Pavlus’tan

KORINTLILER’E

BIRINCI MEKTUP

PAVLUS’TAN KORİNTLİLER’E

BİRİNCİ MEKTUP

Giriş

“Kilise tarihinin eşsiz bir parçası” – Weizöcker

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

1.Korintliler, Pavlus’un, bir anlamda, kötü bir şehir olan Korint’teki kilisenin karşılaştığı sorunları ele aldığı; yine bugünün sorunlarla dolu kilisenin de en çok ihtiyaç duyduğu bir "sorunlar kitabı"dır. Bölünmeler, ilah gibi tapınılan önder-ler, ahlaksızlıklar, hukuk (yasa) savaşları, evlilik sorunları, şüpheli uygulamalar ve ruhsal armağanların düzenlenmesi gibi konular bu kitapta ele alınmıştır.

Ne var ki, kitabın sadece sorunlarla dolu olduğunu düşünmek yanlıştır! Yalnız Kutsal Kitap’ta değil, edebi alanda sevgi üzerine yazılmış olan tüm eserler arasında en güzel örneği oluşturan 1.Korintliler 13’ün bulunduğu eser, bu mektuptur. Dirilişle ilgili olağanüstü öğretiş –hem Mesih’in hem bizim– (15. bölüm), Rab’bin Sofrası’nın düzeni (11. bölüm) ve para yardımında katkıda bulunma buyruğunu (16. bölüm) içeren yazıların tamamı buradadır.

1.Korintliler olmasaydı çok daha yoksul olurduk. Bu mektup, İsa Mesih inancı uygulamasının bir hazinesidir.

II. KİTABIN YAZARI

1.Korintliler’in Pavlus’un kaleminden çıktığı konusunda tüm yorumcular hemfikirdir. Bazı yazarlar, özellikle liberaller, mektupta bazı “ilaveler” olduğunu düşünürler, ama bunlar metin kanıtlarıyla desteklenmeyen kişisel varsayımlardır. 1.Korintliler 5:9 güya Korintliler’in yanlış anladığı Pavlus’un bir önceki mektubunu (ki bu Kutsal Kitap’ın içinde değildir) işaret eder.

Kutsal Kitap’ın dışında bulunan 1.Korintliler kitabına ilişkin kanıtlar çok öncelere dayanır; bu kitap, Romalı Clement tarafından özellikle “Kutsanmış Elçi Pavlus’un Mektubu” olarak nitelendirilir (M.S. 95). Kitaptan alıntı yapan diğer kilise yazarları ise Polycarp (Polikarp), Justin Martyr, Athenagoras, Irenaeus, İskenderiyeli Clement ve Tertullian’dır. 1.Korintliler kitabı, Murator-yan Kanonu’nda da yer almakta olup, kilise öğretişlerine karşı gelen Marsiyon-un kendi yazdığı Apostolikon adlı Kanon’da da mevcuttur ve Galatyalılar’dan sonra gelir.

Mektubun özünde bulunan kanıtlar da oldukça kuvvetlidir. 1:1 ve 16:21’de yazarın, kendisini Pavlus olarak nitelendirmesinin yanısıra, 1:12-17; 3:4, 6, 22’deki tartışma da Pavlus’un yazarlığını destekler. Pavlus’un diğer mektupları arasındaki benzerliklerin yanısıra, elçilere karşı duyulan içten ilginin kuvvetli varlığı sahte bir imza olasılığını yokeder ve tartışılamaz bir güvenilirlik ortaya çıkarır.

III. TARİH

Pavlus bu mektubu Efes’ten yazdığını söyler (1Ko.16:8, 9, 19). Pavlus orada üç yılda hizmet verdiğinden, 1.Korintliler büyük bir olasılıkla bu uzatmalı hizmetin ikinci yarısında ya da yaklaşık olarak M.S. 56’da yazıldı. Bazı yorumcular bunu daha da erken bir tarihe alırlar.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Pavlus dönemindeki eski Korint, Yunanistan’ın güneyinde, Atina’nın batısında, ticaret yolları üzerinde stratejik konumu olan bir yerdi. Bu şehir, büyük bir uluslararası ticaret merkeziydi ve şehre akan yoğun bir trafik vardı. Fakat halkın bozulan dininden dolayı kısa sürede ahlaksızlığın her türlüsünün de merkezi oldu. Bu nedenle, Korint adı pisliğin ve şehvetin adıydı. Kentin iffetsizliği öyle bir duyulmuştu ki, şerefsiz ve de itibarsız bir yaşam sürme anlamına gelen bir fiil bile çıkarılmıştı: Korintlileşmek (Korinthiazomai).

