ONİKİ KARDEŞ

Mutlu Kaynak, Postfach 4546, D-6200 Wiesbaden

Yusuf'tan ne öğrendik?

Yusuf'un on kardeşi

Onu pek çok kıskandı.

Araplara sattılar,

Yirmi gümüş aldılar.

Götürüldü Mısır'a,

Köle oldu orada.

Potifar'ın evinde

Sadık idi her şeyde.

Aşık kadın Züleyha

Attı ona iftira.

Çekemedi hiç onu,

Çünkü Yusuf doğruydu.

Potifar çok bağırdı,

Yusuf hapse atıldı.

Rüya gördü mahpuslar,

Tabirini sordular.

Yorumlayan Yusuf'tu,

Çünkü Rabbe sormuştu.

Sabır etti zindanda,

Vezir oldu sonunda.

Hikmet ile davrandı,

Bol bol buğday toplandı.

Sonra gelen kıtlıkta

Millet kaldı hayatta.

Yusuf Rabbe hamdetti,

Kendisini övmedi.

Kardeşleri geldiler,

Suçlarını bildiler.

Yusuf çabuk affetti,

Kötülüğü saymadı.

Bunlardan ne öğrendik?

Yusuf'tan ne ders aldık?

Yusuf korktu Allah'tan,

Oldu işi başaran.

Allah ile hareket

Getirir bol bereket.

Sevgili Çocuklar!

Size bu kitapta Yusuf isimli bir çocuğun hikâyesini anlatacağım. Yusuf daha çok küçükken

annesi ölmüştü, bu yüzden Yusuf babasına büyük bir sevgiyle bağlıydı. O, babasıyla her şeyi

konuşurdu, aralarında gizli, saklı diye bir şey yoktu. Kısaca, baba ile oğul arasında candan

biryakınlıkvardı.

Yusuf'un babası Yakup da oğlunu çok seviyordu. Babası oğlunu sevindirmek için ona ancak

prenslerin giyebileceği gibi gösterişli bir elbise hediye etti. Yusuf bu hediyeye o kadar çok

sevindi ki, babasının kendisine gösterdiği sevgiden dolayı, eskisinden daha çalışkan ve uysal

bir çocuk oldu.

Yusuf Allah'ı çok sevdiği için, kötülükten uzak durmağa çalışırdı. Yusuf'un kendisinden büyük

on ağabeyisi daha vardı. Fakat onlar çok katı yürekliydiler ve sık sık kötü sözler söyerlerdi.

Yusuf, kardeşlerinden gün boyunca duyduğu bu kötü sözleri akşam babasına üzülerekanlatır-

dı. Babası da onu teselli ederek, imanını kaybetmemesi için ona cesaret verirdi. Yusuf'un ağa-

beyleri, yaptıkları kötü şeylerden babalarının haberi olduğunu, onun Yusuf'u kendilerinden

çok sevdiğini anladılar. Bu yüzden küçük kardeşlerine büyük bir kin duymağa başladılar.

Öyle ki, Yusuf yeni ve rengârenk elbisesini giyip ortaya çıkınca, kıskançlıktan ne yapacakla-

rını şaşırdılar.

Sevgili çocuklar, kin ve nefret çok kötü duygulardır.

İnsan bazen çok tuhaf rüyalar görür. Yusuf da bir gün böyle bir rüya gördü. Rüyasında

kardeşleri ve kendisi bir buğday tarlasındaydılar ve biçilmiş buğdayları demet yapıyorlardı.

Birden, onbir kardeşinin bağladığı demetlerin kendi demetinin etrafında halka olduğunu ve

onbir demetin onun demetine eğildiklerini gördü. Onun bağladığı demet ise ortada dimdik

duruyordu. Yusuf uyandığında rüyasını kardeşlerine anlattı. Onlar buna sinirlenerek:

„Böylesi senin işine geliyor, kendini beğenmiş şey! Kendi kendine neler kuruyorsun?"

dediler.

