk geval

236 Jezus, onze bestemming

niet aan het evangelie. Nee! Het hele Nieuwe Testament is

vervuld van stralende zekerheid. Ik wil u dat kort vertellen.

Daar is die geweldige zekerheid dat God leeft! Niet een

hoger wezen, niet een voorzienigheid, niet een noodlot,

niet een 'Onze Lieve Heer', maar God, de Vader van Jezus

Christus, die leeft. Hoe wij dat weten? Hij heeft zich geopenbaard

in Jezus! Nu weten wij dat voor honderd procent

zeker. Slaat u de Bijbel maar open, waar u wilt, dan merkt u

dat daarin niet allerlei religieuze problemen van alle kanten

worden bekeken, maar er wordt betuigd: God leeft! En Hij

heeft Zich geopenbaard in Jezus! En de mens die zonder

God leeft, zit scheef, verkeerd, heeft het mis.

Daar is verder die zekerheid dat deze God - die volkeren

kan vernietigen, die kan rechtspreken - mij intens liefheeft.

Dat is geen vermoeden, maar het staat in Romeinen 8: 'Ik

ben er zeker van - zeker! - dat noch dood noch leven mij

kan scheiden van de liefde Gods, welke is in Jezus Christus,

onze Heer.' De liefde van God is in Jezus tot ons gekomen!

Dat is geen vermoeden, dat is een wetenschap. Waar is de

liefde Gods? Hij heeft ons in Jezus liefgehad. Hebt u daar

enig idee van?

De mensen in de Bijbel hebben zekerheid verkregen,

dat zij God toebehoren. David zegt in psalm 49: 'Hij zal

mijn leven verlossen uit de macht van het dodenrijk, want

Hij heeft mij aangenomen.' Niet: 'Ik hoop eenmaal zalig te

worden/ maar, 'ik weet dat Hij mij aangenomen heeft.' Of

dit: 'God hééft ons gered uit de machtvan de duisternis en

overgeplaatst in het Rijk van zijn lieve Zoon.' Discipelen

van Jezus hebben een existentiële verandering ondergaan

door Jezus - en ze weten dat! Of dit: 'Wij weten dat wij van

de dood in het leven gekomen zijn.' 'Wij weten!' Kunt u

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 237

dat zeggen? Of dit: 'Zijn Geest getuigt met mijn geest, dat

ik een kind van God ben.'

De Bijbel is vol stralende zekerheid. Waar komt bij ons

toch dat onzinnige zinnetje vandaan: 'Dat twee maal twee

vier is, dat weet ik, maar bij het christendom kun je immers

niets weten, maar moetje alles maar geloven'? Dat

twee maal twee vier is, dat weet ik, maar dat God leeft, dat

weet ik nog veel zekerder! Dat twee maal twee vier is, dat

weet ik, maar dat God ons in Jezus liefheeft, dat weet ik nog

veel zekerder! En de mensen, die zich bekeerd hebben tot

de levende God, zeggen: 'Dat twee maal twee vier is, dat

weten we, maar dat wij kinderen van God geworden zijn,

dat weten wij nog veel zekerder!'

En nu vraag ik u: waar vind j e bij christenen tegenwoordig

nog zo'n stralende zekerheid? Waar? Daaruit blijkt dat

we wel wat ver van de Bijbel afgeraakt zijn en daar weer naar

terug moeten. Houd alstublieft op met dat beetje christendom!

Het is niet de moeite waard een beetje christendom te

hebben. Het is alleen de moeite waard om als christen een

bijbelse positie in te nemen. Er zeker van zijn dat God leeft,

dat Hij mij intens liefheeft en dat ik Hem mag toebehoren,

dat is de moeite waard! Al het andere niet En diezelfde stralende

zekerheid klinkt ons tegen uit christelijke liederen en

gezangen. Christen zijn is geen reis door de mist, maar echt

christen zijn is een vaste, stralende zekerheid!

Laat ik het nog anders zeggen. Zekerheid in je christen-

zijn betekent: objectief weten dat God leeft en dat

zijn openbaring in Jezus de waarheid is, ook al zou de

hele wereld afwijzen dat Jezus is gestorven en opgestaan

om zondaren te redden, ook al zou niemand daar gebruik

van maken. Zekerheid in je christen-zijn betekent echter

238 Jezus, onze bestemming

ook: subjectief weten dat God leeft, Zich in Jezus heeft geopenbaard,

gestorven en opgestaan is, omdat ik het voor

mij persoonlijk in een vast geloof heb aangenomen. En al

zouden tienduizend professoren tegen een gelovige zeggen

dat Jezus niet is opgestaan, dan kan hij of zij verzekeren:

'Geachte tienduizend professoren! Ik weet dat mijn Verlosser

leeft!' En al zou de hele wereld daartegen ingaan, dan

nog zegt het geloof: 'Ik weet in Wie ik geloof!' En al zou u

een overvloed van wetenschappelijke weerleggingen over

mij uitstorten, dan nog antwoord ik: 'Ikweetwel beter!' En

al zou de hele wereld twijfelen, dan nog zou ik zeggen: 'Ik

heb zekerheid!' Vrienden, zo zeker is het christelijk geloof

dat wij in de Bijbel tegenkomen.

3. Hebt u zekerheid?

Ja, nu moet ik het aan u vragen: Hebt u die zekerheid

reeds? Of mist u die nog? Als u zegt: 'Ik dacht dat ik christen

was, maar ik ben het niet Bij mij is immers alles nog zo

vaag!' dan heb ik niet tevergeefs gesproken.

Ik herinner mij een vakantie die ik met jongelui had in

Nederland, 's Nachts om twee uur wordt er op mijn kamerdeur

geklopt. Ik doe open. Daar staat het hele gezelschap in

pyjama. Ik vraag: 'Wat willen jullie?' Daarop zegt er één:

'Wij dachten dat we christenen waren, maar nu hebben

wij gemerkt dat wij het nog niet zijn!' En dat had hen zo

onrustig gemaakt, dat ze 's nachts om twee uur duidelijkheid

wilden hebben. Dat is al veel waard, als wij inzien dat

ons hele christelijke leven nog veraf is van de norm, van

datgene wat ons in de Bijbel aan stralende zekerheid wordt

getoond.

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 239

Spurgeon, de geweldige Engelse opwekkingsprediker,

heeft het eens zo uitgedrukt: 'Het geloof is een zesde zintuig.'

Wij hebben vijf zintuigen om deze wereld te kennen:

gezicht, gehoor, gevoel, smaak en reuk. Dat zijn de vijf zintuigen

waarmee wij onze driedimensionale wereld kunnen

kennen. Iemand, die alleen met deze vijf zintuigen leeft, die

vraagt: 'Waar zou God zijn? Ik zie Hem niet En Jezus zie ik

ook niet. Ik geloof dat allemaal niet!' Wanneer nu God ons

door zijn Heilige Geest verlicht, dan krijgen wij dat zesde

zintuig. Dan kunnen wij niet alleen zien, horen, voelen,

proeven en ruiken maar dan kunnen wij ook die andere wereld

kennen. De Bijbel zegt: 'Dit nu is het eeuwige leven, dat

zij U, die alleen God zijt en degene die Gij gezonden hebt,

Jezus Christus, kennen.' Dat kan het zesde zintuig!

Ik was kort geleden in Essen bij een hooggeplaatste industrieel.

Hij resideert in een hoog kantoor, van waaruit

je de halve stad kunt zien. Nadat ik enkele voorvertrekken

was gepasseerd, zat ik ten slotte tegenover hem. Wat ik van

hem verlangde, was spoedig afgehandeld. En dan raken wij

aan de praat

Hij zegt: 'Interessant, eens een dominee op bezoek te

hebben!' 'Jazeker,' antwoord ik, 'dat is hoogst interessant!'

Dan vervolgt hij: 'Zegt u eens, ik heb na de oorlog af en

toe congressen van de academie meegemaakt, maar ik heb

toch de indruk.. ."Ga uw gang,' help ik hem, 'spreekt u zich

rustig uit Ik kan tegen een stootje!' 'Ik heb de indruk/ zegt

hij, 'dat het christendom toch een heel onduidelijke zaak is.

Zietu, er zijn lezingen gehouden over onderwerpen als 'De

christen en de economie', 'De christen en de bewapening',

'De christen en de ontwapening', 'De christen en het geld',

'De christen en de kerk'. Maar er werd mij nooit verteld wat

240 Jezus, onze bestemming

een christen nu eigenlijk is. Dat weten de mensen blijkbaar

zelf niet!' 'O,' antwoord ik, 'nu vergist u zich!' Verbaasde

vraag: 'Kunt u mij dan zeggen wat een christen is?' 'O ja,' zeg

ik, 'dat kan ik u heel duidelijk uitleggen. Daar is niets vaags

bij.' 'Ha, ha,' zegt hij met een spottend lachje, 'sommigen

zeggen dat een christen iemand is die niet met de politie in

aanraking komt en anderen zeggen dat een christen iemand

is die kerkelijk gedoopt en begraven is!'

Ik vervolg: 'Meneer, ik zal u vertellen wat een christen

is. Houd u zich goed vast! Een christen is iemand die uit

de grond van zijn hart kan zeggen: "Ik geloof dat Jezus

Christus, waarachtig God, geboren uit de Vader in eeuwigheid,

en ook waarachtig mens, geboren uit de maagd

Maria, mijn Heer is, die mij, verloren en veroordeeld mens,

verlost heeft." Meneer, u, verloren en veroordeeld mens!'

Dan knikt hij. Hij begrijpt het. Dat geeft hij toe. Dat zijn

wij. 'God/ zeg ik,'.. .die mij, verloren en veroordeeld mens,

verlost heeft en vrijgekocht van alle zonden, van de dood

en van de macht van de duivel. Meneer... vrijgemaakt van

de macht van de duivel!'

Hij knikt Daar weet hij kennelijk het één en ander van.

En ik ga verder:'.. .niet met goud en zilver, maar met zijn

heilig, dierbaar bloed en door zijn onschuldig lijden en sterven,

opdat ik zijn eigendom zou zijn. Wie kan dat zeggen:

Ik ben het eigendom van Jezus, Hij heeft mij vrijgekocht

van zonde, dood en hel door zijn bloed, dat weet ik! Zo

iemand is christen, meneer.' Dan is het een ogenblik stil

in dat kantoor. En dan vraagt hij: 'Hoe kom ik zover?

Hoe bereik ik dat?' En ik antwoord: 'Ik heb net van uw

secretaresse vernomen dat u met vakantie gaat. Ik stuur u

vanmiddag nog een Nieuw Testament. Neem dat mee en

14- Is er zekerheid in religieuze zaken? 241

lees elke dag een stuk in het Johannes-evangelie en bid er

ondertussen voor. Dan komt u zover!'

U begrijpt me wel: christen zijn op de manier van het

Nieuwe Testament is de zekerheid dat de objectieve waarheden

waar zijn en dat ik het subjectief in geloof mag grijpen

en gered kan worden! Hebtu die zekerheid? Ik zou niet

kunnen leven, als ik niet wist of Hij mij heeft aangenomen.

Ik vraag een jongeman: 'Heb je Jezus lief?' 'Ja!' 'Weetje dat

Hij je heeft aangenomen? Ben je zijn eigendom?' 'Tja, dat

weet ik niet precies. Er is nog zoveel strijd.' 'Man,' zeg ik,

'zo zou ik niet kunnen leven. Ik moet toch weten of Hij

mij heeft aangenomen!' Onzekere christenen, die niet eens

weten of God er is of niet, die precies op de hoogte zijn van

hun eigen financiële situatie maar niet van God, zijn helemaal

geen christenen! Volgens het Nieuwe Testament zijn

christenen mensen die kunnen zeggen: 'Ik geloof dat Jezus

Christus mijn Heer is geworden.' Ik moet hier even een aardig

verhaaltje inlassen, dat u wellicht al eens gehoord hebt.

Generaal Von Viebahn vertelde hoe hij tijdens manoeuvres

eens door een bos reed, aan een boom bleef hangen en een

flinke winkelhaak in zijn jas had. En dat is niet zo mooi voor

een generaal. Als hij 's avonds een kazerne binnenrijdt, zitten

er op een muurtje een paar soldaten. Hij laat zijn paard

halt houden en roept: 'Is er onder jullie een kleermaker?'

Daarop komt er iemand aanrennen, gaat in de houding staan

en zegt: 'Jazeker, generaal, ik ben kleermaker.' Dan geeft

generaal Von Viebahn bevel: 'Kom onmiddellijk naar mijn

kamer in hotel Zum Lamm om mijn jas te repareren.' Maar

dan antwoordt die soldaat: 'Maar dat kan ik niet' 'Hoezo

kunt u dat niet, u bent toch kleermaker!' 'Pardon, generaal/

zegt deze, 'ik heet Kleermaker, maar ik ben geen kleerma242

Jezus, onze bestemming

ker.' Toen hij dat vertelde, zei Generaal Von Viebahn er zo

mooi bij: 'Dat kun je van de meeste christenen ook zeggen.

Op de lijst staat bij godsdienst: "christelijk, protestant",

maar in werkelijkheid zouden ze moeten zeggen: "Ik heet

christen, maar ik ben geen christen."'

O, wat een erbarmelijke situatie! En wat is die situatie

gevaarlijk, omdat je dan immers nog helemaal niet behouden

bent!

4. Hoe kom je tot zekerheid?

Uzultvragen: 'Hoe kom je tot die zekerheid?' Nu, daarop

zouden heel wat antwoorden te geven zijn: Bid erom tot

God! Maak er een begin mee geregeld in de Bijbel te lezen,

iedere dag een kwartier stille tijd! Maar ik wil u nog iets heel

belangrijks zeggen: je komt niet tot geloofszekerheid door

het verstand, maar door het geweten!

Als je vandaag de dag met mensen in gesprek komt over

het christendom, dan beginnen ze: 'Ja, dominee, ik kan niet

goed geloven. In de Bijbel staan zoveel tegenstrijdigheden.'

'Tegenstrijdigheden?' vraag ik. 'Ja, er wordt bijvoorbeeld

verteld dat Adam en Eva twee zonen hadden, Kaïn en Abel.

Kaïn sloeg Abel dood. Toen was hij nog alleen over. En toen

ging hij naar een vreemd land om een vrouw te zoeken.

Maar als dat de enige mensen waren, dan kon hij immers

geen vrouw zoeken! Dominee, daar snap ik niets van.'

Hebt u dat verhaaltje ook al gehoord? Daarmee willen

onze mannen zich alleen maar afschermen voor God. Ik zeg

in dergelijke gevallen: 'Interessant Hier hebt u een Bijbel.

Waar staat dat eigenlijk dat Kaïn naar een vreemd land ging

om een vrouw te zoeken?' En dan krijgen ze een rood hoofd.

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 243

'Ja/ ga ik dan verder, 'als u de hele Bijbel afwijst, waardoor

al duizenden verstandige mensen tot geloof zijn gekomen,

dan zult u de Bijbel toch wel grondig bestudeerd hebben.

Waar staat dat eigenlijk?' En dan blijkt dat zij het niet weten.

En dan sla ik het voor hen op. Dat staat er namelijk

helemaal niet, maar er staat: 'Kaïn ging naar een vreemd

land en bekende zijn vrouw.' Hij had zijn vrouw meegenomen.

Wie was dan die vrouw? Er staat eerder vermeld dat

Adam en Eva veel zonen en dochters hadden. Het was dus

een zuster van hem. Er staat uitdrukkelijk in de Bijbel dat

God wilde dat uit één geslacht alle menselijke geslachten

zouden voortkomen. Eerst moesten dus zusters en broers

trouwen. Later verbood God het huwelijk tussen broers en

zusters. Is het duidelijk? Is die man nu tot geloof gekomen?

Helaas niet! Hij staat dadelijk met een nieuwe vraag klaar:

'Dominee, zegt u eens...' - en zo gaat het door.

Hiermee wordt duidelijk wat ik bedoel: Ik zou honderdduizend

vragen voor iemand kunnen beantwoorden - maar

zijn verstand zou naderhand nog net zo verduisterd zijn

als tevoren. Het geloof komt niet door het verstand, maar

door het geweten!

In Essen was de predikant en opwekkingsprediker Julius

Dammann één van mijn voorgangers. Er kwam eens een

jongeman naar hem toe die ook de vraag over Kaïns vrouw

en andere soortgelijke vragen stelde. Toen heeft Dammann

ze van de tafel geveegd en gezegd: 'Jongeman, Jezus Christus

is niet gekomen om spitsvondige vragen te beantwoorden,

maar om zondaren zalig te maken! En tegen de tijd

dat u een arme zondaar bent, mag u terugkomen.' Mensen

met een onrustig geweten, mensen die weten: 'Mijn leven

klopt niet, ik kom er zelf niet mee klaar/ die kunnen leren

244 Jezus, onze bestemming

in de Verlosser te geloven. En het verstand komt pas op de

tweede plaats.

Ik heb eens iets meegemaakt wat ik u hierbij moet vertellen.

Op een dag kom ik in een ziekenzaal, waar zes mannen

liggen. Als ik de kamer binnenkom, word ik enthousiast

begroet: 'Ach dominee, wat geweldig dat u komt! We zitten

met een probleem.' 'O,' antwoord ik, 'een probleem.

Leuk! Wat voor probleem?' Ik merk aan hen dat ze mij erin

willen laten lopen. En dan vraagt één van hen, terwijl de

anderen in spanning afwachten: 'U gelooft toch dat God

almachtig is?' 'Ja, dat geloof ik!' Vraag: 'Kan uw God een

steen maken die zo zwaar is dat Hij hem zelf niet meer kan

optillen?' Begrijpt u de truc? Als ik ja zeg, dan is God niet

almachtig, en als ik nee zeg, dan is Hij ook niet almachtig.

'Kan uw God een steen maken, die zo zwaar is, dat Hij hem

zelf niet meer kan optillen?' Een ogenblik denk ik na: Moet

ik hem dat uitleggen?

Maar dat lijkt me toch al te onnozel en ik stel een wedervraag:

'Jongeman, ik wil eerst een vraag stellen: Heb je om

deze vraag wel eens slapeloze nachten gehad?' 'Slapeloze

nachten?' vraagt hij verbluft. 'Nee!' Dan zeg ik: 'Zie je: ik

moet zuinig zijn met mijn energie. En daarom beantwoord

ik alleen maar vragen die de mensen slapeloze nachten bezorgen.

Jongeman,' vervolg ik, 'wees zo vriendelijk mij

te vertellen waarover je slapeloze nachten hebt?' Daarop

antwoordt hij prompt: 'Ach, die kwestie met mijn vriendin.

Zij is in verwachting en we kunnen nog niet trouwen.'

'Zo,' zeg ik, 'datbezorgt je slapeloze nachten. Laten wij daar

dan over praten!' 'Ja, maar,' hakkelt hij, 'heeft dat dan iets

met christendom te maken?' ' O / zeg ik, 'dat probleem van

die steen heeft niets met het christendom te maken, maar

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 245

juist die zaak met dat meisje! Je bent schuldig geworden! Je

hebt Gods gebod overtreden. Je bent te ver gegaan! En nu

zitje te piekeren hoe je je door een nog grotere zonde van

die affaire kunt afmaken. Je bent vastgelopen in schuld en

zonde. Je kunt alleen geholpen worden, als je je omkeert

naar de levende God - berouw hebt - en zegt: Ik heb gezondigd!