Elçi Pavlus, Korint’e ilk defa İkinci Müjde Yayma Yolculuğunda geldi (Elç.18). Önceleri emektaşları olan Priskilla ve Akvila’yla birlikte Yahudiler arasında çalıştı. Yahudilerin çoğu bildirisini reddedince, Korint’teki diğer uluslar için işe koyuldu. Müjde’nin duyurulmasıyla canlar kurtuldu ve bir kilise kuruldu.

Yaklaşık üç yıl sonra, Efes’te vaaz verirken Korintliler’den, oradaki topluluğun içinde bulunduğu ciddi zorlukları ve İsa Mesih inancı uygulaması konusunda çeşitli soruları içeren bir mektup aldı. İşte, Korintliler’e yazılmış olan Birinci Mektup, bu mektuba yanıt olarak yazıldı.

Mektubun konusu, Elçi Pavlus’un tehlikeli gördüğü tutumları, hataları ve eylemleri hafife alan dünyasal ve bedensel bir topluluğun nasıl düzeltileceğidir. Moffat bunu kısaca şöyle özetler: “Kilise, olması gerektiği gibi dünyadaydı, ama dünya da olmaması gerektiği gibi kilisedeydi.”

Pek çok kilisede hala bu tür durumlar yaygın olduğundan, 1.Korintliler kitabı, günümüzde de geçerliliğini sürdürmektedir.

ANA HATLAR

I. GİRİŞ (1:1-9)

A. Selamlar (1:1-3)

B. Şükranlar (1:4-9)

II. KİLİSEDEKİ KARIŞIKLIKLAR (1:10 - 6:20)

A. İmanlılar Arasındaki Bölünmeler (1:10 - 4:21)

B. İmanlılar Arasındaki Ahlaksızlık (Bölüm 5)

C. İmanlılar Arasındaki Davalar (6:1-11)

Ç. İmanlılar Arasındaki Ahlaki Gevşeklikler (6:12-20)

III. ELÇİNİN KİLİSENİN SORULARINA YANITLARI (Bölüm 7 - 14)

A. Evlilik ve Bekarlık Konusu (Bölüm 7)

B. Putlara Sunulan Kurbanların Etini Yeme Konusu (8:1 - 11:1)

C. Kadınların Baş Örtme Konusu (11:2-16)

Ç. Rab’bin Sofrası Konusu (11:17-34)

D. Ruhsal Armağanlar ve Kilisede Kullanımları Konusu (Bölüm 12 - 14)

IV.PAVLUS’UN DİRİLİŞİ REDDEDENLERE VERDİĞİ YANIT (Bölüm 15)

A. Dirilişin Kesinliği (15:1-34)

B. Dirilişe Yapılan İtirazlar (15:35-57)

C. Dirilişin Işığında Son Rica (15:58)

V. PAVLUS’UN SON ÖĞÜDÜ (Bölüm 16)

A. Para Yardımına İlişkin Öğütler (16:1-4)

B. Kişisel Planları Konusu (16:5-9)

C. Son Öğütler ve Selamlar (16:10-24)

YORUM

I. GİRİŞ (1:1-9)

A. Selamlar (1:1-3)

1:1   Pavlus, Şam yolunda Mesih İsa’nın elçisi olmaya çağrıldı. Bu çağrı insanlardan ya da insanlar aracılığıyla değil, doğrudan doğruya Rab İsa’dan geldi. Elçi, tam anlamıyla “gönderilen” demektir. İlk elçiler dirilişte Mesih’in tanıklarıydılar. Duyurdukları bildirinin tanrısal olduğunu doğrulamak için mucizeler de yapabilirlerdi. Eğer Pavlus, Gerhard Testeegan’ın yaşadığı dönemde hayatta olsaydı, onun kendi kaleminden çıkan şu sözleri doğrulayacaktı:

Karanlık ülkelere

Tanrı’nın Oğlu Mesih gönderdi beni;

Delinen ellerin

Kudretli atamasıydı benimki.