Birkaç gün sonra Yusuf, yine buna benzer bir rüya gördü. Güneş, ay ve onbir yıldız ona

doğru gelip önünde eğildiler. Yusuf kendi kendine bu rüyaların ne anlama gelebileceğini

ve bunların ne kadar acayip olduklarını düşündü. Ertesi gün Yusuf ağabeylerine ikinci

rüyasını anlatırken babası da yanındaydı. Ağabeyleri artık bu duruma daha fazla

dayanamadılar. Kalpleri korkunç bir kinle doldu. Babasının da biraz canı sıkılmıştı. Bu

çocuk gerçekten bu kadar çok kendini beğenmiş miydi? Herkesin kendi önünde

eğileceğini mi düşünmüştü? Yusuf, babası ve kardeşleri. Tanrı'nın onlara bir şey söylemek

istediğini bilemiyorlardı. Allah, imanlı Yusuf'u gelecekte büyük şeyler için kullanmak

istiyordu.

Bir gün korkunç bir şey oldu. Yusuf'un ağabeyleri sürülerine geniş otlaklar aramak için uzak-

lara gitmişlerdi. Yusuf ise babasının yanında kalmıştı. Babası, diğer çocukları için endişele-

niyordu. Yusuf babasının arzusu üzerine çok uzaklara giderek ağabeylerini aradı. Nihayet on-

ları buldu. Ağabeylerini koyunlarıyla birlikte görünce çok sevindi. Babasından getirdiği haberi

kardeşlerine bildirmek için acele etti.

Tuhaf, ağabeyleri onu tekrar gördükleri zaman hiç de sevinmediler. Tam tersine kızgın kızgın

önlerine baktılar. Yusuf ne olduğunu anlayamadan ağabeylerinden bir kaçı onun üstüne sal-

dırıp yeni elbisesini çıkardılar. Sonra zavallı kardeşlerini sürükleyerek, bir kuyuya attılar. Be-

reket versin, kuyuda su yoktu, öz kardeşlerine karşı nasıl bu kadar hissiz olabiliyorlardı? Bü-

tün bu olanlara sebep, kin ve kıskançlıktı. Yusuf'un ağlamalarına gülerek karşılık verip ona:

„Görüyor musun, senin karşında nasıl eğiliyoruz? Bakalım, rüyaların nasıl gerçekleşecekmiş

görelim" dediler. Sonra da hiç bir şey yokmuş gibi oturup yemeklerini yediler. Yusuf'un yal-

varışlarına aldırış bile etmediler.

Yusuf ne yapmıştı? Suçu neydi? Hiç bir şey. Suçsuz yere acı çekmek zorunda kaldı.

Kardeşlerden biri diğerine: Oğlanı öldürmeyelim, bakın benim bir planım var. İşte bir kervan

geliyor, kardeşimizi onlara satalım. Bu teklif hepsinin hoşuna gitti. Yusuf kuyudan çıkarıldı.

Kervancılarla pazarlık yapıp kardeşleri Yusuf'u sattılar. Yusuf'un bağırıp ağlaması

onların umurunda değildi. Esas önemli olan, Yusuf'tan kurtulmalarıydı. Yusuf iplerle bir

deveye bağlandı. Ah, Yusuf onlara nasıl yalvarıyordu: „Bırakın beni, babama gitmek isti-

yorum. Bana acıyın!" Tüccarlar kararlaştırılan parayı ödedikten sonra, develerini alıp gittiler.

Ağabeyleri, tüccarlardan aldıkları az bir gümüş parayı aralarında paylaştılar. Kin duydukları

bu insandan kurtuldukları için de çok sevinçliydiler. İnsan kalbinin ne kadar kötü olduğunu

anlayalım diye Allah, bizim için bu hikâyeyi yazdırdı. İncil kitabında, „Kardeşinden nefret

eden kimse, bir insanı öldüren kadar suçludur" diye yazılıdır. Ne doğru söz, değil mi? Bunun

için hiç bir zaman kinin kalbinizde yer tutmasına izin vermeyin.