Dan is er een Verlosser die j e eruit kan helpen/ En

de jongeman luistert Opeens gaan zijn ogen open: 'Jezus

interesseert Zich voor mijn schuldige geweten! Jezus kan

mij helpen! Hij is de redding voor mijn bedorven leven!'

Begrijpt u: hij wilde de weg van het verstand gaan. Maar

dat was volkomen dwaasheid. Toen echter zijn geweten geraakt

werd, toen werd het opeens duidelijk. Begrijpt u wat

ik bedoel? Wij verkrijgen de zekerheid van het heil niet via

het beantwoorden van spitsvondige vragen, maar doordat

wij ons geweten recht doen en eindelijk eens gaan zeggen:

'Ik heb gezondigd/ Dan ontdek je de Verlosser die aan het

kruis hangt En dan kun je ervaren datje zonden vergeven

zijn, en verder dat Hij je heeft aangenomen. Die weg loopt

via het geweten - en niet via het verstand.

Als je tot heilszekerheid wilt komen, dan moetje - mag

ik het zo uitdrukken - een zeker risico nemen. Er zijn in

vele kerken gekleurde glas-in-lood ramen. Wanneer u die

op klaarlichte dag van buiten bekijkt, dan zien ze er donker

uit, dan herkent u nauwelijks iets van de kleuren. Maar

wanneer u een kerk binnengaat, dan schitteren die kleuren

opeens. En net zo is het met het christelijk geloof: zolang

ik het van de buitenkant blijf bekijken, begrijp ik er niets

van! Dan is alles donker. Ik moet naar binnen gaan! Ik moet

het met Jezus wagen! Ik moet me aan die Heer overgeven,

toevertrouwen! Dan wordt alles duidelijk! Het is maar één

246 Jezus, onze bestemming

stap van de dood naar het leven, en dan begrijp je het hele

christendom.

Terwijl Jezus predikte, luisterden duizenden naar Hem.

Opeens zegt Hij iets vreselijks: 'Zoals jullie nu zijn, kunnen

jullie het Rijk van God niet binnengaan. Jullie moeten wedergeboren

worden! Jullie menselijke natuur, ook de beste,

is ongeschikt voor het Koninkrijk van God!' Dan staan er

achteraan een paar mannen op, die zeggen: 'Kom we gaan!

Niet te geloven wat Hij zegt!' En dan gaan die drie mannen.

Dat zien zes vrouwen en die zeggen: 'Die mannen gaan.

Kom, dan gaan wij ook!' En dan gaan die vrouwen ook. Dat

zien een paar jongens en die zeggen: 'Die mannen gaan,

die vrouwen gaan. Kom mee, dan gaan wij ook.' En opeens

brokkelt de zaak af. Dat moet vreselijk zijn.

Ik stel mij wel eens voor hoe het zou zijn, als onder mijn

prediking de toehoorders zouden opstaan en één voor één

de zaal zouden verlaten en dat ik opeens alleen over zou

zijn met een paar getrouwen. Zo was het bij Jezus. Vreselijk!

Opeens is Jezus alleen. Duizenden zijn weggelopen, terwijl

Hij sprak. Zij willen niet meer naar Hem luisteren. Alleen de

twaalf discipelen zijn er nog. Als ik Jezus was geweest, zou

ik hebben gesmeekt: 'Toe, blijven jullie toch tenminste nog

hier! Laat mij niet in de steek!' Maar Jezus doet het anders.

Weet u wat Hij zegt? Hij zegt: 'Jullie mogen ook weggaan,

als je wilt!' Er is in het Rijk van God geen dwang. Het Rijk

van God is het enige Rijk waar geen politie is! Het Rijk van

God is de meest vrijwillige zaak die er is! 'Jullie mogen ook

gaan, toe maar!' Dat zegt Jezus tegen zijn discipelen. En de

discipelen aarzelen wellicht even. Als er zesduizend mensen

weglopen, dan ga je graag mee. En zo willen de discipelen

misschien ook wel graag meelopen, temeer omdat de

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 247

Here Jezus nog zegt: 'Toe, ga maar!' Hij zet de deuren wijd

voor hen open: 'Jullie mogen ook! Jullie mogen verloren

gaan! Jullie mogen goddeloos zijn! Jullie mogen naar de hel

lopen! Zoals je wilt!'

Dan gaat Petrus staan en denkt een ogenblikje na: 'Waar

moet ik dan heen gaan? Waarheen? Een leven met moeite

en inspanning of een leven in het slijk van de zonde? En

aan het eind daarvan staan dood en hel. Dat is toch allemaal

niks!' Dan valt zijn blik op Jezus en één ding staat voor hem

als een paal boven water: 'Alleen een leven met Jezus is de

moeite waard!' Dan zegt hij: 'Waar zullen wij heengaan,

Jezus? Waarheen? U hebt woorden van eeuwig leven en wij

hebben geloofd en erkend (hoort u het: zekerheid!) dat U

bent de Christus, de Zoon van de levende God. We blijven

bij U!'

Beste vrienden, zo kom je tot zekerheid. Je bekijkt de

levenswegen en erkent: Jezus is de enige kans voor ons! O,

ik zou willen dat u ook zo'n stralende zekerheid verkreeg:

'Wij hebben geloofd en erkend dat U bent de Christus, de

Zoon van de levende God.' En ten slotte zou ik nog een

bijzonder woord willen richten tot degenen onder u, die

met het geloof een begin hebben gemaakt, die hun hart

aan Jezus hebben geschonken en toch zeggen: 'Ik heb geen

heilszekerheid. Hoe krijg ik heilszekerheid? Ik zie in mijn

leven voortdurend nog zoveel zonde!' Tegen die serieuze

mensen zou ik willen zeggen: Denkt u dat je pas heilszekerheid

kunt hebben wanneer je zonder zonde bent? Dan moet

u wachten tot in de hemel. Ik heb tot mijn laatste dag, ja tot

de laatste ademtocht van mijn leven, het bloed van Jezus

nodig tot vergeving van mijn zonden!

U kent het verhaal van de verloren zoon. Die komt thuis

248 Jezus, onze bestemming

en zegt: 'Ik heb gezondigd!' En dan neemt zijn vader hem

in zijn armen en er wordt feest gevierd. En nu zie ik voor

me wat er gebeurt. De volgende morgen gooit die zoon per

ongeluk een beker op de grond. Hij was bij zijn varkens geen

gedekte tafel gewend. Hij stoot dus per ongeluk die beker

van tafel. En als hij op de grond klettert en in stukken ligt,

vloekt hij: 'Ver...!' Smijt zijn vader hem er nu uit: 'Donder

op! Terugnaar de varkens jij!' Gelooftudat? Welnee! Maar

zijn vader zegt: 'Aangenomen is aangenomen!' Hij zegt wel:

'Zoon, dat doen we niet. We gaan ons best doen datje de bekers

heel laat en niet vloekt en langzamerhand went aan de

gewoonten van het huis!' - maar hij stuurt hem niet terug

naar de varkens. Wanneer een mens het eigendom wordt

van Jezus, dan doet hij de vervelende ontdekking: de oude

natuur is er nog! En er zijn nog nederlagen! Maar als u na

uw bekering een nederlaag lijdt, dan moet u niet meteen

wanhopig worden, maar op uw knieën vallen en drie zinnetjes

bidden. Ten eerste: 'Ik dank u Heer, dat ik u nog steeds

toebehoor!' Ten tweede: 'Vergeef mij door uw bloed!' En

ten derde: 'Maak mij vrij van mijn oude natuur!' Maar als

eerste: 'Ik dank U Heer dat ik U nog steeds toebehoor!'

Heilszekerheid bestaat hierin dat ik weet: Ik ben thuisgekomen

en voer nu de strijd van de heiliging, als iemand

die thuisgekomen is en niet als iemand die er steeds weer

in- en uitvliegt Wanneer er gepredikt wordt: 'Je moet het

heil iedere dag opnieuw grijpen!' dan is dat een afschuwelijke

prediking. Mijn kinderen behoeven nietiedere morgen

bij me te komen en te vragen: 'Papa, mogen wij vandaag

weer jouw kinderen zijn?' Zij zijn mijn kinderen! En wie

een kind van God geworden is, die is een kind van God en

voert zijn strijd om de heiliging ab kind van God! En nu

14. Is er zekerheid in religieuze zaken? 249

wens ik u van ganser harte de stralende zekerheid toe van

de kinderen Gods!

Is het christendom een privéaangelegenheid?

Dat zijn woorden die je telkens weer hoort: 'Godsdienst

is een privé-aangelegenheid!' Is dat juist? Laten we de vraag

stellen: 'Is het christendom een privé-aangelegenheid?' - of

beter nog: 'Is christen zijn een privé-aangelegenheid?'

Voordat ik deze vraagbeantwoord, wil ik een wedervraag

stellen. Denkt u eens aan een geldstuk van vijf mark. Wat

staat daarop afgebeeld? Een vijf of een adelaar? Antwoord:

'Allebei! Het vijfmark-stuk heeft twee kanten.' Precies zo

ligt het bij de vraag: 'Is het christen zijn een privé-aangelegenheid?'

Antwoord: 'Ja en nee. Allebei!'

Het echte, levende christen zijn heeft twee kanten: een

persoonlijke en een algemene, openbare kant. En waar één

van beide ontbreekt, is het niet in orde!

Ik wil u nu die beide kanten van een echt, door de Heilige

Geest bewerkt, christen zijn laten zien.

i. Christen zijn heeft een zeer persoonlijke kant

Om u dat duidelijk te maken, wil ik beginnen met een

klein verhaal. Er zei eens iemand tegen mij dat ik een 'verhaaltjesverteller'

ben. Toen antwoordde ik: 'Dat is geen

schande. Ik heb altijd de grote angst dat de mensen in de

kerk in slaap vallen. Maar als ik tussendoor verhaaltjes ver15.

Is het christendom een privé-aangelegenheid? 251

tel, dan vallen zij niet in slaap!' Bovendien bestaat het hele

leven toch uit verhalen - en niet uit theorie. In het land van

Ravensberg heeft in de negentiende eeuw een geweldige

opwekkingsprediker geleefd: Johann Heinrich Volkening.

Door de prediking van Volkening is het land rondom Bielefeld,

het land van Ravensberg, inderdaad totaal veranderd.

Die Volkening werd op zekere avond bij een rijke boer geroepen.

Deze had een grote boerderij en was een rechtschapen

en hard werkend man. Maar die opwekkingspreken haatte

hij uit de grond van zijn hart. Hij bedankte ervoor om een

zondaar te zijn. Hij hoefde geen Verlosser voor zondaren

aan het kruis. Hij zei: 'Ik doe wel en zie niet om.' Volkening

wordt bij hem geroepen omdat de boer doodziek is. Hij wil

Avondmaal vieren. En Volkening gaat naar hem toe.

Volkening was groot van postuur en zijn lichtblauwe

ogen waren heel opvallend. Hij gaat dus bij het bed van

die boer staan, kijkt hem lange tijd zwijgend aan en zegt

dan: 'Heinrich, ik vrees het ergste, ik vrees het ergste voor

je. Zoals het nu gaat, ben je niet op weg naar de hemel, maar

linea recta op weg naar de hel.' Dat zegt hij, draait zich om

en vertrekt Nu, die rijke boer is woest en raast: 'En datis een

predikant! Is dat christelijke liefde?' Dan komt de nacht. De

ernstig zieke boer ligt wakker. In zijn geweten knaagt het:

'Je bent niet op weg naar de hemel, maar op weg naar de hel!

Stel dat dat waar is!' En dan schieten hem allerlei zonden

te binnen. Hij heeft God niet geëerd. En hij heeft zo nu en

dan op een slimme manier andere mensen bedrogen. In de

nachten die volgden, overvalt echte vrees hem. Hij wordt

heel erg onrustig. Hij ziet opeens dat er veel schuld in zijn

leven is en dat hij absoluut geen kind van God is. Nu wil

hij in alle ernst omkeren. Drie dagen later stuurt hij zijn

252 Jezus, onze bestemming

vrouw weer naar Volkening: 'Vrouw, haal Volkening!' Het

is 's avonds laat. Volkening komt direct. De boer zegt in

grote onrust: 'Dominee, ik geloof dat ik moet omkeren!'

'Ja,' antwoordt Volkening, 'het gaat niet meer zo snel als

je op leeftijd komt! In de nood roepen ze, maar berouw...

daar weten ze niet van! Het moet heel anders.' Volkering

zegt dat, draait zich om en vertrekt Nu is de boer pas echt

verschrikkelijk kwaad. U zou toch ook allemaal woedend

zijn op zo'n dominee, of niet? Uiteindelijk zou het een

dominee ook beter staan, als hij op vriendelijke toon zou

spreken met een rijke boer. En bovendien ziet het ernaar uit

dat de man niet lang meer zal leven. Maar Volkening was

een man die voor God stond, een man die wist wat hij zei.

Drie dagen heeft het nog geduurd tot de boer in vreselijke

gewetensnood kwam. Toen wist hij: 'Ik ga sterven! En waar

zijn in mijn leven liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid,

goedheid, geloof, zachtmoedigheid, eerbaarheid

geweest?' Hij had zijn leven lang de Verlosser veracht, die

voor hem gestorven was. Hij had Hem weggejaagd, die in

zijn liefde voor hem stond. Hij ziet zichzelf aan de rand van

de hel en is ten einde raad. 'Vrouw,' vraagt hij, 'haal de dominee!'

Die werpt tegen: 'Ik ga niet meer! Hij helpt je toch

niet!' 'Vrouw, haal hem! Het gaat niet goed!' Dan gaat zijn

vrouw. Als Volkening komt, treft hij een man aan die het

begrepen heeft: 'Vergis je niet, God laat niet met zich spotten,

want wat een mens zaait zal hij oogsten!' Volkening

schuift een stoel bij het bed en vraagt: 'Wel, gaat het op de

hel aan?' 'Ja, het gaat op de hel aan!' Dan zegt Volkening:

'Heinrich, laten we naar Golgota gaan! Ook voor jou is Jezus

gestorven!' En nu vertelt hij in de meest vriendelijke

en warme bewoordingen hoe Jezus zondaren redt. Maar

15. Is het christendom een privé-aangelegenheid? 253

daartoe moeten wij eerst ook in onze eigen ogen zondaren

zijn geworden. Er moet eerst een einde komen aan het 'Ik

doe wel en zie niet om!' Eerstmoet je in de waarheid staan.

Dan kan Jezus redden! En dan ziet de boer het opeens in:

'Jezus is voor mij aan het kruis gestorven! Hij betaalt voor

mijn zonden! Hij kan mij de gerechtigheid schenken die

als enige geldigheid heeft voor God!' En voor het eerst

bidt de boer oprecht: 'God, wees mij zondaar genadig!

Heer Jezus, red mij van de rand van de hel!' Volkening

gaat zachtjes de kamer uit. Hij verlaat een man die Jezus

aanroept. Volkening is gerust, want er staat drie maal in

de Bijbel: 'Wie de naam Jezus aanroept, zal behouden

worden.' Als hij de volgende dag terugkomt vindt hij een

man, die vrede heeft met God. 'Hoe staat het, Heinrich?'

En Heinrich antwoordt: 'Hij heeft mij aangenomen - uit

genade!' Er is een wonder gebeurd!'

Zo beleefde een trotse boer zijn wedergeboorte. Op een

nacht komt een geleerd man naar Jezus toe en zegt: 'Jezus,

ik zou graag met U over religieuze vragen discussiëren.'

Daarop antwoordt Jezus: 'Er wordt hier niet gediscussieerd!

Niemand kan het Rijk van God binnengaan, tenzij hij opnieuw

geboren wordt!' 'Wat?' vraagt die man. 'Ik kan toch

niet weer een klein kind worden en opnieuw in de moederschoot

gaan, om geboren te worden!' Maar Jezus blijft

erbij:' Tenzij iemand geboren wordt uit water en geest, kan

hij het Koninkrijk van God niet binnengaan!' Dat is de persoonlijke

kant van het christen zijn: dat een mens door de

enge poort tot het leven komt, dat hij wedergeboren wordt

door het grote wonder van God. Het zijn niet zo maar wat

onbelangrijke theologische zaken die ik u vertel, maar het

gaat om uw eeuwige behoud.

254 Jezus, onze bestemming

Het zou kunnen zijn dat er bij uw sterfbed geen Volkening

is. Bij de wedergeboorte behoort, dat ik eindelijk

voor God toegeef dat ik een verloren mens ben en dat mijn

hart boos is. Bij de wedergeboorte behoort het verlangen

naar Jezus, de enige Verlosser van de wereld. Bij de wedergeboorte

behoort de oprechte bekentenis tegenover de

Heer: 'Ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen U.' Bij de

wedergeboorte behoort het geloof: 'Zijn bloed maakt mij

rein van alle zonde. Hij betaalt voor mij en schenkt mij de

gerechtigheid die geldigheid heeft voor God.' Bij de wedergeboorte

behoort de duidelijke, vastberaden overgave aan

Jezus. En bij de wedergeboorte behoort dat de Heilige Geest

tegen u zegt: 'Je bent nu aangenomen!' De Bijbel noemt

dat 'verzegeling'. Zonder wedergeboorte komt u het Koninkrijk

van God niet binnen! Maar wie een kind van God

geworden is, die wéét het ook. Beste mensen, als ik bijna

verdrink en iemand haalt mij uit het water, dan weet ik toch

dat ik gered ben, als ik op het droge ben en weer rustig kan

adem halen!

Dat is de persoonlijke kant van het christen zijn. Dat

moet iedereen helemaal alleen doormaken, om van de

dood tot het leven te komen. Het is een wonder, wanneer

ik terugkijk en eraan denk hoe ik zelf het eigendom van

Jezus ben geworden. Ik leefde ver van God en in vele zonden.

Maar toen kwam Jezus in mijn leven. En nubehoor ik

Hem toe en ik zou nog wel een leven lang willen besteden

om mensen te waarschuwen voor hun ondergang, zodat

ze Jezus gaan aanroepen. Ik smeek u: rust u niet voordat u

weet wat het is te kunnen zeggen dat u het eigendom bent

van de Heiland. Nu is die wedergeboorte niet het einde,

maar het begin van het persoonlijke christen zijn. Daarna

15. Is het christendom een privé-aangelegenheid? 255

gaat die persoonlijke kant van het christen zijn verder.

Vanaf mijn bekering heb ik - dat kan ik u verzekeren

- geweten: Nu moet ik beslist iedere dag de stem van mijn

Vriend horen! Zo begon ik de Bijbel te lezen. Tegenwoordig

denken de mensen dat alleen een dominee de Bijbel leest In

de nabijheid van mijn huis in Essen is een park. Daar ga ik 's

morgens graag heen en lees zo bij het heen en weer lopen

in de Bijbel. De mensen die in de buurt wonen, kunnen

mij daarbij zien. En onlangs zei iemand tegen me: 'Ik zie u

altijd wanneer u uw brevier leest' Brevier lezen, dat doen

de katholieke priesters. Hij kon zich helemaal niet indenken

dat een predikant een boek leest dat voor iedereen is.

Iedereen kan de Bijbel lezen!