Pavlus bu Mektubu yazarken, Sostenis adlı bir kardeş onunla birlikteydi; bundan dolayı Pavlus onun adını da selamlara dahil etti. Elçilerin İşleri 18:17’de Grekler tarafından herkesin önünde dövülen havra yöneticisi Sostenis’le bu ki-şinin aynı kişi olup olmadığı kesin olarak bilinemez. Bu önderin, Pavlus’un müj-deyi duyurmasıyla kurtulmuş ve şimdi Müjde’yi duyurma konusunda ona yar-dım ediyor olması mümkündür.

1:2   Mektup her şeyden önce, Tanrı’nın Korint’teki topluluğuna hitap eder. Yeryüzünde, Tanrı’ya ait bir topluluğun kurulmasını engelleyecek derecede ahlaksız olan hiçbir yerin bulunmaması sevindiricidir. Dahası, Korint topluluğu Mesih İsa’da kutsal kılınmış ve kutsal olmaya çağrılmış olanlar olarak nitelendirilir. Buradaki “kutsal kılınmış” kelimesi, Tanrı için dünyadan ayrılmayı belirtir ve Mesih’e ait olan herkesin durumunu betimler. Uygulama konusuna gelince, kendilerini kutsal yaşam konusunda günden güne dünyadan ayırmalıdırlar.

Bazı kişiler kutsal kılınmanın bir lütuf işi olduğunu ve bununla insanın günahkar doğasının yok edildiğini iddia ederler. Böyle bir öğretiş bu ayetle çelişir. Korintli imanlılar, kutsallığı uygulamak konusunda olmaları gerekenden çok uzaktılar, ancak bu, Tanrı tarafından kutsal kılındıkları gerçeğini değiştirmez.

Kutsallar olarak büyük bir topluluğun üyeleriydiler: Kutsal olmaya çağrılmış olan sizlere ve hepimizin Rabbi İsa Mesih’in adını her yerde anan herkese... Bu mektubun öğretişleri ilkin Korint’teki kutsallara hitap ettiği halde, Mesih’in Rabliğini kabul eden evrensel kilisedeki herkes için planlanmıştır.

1:3   1.Korintliler, İsa’nın Rab olduğu konusu üzerinde duran bir mektuptur. Elçi Pavlus, topluluğun ve kişisel yaşamın bir çok sorununu tartışırken, okuyucularına devamlı İsa Mesih’in Rab olduğunu ve yaptığımız her şeyin, bu büyük gerçeğin kabulünde yapılması gerektiğini anlatır.

3. ayette Pavlus’un kendine has selamlama biçimi görülür. Lütuf ve esenlik onun tüm müjdesini özetler. Her bereketin kaynağı lütuftur; esenlik ise Tan-rı’nın lütfunu kabul eden insanın yaşamındaki sonuçtur. Bu büyük bereketler, Babamız Tanrı’dan ve Rab İsa Mesih’ten gelir. Pavlus, Rab İsa’dan, Baba-mız Tanrı ile aynı anda ya da birlikte söz etme konusunda tereddüt etmez. Yeni Antlaşma’da Rab İsa’nın Baba Tanrı ile eşitliğini belirten yüzlerce benzer ifa-deden biridir bu.

B. Şükranlar (1:4-9)

1:4   Elçi, selamlarını bitirdikten sonra Tanrı’ya, Korintliler’in yaşamlarında gerçekleştirdiği lütuf için şükranlarını bildirir (4-9). Bu, imanlı arkadaşlarının yaşamlarında daima şükredecek bir şey bulmaya çalışan Pavlus’un soylu bir özelliğidir. Günlük yaşamları övülmeye layık değilse, o zaman en azından Tan-rı’sına, onlara yapmış olduğu şeyler için şükrederdi. İşte buradaki durum böy-ledir. Korintliler, gerçek İsa Mesih imanlıları gibi yaşamıyorlardı. Ancak Pav-lus, en azından Tanrı’ya, Mesih İsa’da onlara bağışladığı lütuftan ötürü şük-reder.

1:5   Korintliler’e Kutsal Ruh’un armağanlarının verilmesi, Tanrı’nın lütfu-nun onlara özel bir şekilde açıklanmasıydı. Pavlus bunların her tür söz ve bilgi armağanları olduğunu açıkça belirtir. Bu, büyük olasılıkla Korintliler’e yabancı dillerde konuşma, bu dilleri yorumlama ve olağanüstü derecede bir bilgi veril-miş olduğu anlamına gelir. Söz dıştan ifadeyle, bilgi ise içten kavrayışla alaka-lıdır.