Böylece günler geçiyor, Yusuf geri dönmüyordu. Yaşlı baba ise üzüntüden ne yapacağını bi-

lemiyordu. „Keşke Yusuf'u göndermeseydim. Acaba başına ne gelmiş olabilir?" Bütün gün

Yusuf'un küçük kardeşi Benyamin ile pencerenin önünde oturuyor ve dışarı bakıyorlardı. Ni-

hayet bir gün birisinin geldiğini gördüler. Acaba bu Yusuf muydu? Adam yaklaşınca onun Yu-

suf olmadığını ve sürünün çobanı olduğunu anladılar. Çobanın elinde bir şeyler vardı. Yakup

ve Benyamin ona doğru koştular. O, konuşmadan Yakub'a kanlı bir elbise uzattı. Yakup, ne

oldu diye bağırdı. „Bu, benim oğlum Yusuf'un elbisesi." Haberci, bunu tarlada bulduk diye

cevap verdi, ihtiyar baba büyük bir acı ve kedere boğuldu. Gözlerinden yaşlar boşandı ve

durmadan, oğlum Yusuf'u vahşi bir hayvan parçaladı diye bağırıyordu. Zira ağabeyleri bir ke-

çi yavrusunu kesip, Yusuf'un elbisesini onun kanına batırmışlardı. Böylece, yaptıkları kötü işi

gizlemek istiyorlardı. Bu yaptıkları utanılacak işten sonra, üstelik bir de yalan söylüyorlardı.

Ne kötp, değil mi? Yalan söylemek çok ağır bir günahtır.

Kervancılar, Yusuf'u Mısır'a getirdiler. Birçok zavallı insanların eşya gibi satıldığı esir paza-

rında Yusuf'u zengin bir adama sattılar. Adamın adı Potifar'dı. O, Yusuf'u eve, diğer kölelerin

yanına getirdi. Köleler çok ağır şartlar altında çalışmak zorundaydılar. Eğer bekçiler işin yeteri

kadar hızlı yürümediğini anlarlarsa onları sık sık kamçılıyorlardı. Yusuf, o yerin lisanını bilme-

diği için hiç kimseyi anlayamıyordu. Fakat yine de kötümser, asık suratlı, aksi değildi. Bilâkis

efendisinin dikkatini çekecek kadar çalışkan ve neşeliydi.

Sevgili çocuklar, Yusuf'un bu kadar sadakatle çalışabilmek için nereden güç aldığını biliyor

musunuz? O, Allah'a iman ediyor ve biliyordu ki, kendisi kaderin elinde bir oyuncak değil, bilâ-

kis Tanrı'sının iyilik dolu elindeydi. Allah bana ancak faydalı olanı ister, iyi olanı yapar, diyor-

du. Allah Yusuf'u bereketledi ve o, başkaları için de bereket oldu. Böylece Yusuf, yabancı bir

memlekette Allah'ın iyi bir temsilcisiydi. Yaptıklarıyla Tanrı'nın var olduğunu ve kendisine gü-

venenleri ödüllendirdiğini (mükafatlandırdığını) gösteriyordu.

Yusuf'un gayreti ve işine bağlılığından dolayı efendisi Potifar onu evine kâhya yaptı. Bu, iyi ve

çok hikmet isteyen bir görevdi. Yusuf artık o kadar sıkı çalışmak zorunda değildi. Her şeyden

sorumlu olarak herkese emirlerini veriyordu.

Evin hanımı, kötü bir kadındı. Daima kötü şeyler yapmayı düşünürdü. Yusuf'u gördüğü zaman,

onu baştan çıkarıp günaha sokmak istedi. Yusuf ise Allah'ı seviyordu ve kadına: Böyle kötü

bir şeyi yaparak Allah'a karşı nasıl günah işleyebilirim deyip, dışarı kaçtı.

Bunun üzerine kadın o kadar sinirlendi ki, akşamleyin kocasına yalan söyleyerek, Yusuf'un

kendisine saldırmak istediğini bildirdi. Potifar, karısının söylediği yalan sözlere inandı ve çok

öfkelenerek, zavallı suçsuz Yusuf'u hapse attırdı. Yusuf, kardeşleri tarafından satıldıktan son-

ra bir kere daha suçsuz yere acı çekecekti. Allah, buna müsaade etti. Çünkü Allah Yusuf için

yeni görevler hazırlamıştı.