Wanneer ik met jongelui uit Essen op vakantie ben, komen

wij nog voor het ontbijt bij elkaar voor een kwartier

stille tijd. Dan zingen wij eerst een ochtendlied en luisteren

naar de tekst van die dag. Aansluitend geef ik nog een

bijbelvers. Dan gaat ieder op een stil plekje zitten en leest

de bijbeltekst voor zich. Dat doen mensen die een begin

hebben gemaakt met Jezus, die een begin hebben gemaakt

met hun geloofsleven, ook thuis, omdat zij niet kunnen

leven zonder de stem van de Goede Herder te horen en met

Hem te spreken. Nu vraag ik u: beleef die persoonlijke kant

van uw christen zijn eens, door het Nieuwe Testament te

gaan lezen! Een kwartier stille tijd 's morgens of's avonds!

En wanneer u uw Nieuwe Testament weer dichtslaat, dan

vouwt u uw handen en zegt: 'Heer Jezus, nu moet ik met U

spreken. Ik heb veel plannen voor vandaag. Help mij daarbij.

Bewaar mij voor mijn lievelingszonden! Geef mij ook

liefde tot de ander! Geef mij uw Heilige Geest!' Bid toch,

spreek met Jezus! Hij is er! Hij hoort u! Datbehoortooktot

256 Jezus, onze bestemming

de persoonlijke kant van een levend christen zijn, dat een

christen met zijn Heer spreekt.

Onlangs zei ik tegen een meneer die tot geloof gekomen

was: 'U moet dagelijks een kwartier stille tijd houden met

Jezus!' Daarop zei hij: 'Maar ik ben toch geen dominee. Die

heeft daar tijd voor. Maar ik? Ik heb vreselijk veel te doen/

Ik antwoordde: 'Luister eens! Uw werk komt toch nooit

klaar, ofwel?' 'Het komt nooit klaar!' gaf hij toe. 'Ziet u,'

zei ik, 'dat komt omdat u geen stille tijd houdt Als u er

een gewoonte van maakt 's morgens met Jezus te spreken,

steeds een paar verzen in de Bijbel te lezen en vervolgens

te bidden, dan zult u het meemaken dat u opeens spelenderwijs

klaarkomt met uw werk.'

Ja, hoe meer u te doen hebt, des te meer hebt u dat kwartier

stille tijd nodig. Later groeit het misschien wel uit tot

een halfuur, waarin u de dingen die u bezighouden eerst aan

uw Heiland voorlegt. Opeens gaat alles beter. Ik spreek uit

ervaring. Soms kan het ook wel eens zo gaan: ik sta op - en

dan gaat de telefoon al. Dan ligt de krant er. En dan rinkelt

de telefoon weer. En dan komt er alweer iemand bij me op

bezoek. De hele dag ben ik gejaagd. Het klikt niet Opeens

schiet er door mij heen: Maar ik heb nog niet eens met Jezus

gesproken! En Hij is ook nog niet aan het woord gekomen!

Dan kan er immers ook niets van terechtkomen!

Begrijpt u: de stilte met Jezus behoort tot de heel persoonlijke

kant van het christen zijn!

Tot die heel persoonlijk kant van het christen zijn behoort

ook datje dagelijks je vlees en bloed kruisigt Ik heb

in mijn leven veel mensen gesproken. En die hadden eigenlijk

allemaal wat te klagen. Vrouwen klagen over hun man.

Mannen klagen over hun vrouw. Ouders klagen over hun

15- Is het christendom een privé-aangelegenheid? 257

kinderen. Kinderen klagen over hun ouders. Probeert u het

volgende maar eens: Als u met uw wijsvinger naar iemand

wijst: 'Hetiszijnschulddatiknietgeluldrigben!' dan wijzen

er op datzelfde ogenblik altijd drie vingers naar uzelf! Als

u eerst eens een kwartier stille tijd houdt, dan laatjezus u

zien dat alle ongeluk aan uzelf ligt. Uw huwelijk klikt niet,

omdat u niet wandelt voor God. Uw zaken klikken niet,

omdat u niet wandelt voor God. Christenen moeten iedere

dag leren hun natuur te kruisigen.

Nu wil ik nog iets persoonlijks vertellen. Ik heb juist acht

dagen met vijftig medewerkers van het jeugdwerk in Essen

een week vakantie gehad. Hetwas onbeschrijfelijk fijn. Wij

waren zo gelukkig met elkaar, dat ik het helemaal niet verwoorden

kan. Hetwas allemaal zo gezegend. En toch waren

er af en toe moeilijkheden. Maar voordat wij op de laatste

dag Avondmaal vierden, gebeurde het dat opeens de één

naar de ander toeging en zei: 'Zeg, vergeef me dat en dat!' Ik

moest zelf naar drie mensen toegaan om te zeggen: 'Vergeef

me dat ik zo tegen je te keer ben gegaan!' Toen antwoordde

er één: 'Maar u had gelijk!' 'Vergeef het me, desondanks/

zei ik. Begrijpt u: het is moeilijk voor me, als ik mij moet

verootmoedigen voor een jongen van twintig jaar. Maar ik

had geen rust voordat ik het gedaan had.

Als u in de stilte gaat met Jezus, dan leert u ook iedere dag

uw natuur te kruisigen. En dan wordt het fijn om u heen!

Dat behoort tot de heel persoonlijke kant van het christen

zijn. En als u daar niets van afweet, houd dan alstublieft op

u christen te noemen.

Ik loop dikwijls over straat en bedenk dan het volgende:

veel mensen die ik tegenkom, zijn wel christelijk en betalen

hun kerkelijke bijdrage. Als ik nu zo iemand zou aan258

Jezus, onze bestemming

houden en vragen: 'Pardon, bent u christen?' dan zou ik als

antwoord krijgen: 'Natuurlijk! Ik ben toch geen moslim!'

Maar als ik dan dóór zou vragen: 'Hebt u wel eens niet kunnen

slapen van vreugde over het feit dat u christen bent?'

dan zou ik als antwoord krijgen: 'Bent u niet goed wijs?'

Zo is het toch vaak: christendom zonder vreugde over het

christen zijn! Men sputtert hoogstens wanneer de kerkelijke

bijdrage betaald moet worden. Er is geen spoor van vreugde.

Maar vanaf het ogenblik dat u de wedergeboorte beleeft,

ervaart u wat het betekent: 'Verblijdt u in de Heer te allen

tijd, en nogmaals zeg ik u: verblijdt u!'

Vrienden, ik heb mijn jongelui onlangs een geweldig

woord uit de Bijbel meegegeven: 'Voor u echter, die mijn

naam vreest zal de zon der gerechtigheid opgaan - dat is

Jezus - en heil onder uw vleugelen!' Fijn is dat! En weet u

hoe het verdergaat? Zo: 'En gij zult ingaan en uitgaan en

huppelen als jonge kalveren.' Prachtig uitgedrukt! Ik tref

maar zelden christenen die van vreugde in hun Heer 'huppelen

als jonge kalveren'. Waar ligt het toch aan dat wij dat

niet kunnen? Hieraan dat wij helemaal geen echte christenen

zijn! Ik denk aan mijn eigen moeder. Bij haar was iets

te zien van die uitbundige vreugde in de Heer. En ik denk

aan vele anderen, die ik als blije christenen heb leren kennen.

En nu ik ouder en ouder word, wil ik ook de vreugde

in de Heer steeds meer ervaren. Ja, maar daarvoor moetje

ernst maken met je christen zijn en niet slechts een beetje

christelijkheid hebben!

Zo, dat was dan de ene kant van het christen zijn. 'Is

christen zijn een privé-aangelegenheid?' Ja, christen zijn

is een hoogst persoonlijke zaak!

Maar nu kom ik bij de andere kant van dat vijfmarkstuk.

15- Is het christendom een privé-aangelegenheid? 259

Tegelijkertijd heeft het echte levende christen zijn een kant

die openbaar is, die iedereen kan zien.

2. Christen zijn is een openbare aangelegenheid

De openbare kant van het christen zijn bestaat allereerst

hierin, dat iemand zich aansluit bij een gemeenschap van

christenen. Echte christenen sluiten zich aan bij hen die

ook christen willen zijn! Iedere zondag zijn er kerkdiensten.

Waarom bent u daar niet? 'Ja/ antwoordt u, 'ik luister naar

de dienst op de radio. En ik kijk naar een dienst op de televisie.'

Nu wil ik hier niets over de zieken zeggen. Ik hoop

dat zij genieten van de uitgezonden kerkdiensten. Maar uw

christen-zijn is wel erg armetierig, als het u niet naar de

kerk brengt, naar de plaats waar christenen bijeenkomen.

Dat hoort erbij.

Omstreeks het jaar 300 na Christus - dat is dus een hele

tijd geleden - zat op de keizerlijke troon van het grote Romeinse

Rijk een geweldige man: Diocletianus. Hij was slaaf

geweest, werd later vrijgelaten en had zich opgewerkt tot

keizer van het grote Romeinse Rijk. In die tijd was het christendom

reeds wijdverbreid. Keizer Diocletianus wist wel

dat zijn voorgangers de christenen vervolgd hadden. Maar

hij zei bij zichzelf: 'Zo dwaas ben ik niet dat ik die beste

mensen ga vervolgen. Die mogen geloven wat ze willen. Bij

mij kan iedereen de godsdienst belijden die hij wil.' Dat was

voor een keizer een uitzonderlijk maar heel juist standpunt,

want vorsten willen altijd graag ook over het geweten van

hun onderdanen regeren. Nu had keizer Diocletianus een

jongere mederegent, genaamd Galerius. Die zou eens zijn

opvolger worden. En die Galerius had op zekere dag on26o

Jezus, onze bestemming

geveer als volgt tot Diocletianus gesproken: 'Luister eens,

Diocletianus. Het wordt een grote chaos als die christenen

de overhand krijgen. Die praten namelijk voortdurend over

hun koning Jezus. Wij moeten iets tegen hen ondernemen!'

'Ach!' antwoordde Diocletianus, 'val me daarmee alsjeblieft

niet lastig! Al tweehonderdvijftig jaar vervolgen mijn voorgangers

de christenen en ze zijn niet van hen afgekomen.

Daar begin ik niet aan.' En dat was verstandig van hem. Maar

Galerius bleef maar zeuren: 'Ja, maar die christenen zijn zo

apart. Ze zeggen dat ze de Heilige Geest hebben, die anderen

niet zouden hebben en dat zij voor eeuwig behouden

zijn maar de anderen niet. Dat is hoogmoed. U moet er iets

tegen doen!' Toch wees Diocletianus hernieuwde christenvervolgingen

opnieuw van de hand. Maar van die Galerius

was hij minder snel af dan hij dacht En tenslotte werd Diocletianus

murw en verklaarde: 'Goed, dan zullen wij alleen

de christelijke samenkomsten verbieden.' Zo werd er een

bevel uitgevaardigd: 'Iedereen die dat wil, mag christen zijn.

Alleen mogen christenen geen bijeenkomsten houden. Op

overtreding van het gebod staat de doodstraf.' Ieder voor

zich mocht christen zijn, zogezegd als privé-aangelegenheid,

maar ze mochten niet samenkomen! Toen kwamen

de oudsten van de christenheid bij elkaar en beraadden zich:

'Wat doen we? Zullen we niet liever toegeven? Ieder kan

immer in zijn eigen huis doen wat hij wil. Daar valt immers

niemand hem lastig.' En nu is het buitengewoon interessant

dat deze christenen uit die tijd van vervolgingen hebben

gezegd: 'Dat mensen bij elkaar komen om te bidden, te

zingen, te prediken, te luisteren en te offeren, dat behoort

gewoon bij het christen zijn. Wij gaan door!' Toen zetten

zij de samenkomsten der gemeente voort. Maar Galerius

15- Is het christendom een privé-aangelegenheid? 261

zei triomfantelijk: 'Zie je nou wel, Diodetianus! Het zijn

staatsvijanden! Zij kunnen niet gehoorzamen!' En toen brak

er een tijd aan van de meest gruwelijke christenvervolgingen.

Velen zijn gezwicht en zeiden: 'Je kunt toch ook thuis

christen zijn! Wij gaan niet naar de samenkomsten!' En ze

hebben het er levend afgebracht Maar de christengemeente

zei: 'Dat zijn afvalligen. Wie niet naar de christelijke bijeenkomst

gaat, is afvallig!'

Datmoet je eens tegen christenen in onze tijd zeggen. Er

zijn veel van die afvalligen in het huidige christendom! Die

christenen van vroeger hadden gelijk, toen ze zich verzetten

tegen het decreet van de keizer! In de Bijbel staat heel

duidelijk: 'Laten wij onze bijeenkomsten niet verzuimen,

zoals sommigen plegen te doen!' In onze tijd zouden we

moeten zeggen:'.. .zoals velen plegen te doen.' En daarom

vraag ik allen die hier zijn: Sluit u aan bij hen die serieus

christen willen zijn!

Er zijn vele mogelijkheden om je ergens bij aan te sluiten.

Er is de kerkelijke gemeente. Er zijn huisgemeenten.

Er zijn bijbelkringen. Er zijn jeugdkringen. Ik vraag u van

harte: zoek de gemeenschap! Een Fransman zei eens tegen

me: 'De een eet graag haring en de ander gaat graag naar de

kerk.' Nee, zo liggen de zaken niet! Het is veel erger: de één

is voor eeuwig verloren en de ander sluit zich aan bij christenen.

Zo liggen de zaken! En wanneer u werkelijk in Jezus'

voetsporen wilt treden, dan moet u naar een predikant gaan

en hem vragen: 'Bij wie kan ik me aansluiten? Waar kan ik

meer over Jezus horen?' En dan moet u daar naar toe gaan

waar u echt over de Heiland hoort! Er zijn overal mensen die

de Heer Jezus liefhebben. Wellicht zijn het er weinige. Het

is misschien wel een apart soort mensen. Maar uw christen

2Ö2 Jezus, onze bestemming

zijn is dood, als u geen deel hebt aan de gemeenschap van

christenen!

Bij de samenkomsten van christenen behoren altijd vier

onderdelen: Ten eerste het zingen. Ten tweede het luisteren.

Ten derde het bidden. En ten vierde het offeren. Dat

hoort bij een christelijke bijeenkomst Dat deden de eerste

christenen reeds. Dat zijn levensuitingen van een leven uit

God.

Alleen daar is christendom waar mensen met anderen

samenkomen. In de Bijbel staatzelfs: 'Wij weten dat wij van

de dood zijn overgegaan naar het leven, daar wij de broeders

liefhebben.' Het betekent immers: wie niet met andere

christenen optrekt, die is geestelijk nog dood!

Ik vergeet nooit het prachtige begin in mijn eerste gemeente

in Bielefeld, waar ik in een bepaalde wijk als hulpprediker

werkzaam was. Er kwamen slechts weinig mensen

in een zaal bij een voor de kerkdienst. Maar toen zorgde God

ervoor dat ik op een zaterdagavond in het 'Rode Volkshuis'

een gedachtenwisseling had met vrijdenkers, tot 's nachts

één uur. Om één uur gooide de waard van het 'Rode Volkshuis'

ons eruit. Het regende. Het was voor het eerst dat ik

ongeveer honderd mannen, fabrieksarbeiders uit mijn wijk,

om me heen verzameld had. We stonden onder een lantarenpaal.

Die mannen stelden vragen en ik gaf antwoord.

Wij spraken lange tijd over Jezus, dat Hij uit een andere

wereld kwam. We hadden het er uitgebreid over gehad dat

zij ongelukkig waren, dat het niet klopte dat zij geen zonde

hadden, en dat zij in wezen wel geloofden dat er een eeuwigheid

en een gericht van God is. Om twee uur zei ik:

'Nu ga ik naar huis, mensen. Morgen vroeg om half tien

houd ik een kerkdienst Ik weet dat jullie best zouden wil15-

Is het christendom een privé-aangelegenheid? 263

len komen, maar dat de één voor de ander niet durft.' Het

waren allemaal Westfalen. Voor mij stond arbeider B. Hij

was ongeveer vijfendertig jaar en een echte Westfaal.

'Ik bang voor een ander?' werpt hij tegen. 'Hoe kom j e erbij?'

Ik antwoord: 'Man, kalm toch! Er staatje maandag nog

wat te wachten in de fabriek, als jij op zondag naar de kerk

gaat En daar ben jij bang voor!' 'Ik ben niet bang!' verklaart

hij nogmaals. Ik zeg nog eens: 'Man, je zou graag komen,

maar...' 'Goed!' zegt hij, 'ik kom morgen vroeg - met een

gezangenboek onder m'n arm.' En zondagmorgen - een

paar uur later dus - marcheert die Westfaal door de straten

en komt naar de kerkdienst.

Nu kende iedereen elkaar in die wijk. Maandagavond

komt hij naar me toe en zegt: 'U had gelijk. In de fabriek

hebben ze zich vreselijk opgewonden dat ik naar de kerk

was geweest. En toen heb ik gemerkt wat dat voor een terreur

is. We hebben de mond vol over vrijheid en zijn toch

jammerlijke slaven van de mensen. Ik heb alles voor ze

neergesmeten, ook hun vrijdenkersboek. En vertelt u me

nu alstublieft meer over Jezus!'

Dat was de eerste, die zich duidelijkbekeerde. Begrijpt u:

het begon daarmee dat hij naar de kerk ging, naar die arme,

kleine gemeente. Toen er één standhield, kwamen ook anderen.

Toen was er een bres geslagen. God gaf daarna nog

vele levens. Maar het was voor mij destijds boeiend dat voor

deze arbeiders de beslissing viel, toen ze naar ons toekwamen,

naar een gemeenschap van christenen.

Ik bezweer u ter wille van uw eeuwig behoud - ik ben

geen propagandist van de kerk en de dominees, en ook

liiet van de gemeenten en de leidinggevende broeders,

maar het gaat mij in de allereerste plaats om uw eeuwige

264 Jezus, onze bestemming

redding - sluit u aan bij een gemeenschap van christenen!

En het tweede wat tot de openbare kant van het echte

christen zijn behoort is, datje hetgeen je in Jezus bezit ook

met de mond belijdt.

Wij in Duitsland zijn in een krankzinnige situatie terechtgekomen.

Bij ons moet iedereen kerkbelastingbetalen.

Men denkt: 'Ik betaal mijn kerkelijke belasting en daarmee

wordt de verbreiding van het Evangelie aan de dominee

overgedragen. Mij gaat het niet meer aan.' Soms wens ik wel

eens dat er aan al dat stompzinnige betalen van kerkbelasting

een eind moet komen, opdat christenen, discipelen van

Jezus weten: het is niet alleen een zaak van de dominee dat

Jezus' naam bekendgemaakt wordt Het is ook onze zaak, in

het bedrijf, op kantoor, op school. Bent u er ooit wel eens

openlijk voor uitgekomen: 'Het is waar dat Jezus leeft! Het

is verkeerd om te vloeken! Het is een schande voor God, dat

hier gore moppen getapt worden!' Hebt u wel eens betuigd:

'Ik behoor aan Jezus toe!' Daar zouden de mensen van ophoren.

Ik wil u dit vertellen: zolang wij niet de moed hebben

onze Heiland te belijden, zolang zijn we helemaal geen

echte christenen! Jezus zegt, luister goed: 'Wie mij belijdt

voor de mensen, hem zal ook ik belijden voor mijn hemelse

Vader. Maar wie Mij verloochenen zal voor de mensen die

zal ook Ik verloochenen voor mijn Vader, die in de hemelen

is.' Dat moet verschrikkelijk zijn wanneer er op de dag van

het oordeel christelijke mensen komen die zeggen: 'Heer

Jezus! Ik heb ook in U geloofd!' - en Jezus tot de Vader zegt:

'Ik ken hen niet!' 'Heer Jezus, ik was toch...' 'Ik ken je niet!