1:6   Onların bu armağanlara sahip olmaları, Tanrı’nın onların yaşamlarındaki işinin bir doğrulaması (pekiştirmesi) idi. Pavlus’un Mesih’le ilgili tanıklığımız sizde pekiştiği gibi derken anlatmak istediği de budur. Mesih’le ilgili tanıklığı işittiler, onu imanla kabul ettiler. Tanrı da bu olağanüstü güçleri onlara gerçekten kurtulduklarını kanıtlamak için verdi.

1:7   Armağanlara sahip olma açısından Korint topluluğunun da diğerlerinden aşağı kalır bir tarafı yoktu. Ancak bu armağanlara sahip olmak, gerçek ruhsallığın bir işareti değildi. Aslında Pavlus, Rab’be Korintliler’in doğrudan sorumlu olmadıkları bir şey için şükrediyordu. Armağanlar, kişinin iyi işlerine bakılmaksızın, Rab tarafından verilir. Eğer bir kişi bir armağana sahipse, bununla gurur duymamalı, ancak bunu alçakgönüllülükle Rab için kullanmalıdır.

Ruh’un meyvesi ise tamamen başka bir konudur. İmanlının kendisini Kutsal Ruh’un denetimine teslim etmesini gerektirir. Elçi, Korintliler’in yaşamlarındaki Ruh’un meyvesi konusunda bir kanıt ortaya koyamaz, sadece Rab’bin onlara mutlak şekilde bağlanmış olduğunu –üzerinde hiçbir denetime sahip olmadıklarını– açıklayabilir.

Elçi, mektubun ilerleyen kısımlarında bu armağanları suistimal ettikleri için kutsalları azarlamak zorunda kalacaktır. Ancak burada, bu armağanları almış oldukları için şükranlarını sunmakla yetinir.

Korintliler, Rabbimiz İsa Mesih’in görünmesini bekliyorlardı. Kutsal Kitap öğrencileri bunun, Mesih’in kutsalları için gelişine mi (1Se.4:13-18), yoksa Rab’bin kutsallarıyla gelişine mi (2Se.1:6-10), yoksa her ikisine de mi göndermede bulunduğu konusunda hemfikir değillerdir. İlk durumda Mesih’in görünmesi sadece imanlılara, ikinci durumda ise tüm dünyaya olacaktır. İmanlılar, Mesih’in görkemli görünüşünü ve O’nunla gökte buluşmayı sabırsızlıkla beklemektedirler.

1:8   Pavlus burada, Rabbimiz İsa Mesih’in kendi gününde kusursuz olmaları için kutsalları sonuna dek pekiştireceğine dair güvenini ifade eder. Pavlus’un, Korintliler’in ne yaptıklarından çok, Tanrı’nın ne yapacağıyla ilişkili olan şükranları bir kez daha göze çarpar. Onlar, Mesih’e iman etmişlerdi ve Tanrı da bu gerçeği onlara Ruh’un armağanlarını vererek doğrulamıştı; bu yüzden Pavlus’un, Tanrı’nın onları Mesih’in kendi halkı için gelişine dek muhafaza edeceğine dair güveni vardı.

1:9   Pavlus’un Korintliler konusundaki iyimserliği, onları Oğlu ile beraberliğe çağıran Tanrı’nın güvenilirliğine dayanır. Tanrı onları Rabbimizin yaşamının hissedarları yapmak için çok büyük bir bedel ödemiş olduğundan, onların, avuçlarının arasından kayıp gitmesine asla izin vermeyecektir.