İmanlı genç şimdi cezaevindeydi. Acaba Allah'a kendisine yeni eziyetler çektirdiği için sitem

ediyor muydu? Hayır, içinde bulunduğu durumdan şikâyetçi değildi. Çünkü Allah Yusuf'la be-

raberdi. Allah cezaevi müdürünün kalbine Yusuf'a iyi davranması için merhamet verdi. Müdür,

Yusuf'a gardiyanlık görevini verip, artık hiç bir şeyle ilgilenmedi. Çünkü Allah'ın Yusuf'la be-

raber olduğunu ve onu her işte başarılı ettiğini farketmişti. Böylece Yusuf, Potifar'ın evinde ol-

duğu gibi, cezaevinde ve karşılaştığı bütün insanların önünde Allah'ın varlığının bir delili ol-

du.

Allah'a güvenmek, sağlam bir duvara dayanmak gibidir. Yusuf da Allah'a güvendi ve devamlı

ona içini döktü. Her ihtiyaç ve üzüntüsünde ona yöneldi. O da Yusuf'u hiç yanıltmadı.

Sevgili çocuklar, başkalarına söyleyemediğiniz üzüntülerinizi, Allah'a söyleyebilir ve onun si-

zinle birlikte olmasını isteyebilirsiniz. Dua etmek sizi ferahlatacak ve üzüntülerinizi sadık bi-

riyle paylaştığınızı bileceksiniz. Allah sizi duyacaktır.

Yusuf'u yeni ödevler bekliyordu. Kral, gözünden düşen iki adamını, ekmekçi başı ile sakisini

cezaevine attırmıştı. İşte nüfuslu kimseler böyle sinirlenince, kendilerinden zayıfları cezalan-

dırırlar. Yusuf, cezaevinde bu iki talihsiz insana hizmet ediyordu. Bir gün tutuklu olan bu iki

adamın üzgün bir halde bir köşede oturduklarını gördü. İkisi de birer rüya görmüşlerdi. Onlar,

rüyaların boş olduğu düşüncesinde değillerdi, aksine, önemli bir olayın cereyan edeceğine

inanıyorlardı. Yusuf onlara bu rüyaları Allah'ın yorumlayacağını hatırlattı. Allah'a dua etti ve

rüyaları doğru yorumlaması için kendisine yardımcı olmasını diledi. Kralın sakisi rüyasını Yu-

suf'a anlattığında, Yusuf ona üç gün içinde hapisten çıkarılıp, tekrar eski işine tayin edileceği-

ni söyledi. Fırıncı başının rüyasını dinledikten sonra, kralın onu üç gün içinde astıracağını

haber verdi. Yusuf'un söyledikleri tamamen doğru çıktı.

Allah, arasıra insanların sıkıntıya düşmelerine izin verir. Fakat onları tekrar oradan çıkarır.

Onun elinde çeşitli imkânlar vardır K.al, kötü bir gece geçirdi ve o gece iki defa rüya gördü.

Rüyaların anlamlı olduğunu bildiğinden, sıkıntı içindeydi. Ülkenin en ünlü sihirbazlarını ça-

ğırdıysa da kimse ona yardım edemedi. Herkes çaresizdi. Acaba bu rüyaları kim yorumlaya-

bilirdi? Kralın hapisten çıkan sakisi Yusuf'u hatırladı. Ve derhal krala söyledi. Yusuf acele ce-

zaevinden çıkarılıp, yeni elbiseler giydirilerek,'kralın huzuruna çıkarıldı. Yusuf, bu rüyaları

yorumlamakta, kendisine ancak Allah'ın yardımcı olacağını krala hatırlattı.Yusuf, rüyayı açık-

layıp, sözlerini bitirdiğinde kral gülüyordu, çok sevinçliydi. Allah ülkeye büyük bir kıtlık geti-

recekti, fakat daha önce yedi sene bolluk olacaktı.

Herkes Yusuf'a hürmet etmeğe başlamıştı. Ona kraliyet elbisesi giydirdiler, boynuna altın kol-

ye ve parmağına tuğralı bir yüzük takıldı Kral, Yusuf'u tahta yanına oturttu. Herkes onun ö-

nünde de eğilecekti.

Evet sevgili çocuklar! Allah kendisine sadık olanları değerlendiriyor. Ona güvenenleri, çoğu

zaman bu dünyada bile mükâfatlandırıyor.