Je buurman heeft niet eens geweten dat hij voor eeuwig

verloren zou gaan! Jij hebt hem niet gewaarschuwd, hoewel

15- Is het christendom een privé-aangelegenheid? 265

je zelfde weg naar het leven wist Je hebt gezwegen in alle

talen, toen het er om ging je mond eens open te doen en je

Heiland te belij den!' Dan antwoordt u wellicht: 'Ja, maar ik

was zelf zo zwak in het geloof!' En dan zal Jezus antwoorden:

'Dan had je je zwakke geloof kunnen belijden! Ook

het zwakke geloof heeft een sterke Heer! Overigens hoef

je nietje geloof te belijden, maar Mij! Ik ken je niet!'-'Wie

Mij belijden zal voor de mensen, hem zal ook Ik belijden

voor mijn hemelse Vader. Maar wie Mij verloochenen zal

voor de mensen, hem zal ook ik verloochenen voor mijn

Vader die in de hemelen is.' Dat zegt Jezus. En Hij liegt niet!

Wanneer zullen we weer eens de moed hebben om onze

mond open te doen?

Ik moet nog een voorval vertellen. Ik sprak een paar weken

geleden in een stad in het Ruhrgebied. De lezingen waren

gearrangeerd door een jonge monteur in een garagebedrijf,

mijn vriend Gustav. Die Gustav is een blij en krachtig

getuige van Jezus geworden, omdat hij op het beslissende

ogenblik geleerd had Jezus te belijden. Op een maandagmorgen

is hij in de werkplaats. En dan begint iedereen te

vertellen wat hij voor schandalige dingen heeft gedaan op

zondag. De één zegt: 'Wij hebben ons zo bezat dat het bier

onze ogen uitkwam!' En een ander vertelt verhalen over

mooie meiden. 'En waar was jij, Gustav?'wordt er gevraagd.

Hij was in die tijd nog leerling-monteur. 'Ik ben 's morgens

naar de kerk geweest,' antwoordt hij. 'En 's middags was er

jeugdkring van het Weigle-Huis bij dominee Busch.' Dan

begint er een enorm gespot en die jonge leerling-monteur

weet niet goed hoe hij het heeft. Maar dan, als ze daar met

z'n allen, zowel leerling-monteurs als monteurs, hem als

mikpunt van hun smalende opmerkingen nemen, wordt

266 Jezus, onze bestemming

hij opeens woedend van binnen en denkt: Waarom mag

je wel openlijk uitkomen voor al je schandelijke praktijken

en niet voor je Heiland?! En op dat ogenblik neemt hij zich

voor de werkplaats voor Jezus te winnen. Hij begint bij zijn

mede-leerlingen en zegt tegen ieder individueel: 'Je bent

voor eeuwig verloren! Kom op, ga mee naar het Weigle-

Huis naar onze jeugdclub. Daar kun je over Jezus horen!' En

toen hij na zijn monteurs-examen naar een andere afdeling

ging, was de werkplaats veranderd! Ik heb mij er persoonlijk

van overtuigd. Alle jongens kwamen naar onze jeugdkring.

Drie van de monteurs zaten op de kring voor jong-volwassenen.

In de werkplaats had niemand meer het lef om ook

maar één vuile mop te tappen. Als er een nieuweling kwam

en gore taal wilde uitslaan, dan werd hij gewaarschuwd:

'Hou je mond, jongen, anders komt Gustav!' Zij hadden

respect voor hem gekregen. Op het ogenblik heeft hij een

uitstekende baan en is chef van een grote garage. God heeft

hem gezegend, in vele opzichten. Ik herhaal: waar blijven

de christenen die de moed hebben hun mond weer open

te doen en hun Heer te belijden?! Naar de mate waarin wij

dat doen, zullen we innerlijk groeien! Is christen zijn een

privé-aangelegenheid? Zeker niet! Wij zijn aan de wereld

het getuigenis over Jezus verschuldigd! Hou toch op met

uw armzalig zwijgen! Anders zal Jezus u niet kennen op

de Jongste Dag!

Toen, tijdens het Derde Rijk, mijn jonge mensen van zestien

en zeventien jaar in groten getale werden opgeroepen,

heb ik ieder van hen een Bijbeltje gegeven en gezegd: 'Luister!

Als jullie bij de Arbeidsdienst komen,'leg dan meteen de

eerste avond je Bijbel op tafel, sla die open waar iedereen bij

is en ga erin lezen. Dan zal er van alle kanten commentaar

15. Is het christendom een privé-aangelegenheid? 267

komen. Maar de tweede dag ben je er doorheen. Wanneer

je het niet meteen de eerste dag doet, speel je het niet meer

klaar.' En ze hebben het gedaan. De eerste dag kwam de

Bijbel op tafel! 'Watlees jij daar?' 'De Bijbel!' Datwas iedere

keer weer een soort handgranaat, want in ons christelijke

Duitsland mag iedereen van alles lezen, behalve de Bijbel.

En toen gebeurde het bij onze vriend Paule - hij is helaas

gesneuveld - dat de volgende morgen, toen hij zijn kast

opendeed, zijn Bijbel weg was. Hij keek om zich heen. Een

jongen begon te grijnzen. Toen grijnsden de anderen ook.

'Hebben jullie mijn Bijbel gepikt?' vroeg hij. 'Mmmm...'

'Waar hebben jullie mijn Bijbel?' 'Die heeft de adjudant!'

Toen wist hij: 'Nu gaat het hard tegen hard.' Na de dienst

ging hij 's avonds alleen in een stil hoekje zitten en bad:

'Heer Jezus, ik sta helemaal alleen. Ik ben pas zeventien.

Ik vraag U: laat me niet in de steek! Help me voor U uit te

komen!' En toen ging hij naar de adjudant en klopte aan.

'Binnen!' De adjudant zat achter zijn bureau. Op het bureau

lag Paules Bijbel. 'Wat wil je?' 'Adjudant, ik zou graag mijn

Bijbel terughebben. Die is mijn eigendom.' 'Oh!' Hij pakte

de Bijbel en bladerde er wat in: 'Zo, is die van jou?! Weet

je niet dat dit een heel gevaarlijk boek is?' 'Jawel, adjudant,

dat weet ik. De Bijbel is zelfs gevaarlijk als hij achter slot en

grendel in een kast ligt Zelfs dan brengt hij onrust teweeg.'

Pats boem! De adjudant richtte zich op: 'Ga eens zitten!'

En toen bekende hij: 'Ooit wilde ik theologie gaan studeren.'

'En hebt u daar toen van afgezien, adjudant?' vroeg

Paule. Daarna volgde er een fijn gesprek, waarin een man

van veertig tegen een jongen van zeventien zei: 'In wezen

ben ik doodongelukkig. Maar ik kan niet meer terug. Ik zou

teveel moeten opgeven.' En de jongen antwoordde: 'Arme

268 Jezus, onze bestemming

adjudant, Jezus is toch ieder offer waard!' De adjudant liet

de jongen weggaan met de woorden: 'Jij bent een gelukkig

mens!' 'Jazeker, adjudant!' bevestigde Paule - en ging met

zijn Bijbel. En in de legerplaats durfde niemand meer iets

te zeggen!

Ach, waar blijven de christenen die de moed hebben voor

hun zaak te staan?!

Is christen zijn een privé-aangelegenheid? Ja! Wedergeboorte

en geloofsleven spelen zich afin het binnenste

kamertje van je hart! Is christen zijn een privé-aangelegenheid?

Nee! Christenen sluiten zich aaneen tot gemeenten,

voor de kerkdienst, voorbijbelkringen aan huis, voor jeugdclubs,

enzovoort Christenen doen hun mond open en belijden

hun Heer. De wereld moet merken dat God in Jezus

een vuur heeft ontstoken!

i6

Wanneer vergaat de wereld?

Enige tijd geleden had ik een gesprek met iemand uit de

industrie. Hij klopte mij op m'n schouder en zei: 'Dominee,

datis mooi, datu uw jongens tothet goede aanspoort!'

Daarop antwoordde ik hem: 'Als ik heel eerlijk ben, moet ik

zeggen dat ik daar niet al teveel van verwacht In de Bijbel

staat dat het hart van de mens boos is, van jongs af aan.

En dan helpen, denk ik, vermaningen niet veel. Ik wil iets

heel anders.' 'Zo, en wat wilt u dan?' 'Ik wil graag dat die

jongens het eigendom van Jezus Christus worden en voor

tijd en eeuwigheid kinderen van God zijn!' leg ik hem uit

'Ach,' is zijn reactie, 'dominee, wat zijn dat voor woorden!

Laten we alsjeblieft met onze beide benen op de grond blij -

ven staan!' Toen heb ik hartelijk gelachen en gevraagd: 'Op

welke grond wilt u dan eigenlijk blijven staan, beste man?

Hebt u dan nog niet eens opgemerkt dat de grond onder

onze voeten al lange tijd wankel is?'

Ik geloof dat je niet eens directeur van een bedrijf hoeft

te zijn om te ontdekken dat de grond onder onze voeten

hoogst onvast is geworden. De angst die de mensen van

vandaag hebben, is deze: 'Iedereen wil graag zekerheid,

maar iedereen voelt dat die nergens te vinden is. De één

neemt een bankrekening in Zwitserland, de ander laat een

bunker bouwen in Bolivia. Ergens zal toch wel zekerheid

270 Jezus, onze bestemming

zijn! En toch voelen we allemaal: uiteindelijk is er geen zekerheid!

Daardoor is in onze tijd de vraag actueel geworden:

'Hoe moet het verder met de wereld?'

Ja, het is een kenmerk van onze tijd dat wij opnieuw vragen:

'Wanneer vergaat de wereld? Jaren geleden verscheen

het toneelstuk 'Die Physiker', van de bekende Zwitserse

schrijver Dürrenmatt Het stuk eindigt hiermee, dat één

van de fysici de bijzonder sombere prognose stelt: 'Het is

niet tegen te houden, dat de mensheid op zekere dag atoombommen

zal gebruiken en zichzelf uitroeit En dan volgt

er letterlijk: 'En ergens cirkelt dan, voor altijd en zonder

zin, de radioactieve aarde rond.' Je ziet het gewoon voor

je, hoe die uitgestorven, verwoeste aarde zinloos door het

heelal cirkelt Het is op zichzelf reeds opmerkelijk dat een

moderne schrijver zo bruut over de ondergang van de wereld

spreekt Maar ik geloof niet dat het zo zal aflopen, dat

de radioactieve aarde ergens door het heelal cirkelt Als ik

dat tegen de schrijver Dürrenmatt zou zeggen en hij zou

vragen: 'Waaróm gelooft u dat niet? Het is immers niet

ondenkbaar dat het zo zal gaan!' dan zou ik hem moeten

verklaren: 'Omdat het in de Bijbel anders staat De Heer

Jezus heeft gezegd: 'Het menselijk geslacht zal niet vergaan

tot aan het einde.' Daarom zal het niet zo aflopen als u denkt,

ook al ligt het voor de hand!'

De vraag is natuurlijk wie wij willen geloven bij onze

prognose omtrent de toekomst

Er zijn twee illegale methoden om zich omtrent de toekomst

te vergewissen.

De ene methode is die waar Joseph Goebbels een meester

in was. Die bestaat hierin dat ikzelf van alles voor de toekomst

bedenk. Ik hoor hem nog zeggen: 'Binnen vijfjaar

i6. Wanneer vergaat de wereld? 271

zullen de Duitse steden er mooier uitzien dan ooit' Die methode

bestaat dus hierin dat ik mijn eigen idealen projecteer

op het donkere scherm dat de toekomst verhult Meesters

in deze methode zijn de zogenaamde Jehovah's Getuigen.

In 1925 hingen op alle hoeken van de straten plakkaten met

het opschrift: Miljoenen mensen die nu leven zullen niet

sterven.' Die leus kwam van de 'Ernstige Bijbelonderzoekers',

zoals de organisatie toen nog heette. Maar er zijn in

die periode van de wereldgeschiedenis zoveel mensen gestorven

als nooit tevoren. Men bedacht gewoon iets moois

over de toekomst. Later hebben zij hun naam veranderd in

'Jehovah's Getuigen'. En nubedenken ze waarschijnlijk wel

weer wat anders.

De andere illegale, methode is, dat men zich laat adviseren

door waarzeggers. Daar begrijp ik helemaal niets van.

En ik wil er ook helemaal niets van begrijpen, van waarzeggerij,

spiritisme, kaartlezen, horoscopen en weet ik niet

wat allemaal. Ik zal u vertellen waarom ik daar niets van

wil weten. In de Bijbel staat een paar maal ongeveer het

volgende: 'Zo spreekt de Heer: Een ieder die waarzeggers,

sterrenwichelaars, geestenbezweerders raadpleegt, zal uitgeroeid

worden uit mijn volk.' En daar ik er buitengewoon

grote waarde aan hecht om tot Gods volk te behoren en behouden

te worden, pas ik er wel voor op me met die dingen

in te laten. En mocht u zich wel met dat soort zaken hebben

beziggehouden, dan vraag ik u ter wille van uw behoud:

ga in de stilte, roep Jezus aan, belijd uw zonde en vraag om

vergeving... en kap ermee! Ik heb het vaste besluit genomen

te vertrouwen op het Woord van God, dat in de Bijbel tot

ons komt. Want ten eerste is het duidelijk dat het het zegel

van de waarheid draagt. En ten tweede hebben de mannen

272 Jezus, onze bestemming

in de Bijbel gezegd: 'Zo spreekt de Heer!' Er is dus ook een

goede manier om iets over de toekomst te vernemen. De

Bijbel spreekt met ons over de toekomst

Toen de laatste oorlog op zijn hevigst was, werd mij door

de Geheime Staatspolitie (Gestapo) een spreekverbod opgelegd.

Ik mocht niet meer reizen om lezingen te houden.

Alleen in Essen mocht ik nog spreken. En hoewel ik elke

avond in de zwaar onder vuur liggende stad in één of andere

kelder bijbelstudie hield, had ik toch veel tijd. Die heb ik

benut om de Openbaring van Johannes, het laatste boek

van de Bijbel, grondig te bestuderen. En toen ben ik tot de

ontdekking gekomen hoe buitengewoon actueel dat boek

is! En ik heb me voorgenomen iets van wat ik toen geleerd

heb aan u door te geven.

i. Jezus komt terug

Dat zegt de Bijbel heel duidelijk: in het middelpunt van

alle toekomstverwachting van de christenen staat dat grote

gebeuren, dat de miskende Jezus Christus terug zal komen

in heerlijkheid! Toen Hij ten hemel voer, stonden zijn discipelen

daar en keken Hem na, terwijl Hij verdween in die andere

dimensie. 'Een wolk onttrok Hem aan hun oog/ staat

er letterlijk. En dan zijn daar opeens twee boodschappers

van God bij de discipelen, die zeggen: 'Deze Jezus zal terugkomen,

zoals u Hem ten hemel hebtzien varen!' Jezus komt

terug! Uit de dimensie van God zal de Heer Jezus eens in

heerlijkheid terugkomen in onze driedimensionale wereld!

Dat is de toekomstverwachting van de christenen.

Ik wil u nu vertellen hoe deze enigszins vreemde boodi6.

Wanneer vergaat de wereld? 273

schap heel duidelijk voor me werd. Het is ongeveer vijfendertig

jaar geleden dat ik als jong predikant in Essen kwam,

in een mijnwerkerswijk. Temidden van ongeveer twaalfduizend

mijnwerkers stond ik daar als jongetje van zevenentwintig

jaar. Geen mens wilde iets van mijn boodschap

weten. In het centrum van de wijk was een groot troosteloos

plein, omgeven door huurkazernes.

Op één hoek van dat plein was een klein huisje blijven

staan. In dat huisje had ik binnen vrij korte tijd een zaaltje

in orde gemaakt, waarin ik een bijbelkring begon. Het

was fijn toen er langzamerhand wat mensen kwamen: een

paar mijnwerkers, communisten en atheïsten, die wel eens

wilden horen wat die 'zwartrok' te vertellen had, een paar

huismoeders, een paar kinderen, twee of drie jonge jongens.

Maar eigenaardig: die kleine gemeente, die zich daar vormde,

beroerde alle mensen van die wijk. Tenslotte ging het zo

dat wij iedere keer gestoord werden. De ene keer werden de

ruiten ingegooid. Toen hebben wij luiken aangebracht Een

andere keer kletterden er stenen tegen de luiken. De volgende

keer voetbalden ze met blikken vlak voor de deur die

toegang gaf tot de zaal, zodat je je eigen woorden niet kon

verstaan. Eens gaven ze een demonstratie met trompetten

voor ons zaaltj e en zongen erbij: 'Geen hoger wezen schrikt

ons af, geen God, geen keizer noch tribuun, en verlossing

kunnen wij alleen zelf brengen!' En binnen zongen wij:

'God, Hij is liefde, wil ons verlossen!'

Ja, dat waren tijden! Op een keer was het wel heel bar.

Het leek alsof de hel losgebarsten was. En toen gebeurde

dat heel merkwaardige. Plotseling knalde er iets tegen de

deur, er rolde iets zwaars op de grond. Ik dacht: Nu hebben

ze een bom gegooid! Ik hoorde de mensen weglopen. Ons

274 Jezus, onze bestemming

hart stond stil. Buiten was het volkomen rustig geworden.

Ik rukte de deur open en keek. Daar lag, halfin de plassen,

een groot ijzeren crucifix. Ik kende het. Dat hadden ze van

een katholiek tehuis daar in de buurt afgerukt en tegen onze

deur gesmeten: 'Daar hebben jullie je Christus! In het slijk

met Hem!' Het was een sombere novemberavond. Het regende.

En daar lag dat kruisbeeld in een plas. Ik stond daar

op dat troosteloze plein, omgeven door huurkazernes en

schachttorens. Achter mij stond mijn kleine gemeente, bevend

en sidderend van angst. En daar lag dat beeld van de

gekruisigde Verlosser in die plas! Ik dacht: 'God zou alle

reden hebben om deze wereld aan zichzelf over te laten.

Maar Hij doet het niet! Hij zendt zijn Zoon! En de Zoon

van God doet iets onvoorstelbaars. Hij neemt onze schuld

op Zich en laat Zich aan het kruis nagelen. In plaats van nu

op de knieën te vallen voor die Heer en Hem te aanbidden,

neemt de mens zijn beeld en gooit het in een plas. Zo

spuugt hij naar Gods uitgestrekte hand!' Maar, zij haatten

Jezus tenminste nog! De burgers in onze dagen haten Hem

niet eens meer. Zij gooien in zekere zin zijn kruis in volkomen

onverschilligheid in een plas!

Een beklemmend gevoel van woede brandde in mij. Ik

dacht: 'Hoe zal God antwoorden? Nu moet er toch vuur

van de hemel vallen!' Maar er kwam geen vuur uit de hemel.