II. KİLİSEDEKİ KARIŞIKLIKLAR (1:10 - 6:20)

A. İmanlılar Arasındaki Bölünmeler (1:10 - 4:21)

1:10   Elçi burada, kilisedeki bölünmeler sorununu ele alır (1:10 – 4:21). Birlik hakkında sevecen bir öğütle başlar. Bir elçi yetkisiyle buyurmak yerine bir kardeş şefkatiyle yalvarır. Birlik ricası (yalvarışı) Rabbimiz İsa Mesih adına dayalıdır ve ad Kişiyi temsil ettiğine göre, Rab İsa’nın tüm kişiliğine ve yaptıklarına dayalıdır. Korintliler insanların adını yüceltiyorlardı, ki bu da onları sadece bölünmelere götürüyordu. Pavlus, Tanrı’nın halkı arasındaki birliğin sadece bu şekilde sağlanacağını bildiğinden Rab İsa’nın adını övecektir. Aynı şeyi konuşmak, aynı düşüncede olmak demektir. Sadakat ve bağlılık konusunda bir-leşmek demektir. İmanlılar, Mesih’in düşüncesine sahip oldukları zaman bu bir-lik sağlanır. Sonraki ayetlerde Pavlus onlara, Mesih’in düşüncelerinde nasıl bir-leşebileceklerini uygulamalı bir biçimde anlatacaktır.

1:11   Korint’teki çekişmelerle ilgili haber, Pavlus’a Kloi’nin ev halkından gelmişti. Pavlus, haberi iletenlerin adlarını vererek imanlı davranışındaki önemli bir ilkeyi ortaya koyar. İmanlı kardeşlerimiz hakkındaki haberleri, bu konuda adımızın geçmesini istemiyorsak başkalarına aktarmamalıyız. Bugün bu örnek uygulansaydı, kiliseyi rahatsız eden boş dedikoduların çoğu engellenirdi.

1:12   Yerel kilise içinde, her biri kendi önderlerini öne çıkaran gruplaşmalar ve tarikatlar oluşuyordu. Kimi Pavlus’u tercih ederken, kimi Apollos’u, kimi de Kefas’ı (Petrus’u) tercih ediyordu. Hatta kimileri de başka grupları kabul etmeyerek sadece kendilerinin Mesih’e ait olduklarını iddia ediyorlardı.

1:13   13’üncü ve 17’nci ayetlerde Pavlus’un bu ayrımcıları azarladığı görülür. Kilise içinde bu tür gruplar kurmak, Mesih’in bedeninin birliğini reddetmek olurdu. İnsan olan önderlerin ardından gitmek, onlar için çarmıha gerilmiş Olan’ı küçümsemek olurdu. İsa Mesih’in yanı sıra, kendilerini vaftiz etmiş olan başka bir kişinin ismini de benimsemeleri, Rab İsa’ya vermiş oldukları bağlılık sözünü de yerine getirmemek olurdu.

1:14   Pavlus, Korint’te gruplaşmaların artması üzerine, oradaki kilisede sadece birkaç kişiyi vaftiz etmiş olduğu için Tanrı’ya şükretti. Vaftiz etmiş olduğu kişiler arasında adı geçenler Krispus ve Gayus’tur.

1:15,16   Pavlus, hiç kimsenin, onun kendi adıyla vaftiz edilmiş olduğunu söylemesini istemiyordu. Başka bir deyişle, kendisi için insanları Mesih’e kazanmaya ya da kendine bir isim yapmaya çalışmıyordu. Tek amacı insanları Rab İsa Mesih’e yöneltmekti.

Pavlus biraz daha düşününce İstefanas’ın ev halkını da vaftiz etmiş olduğunu anımsadı. Ancak bunun dışında aklına başka kimse gelmedi.

1:17   Pavlus, Mesih’in kendisini öncelikle vaftiz etmeye değil, Müjde’yi yaymaya gönderdiğini açıklar. Bu, Pavlus’un vaftize inanmadığı anlamına gel-mez. Vaftiz ettiği kişilerden bazılarının adından zaten söz etmiştir. Aksine, bu söz Pavlus’un asıl görevinin vaftiz etmek olmadığı anlamına gelir; bu işi yerel kilisedeki bazı imanlılara devretmiş olması mümkündür. Ne var ki bu ayet, kur-tuluş için vaftiz olmanın şart olduğu fikrini desteklememekte, hatta bu fikre kar-şı çıkmaktadır. Eğer bu doğru olsaydı, o zaman Pavlus burada Krispus ve Ga-yus’un dışında hiç kimseyi kurtarmadığı için memnun olduğunu söylüyor olur-du! Ki böyle bir fikir savunulamaz.

17’nci ayetin ikinci kısmında Pavlus, ilerleyen ayetlerde anlatacağı yeni konuya geçiş yapmaktadır. Müjde’yi, Mesih’in çarmıhtaki ölümü boşa gitmesin diye bilgece sözler kullanarak yaymadı. İnsanları güzel konuşmalarla etkileseydi, Mesih’in çarmıhının gerçek anlamını açıklamak için gösterdiği gayretlerinin boşuna olacağını biliyordu.