Kralın rüyalarını yorumladıktan sonra, Yusuf Mısır'da kraldan sonra en çok sözü geçen kimse

oldu. „Dünyanın Kurtarıcısı" diye anılıyordu. Bolluk yıllarında buğdayları ambarlara depo et-

tirdi. Bolluk yıllarından sonra yedi sene devam eden kıtlık yıllarında herkes Yusuf'a gelerek

ekmek satın aldı. Bir gün Yusuf, kendisine ekmek almak için gelen halkın arasında kardeşle-

rini gördü. Onlar da kıtlık yüzünden Mısır'a buğday almağa gelmişlerdi. Fakat onlar kral elbi-

seleri içindeki Yusuf'u tanımadılar. Yusuf ise onları derhal tanıdı. Yusuf kardeşlerini çok sevi-

yordu. Yalnız yaptıkları şeyin çok kötü olduğunu onlara göstermek istiyordu. Onlarla çok sert

konuşarak, casus oldukları iddiasıyia onları cezaevine attırdı. Yusuf, ağabeylerinin büyük kor-

kuyla şöyle konuştuklarını duyuyordu: „Allah nihayet bizi buldu, kardeşimize yaptığımız kö-

tülükten dolayı cezalandırılıyoruz." Yusuf bu sözlere ne kadar sevindi. Onların günahlarını

kabul etmeleri için Allah'ın onlarda işlediğini biliyordu. İşledikleri günaha artık pişman olduk-

larını anlayarak, onları hapisten çıkarttı. İkinci defa ekmek almağa geldiklerinde, onlara: „Ben

kardeşiniz Yusuf'um, korkmayın, sizden intikam almayacağım" diyerek kendisini tanıttı. Ve

sözlerine şöyle devam etti: „Allah beni sizin sayenizde Mısır'a gönderdi ki, kıtlık yıllarında siz

ekmek bulup hayatta kalasınız. Şimdi eve gidin ve babamı buraya getirin."

Sevgili çocuklar, Yusuf'un ağabeylerinin nasıl şaşırıp sevindiklerini tahmin edebiliyor musu-

nuz?

Yusuf'un hayatta olduğu haberini ağabeyleri babalarına götürdüler. Buna inanamayan baba,

Yusuf'un gönderdiği hediyelerden haberin doğruluğuna inandı. O da Yusuf'u bir an önce

görmek istiyordu. Gideceği yol, yaşlı bir adam için çok uzun olmasına rağmen, eşyalarını ara-

baya yükleyerek yola çıktı, öldüğünü zannettiği oğlunu görüp bağrına basacağına bir türlü

inanamıyordu. Şehrin ilk evleri göründüğünde, Yusuf da gösterişli bir araba içinde babasına

doğru geliyordu. Yusuf'un babası Yakup daha arabadan inmeden, Yusuf koşarak babasının

boynuna sarıldı, ikisi de sevinçten ağlıyorlardı. Babası Yusuf'a: „Şimdi rahat ölebilirim, seni

görebilmek benim için ne büyük bir mutluluktur" diyordu.

Sevgili Çocuklar!

Yusuf'un hikâyesi burada bitiyor. Yusuf'un sayesinde milyonlarca insan açlıktan ve ölümden

kurtuldu. Ona „Dünyanın Kurtarıcısı" diyorlardı. Ümit ederiz ki, sizin sayenizde de etrafınız-

daki insanlar çeşitli dert ve sıkıntılarından kurtulsunlar. Siz de yalnız kendi menfaatinizi, çıka-

rınızı değil, bilhassa etrafınızdaki insanların rahatlığını düşünmelisiniz değil mi?

Allah'ı sevmek ve onun yolundan gitmek her zaman kolay olmayacaktır. Hatta Yusuf'un haya-

tında olduğu gibi Allah'a itaat etmeniz sizi çeşitli sıkıntılara götürebilir. Fakat Allah'ın sizinle

beraber oluşu size teselli ve cesaret verecektir. Ne mutlu sıkıntılara dayanıp Allah'ın kuctarı-

şını sabırla bekleyenlere. Yusuf'tan hepimiz örnek alalım.

Sevgili Çocuklar!

Sizlere „Tufan" isimli kitabimizi da okumanızı tavsiye ederiz. Bu kitabı aşağıdaki adresten te-

min edebilirsiniz.

Adres: Mutlu Kaynak

Postfach 4546

6200 Wiesbaden

/

Table of Contents

Oniki Kardes