De regen viel in stromen neer. En het beeld van de

gekruisigde Heiland lag in de plas. Uit de verte hoorde ik

een honend gelach. Ze lachten mij uit. Maar toen schoot

er opeens door mij heen: 'Zo zal het niet blijven, dat de

Zoon van God, die voor de wereld gestorven is, zo veracht

wordt Zo zal het niet blijven! Zijn macht en majesteit is

hier soms nog verborgen. Maar de dag komt - en dat is de

i6. Wanneer vergaat de wereld? 275

consequentie - dat deze wereld die hem veracht heeft, zal

moeten zien dat Hij de enige kans voor ons mensen was

en dat Hij de Koning der wereld is. Hij zal terugkomen in

heerlijkheid!' Toen ik daar op die regenachtige avond stond,

temidden van die kleine gemeente, dat troosteloze plein en

dat kruisbeeld in die plas en ik aanstalten maakte om terug

te gaan naar het zaaltje, toen ben ik voor het eerst echt blij

geweest om die boodschap: Jezus komt terug! Ik ging naar

de katheder, sloeg Matteüs 24 op en las: \ . .en zij zullen

de Zoon des mensen zien komen op de wolken met grote

macht en heerlijkheid.' Vanaf dat ogenblik verheug ik mij

daarop. Wanneer ik zie hoe sommigen de Heer verachten,

de Verlosser die redt van de dood, die zonde vergeeft, die

bevrijdt en gelukkig maakt, dan verheug ik mij erover dat

de dag komt waarop de mantel van verachting van Hem

afvalt en Hij in heerlijkheid zal terugkomen!

In het grote jeugdclubhuis in Essen, het Weigle-huis,

hing, toen ik er voor de eerste keer binnenkwam, slechts

één enkel schilderij aan de muur. In de grote zaal, waarin

dikwijls vele honderden jongelui elkaar ontmoetten, hing

een schilderij van de wederkomende Heer Jezus. Beneden

zie je een stad, daarboven de wolken, en in de wolken een

wit paard. En daarop de Koning, en Hij heeft zijn hand, die

doorboord werd aan het kruis, omhoog geheven. Ik zei tegen

mijn voorganger, dominee Weigle: 'Dit heb je als enig

schilderij gehangen? Is dat niet een beetje vreemd voor een

jeugdclubhuis? Ik zou er iets anders hebben opgehangen!'

Daarop verklaarde hij: 'Beste broeder Busch, de hele week

zijn de jongelui op kantoor, op school, in de fabriek, in de

mijnen. Als zij daar Jezus als hun Heer belijden, dan krijgen

ze alleen maar gespot en hoongelach te horen. En als ze niet

276 Jezus, onze bestemming

willen meedoen aan wat verkeerd is, worden ze uitgelachen

en aangevallen. Daar worden ze vaak moedeloos van.

Als ze hier zitten, wil dat schilderij hen zeggen: Dat Jezus

overwint, staat vast voor eeuwig. De hele wereld zal Hem

eens behoren.'

Hoe heerlijk die geweldige verwachting is, heb ik in

mijn eigen leven ervaren. Tijdens het Derde Rijk werd ik

in Darmstad gearresteerd, nadat ik voor een grote vergadering

over Jezus had gesproken. Ik zit in de auto naast de

SS-commissaris. Om ons heen staan honderden mensen.

De SS-man aan het stuur krijgt bevel: 'Rijden!' En dan wil

de motor niet aanslaan. Het is beslist een goede wagen, maar

de motor wil niet aanslaan. 'Rijden, kerel!' schreeuwt de

commissaris. Ik zit achterin als gevangene naast hem. Maar

de motor slaat niet aan.

En op dat ogenblik begint, te midden van die opgewonden

menigte, een jonge vent vanaf de kerktrap met luide

stem te zingen: 'Dat Jezus overwint, staat vast voor eeuwig.

De hele wereld zal Hem eens behoren. Want na zijn

dood aan het kruis heeft Hij de troon bestegen. Aan Hem

is alle macht. Ja, Jezus overwint!' En dan verdwijnt hij in de

menigte. Tenslotte rijdt de auto weg. Dan zeg ik tegen de

commissaris: 'Arme man! Ik sta aan de kant van de Overwinnaar!'

En hij laat het hoofd hangen en mompelt: 'Ik ben

vroeger ook nog eens op een christelijke jongerenkring geweest'

'Zo,' zeg ik, 'en nu arresteert u christenen!? Arme

kerel, ik zou niet graag met u willen ruilen!' Zo rijden wij

naar de gevangenis. Ik had uitzicht gekregen op de wederkomst

van Jezus.

Hoe donkerder de tijd wordt, des te belangrijker is de

verwachting van Jezus' wederkomst.

i6. Wanneer vergaat de wereld? 277

Dat komen van Jezus in heerlijkheid op aarde zal zijn

derde komst zijn.

Hij kwam voor de eerste keer, toen Hij mens werd. Toen

lag hij als kind in de kribbe van Betlehem, geboren uit Maria.

Dat vieren wij op kerstfeest, als we tenminste nog weten

waarom het gaat: dat de Zoon van God mens is geworden

om ons tot kinderen van God te maken, om onze Broeder

te worden.

Het tweede komen van Jezus geschiedt in de geest - nu,

vandaag. Hij heeft gezegd: 'Zie, Ik sta aan de deur van uw

hart en Ik klop. Indien iemand naar mijn stem luistert en de

deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen.' Weet u waarom

er geëvangeliseerd wordt? Wij willen eraan meehelpen dat

Jezus nu tot u kan komen. In de Bijbel staat: 'Degenen die

Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven om

kinderen Gods te worden.' U moet uw hart opendoen!

En voor de derde keer zal Hij komen in heerlijkheid, hier

op aarde. Wij hebben dan alle regeringssystemen meegemaakt:

de constitutionele monarchie, de absolute monarchie,

de presidentiële democratie, de volksdemocratie, de

dictatuur en ik weet niet wat allemaal. En wij zullen gezien

hebben dat er aan allemaal iets hapert Dan is Jezus, mijn

Koning, aan de beurt en zal laten zien dat Hij regeren kan!

2. Wat aan de wederkomst van Jezus voorafgaat

De Bijbel zegt dat de wereldgeschiedenis een tijdlang gewoon

doorgaat Eeuwen lang. Maar dan begint er bijna onmerkbaar

een tijd, waarin de wereldgeschiedenis ten einde

loopt Ik wil voor die tijd een uitdrukking gebruiken die niet

in de Bijbel staat We zullen die tijd de laatste tijd noemen.

278 Jezus, onze bestemming

De Bijbel zegt: Er komt een tijd van radeloosheid in de hele

wereld, een tij d waarin de problemen de mensen boven het

hoofd groeien. In die laatste tijd komt de radeloosheid en

de hulpeloosheid van de mens naar voren. Jezus zelfheeft

vier kenmerken van die laatste tijd genoemd.

Hij zegt dat die laatste tijd wordt gekenmerkt door politieke

chaos. Jezus drukt het zo uit: 'Volk zal opstaan tegen

volk en koninkrijk tegen koninkrijk.' Er is nog nooit een

tijd geweest waarin zoveel dure diplomaten zoveel kostbare

conferenties hebben gehouden als in onze tijd. En er is

nog nooit een tijd geweest waarin er zo zinloos bewapend

werd, met het geld van de volken, als in onze dagen. Van

wat atoombewapening kost, zou je grote steden kunnen

bouwen en de woningnood opheffen. In plaats daarvan

wordt er gezegd: 'Wij moeten ons bewapenen!' En toch

hunkeren de volkeren meer dan ooit naar vrede. Wij willen

vrede. Geen mens wil oorlog. Maar iedereen bewapent zich

als een waanzinnige. Daaraan wordt de politieke chaos van

de laatste tijd zichtbaar.

Het tweede kenmerk datjezus noemt, is de radeloosheid

op economisch gebied. Jezus zegt: 'Er zullen hongersnoden

zijn en dure tijden aanbreken/ Er groeit genoeg op aarde om

alle mensen te kunnen verzadigen. En er zijn nog nooit zoveel

afgestudeerde economen geweest als nu. Desondanks

is het, volgens gegevens van de VN, zo dat de helft van de

mensheid niet genoeg te eten heeft. Zou men nu niet, in

een zo hoog ontwikkelde maatschappij, waarin genoeg

goederen zijn, de mensen kunnen verzadigen? Toch lukt

het ons niet De economische radeloosheid neemt toe! Het

derde kenmerk datjezus noemt voor de laatste tijd, waarin

de problemen de mensen boven het hoofd groeien, is de

i6. Wanneer vergaat de wereld? 279

religieuze chaos. Jezus drukt het zo uit: 'Men zal zeggen:

zie, hier is de Christus, of hier.'

Onlangs stond er een jongeman voor me die zei: 'Wat

moet ik dan eigenlijk nog geloven? Er zijn rooms-katholieken,

grieks-katholieken, hervormden, gereformeerden,

lutheranen, methodisten, baptisten, leger des heils, pinkstergemeenten,

jehovah's getuigen, nieuw-apostolischen,

moslims, boeddhisten enzovoort. Wat moet ik dan nog

geloven?' Toen heb ik gelachen en gezegd: 'Rustig maar,

jongen, het zal nog erger worden! Dat zegt de Bijbel.' Dit

is een kenmerk van de laatste tijd. Omdat de mensen zich

niet meer op het Woord van God oriënteren, brengt de duivel

hen in verwarring. En God laat het toe. 'Zie, hier is de

Christus of: Hier!'

De religieuze verwarring is vreselijk. Als ik zie hoe in

de grote steden de mensen dikwijls van de ene religieuze

sensatie naar de andere lopen, wordt het mij bang te moede.

En ik wil daar meteen bij zeggen, dat ook niet één evangelist

u zal kunnen redden. Als u niet zelfde Verlosser vindt, kunt

u tot in alle eeuwigheid niet geholpen worden!

Er is nog een vierde kenmerk van die laatste tij d. Het verstrooide

volk Israël zal weer verzameld worden in het oude

land. Dat behoort voor mij tot de adembenemende tekenen

van de tijd, dat er een staat Israël is. Sommigen zeggen dat

het daarom nog geen teken is. Maar toen ik pas aan de Zwitserse

grens moest stoppen bij de douane en er voor mij een

auto stond met het kenteken van de staat Israël, toen dacht

ik: 'Bijbelse beloften gaan in vervulling! De kantekenplaten

proclameren het!'

Mijn vader heeft mij eens verteld dat men in het jaar 1899

de Joden het eiland Madagascar als woonplaats had aange28o

Jezus, onze bestemming

boden. Toen hebben de Joden gezegd: 'Nee! Wij hebben de

belofte: terug naar het land van onze vaderen!' Maar de hele

wereld dacht: Dat bestaat niet. Dat zal nooit gebeuren! En

nu is er een staat Israël.

De laatste tijd wordt dus daardoor gekenmerkt dat de

mensheid, bij alle vooruitgang, steeds radelozer wordt en

haar problemen niet meer de baas kan. De machteloosheid

van de mens wordt ontmaskerd. Hoe lang die laatste tijd

duurt, kan ik u niet vertellen. De Bijbel geeft ons geen jaartallen.

Hij geeft ons wel de waarschuwing:c Weest waakzaam!'

Paulus zegt, wat de volgelingen van Jezus betreft:

'Wij behoren niet aan nacht of duisternis toe. Laten wij dan

ook niet slapen gelijk de anderen, maar laten wij, die de dag

toebehoren, nuchter zijn.'

Wanneer nu die tijd van radeloosheid op haar hoogtepunt

is, dan komt, nog vóór de wederkomst van Jezus, de

tijd van de antichrist Dat zou ik de eindtijd willen noemen.

Wij maken nu reeds de radeloosheid van die laatste

tijd mee. En in radeloze situaties zal er om een sterke man

worden geroepen. De wereld schreeuwt immers nu reeds

om een sterke man! En wanneer de radeloosheid op haar

hoogtepunt is gekomen, dan komt die ene, sterke, machtige

man, die zich de verlosser der wereld zal noemen. Hij is niet

de Christus, hij is de Tegen-Christus'.

Dan duikt er uit de zee der volkeren, zo zegt de Bijbel, een

dictator op en neemt de wereldheerschappij in zijn hand.

Wij noemen hem de antichrist. Onder hem wordt nog één

keer de wereld verenigd. Dat tijdperk in de geschiedenis zal

worden gekenmerkt door de eigenzinnigheid van de mens.

Het zal de laatste poging van de wereld zijn om door politieke

en economische programma's zichzelf te verlossen.

i6. Wanneer vergaat de wereld? 281

Op fascinerende wijze wordt die laatste grote dictatuur in

de Bijbel geschilderd. Hij spreekt daarover in beeldspraak.

Men moet zich wel door de Heilige Geest laten verlichten,

om dat te verstaan. Ik zal u zeggen hoe de Bijbel spreekt over

de antichrist, die laatste tiran. De profeet Johannes zegt:

'Ik stond aan de oever van de zee. Opeens komt er uit de

zee een dier op, een monsterachtig beest, met vele koppen

en kronen en een reusachtige muil, die grote woorden en

godslasteringen spreekt'

Hoe moeten wij dit geweldige beeld verstaan? De zee

is het beeld van de volkerenwereld. Wie wel eens aan zee

geweest is, weet hoe woelig die is, ja, dat zij nooit tot rust

komt. En net zo is de volkerenwereld nooit rustig. Zij is

altijd in beroering. De laatste wereldverlosser komt van

onderen op uit de volkerenwereld. Alle grote politici van

de laatste decennia hebben zich als verlossers voorgedaan.

Zij kwamen allen op uit de zee der volkeren: de kleine Corsicaan

Napoleon, het soldaatje eerste-klasse Adolf Hitler, de

schoenmaker Stalin. Zij zijn allen voorlopers van de antichrist

Zij komen van onder op. En het volk zegt verblijd:

'Eén van ons!' Mijn Verlosser Jezus Christus echter komt

niet uit de zee der volkeren, maar uit de wereld van God.

Hij is de Zoon van de levende God!

De antichrist wordt een dier genoemd. Wat betekent

dat? Over de mens staat in de Bijbel: 'God schiep de mens

naar zijn beeld.' Hoe meer ik naar God toegewend ben, des

te menselijker ben ik. Hoe meer de mens God de rug toekeert,

des te beestachtiger wordt hij. Een grote vijand van

het christendom, Nietzsche, heeft gezegd: 'De edelste mens

is het blonde ondier/ Hij heeft het begrepen. De antichrist

zal iemand zijn die God volledig heeft afgezworen. Hij

282 Jezus, onze bestemming

heeft God de rug toegekeerd en is daarom het ondier - het

beest zonder hart. Hij is een beest 'met vele koppen'. Wat

wil dat zeggen? Het betekent dat hij niet gek is! De mensen

zullen zeggen: 'Hij heeft hoofdjes!' Maar hij heeft een

'leeuwenmuil'. Dat betekent: hij zal de wereld overladen

met propaganda. Wij hebben al zo het één en ander uit dat

'leeuwenmuiltje' gehoord. Het was via alle luidsprekers te

horen. O, ik kan me voorstellen hoe alles door onzinnige

propaganda de kop ingedrukt wordt, wanneer de antichrist

komt! En alles zal aan hem ten prooi vallen. Het zal de laatste

poging van de mens zijn om de wereld te verlossen zonder

de Verlosser, Jezus de Heer.

De antichrist zal de mens verlossen zonder berouw en

bekering. En alle vragen worden opgelost De politieke problemen

worden opgelost, omdat de antichrist een wereldheerschappij

vestigt. De economische problemen worden

opgelost. Allen krijgen distributiekaarten voor levensmiddelen.

De religieuze problemen worden opgelost 'Ik ben de

verlosser der wereld/ zegt de antichrist 'Aanbidt mij!'

Het is angstwekkend om te zien hoe onze tijd op die

eindtijd aanstuurt

En dan zal de hele wereld aan de antichrist ten prooi vallen.

Alleen de christenen zullen zeggen: 'Wij aanbidden

je niet!' Iedereen moet een merkteken op zijn voorhoofd

dragen. Maar de christenen zullen zeggen: 'Nee! Wij hebben

één Heer - en dat is Jezus!'

En dan begint er een vervolging. Er is in de Bijbel een

woord dat zo luidt: 'Al wie dat teken niet aanneemt.. die

kan niet meer kopen of verkopen.' Daarover schreef Auberlen,

een bijbeluitlegger uit Zwaben, honderdvijftig jaar

geleden het volgende: 'Dat begrijpen wij niet goed. Maar de

i6. Wanneer vergaat de wereld? 283

tijd zal het ons doen verstaan.' En wij begrijpen het inmiddels.

Wij kennen reeds de totalitaire staten. Wij weten wat

het betekent als iemand geen vestigingsvergunning krijgt,

geenbroodbonnenkaart, geen werkvergunning. En dan kun

je geloven watje wilt Maar je bent staatloos en rechteloos.

Dat komt nu al voor onder ons.

Toen ik dat las, was ik diep geschokt en dacht: En dan zijn

er nog mensen die menen dat de Bijbel achterhaald is. Niet

de Bijbel is achterhaald. Onze wereldbeschouwingen zijn

achterhaald. De Bijbel leidt ons de toekomst tegemoet

De antichrist zal alles dulden, behalve het belijden van de

werkelijke Verlosser, Jezus Christus, de Heer. En daarom zal

er nog eenmaal een grote christenvervolging zijn.

Ik heb mijn kinderen eens iets over deze dingen verteld.

Toen begon mijn dochtertje te huilen. 'Kind/ vroeg

ik, 'waarom huil je?' Toen snikte ze: 'Dat kan dus elke dag

beginnen.' 'Ja,' zei ik, 'dat kan.' 'En als ik dan de Heer niet

trouw kan blijven, wat dan?' Toen antwoordde ik: 'Dat zou

heel erg zijn. Maar jij hoeft maar één ding te doen: vandaag,

nu, bij Hem blijven!'

Die tijd kan morgen voor ons aanbreken. Dan hebben wij

geen kans meer om Jezus te vinden. Dan zijn er geen godsdiensten

meer. Dan worden de kerkklokken omgesmolten

en verwerkt tot gedenktekens voor de antichrist. Dan worden

van de kerken musea gemaakt, waarin beelden uit de

begintijd van de antichrist worden geëxposeerd. Dan zullen

de mensen tot in eeuwigheid roepen om troost Maar

omdat zij de enige Trooster, Jezus, hebben verworpen, is

er geen trooster meer. De mens is dan, in al zijn troosteloosheid,

overgeleverd aan de mens.

Ik geloof dat christenen gelukkig te prijzen zijn, ook

284 Jezus, onze bestemming

als zij sterven. Zij hebben een Trooster in deze verschrikkelijke

tijd!

Het heeft mij getroffen wat Jezus zei: 'De mensen zullen

bezwijmen van vrees en angst voor de dingen die over de

wereld komen.' En de Openbaring van Johannes zegt: de

antichrist zal de wereld vullen met zijn muziek en zijn vaandels.

Ik dacht: 'Welk verband bestaat er tussen die beide

dingen? Enerzijds wordt er gesproken van angst voor wat

komen gaat en toch ook van grote successen.' Omdat ik

echter het jaar 1933 heb meegemaakt, weet ik dat de wereld

vol kan zijn van gejuich en muziek en vaandels, en toch vol

angst voor de dingen die komen gaan.

Wanneer de antichrist op het hoogtepunt van zij n macht

is, wanneer hij zijn triomftocht houdt en meent dat hij Jezus

onschadelijk heeft gemaakt, dan grijpt God in. Jezus komt

terug in heerlijkheid! Over de antichrist wordt dan niet

veel meer gezegd. Jezus zal hem wegvagen door de adem

van zijn mond! Hoe donkerder de tijden worden, hoe meer

deze schrikwekkende lijnen van de menselijke radeloosheid

en van het rijk van de antichrist zich aftekenen, des te

meer heffen zij die de Bijbel lezen hun hoofden omhoog.

Zij verwachten de wederkomst van Jezus!