Grek olan Korintliler’in, insan bilgisine hayran olduklarını anımsarsak, bundan sonraki kısmı anlamamız kolaylaşır. Filozoflarını ulusal kahramanlar olarak görüyorlardı. Bu fikrin Korint’teki topluluğun içine sızmış olması mümkündür. Müjde’yi aydınlar için daha kabul edilebilir bir hale getirmeyi arzulayanlar da vardı. Bilginler arasında yeterince etkisi olmadığını düşündüklerinden dolayı, bildiriyi bilgece ifade etmek istediler. Bilgiye tapınma, insanları, insan olan önderler etrafında gruplaşmaya iten konulardan biriydi galiba. Müjde’yi daha çok kabul edilebilir bir hale getirme çabaları tamamen yolunu şaşırmıştır. Tanrı’nın bilgeliği ile insanınki arasında dağlar kadar fark vardır ve bunları uzlaştırmaya çalışmak boşunadır.

Pavlus, insanları övme budalalığını göstermenin Müjde’nin gerçek doğasıyla çeliştiğini vurgular (1:18-34). Pavlus’un gerçekte söylemek istediği şey, çarmıhla ilgili bildirinin, insanların gerçek bilgelik olarak gördükleri her şeyin zıddı olduğudur (1:18-25).

1:18   Çarmıhla ilgili bildiri mahvolanlar için saçmalıktır. Barnes’in söyledikleri çok yerindedir:

Çarmıhtaki ölüm, utanç ve şerefsizlikle dolu olan her şeyle birleştirildi; sadece çarmıha gerilmiş bir adamın ölümü ve acılarıyla gerçekleşen bir kurtuluştan söz etmek ise, onların yüreklerindeki katışıksız küçümsemeyi arttırmaktan başka bir şey değildi.1

Grekler bilgelik (kelimenin tam anlamı “filozoflar”dır) düşkünü kişilerdi. Ancak Müjde’nin bildirisinde, onların bilgelik gururuna hitap edecek hiçbir şey yoktu.

Müjde kurtulmakta olanlar için Tanrı’nın gücüdür. Bildiriyi işitirler, onu imanla kabul ederler ve yeniden doğarlar. Bu ayette sadece iki grup insan olduğu gerçeğine dikkat edin; mahvolanlar ve kurtulanlar. Bu iki grup arasında başka bir grup ya da ara grup yoktur. İnsanlar insan bilgeliğini sevebilirler, ama kurtuluşa götüren yalnızca Müjde’dir.

1:19   Yeşaya, Müjde’nin insan bilgeliğine karşı bir saldırı olacağını önceden bildirdi (Yşa.29:14):

“Bilgelerin bilgeliği yok olacak,

akıllının aklı duracak.”

S. Lewis Johnson’ın The Wycliff Bible Commentary adlı Kutsal Kitap yorum kitabında, bu ayetlerin, “Sanherib’in meydan okuması karşısında, Yahuda’da ‘bilge olduklarını zanneden kişilerin’ Mısırlılarla müttefik olma çabalarına karşı Tanrı’nın yaptığı bir çeşit kınama” olduğu belirtilir.2 Tanrı’nın, amaçlarını insanlara çok saçma görünen yollarla gerçekleştirmekten hoşlandığı ne kadar doğrudur! O, genelde bu dünyanın bilgelerinin alay edeceği yöntemleri kullanır; bu yöntemler arzu edilen sonuçları, harika bir doğruluk ve yeterlilikle elde ederler. Örneğin, insan bilgeliği, insana kendi kurtuluşunu kazanarak elde edebileceğini söyler. Oysa Müjde, insanın kendini kurtarma çabalarını bir yana koyup Mesih’i Tanrı’ya giden tek yol olarak sunar.

1:20   Pavlus daha sonra şu sözlerle meydan okur: “Hani nerede bilge kişi? Din bilgini nerede? Nerede bu çağın hünerli tartışmacısı? Tanrı kurtuluş planını tasarladığında, onlara danıştı mı? Onların bilgeliğine bırakılsaydı, böyle bir kurtuluş planını ortaya çıkarabilirler miydi? Tanrı’nın söylediği herhangi bir şeyi çürütmeye kalkabilirler mi? Bunun yanıtı vurgulu bir “hayır”dır! Tanrı dünya bilgeliğini saçma saydı.