3. Wat er na de wederkomst van Jezus komt

Dan schetst de Bijbel nog een paar grote lijnen. Allereerst

zegt hij, dat Jezus duizend jaar op deze aarde als koning zal

regeren. Datis waarschijnlijk ookbeeldspraak en wil zeggen

dat Jezus een lange periode zal regeren. Ik acht dit allemaal

logisch. Eerst vindt de ontmaskering van de radeloosheid

van de mens plaats. Dan volgt de laatste poging van de meni6.

Wanneer vergaat de wereld? 285

selijke eigenzinnigheid om de wereld te verlossen. En dan

is het de beurt aan mijn Koning om te regeren. En Hij kan

er wat van!

Gaat u maar eens naar huizen toe waar Jezus regeert Ja

er zijn nu al huizen waar Jezus regeert U merkt het al als

u binnenkomt: 'Hier heerst een andere sfeer!' Ik heb eens

een jong stel gekend. Op een keer kwam hij naar me toe

en zei: 'Ik wil capituleren voor God. Ik heb tot nu toe God

geloochend. Ik heb Hem openlijk weersproken. Ik kan niet

meer.' En toen kwam het hoge woord er uit Zijn huwelijk

was stukgelopen. Hij verklaarde: 'Ik wilde de wereld wel

eens laten zien datje ook zonder God een gelukkig huwelijk

kunt hebben.' En nu was alles scheef gegaan.

Bij het dode lichaam van hun eerste kindje hadden ze

staan bakkeleien. En nu bekende hij: 'God is tegen ons. Ik

hijs de witte vlag.' De begrafenis van het kind, die ik leidde,

was schokkend. Hier de kist van het kind. Daar de man met

degenen die aan zijn kant stonden. Er tegenover het knappe,

jonge vrouwtje, verbitterd, met haar familie. Twee werelden,

twee partijen - en daar tussenin het dode kind. Het

heeft meer dan een jaar geduurd voordat ook die vrouw tot

het geloof in de Heer Jezus kwam. Ik vergeet nooit hoe ze

mij op Paasmorgen schreef: 'Hij is ook opgestaan in mijn

hart!' En toen zijn die twee nog eens getrouwd, en werd hun

huwelijk kerkelijk ingezegend. En toen zijn ze van voren

af aan begonnen. Het waren heel zelfstandige en verstandige

mensen. Maar nu ging het geweldig. Hij motiveerde

dat tegenover mij aldus: 'Ziet u, tevoren liep bij ons alles

mis.' 'Waarom gaat het dan nu wel?' vroeg ik. Daarop antwoordde

hij stralend: 'Omdat Jezus nu bij ons regeert! Nu

zegt mijn vrouw niet meer: 'Ik ben de baas'! En ik zeg niet

286 Jezus, onze bestemming

langer: 'Ik ben de baas!' Maar nu vragen we: 'Wat is de wil

van Jezus?' En dan gaat het!' Toen dacht ik: Als Jezus nu in

onze huizen reeds zo regeert, zo fijn, zo goed, zo geweldig,

hoe zal het dan zijn wanneer Hij Koning der aarde is!

Dat duizendjarig Rijk zal iets heerlijks zijn, met Jezus als

Koning!'

Nadat Jezus geregeerd heeft, zal die gelukkige mensheid

nog eenmaal op de proef worden gesteld, om te zien of hun

harten werkelijk veranderd zijn. Dan zal letterlijk de duivel

losgelaten worden en dan zal blijken dat het mensenhart in

wezen helemaal niet veranderd is en dat de mensheid gelijk

gebleven is. De Bijbel geeft slechts nog deze aanwijzingen:

Het komt tot een laatste opstand tegen God. En dan is het

einde van de wereld daar. De zonnestelsels vallen uiteen.

Hemel en aarde vergaan. En dan luidt het: 'En ik zag een

grote, witte troon, met iemand daarop gezeten. En ik zag

de doden, kleinen zowel als groten, staande voor God. En

de boeken werden geopend. En een ieder wiens naam niet

geschreven was in het boek des levens, die werd geworpen

in de poel van vuur.'

Eens vroeg iemand mij: 'Maar waar staat dan die troon,

als alles is vergaan?' Daarop heb ik geantwoord: 'Maak je

daarover maar geen zorgen. Laatje zorg veel meer hierin

bestaan hoe je voor die troon zult staan!' Je kunt verloren

gaan. Ik wilde wel dat die harde waarheid niet in de Bijbel

stond. Maar er is in ons leven die vreselijke mogelijkheid:

wij kunnen voor eeuwig verloren gaan! Ik moet in dit verband

een verhaal vertellen. In een Schots kasteel is een gezelschap

bijeen. Het gesprek komt op het christendom. Men

zit om de open haard, waarin een vuur brandt Eii daar zegt

een elegante, al wat oudere heer tot de vrouw des huizes:

i6. Wanneer vergaat de wereld? 287

'Ik hoor uit uw woorden dat u een christin bent. Gelooft u

serieus wat er in de Bijbel staat?' 'Jazeker!' 'Dat de doden

zullen opstaan?' 'Jazeker!' 'En dat wij allemaal geoordeeld

zullen worden?' 'Jazeker!' 'En dat, wie niet in het boek des

levens staat, voor eeuwig verloren gaat?' 'Ja, dat geloof ik!'

Dan staat die man op en loopt dwars door de zaal. In de hoek

hangt een kooi met een zangkanarie. Hij pakt de kanarie uit

de kooi en maakt aanstalten de vogel in het vuur te gooien.

Geschrokken pakt de vrouw hem bij de arm en zegt: 'Wat

gaat u doen? Die arme vogel!' Daarop begint de man te lachen.

'Luister eens, u hebt al medelij den met dit arme beest

En uw zogenaamde God van liefde gooit milj oenen mensen

in de hel. Eigenaardige God van liefde!' Een ogenblik is het

stil en dan zegt die mevrouw: 'U maakt een vergissing! God

gooit niemand in de hel. Wij lopen er zelf in. God wil dat

alle mensen behouden worden!'

De Bijbel geeft ons een schokkend beeld van het gericht

over de wereld. We zien de Rechterstoel van God: 'En ik

zag de doden, kleinen zowel als groten, staande voor God.'

Wat gaat de mens tekeer tegen die boodschap van het oordeel:

'Het is nietwaar!' Aan een van mijn kennissen werd

eens in de fabriek de vraag gesteld: 'Geloof jij dat werkelijk,

van het jongste gericht?' 'Ja, dat geloof ik.' De ander spotte:

'Luister toch eens! Hoeveel mensen leven er op 't ogenblik?

En hoeveel hebben er al geleefd? En stel je nu eens voor dat

ieder afzonderlijk geoordeeld zal worden. Denk je eens even

in, hoe lang dat zal duren!' Daarop kreeg hij als antwoord:

'Als het zover is, hebben we alle tijd.'

Ja, ook dan heeft God tijd voor ons. Hierin laat God ons

voor de laatste keer zien hoe serieus Hij ons neemt, dat Hij

ons ieder afzonderlijk oordeelt. God heeft ons getoond

288 Jezus, onze bestemming

hoe serieus Hij ons neemt, toen zijn Zoon voor ons stierf.

En als u uw leven niet serieus neemt en het in zonde en

lichtzinnigheid vergooit - God neemt u wel serieus! Dat

zal openbaar worden op de dag van het oordeel.

De geschiedenis over de toekomstige dingen eindigt in

de Bijbel zo: 'En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe

aarde, waar gerechtigheid woont' En dan schildert de Bijbel

die nieuwe wereld in surrealistische kleuren, waarin één

ding er schitterend uitgelicht wordt: God is tot zijn doel gekomen.

En zij die in het boek des levens staan, bevolken de

nieuwe aarde en zullen Hem gelijk zijn, gelijk aan de Zoon

van God. Een wereld zonder politie, zonder gevangenissen,

zonder vonnissen, zonder demonen, zonder oorlog,

zonder pijn, zonder zonde, zonder dood! U moet het zelf

maar eens lezen, die prachtige hoofdstukken Openbaring 21

en 22. Het zijn surrealistische beelden - die ons verstand te

boven gaan, want wij kennen slechts de wereld van zonde,

dood en verdriet. Ik wil er in die nieuwe wereld van God

bij zijn! U niet?

4. Of- of

Ik wil het geheel nog eens onderstrepen. Hoe langer ik

dat eindbeeld in de Bijbel bestudeer, des te meer het mij

aangrijpt, dat er uiteindelijk nog maar twee groepen mensen

zullen zijn: geredden en verlorenen. En wanneer u zegt:

'In de hele wereld maakt toch nauwelijks iemand zich druk

om Jezus!' dan kan ik slechts antwoorden: 'Er kunnen zeer

vele verlorenen zijn!' Onze vaderen baden omtrent het

Rijk Gods: 'Indien de meerderheid niet binnengaat, laat

mij dan tot de minderheid behoren!' Er zijn aan het eind

i6. Wanneer vergaat de wereld? 289

slechts geredden en verlorenen! Daar wil ik graag nog iets

over zeggen.

Ten eerste een woord tot de verlorenen. Mijn vriend

Paul Humberg vertelde eens: 'Ik had een droom. Het was

op de dag van het oordeel. Toen hoorde ik hoe Jezus de

verlorenen afwees: "Gaat weg, gij vervloekten!" Zo staat

het in de Bijbel! En ik zag ze afdruipen, met gebogen hoofd,

geschrokken, wanhopig. Toen bemerkte ik hoe de één aan

de ander vroeg: "Heb jij het ook gezien?" "Ja," antwoordde

die, "ik heb het ook gezien: de hand die ons terugwees, was

doorboord! Die was aan het kruis doorboord ook voor ons,

maar wij hebben dat niet van betekenis geacht En nu zijn

wij met recht verloren mensen!"'

Luister toch: Hij is ook voor u gestorven! Het doet er niet

toe wat u gelooft, of dat u atheïst bent, dit moet u weten:

Jezus is voor u gestorven! Kom toch tot die Heer! En wanneer

u zegt: 'Ik ben een zondaar!' dan kan ik u alleen maar

antwoorden: 'Hij zoekt juist zondaren! Er zijn helemaal

geen andere mensen!' En wanneer iemand van zichzelf

zegt dat hij een goed mens is, zonder zonde, dan liegt hij

of het gedrukt staat Dat zijn de beklagenswaardigsten, zij

die zeggen dat ze geen Heiland nodig hebben! Die zijn wel

zo verloren, dat ze helemaal niet merken hoe verloren ze

zijn! En nu een woord tot degenen die gered zijn:

In de beschrijving die de Bijbel over de toekomstige wereld

geeft, staat dat de nieuwe hoofdstad, Jeruzalem, twaalf

reusachtige edelstenen als fundament heeft. En op die

twaalf edelstenen staan de namen van de twaalf apostelen,

getuigen van het evangelie. Dat heb ik me eens proberen

voor te stellen. Daar staat op die stenen 'Petrus', 'Johannes',

'Jakobus'. En op één van die stenen staat ook 'Matteüs'.

290 Jezus, onze bestemming

WeetuwaarMatteüs vandaan kwam? Hij was een vreselijke

sjacheraar, zwendelaar en oplichter. Als hij op zekere dag

met zijn vuile zaakjes bezig is, komt Jezus voorbij en roept

hem om zich bij Hem te voegen. Dan laat Levi, zo heette hij

eerst, alles in de steek en gaat met Jezus mee. Hij is erbij als

de Heer voor hem sterft

Hij maakt mee dat Hij opstaat. Hij maakt mee dat Hij

teruggaat naar de onzichtbare wereld. Hij maakt mee dat

Hij de Heilige Geest zendt.

Later zeggen zijn vrienden: 'Jij hebt zoveel met Jezus

beleefd, dat moet je eens opschrijven!' En dat heeft hij

gedaan. Zo is het evangelie van Matteüs ontstaan, dat wij

in de Bijbel hebben en waardoor miljoenen mensen Jezus

hebben gevonden. Zijn nieuwe naam 'Matteüs' staat in de

nieuwe wereld op een prominente plaats, de naam van een

oneerlijke man die door Jezus gered werd. Zo sterk is de

genade van Jezus Christus! Zo'n machtige verlossing geert

Hij, in genade!

En die genade wil nu in u zijn werk beginnen. Verzet u

niet! Het gaat om uw redding - voor tijd en eeuwigheid.

Wat heb je aan een leven

met God?*

Wat heb je aan een leven met God? Je zou ook kunnen

vragen: 'Is het de moeite waard om christen te zijn?' In dit

verband moet ik u eerst een woord uit de Bijbel noemen. In

de brief aan de Efeziërs staat: 'Geloofd zij de God en Vader

van onze Here Jezus Christus die ons met allerlei geestelijke

zegen in de hemelse gewesten gezegend heeft in Christus.'

Deze woorden drukken zo goed uit welk een rijke zegen

christenen door Jezus hebben. Maar voordat ik zo ver ben

en tot het eigenlijke thema kom, moet ik eerst enkele stellingen

toelichten. Het eerste wat ik zou willen zeggen is:

i. Een leven met God is geen illusie!

Een leven met God is geen inbeelding, geen illusie! Dat

wil ik u duidelijk maken.

Alsgrote-stads-predikanthebjeallerleiinteressante ontmoetingen.

Ik ontmoette onlangs een jongeman en zei te-

* Dit is de laatste voordracht van dominee Busch, die hij op 19 juni 1966

in Sassnitz op het eiland Rügen heeft gehouden. Op de terugreis van die

evangelisatie-samenkomst werd hij door God op 20 juni 1966 thuisgehaald.

292 Jezus, onze bestemming

genhem: 'Tjonge, watzou ervan joukunnen worden, als je

leven aan God toebehoorde!' 'Dominee Busch,' antwoordde

hij, 'voetjes op de vloer alstublieft!' Weet u wat hij daarmee

bedoelde? Hij wilde zeggen: 'Blijf toch met beide benen op

de grond staan! Er bestaat immers helemaal geen God!' Ik:

'Man, dat is het nieuwste wat ik hoor!' Toen zei hij: 'Luister

eens goed! Vroeger voelden de mensen zich volkomen

hulpeloos tegenover de natuurmachten en toen hebben zij,

om zo te zeggen, sterke machten bedacht, die hen zouden

kunnen helpen. Sommigen noemden het Allah, anderen

God, weer anderen Jehovah, een vierde groep Boeddha, een

vijfde... en weet ik wat nog meer. Maar intussen is gebleken

dat het allemaal alleen maar inbeelding was en dat de

hemel leeg is!' Zulke mooie praatjes stond hij tegen mij op

te hangen, die jongeman. Toen hij klaar was, antwoordde

ik: 'Ach, man, jij kent immers Jezus niet!' 'Jezus?' was zijn

vraag. 'Jezus, is dat niet ook één van die vele stichters van

godsdiensten?' 'Welnee! Dat is een schromelijke vergissing!

' legde ik hem uit. 'Dat is een storende drukfout, beste

man! Ik zal je zeggen wie Jezus is. Sinds ik Jezus ken, weet ik

namelijk pas dat God leeft! Zonder Jezus zouden wij niets

over God weten!' En toen heb ik hem duidelijk gemaakt,

wie Jezus is.

Wie is Jezus? Ik wil het u aan de hand van een voorbeeld

duidelijk maken.

Ik heb in mijn leven veel meegemaakt Zo zat ik meer

dan eens in de gevangenis, niet vanwege diefstal of zo, maar

vanwege mijn geloof. Tijdens het Derde Rijk hadden de

Nazi's niet veel op met jeugdpredikanten zoals ik, en dus

werd ik in vreselijke gevangenissen opgesloten. Eén arrest

\j. Wat heb je aan een leven met God? 293

bracht ik in een bijzonder afschuwelijke gevangenis door.

Het hele gebouw was van beton en de muren en vloeren

waren zo dun, dat je het kon horen als er beneden iemand

kuchte of als er op de derde verdieping iemand uit zijn bed

viel. Ik zat in een heel benauwd hokje, toen ik hoorde dat

in de cel naast me een nieuweling ingesloten werd, ook een

gevangene van de Geheime Staatspolitie. Die man moet de

wanhoop nabij zijn geweest. Door de dunne muur heen

hoorde ik hem 's nachts huilen. Ik hoorde hoe hij op zijn

brits lag te woelen en te draaien. Dikwijls hoorde ik zijn

onderdrukte gesnik. Het is vreselijk als een man huilt Overdag

mochten we niet op onze brits liggen. Dan merkte ik

dat hij heen en weer liep, twee-en-een-halve stap heen en

twee-en-een-halve stap terug. Als een gekooid dier liep hij

in zijn kleine cel op en neer. Soms hoorde ik hoe hij zat te

steunen. En ik had de vrede van God in mijn cel! Weet u:

Jezus was mijn cel binnengekomen! En iedere keer wanneer

ik hoorde hoe diep wanhopig die man naast me was, dacht

ik: 'Ik moet naar hem toe! Ik moet met hem praten! Uiteindelijk

ben ik toch geestelijk verzorger!' Toen heb ik gebeld

om de bewaker. Die kwam en ik zei: 'Luister eens! Hier naast

me zit een man die de wanhoop nabij is, die komt om van

wanhoop! Ik ben predikant Laat me naar hem toegaan. Ik

wil graag wat met hem praten!' Toen antwoordde hij: 'Ik

zal het eens vragen.' Na een uur kwam hij terug: 'Niet toegestaan!

Verzoek afgewezen!' Dus heb ik die man naast me

nooit gezien. En hij was toch maar een handbreed van mij

verwij derd. Ik weet niet hoe hij er uitzag, of hij oud of j ong

was. Ik bespeurde alleen zijn ontzettende wanhoop. Kuntu

zich dat voorstellen? En meer dan eens heb ik voor die muur

gestaan en gedacht: 'Kon ik die muur nu maar omverhalen

294 Jezus, onze bestemming

en naar die man toegaan!' Maar ik kon niet door die muur

heenkomen, al had ik er nog zo hard tegen geslagen.

En nu moet u goed opletten! In net zo'n situatie als ik

destijds, bevindt zich de levende God, de Schepper van hemel

en aarde. Wij zijn ingesloten in de zichtbare driedimensionale

wereld. God is heel dicht bij. De Bijbel zegt: 'Van

alle kanten omgeeft Gij mij.' God is een handbreedte naast

ons. Maar tussen Hem en ons staat die muur van een andere

dimensie. En nu dringt alle ellende en al het gejammer van

deze wereld door tot Gods oor. Hij hoort het gevloek van

hen die verbitterd zijn, het geween van eenzame zielen, het

verdriet van hen die bij een graf staan, het zuchten van hen

die te lijden hebben onder onrecht Dat dringt allemaal door

tot het hart van God, net zoals de wanhoop van die man

in de cel naast me tot mij doordrong. En stel u voor: God

kon wat ik niet kon. Hij heeft op een dag de muur, die er

tussen Hem en ons is, neergehaald en is binnengekomen in

onze zichtbare wereld - in zijn Zoon Jezus! Begrijpt u het:

in Jezus, de Zoon van God, is God tot ons gekomen, tot

alle beroerdigheid en ellende van deze wereld! En sinds ik

Jezus heb leren kennen, weet ik dat God leeft. Ik zeg altijd:

sinds Jezus is gekomen, is het loochenen van God alleen

maar onwetendheid.

Over die Jezus wil ik het nu hebben. Ik zou in mijn voordrachten

het liefst alleen maar verhalen over Jezus vertellen,

maar dan zouden de avonden te kort zijn voor zo'n uitvoerige

en heerlijke materie. Jezus werd in Betlehem geboren,

groeide op en werd een man. Uiterlijk zag je niets van zijn

goddelijke heerlijkheid aan Hem, en toch werden de mensen

tot Hem aangetrokken. Zij bespeurden: in Hem komt de

liefde en genade van God tot ons! Het land Kariaan, waar JeYj.

Wat heb je aan een leven met God? 295

zus destijds als Israëliet woonde, was door vreemde troepen

bezet, namelijk door de Romeinen. In de stad Kapernaüm

was de plaatselijke commandant een Romeins officier. De

Romeinen geloofden over het algemeen in vele goden, maar

in de praktijk in helemaal geen één.

En bij die Romeinse officier in Kapernaüm wordt iemand

die hem zeer dierbaar is, één van zijn knechten, doodziek.

Hij had allerlei dokters laten komen, maar niemand had

kunnen helpen. Het staat voor hem vast dat zijn knecht

zal sterven! En dan schiet hem te binnen: 'Ik heb zoveel

over die Jezus horen vertellen. Zou Hij kunnen helpen? Ik

ga eens naar Hem toe!' En zo gaat die volslagen ongelovige

man, die heiden, op weg naar Jezus en vraagt Hem: 'Jezus,

mijn knecht is ziek. Kunt U hem niet gezond maken?' 'Ja/

antwoordt Jezus, 'Ik ga met je mee!' Daarop zegt die officier:

'Ach, dat is toch helemaal niet nodig, dat U met me mee

gaat. Als ik een bevel geef, dan wordt dat dadelijk opgevolgd.

U hoeft toch ook slechts één woord te spreken, dan

is mijn knecht gezond.' Met andere woorden, die heidense

Romeinse officier zegt: 'U kunt het mogelijk maken! U bent

God zelf!' Dan draait Jezus Zich om en verklaart: 'Zo'n geloof

heb Ik in Israël niet gevonden.' Met andere woorden:

'Zo'n geloof als bij deze atheïst heb ik in heel het Joodse

volk niet gevonden/ Die heidense officier had het begrepen:

in deze Jezus is God tot ons gekomen!

U moest alle verhalen van Jezus eens kennen! Ik vraag u,

ja, ik smeek u: koop een Nieuw Testament. Lees voor uzelf

het Johannesevangelie, daarna de andere evangeliën, enzovoort

Het zijn schitterende verhalen over Jezus! Ik ken geen

énkel geïllustreerd tijdschrift, dat zulke mooie reportages

kan brengen als het Nieuwe Testament

296 Jezus, onze bestemming

Jezus, de Zoon van God, was echter niet alleen in de

wereld gekomen om de knecht van die officier te genezen,

om te bewijzen en te openbaren dat God bestaat. Hij wilde

meer. Hij is gekomen, opdat mensen vrede zouden krijgen

met God! Tussen God en ons staat niet alleen die muur

van de andere dimensie. Tussen God en ons, tussen God

en mij, verheft zich nog een geheel andere muur. En dat

is de muur van onze schuld! Hebt u wel eens gelogen! Ja?

Daarmee hebt u een steen gelegd tussen God en u! Hebt u

zonder God geleefd, een dag zonder gebed? Ja? Weer een

steen erbij! Onreinheid, echtbreuk, diefstal, ontheiliging

van de zondag, alsook die duizend en één kleine dingen,

alle overtredingen van zijn geboden. Elke keer hebben wij

er een steen aan toegevoegd! Wat hebben we allemaal met

elkaar aan de muur gewerkt die God en mensen scheidt!

God echter is een heilig God! Begrijp me goed: wanneer ik

'God' zeg, dan duikt onvermijdelijk het probleem van mijn

zonde en schuld op. Dat probleem moet opgelost worden!

God neemt iedere zonde hoogst serieus! Ik ken mensen die

denken: 'Wat zal God blij zijn dat ik nog in Hem geloof!'

Mensenlief! Dat is toch niet voldoende! De duivel gelooft

ook in God! Die is bepaald geen atheïst. Die weet drommels

goed dat God leeft. Maar hij heeft geen vrede met God!

Vrede met God heb ik pas wanneer de muur van mijn zonde

en schuld tussen God en mij is weggedaan. Daartoe is Jezus

gekomen! Hij heeft de muur van onze schuld neergehaald!

Daartoe heeft Hij zich voor ons aan het kruis laten slaan!

Hij wist: iemand moet het oordeel van God over de zonde

dragen: of de mensen of Ik. Wilhelm Busch óf Jezus! En

toen heeft Hij, de onschuldige Zoon van de levende God,

Jezus Christus, mijn vonnis gedragen! En ook het uwe!

ij. Wat heb je aan een leven met God? 297

Ik wil u kort iets zeggen over de Heer Jezus aan het kruis.

Dat is voor mij het meest dierbare tafereel ter wereld. Daar

hangt Hij, door wie de muur is neergehaald en die gekomen

is tot alle nood en ellende van de wereld. Daar hangt Hij, van

wie in de Bijbel wordt gezegd: 'God deed ons aller schuld

op Hem neerkomen.' Daar hangt Hij die alle schuldstenen

- onze zondestenen - op de schouders draagt Daar hangt

Hij, die doet waartoe niemand van ons bij machte is: Hij

ruimt onze zondestenen weg! U moet dat zelf maar in de

Bijbel nalezen. Daar aan het kruis wordt het een feit: 'De

straf is op Hem, opdat wij vrede zouden hebben.'

Laat ik het u nog op een andere manier duidelijk maken.

Ik heb een goede vriend in Zwitserland, met wie ik meer

dan eens schitterende reizen heb gemaakt Wanneer wij

's middags ergens gegeten hadden, kwam de rekening. En

dan was het: één moet er betalen! Wie heeft de dikste portemonnee?'

Natuurlijk kon ik in dat geval zeggen: 'Hans,

betaal eens! Tel het maar uit!' Maar het is duidelijk dat iemand

moet betalen! Voor onze schuld voor God, voor al

onze zonden en overtredingen, moet iemand betalen! Of u

gelooft in Jezus, dat Hij voor u betaald heeft - of u zult eens

zelf moeten betalen! Maar voor iedere schuld moet betaald

worden! Daarom is Jezus voor mij zo belangrijk! Aan Hem

klamp ik mij vast, want Hij heeft voor mij betaald!

En nu bleef deze Jezus niet in de dood. Nee! Dat is zo

geweldig! Drie dagen na de dood van Jezus stond er een

man diep na te denken. Hij piekerde: 'Tja, watnu met Jezus?

Nu is Hij dood. Ik heb gezien hoe ze Hem in een rotsgraf

hebben gelegd en een steen ervoor hebben gewenteld. Was

Hij de Zoon van God of was Hij de Zoon van God niet?' Die

man heette Tomas. En terwijl die man daar nog stond te

298 Jezus, onze bestemming

peinzen: 'Hoe zit dat nu met Jezus?', kwamen daar opeens

zijn vrienden aan, die juichten: 'Man! Hij leeft! Wat sta je

daar nog zo triest te kijken? Hij leeft!' 'Wie leeft er?' 'Jezus!'

'Bestaat niet!' 'Echt! Wij hebben het lege graf gezien, dat

kunnen we je verzekeren, ja dat zweren we! En - wij hebben

Hem ontmoet!' 'Kan dat dan,' dacht die Tomas, 'dat

iemand opstaat uit de dood? Als dat waar is, ja, dan is Hij de

Zoon van God, dan heeft God het voor Hem opgenomen!'

Maar Tomas is een scepticus: 'Ze zijn me al zo vaak te slim

af geweest in mijn leven. Ik geloof niets meer wat ik niet

met mijn eigen ogen heb gezien!' Tijdens een treinreis zei

een conductrice tegen me, met wie ik over Jezus sprak: 'Ik

geloof alleen nog wat ik zie!' Zo, precies zo, heeft Tomas

ook gedacht En dan verklaart hij tegenover de anderen: 'Als

ik niet in zijn handen de littekens zie en mijn hand in zijn

zijde leg, waar zij Hem de speersteek toegebracht hebben,

geloof ik het niet' En toen konden de discipelen praten als

Brugman, zoals ik in Sassnitz, maar Tomas zei: 'Ik geloof

het niet!' Acht dagen later is hij met al zijn vrienden bijeen.

Opeens staatjezus daar: 'Vrede zij metu!' En zich tot Tomas

wendend zegt Hij: 'Tomas, kom hier met je vinger en bekijk

mijn handen, steek je hand uit en leg die in mijn zijde op

de plaats van de doodsteek en wees niet langer ongelovig,

maar gelovig!' Dan valt die arme, heen en weer geslingerde

twijfelaar op zijn knieën en roept uit: 'Jezus, mijn Heer en

mijn God!'

Nu begrijpt u het, wanneer ik zeg: een leven met God is

geen illusie! Een leven met God is geen inbeelding! God is

niet zoiets onzekers als: 'Ergens moet er wel een God zijn,

maar hoe Hij is, dat weet je niet' Nee! Dat er een leven met

God bestaat, berust hierop dat de Zoon van God gekomen

ij. Wat heb je aan een leven met God? 299

is, voor mij gestorven is en uit de dood is opgestaan. Daardoor

kan ik wel degelijk het nodige van God weten.

Dat moest ik als eerste vooronderstelling ophelderen bij

ons thema: 'Wat heb je aan een leven met God?' Een leven

met God is geen inbeelding, geen illusie!

En nu wil ik nog een tweede vraag voorafbeantwoorden,

namelijk de vraag:

2. Hoe krijg je dan een leven met God?

Hoe dikwijls hebben de mensen niet tegen me gezegd:

'Dominee Busch, u bent eigenlijk een gelukkig man. U hebt

iets wat ik niet heb.' Ik geef daarop als antwoord: 'Klets toch

niet! Datzelfde kunt u ook hebben! Jezus is er ook voor u!'

En dan komt de vraag: 'Ja, hoe krijg ik dan een leven met

God?' Daarop antwoordt de Bijbel heel duidelijk met één

zinnetje: 'Geloof in de Heer Jezus Christus!' Als ik u toch

tot dit geloof kon leiden! Daarvoor moet ik allereerst uitleggen

wat 'geloven' eigenlijk betekent Sommige mensen

hebben een heel verkeerde voorstelling van het geloof. Iemand

kijkt op zijn horloge en zegt: 'Het is nu precies tien

minuten voor half acht Dat weet ik heel zeker.' Een ander,

die geen horloge heeft, zegt: 'Ik geloof dat het tien voor

half acht is.' En verreweg de meeste mensen denken, dat

geloven een dergelijk onzeker weten zou zijn. Is het niet

zo? Wat betekent 'geloven', als de Bijbel zegt: 'Geloof in

de Heer Jezus Christus!' Ik wil het u duidelijk maken aan

de hand van iets wat ik meemaakte.

Ik had eens voordrachten gehouden in Oslo, de hoofdstad

van Noorwegen. Op een zaterdagmorgen wilde ik te3oo

Jezus, onze bestemming

rugvliegen, omdat ik de volgende dag alweer in Wuppertal

een grote vergadering zou toespreken. Het begint allemaal

al erg onplezierig. Het vliegtuig heeft een uur vertraging

vanwege de mist Eindelijk stijgen wij op richting Kopenhagen,

waar we moeten overstappen.

Als wij boven Kopenhagen zijn, verandert de piloot

opeens van koers en vliegt richting Zweden. Door de

luidspreker wordt meegedeeld dat Kopenhagen dicht zit

vanwege de mist, zodat wij daar niet kunnen landen. Wij

vliegen naar Malmö. Nu wil ik helemaal niet naar Malmö.

Wat moet ik daar doen? Ik wil naar Düsseldorf! Ik moet

immers in Wuppertal spreken! Tenslotte wordt het toestel

in Malmö aan de grond gezet. En dan zien we dat de hele

luchthaven volgepakt zit met mensen. En nog steeds komt

het ene vliegtuig na het andere aantaxiën. Malmö blijkt, tot

in de wijde omtrek, het enige vliegveld te zijn waar het niet

mistig is. Dus vliegen alle toestellen daarheen. Het is maar

een klein vliegveld en zo is er geen stoel meer vrij in de

wachtruimte voor passagiers.

Ik ben bevriend geraakt met een zakenman uit Oostenrijk.

En wij vragen ons af: 'Wat gaat dat worden? Misschien

staan we hier morgenvroeg nog! Dan hebben we

geen benen meer over!' Iedereen is aan het schelden en

vragen en brommen en mopperen, zoals altijd bij dat soort

gelegenheden.

Plotseling horen wij door de luidspreker: 'Er zal een

viermotorig toestel in zuidelijke richting vertrekken! Wij

weten niet of het in Hamburg, Düsseldorf of Frankfurt zal

landen. Maar wie die kant op moet, kan aan boord gaan!'

Dat lijkt een wat riskante onderneming. Naast ons begint

dan ook meteen een vrouw te kermen: 'Ik stap niet in. Ik

ij. Wat heb je aan een leven met God? 301

ben bang!' Ikzeg: 'Beste mevrouw, dathoeftu ook helemaal

niet te doen! Blijft u maar gerust hier!' En de Oostenrijker

meent: 'Tja, zo'n vlucht door de mist! En als je niet eens

weet waar je terechtkomt!' Op dat ogenblik, als die vrouw

dat zegt met haar krijsende stem en die Oostenrijker mij

ook enigszins onzeker maakt, loopt de piloot in zijn blauwe

uniform langs mij heen. En ik zie zijn gezicht: een gezicht

met dodelijke ernst, heel geconcentreerd. Je kunt aan hem

merken: Die weet wat verantwoordelijkheid is! Voor hem

is het geen kinderspel! Dan zeg ik tegen mijn Oostenrijkse

vriend: 'Man, aan hem kunnen wij ons toevertrouwen!

Kom mee, wij stappen in! Dat is geen waaghals!' En dan

stappen wij in!

Vanaf het moment dat wij instapten, de laatste voet van

de vaste grond namen en het vliegtuig gesloten werd, waren

wij aan die man overgeleverd. Maar wij hadden vertrouwen.

Ik vertrouwde mijn leven aan hem toe. Wij landden

in Frankfurt, en het duurde nog de hele nacht voordat ik

thuis was. Maar ik kwam er! Dat is nu 'geloven'! Geloven

betekent: je aan iemand toevertrouwen.

Hoe krijg ik een leven met God? 'Geloof in de Heer Jezus

Christus!' Ik zou willen zeggen: Stap in bij Jezus! Bij

het instappen in het vliegtuig had ik het gevoel, dat mijn

Oostenrijkse vriend graag met één been op het vliegveld

was gebleven en met het andere was ingestapt. Maar dat

ging niet. Hij kon buiten blijven - of zich helemaal, van

top tot teen, aan de piloot toevertrouwen! Zo is het ook

met Jezus. U kunt niet met één been zonder Jezus leven

en met het andere bij Hem instappen. Echt, dat gaat niet!

Geloof in de Heer Jezus Christus. Een leven met God is alleen

mogelijk, wanneer ik het volledig met Hem waag. Ik

3O2 Jezus, onze bestemming

moet tegen Hem zeggen: 'Neem mijn leven, laat het Heer,

toegewijd zijn aan uw eer!'

En nu vraag ik u: aan wie zou je je beter kunnen toevertrouwen

dan aan de Zoon van God? Geen mens ter wereld

heeft zoveel voor mij gedaan als Jezus! Hij heeft mij zo liefgehad

dat Hij voor mij gestorven is. En Hij is opgestaan uit

de dood. Zou ik dan aan Hem, die verrezen is, mijn leven

niet toevertrouwen? Wij zijn dom, als wij het niet doen!

Op het ogenblik dat ik mijn leven aan Jezus geef, ben ik het

leven uit de kracht van God binnengestapt!

Zo, nu ik dit uiteengezet heb, moet ik er nog een kleinigheid

aan toevoegen. Ziet u, als u uw leven aan Jezus geeft

en bij Hem wilt instappen, als u zich aan Hem wilt toevertrouwen,

moet u dat tegen Hem zeggen. Doe dat toch!

Hij is er. Hij is naast u! Hij hoort u! Zeg tegen Hem: 'Heer

Jezus, aan U geef ik mijn leven!' Toen ik mij als goddeloze,

verlopen jonge kerel bekeerde en Jezus aannam, heb ik gebeden:

'Heer Jezus, nu geef ik mijn leven aan U. Ik kan U

niet beloven dat ik een goed mens word. Daarvoor moet U

mij een ander hart geven. Ik heb een slecht karakter, maar

wat ik ben, geef ik helemaal aan U. Maakt U maar wat van

me!' Dat was het uur in mijn leven dat ik met beide benen

bij Jezus instapte en het roer van mijn leven overgaf aan

Hem, die mij gekocht heeft met zijn bloed.

Om n u ook verder te komen in een leven met God, moet

je - en ik zeg dat steeds opnieuw - beslist de drie grote G's

ter harte nemen: Gods Woord, Gebed en Gemeenschap.

U kunt Jezus niet toebehoren en dan niets meer van Hem

horen. U moet een Bijbel hebben, of desnoods alleen een

Nieuw Testament, en iedere dag een kwartier heel rustig

daarin lezen, stap voor stap. Wat u nietbegrijpt, laat u rusYj.

Wat heb je aan een leven met God? 303

ten. Maar hoe vaker u leest, des te meer heerlijke dingen

u zult ontdekken. Mijn hart gaat dikwijls wijd open van

vreugde omdat ik die machtige Verlosser mag toebehoren

en Hem mag verkondigen. Je mag niet alleen zelf een leven

uit God hebben, maar er ook van uitdelen en doorgeven.

Bij de eerste G, Gods Woord, komt de tweede G, het gebed.

Jezus hoort u. U hoeft geen mooie praatjes voor Hem

op te hangen. Het is voldoende wanneer u, als huisvrouw,

bijvoorbeeld bidt: 'Heer Jezus, het is vandaag een akelige

dag. Mijn man is slecht gehumeurd, de kinderen zijn ongehoorzaam,

ik heb een grote was, ik kom niet uit met mijn

huishoudgeld. Heer Jezus, ik leg al die narigheid voor U

neer. Geef dat mijn hart toch vol vreugde is, omdat ik een

leven uit God heb! En help mij er doorheen! Heer Jezus, ik

dank U dat ik mij volledig aan U mag toevertrouwen!' Begrijpt

u: ik kan Jezus alles vertellen wat ik op mijn hart heb!

En ik mag ook vragen: 'Heer Jezus, laat het zo zijn dat ik U

beter leer kennen en dat ik U steeds meer toebehoor!'

De derde G in een leven met God is de gemeenschap. Dat

wil zeggen: je sluit je aan bij mensen die Jezus ook willen

toebehoren. Onlangs vertelde iemand me: 'Ik wil wel geloven,

maar ik kom niet verder!' Toen heb ik hem aangeraden:

'U moet zich aansluiten bij andere christenen!' Daartegen

voerde hij als bezwaar aan: 'Maar die vind ik geen van allen

aangenaam!' 'Tja,' zei ik toen, 'daar is weinig aan te doen.

Als u ooit samen met hen in de hemel wilt zijn, dan moetu

het nu reeds leren! De goede God kan geen speciale christenen

voor u uitsnijden.' Toen ik een jongen was, kende

ik een bankdirecteur in Frankfurt, een oude man, die mij

veel uitzijn eigen jeugd heeft verteld. Toen hij eindexamen

had gedaan, zei zijn vader tegen hem: 'Hier heb je zo en

304 Jezus, onze bestemming

zoveel geld en nou mag jij een reis langs alle hoofdsteden

van Europa maken.' Denkt u zich dat eens in: een jonge

kerel van achttien jaar die zoiets krijgt. Dat had iedereen

wel willen hebben! Die oude man vertelde mij: 'Ik wist dat

het helemaal geen kunst zou zijn om in de grote steden in

zonde en schande te belanden. Maar ik wilde Jezus toebehoren.

En daarom pakte ik mijn Nieuw Testament in mijn

koffer. En iedere dag, voordat ik mijn hotelkamer verliet,

wilde ik de stem van Jezus gehoord en met Hem gesproken

hebben. En waar ik ook kwam, wilde ik christenen ontmoeten.

Ik heb overal discipelen van Jezus aangetroffen: in

Lissabon, in Madrid, in Londen, in... Het moeilijkste was

het in Parijs. Daar heb ik lang moeten vragen naar iemand

die Jezus toebehoorde. Tenslotte verwees iemand mij naar

een schoenmaker: 'Die leest de Bijbel!' 'En toen is die voorname

jongeman de trap naar de werkplaats van de schoenmaker

opgegaan en heeft hem gevraagd: 'Kent u Jezus?' Als

antwoord schitterden de ogen van de schoenmaker alleen

maar. Toen zei de jongen: 'Ik kom iedere morgen naar u toe

om samen te kunnen bidden. Mag dat?' Zo belangrijk was

voor hem ook de derde G, de gemeenschap met hen die

serieus christen willen zijn.

Zo, dat was het wat ik u eerst duidelijk moest maken: een

leven met God is geen illusie, sinds Jezus gekomen is. En:

hoe krijg ik een leven met God? 'Geloof in de Heer Jezus

Christus!' Nu kom ik tot onze eigenlijke vraag.

3. Wat heb je aan een leven met God?

Beste vrienden, als ik u zou vertellen watje allemaal aan

een leven met God en aan de gemeenschap met Jezus hebt,

xj. Wat heb je aan een leven met God? 305

dan zou ik over een jaar nog niet klaar zijn. Zoveel heb je

daaraan! Ik vergeet niet wat mijn vader mij zei toen hij, drieenvijftig

jaar oud, op sterven lag - het waren zowat zijn

laatste woorden. 'Zeg, Wilhelm, vertel aan al mijn vrienden

en familieleden hoe gelukkig en blij Jezus mij heeft gemaakt

- in leven en sterven!' Weet u, als iemand voor de poort van

de dood ligt, dan kletst hij niet zo maar wat, dan heb je niet

meer zoveel praats. En wanneer iemand dan in zijn laatste

ogenblikken, naar adem snakkend, verzekert:'.. .hoe gelukkig

Jezus mij gemaakt heeft - in leven en in sterven', dan

gaat dat dwars door je heen. Hoe zal uw sterven zijn?

Toen ik nog een jong predikant was, gebeurde er in het

Ruhrgebied op een keer iets leuks. Er was een grote bijeenkomst,

waarin een geleerde meneer twee uur lang aan

het bewijzen was dat er geen God bestaat Hij had al zijn

geleerdheid uitgestald. De zaal zat vol mensen. Het was er

erg rokerig. En aan applaus ontbrak het niet: 'Hoera! Er is

geen God! Wij kunnen doen wat we willen!'

Toen de spreker na twee uur klaar was, stond de leider

van de bijeenkomst op en zei: 'Er is thans gelegenheid tot

discussie. Wie iets naar voren zou willen brengen, kan zich

melden!' Natuurlijk had niemand daartoe de moed. Iedereen

dacht: 'Zo'n geleerde kun je toch niet tegenspreken.'

Er waren er zeker velen die het niet met hem eens waren,

maar wie heeft er de moed naar het podium te gaan, als

daar zo'n duizend mensen zitten en luid brullend hun instemming

hebben betuigd! Maar kijk! Er meldt zich toch

iemand! Achterin trekt een oud omaatje de aandacht, zo'n

echt grootmoedertje uit Oost-Pruisen met een zwart kapje

op. Op haar aanmelding vraagt de voorzitter: 'Mevrouw, u

wiltiets zeggen?' 'Ja,' antwoordt oma, 'ik wilde iets zeggen!'

3o6 Jezus, onze bestemming

'Wel, komt u dan maar naar voren!' Dan komt oma naar

voren, gaat het podium op, gaat achter de katheder staan en

steekt van wal: 'Geachte spreker, u hebt nu twee uur lang

over uw ongeloof gesproken. Laat mij nu vijf minuten over

mijn geloof spreken. Ik zal u zeggen wat mijn Heer, mijn

hemelse Vader, voor mij heeft gedaan. Ziet u: toen ik nog

jong was, kwam mijn man om het leven bij een mijnongeluk

en ze brachten hem dood bij mij binnen. Daar stond ik

dan met mijn drie kleine kinderen. De sociale voorzieningen

waren in die tijd zeer matig. Ik was de wanhoop nabij,

toen ik bij het lijk van mijn man stond. En ziet u: toen is

het begonnen dat mijn God mij getroost heeft, zoals geen

mens mij troosten kon. Wat de mensen tegen me zeiden,

ging mijn éne oor in en het andere u i t Maar Hij, de levende

God, heeft mij getroost! En toen heb ik Hem gezegd: Heer,

nu moet U een vader zijn voor mijn kinderen! (Het was

aangrijpend, zoals die oude vrouw dat vertelde!) Ik heb 's

avonds vaak niet geweten waar ik het geld vandaan moest

halen om de kinderen de volgende dag voldoende te eten

te kunnen geven. En toen heb ik het weer aan mijn Heiland

verteld: Heer, U weet toch dat ik er ellendig aan toe

ben. Helpt U mij!' En dan richt die oude vrouw zich tot

de spreker en zegt: 'Hij heeft mij nooit in de steek gelaten,

nooit! Het waren vaak donkere tijden, maar Hij heeft mij

nooit in de steek gelaten. En God heeft nog meer gedaan:

Hij heeft zijn Zoon gezonden, Jezus Christus de Heer. Die

is voor mij gestorven en opgestaan en heeft mij met zijn

bloed schoongewassen van alle zonden! Ja,' vervolgde zij,

'nu ben ik oud. Ik zal spoedig sterven. En ziet u: Hij heeft

mij ook de vaste hoop van het eeuwige leven gegeven. Als

ik hier mijn ogen sluit, dan ontwaak ik in de hemel, omdat

ij. Wat heb je aan een leven met God? 307

ik Jezus toebehoor. Dat heeft Hij allemaal voor mij gedaan!

En nu vraag ik aan u, geachte spreker: 'Wat heeft uw ongeloof

voor u gedaan?' Dan staat de spreker op, geeft het oude

omaatje een klopje op de schouder en zegt: Ach, zo'n oudje

als u zullen we het geloof niet afnemen. Voor oude mensen

is het misschien zo gek nog niet.' Toen had u dat oude

omaatje eens moeten zien! Met een beslist gebaar weerde

ze hem af en verklaarde: 'Nee, nee! Zo gemakkelijk komt u

niet van me af! Ik heb u een vraag gesteld en daar wil ik graag

antwoord op hebben! Wat mijn Heer voor mij gedaan heeft,

dat heb ik u verteld. En vertelt u me nu eens: Wat heeft uw

ongeloof voor u gedaan?' - Grote verlegenheid! Oma was

een schrander vrouwtje...

En wanneer er vandaag de dag van alle kanten aanvallen

op het evangelie worden gedaan, dan vraag ik: 'Wat hebt u

eigenlijk aan uw ongeloof? Ik heb bepaald niet de indruk

dat de mensen vrede in hun hart hebben en er gelukkig bij

geworden zijn. Nee, beste vrienden!

Wat heb je aan een leven met God? Ik zal het u heel

persoonlijk zeggen. Ik had het in mijn leven niet eens uit

kunnen houden, als ik niet door Jezus vrede met God had!

Er waren uren dat mijn hart bijna brak. - Ik hoorde zojuist

dat er hier in de buurt een verschrikkelijk ongeluk is gebeurd,

dat in twee gezinnen groot verdriet heeft gebracht

Als ik het goed heb begrepen, zijn er kinderen overreden.

Er kan ons zo snel iets ergs overkomen, waarbij opeens alle

grote woorden in je keel blijven steken, waarbij je alleen

nog met je hand in het duister kunt tasten en vragen: 'Is er

dan niemand die mij helpen kan?!' - Ziet u: op de moeilijke

ogenblikken van het leven blijkt eens te meer wat je

aan Jezus hebt! Toen ik trouwde, heb ik tegen mijn vrouw

3o8 Jezus, onze bestemming

gezegd: 'Vrouw, ik zou graag zes zonen willen hebben, en

die moeten allemaal trompet spelen.' Ik had het me zo mooi

voorgesteld: een eigen orkest van bazuinblazers thuis. Wel,

we kregen zes kinderen: vier fijne dochters en twee zoons.

Maar mijn beide zonen heb iknietmeer. God heeft ze allebei

van ons weggenomen op een vreselijke manier, eerst de één

en daarna ook nog de ander. Daar kom ik niet overheen. Ik

heb mijn leven lang als jeugdpredikant met jonge mensen

te maken gehad - en mijn eigen jongens... Ik weet nog hoe

ik, na het binnenkomen van het overlijdensbericht van mijn

tweede zoon, rondliep met het gevoel alsof ik een mes in

mijn hart had zitten. Er kwamen mensen die woorden van

troost spraken. Maar die drongen niet door tot mijn hart,

die hielpen niets. Ik was immers jeugdpredikant en wist:

vanavond moet ik naar mijn jeugdclubhuis. Aan honderdvijftig

jonge mensen moet ik blij Gods Woord vertellen.

En mijn hart bloedde! Toen heb ik mij afgezonderd, ben op

mijn knieën gegaan en heb gebeden: 'Heer Jezus, U leeft,

ontferm U toch over mij, arme predikant!' En daarna sloeg

ik het Nieuwe Testament op en las: 'Jezus zegt: mijn vrede

geef Ik u!' Ik wist: wat Hij belooft, dat doet Hij zeker. En zo

vroeg ik Hem: 'Heer Jezus, ik wil nu niet proberen te begrij -

pen, waarom dit mij overkomen is, maar geef mij uw vrede!

Vul mijn hart metuw vrede!' En - Hij heeft het gedaan! Hij

heeft het gedaan! Dat kan ik u verzekeren.

En ook u zult Hem nodig hebben, wanneer geen mens u

troost schenken kan. Wanneer geen mens helpen kan, dan

is het zo heerlijk Jezus te kennen, die ons met zijn bloed

aan het kruis heeft gekocht en die verrezen is. Dan is het

zo heerlijk tot Hem te kunnen zeggen: 'Heer, geef mij uw

vrede!' Als een machtige vloed stroomt de vrede, die Hij

ij. Wat heb je aan een leven met God? 309

geeft, het hart binnen! Dat geldt ook voor het moeilijkste

uur van ons leven, wanneer we moeten sterven. Hoe zal

eenmaal uw sterven zijn? Dan kan ook geen mens u helpen.

Zelfs de hand die u het meest lief is, zult u eenmaal los moeten

laten. Hoe zal dat zijn? U komt voor Gods aangezicht!

Wilt u met al uw zonden voor God verschijnen? Ach, als je

de sterke hand van de Heiland vastgrijpt en weet: 'U hebt

mij gekocht met uw dierbaar bloed en alle schuld vergeven!'

- dan kun je ook gelukkig sterven!

Wat heb je aan een leven met God? Ik zal het voor u

opsommen: Vrede met God; blijdschap in je hart; liefde

tot God en de naaste, zodat ik zelfs mijn vijanden en allen

die op mijn zenuwen werken kan liefhebben; troost

in verdriet, zodat de zon elke dag helder voor me schijnt;

een vaste verwachting van het eeuwige leven; de Heilige

Geest; vergeving van zonden; geduld - ach, ik zou zo nog

lange tijd kunnen doorgaan. Ik eindig met een vers dat ik

zo mooi vind:

'Es ist etwas, des Heilands sein,

Ich dein, ojesu, unddu mein,

In Wahrheit sagen können,

ïhn seinen Burgen,

Herrn undRuhm Undsich sein Erb

undEigentum Ohn allen Zweifel nennen/

'Het is wat, van de Heiland te zijn,

ik van U, o Jezus, en Gij van mij,

dat echt te kunnen zeggen,

Hem je Borg, je Heer,

je Roem en jezelf zijn erfgenaam

31 o Jezus, onze bestemming

en eigendom te noemen,

zonder twijfel/

Het is geweldig om van de Heiland te zijn! Die rijkdom,

dat geluk, wens ik u toe!

BON

Jezus, onze bestemming

Zo, dit was weer een Gideon-boek!

Als u de smaak te pakken hebt, wilt u vast nóg eens iets

van Gideon lezen. Het is dan prettig te weten welke

boeken er verschijnen.

Dat kan, als u uw naam en adres opgeeft. U krijgt dan

regelmatig informatie over de nieuwe Gideon-boeken.

Het kost u bijna niets, behalve enige moeite om deze bon

in te vullen en op te sturen.

O Ik ontvang graag de uitvoerige catalogus.

O Ik ontvang graag ieder jaar de uitvoerige catalogus.

D Ik ontvang graag ieder jaar de uitvoerige catalogus

en alle tussentijdse informatie over recente Gideonboeken.

Achternaam:

Voorletter(s):

Adres:

Postcode:

Telefoon:

Woonplaats:

(m/v)

In een gefrankeerde enveloppe doen en opsturen naar:

Uitgeverij Gideon

Dorpsweg 3

4223 NA Hoomaar (Nederland)

OOK BIJ GIDEON

HET KRUIS IN DE ASFALTJUNGLE

Hoe een plattelandsdominee een

revolutie van liefde bracht in de

ghetto's van New York

David Wilkerson

paperback - 192 pag.

t ISBN 90-6067-230-5

Dit beroemde boek van David Wilkerson is in meer dan dertig

talen verschenen.

De schrijver vertelt over zijn roeping naar New York en de

start van zijn werk onder jonge drugsverslaafden, gangsters

en prostituees. Een boeiend geschreven, maar schokkend

boek. Het is verfilmd, met Pat Boone in de rol van

David Wilkerson, wiens geloofsmoed op miljoenen mensen

een diepe indruk heeft gemaakt.

OOK BIJ GIDEON

IK ZAL NOOIT MEER HUILEN

Nicky Cruz & Jamie Buckingham

paperback - 256 pag.

ISBN 90-6067-275-5

'Dit is een opmerkelijk boek. Het heeft alle elementen van

een tragedie - misdaad en intrige, plus het grootste van alle

bestanddelen: de kracht van het evangelie van Jezus Christus.

De eerste helft van het boek vormt de duistere achtergrond

voor een aangrijpende ontknoping.

Ik hoop dat dit boek een grote lezerskring zal vinden, en

dat zij die het lezen de Christus zullen leren kennen, die

het lege, rusteloze en misdadige hart van Nicky Cruz veranderde

en hem tot een legende van deze tijd maakte.'

- Dr. Billy Graham

Nicky Cruz, één van de hoofdpersonen in de bestseller HET

KRUIS IN DE ASFALTJUNGLE, vertelt hier zijn eigen verhaal.

OOK BIJ GIDEON

TWEE MAAL GENADE

Harold Morris

paperback -216 pag.

ISBN 90-6067-475-8

'Welcome to Georgia State Penitentiary.'

Het bord bij de ingang was een wrange poging tot enige

hartelijkheid.

Vanaf een toren gaf een zwaar bewapende bewaker ons

een teken dat we verder moesten gaan. Ik strompelde naar

binnen, met ketens aan mijn enkels. In de poort bleef ik

even staan.

'Hoe lang moet je zitten, jongeman?' vroeg een van de bewakers

die me hierheen hadden gebracht.

'Tweemaal levenslang,' antwoordde ik.

Zijn stem klonk plechtig. 'Kijk dan maar eens goed naar de

voordeur van deze gevangenis, want die zul je nooit meer

zien. Je zult hier sterven.'

Ik haalde diep adem, keerde mij om en keek naar de bomen

en de wolken. Ik probeerde hun schoonheid mee te nemen,

de gevangenis in.

Terwijl ik naar binnen ging, was er niemand die afscheid van

mij nam. Niemand die van mij hield, niemand die het erg

vond dat ik levenslang opgesloten werd.

Dit was de eerste dag van de vreselijkste periode in mijn

leven.

- Harold Morris

OOK BIJ GIDEON

IN ZIJN VOETSPOOR

Charles M. Sheldon

paperback - 129 pag.

ISBN 90-6067-258-5

De geschiedenis speelt zich af rond het jaar 1890. Na een

schokkende ervaring ontdekt dominee Maxwell dat zijn

preken niet overeenstemmen met het dagelijks leven van

hem en zijn gemeenteleden.

Hij en een kleine groep uit zijn kerk besluiten een jaar lang

niets anders te doen dan wat Jezus in een bepaalde situatie

zou doen. Vanaf dat moment vinden er zeer bijzondere gebeurtenissen

plaats.

Dit boek werd voor het eerst gepubliceerd in 1986. Vele uitgevers

over de hele wereld hebben dit voorbeeld gevolgd.

Het is in vele talen vertaald. Deze 'christelijke klassieker'

wordt ook in Nederland en Vlaanderen veel gelezen en gebruikt.

OOK BIJ GIDEON

HET VADERHART VAN GOD

Floyd McClung

paperback - 128 pag.

ISBN 90-6067-337-9

Wie is God eigenlijk? Hoe is zijn karakter?

De schrijver van dit boekje neemt u mee op een ontdekkingsreis

naar God als uw Vader. Vaak blijkt ons beeld van

God verwrongen te zijn door de relatie met onze ouders en

ervaringen uit ons verleden.

De schrijver laat u aspecten van God zien die u een vollediger

vaderbeeld kunnen geven. Hij moedigt u aan stappen

tot genezing te ondernemen en een verantwoordelijke houding

ten opzichte van God en medemens te ontwikkelen.

onze bestemming

Aan Jezus Christus valt niet te ontkomen, ook al probeer

je nog zo hard zijn bestaan en zijn macht te ontkennen.

Iedereen zal ooit een ontmoeting hebben met deze Man

uit Nazaret, wiens optreden het grote keerpunt in de

geschiedenis is. Wat voor ontmoeting dat zal zijn, hangt

af van je positie. Ben je tijdens je leven een volgeling van

Hem geworden, dan heb je Hem al ontmoet en verlang je

ernaar Hem opnieuw te zien. Wijs je Hem af, dan sta je er

niet best voor, ook al heb je nog zo veel gepresteerd.

De Duitse predikant Wilhelm Busch wilde alle mensen

wel overhalen om Jezus aan te nemen als de Leidsman

van hun leven. Hij sprak met iedereen die maar wilde

luisteren over dit ene onderwerp: Als je Jezus volgt,

leef je in een vrijheid waarvan je het bestaan niet kende.

Als je Jezus niet volgt, heb je geen idee hoe donker

je bestaan is en hoe gevaarlijk de weg is die je gaat.

Dit boek is eerder in het Nederlands verschenen onder de

titel Zeventien toespraken van Wilhelm Busch.

D I T IS EEN ISBN 90-6067-941-5

G I D E O N - B O E K

W W W . G I D E O N B O E K E N . N L 9 l789060ll679418

Table of Contents

Jezus onze bestemming - (Original: Jesus unser Schicksal)