1:21   İnsan, kendi bilgeliğiyle Tanrı’nın bilgisine erişemez. Tanrı, yüzyıllar boyunca insan ırkına bu fırsatı verdi, ama sonuç başarısızlıktı. O zaman Tanrı, insana saçma görünen çarmıh bildirisinin duyurulmasıyla iman edenleri kurtarmaya razı oldu. Duyurulan şeyin, insanlar açısından saçma olarak görülen yönü, çarmıhtır. Saçma olmadığını elbette ki biliyoruz, ancak bu, aydınlatılmamış insan düşüncesine saçma görünür. Godet, 21’inci ayetin tüm felsefe tarihini ve bütün kitapların özünü kapsadığını söyler. Bu ayetin üstünden aceleyle geçmemeli, harika gerçekleri üzerinde düşünmeliyiz.

1:22   Yahudilerin doğaüstü belirtiler istemeleri onlara has bir özellikti. Kendilerine bazı mucizeler gösterilirse inanacaklarmış gibi bir tutum sergiliyorlardı. Öte yandan Grekler ise bilgeliği arıyorlardı. Sorgulamalarla, tartışmalarla ve mantıkla ilgileniyorlardı.

1:23   Ama Pavlus, onların arzularını tatmin etmedi. Pavlus, “Çarmıha gerilmiş olan Mesih’i tanıtıyoruz” der. Birinin söylemiş olduğu gibi, “O, gösteriş düşkünü bir Yahudi, bilgelik hayranı bir Grek değil, Kurtarıcıyı seven bir imanlıydı.”

Mesih’in çarmıha gerilmesi Yahudiler için bir yüzkarası idi. Onlar, kendilerini Roma’nın baskısından kurtaracak büyük bir askeri lider arıyorlardı. Müj-de ise bunun yerine onlara utanç çarmıhına çivilenmiş bir Kurtarıcı sundu. Çar-mıha gerilen Mesih, Grekler için bir saçmalıktı. Böylesine bir zayıflık ve ba-şarısızlık içinde ölen birinin onların sorunlarını nasıl çözebileceğini anlayama-dılar.

1:24   Ama işin ilginç tarafı, Yahudilerin ve diğer ulusların aradıkları şeyler olağanüstü bir şekilde Rab İsa’da bulunur. Mesih, çağrısını işitip Kendisine iman edenler için, ister Yahudi ister Grek olsunlar, Tanrı’nın gücü ve Tanrı’nın bilgeliğidir.

1:25   Aslında Tanrı’nın, ne saçmalığı ne de güçsüzlüğü vardır. Elçi, 25’inci ayette insanın gözünde Tanrı’nın saçmalığı olarak görülen şeyin, aslında insa-nın en üstün bilgeliğinden daha bilge olduğunu söylüyor. Aynı şekilde insanın gözünde Tanrı’nın zayıflığı olarak görünen şeyin, insanın meydana getirebi-leceği herhangi bir şeyden çok daha güçlü olduğu ortaya çıkıyor.

1:26   Elçi Müjde’den söz ettikten sonra, şimdi de Tanrı’nın müjdeyle çağırdığı kişiler konusuna döner (26-29). Korintliler’e, birçoklarının insan ölçülerine göre bilge, güçlü ya da soylu kişiler olarak çağırılmadıklarını anımsatır. Bu metinde, “hiçbiriniz” değil de, “birçoğunuz... değildiniz” denildiğine sık sık dikkat çekilmektedir.

Korintliler’in kendileri, toplumun yüksek entelektüel tabakasından gelmemişlerdi. Onlara derin felsefelerle değil, yalın müjdeyle yaklaşılmıştı. O zaman niçin insan bilgeliğine olduğundan daha çok değer veriyor ve çok bilmişlere (pişkinlere), bildiriyi hoşa gidecek bir hale getirmeye çalışan vaizleri övüyorlardı?

İnsanlar bir kilise kuracak olsalar, toplumun en seçkin üyelerinin de buna katılımını isterler. Ancak 26’ıncı ayet bize, insanların son derece önem verdikleri kişileri Tanrı’nın önemsemediğini öğretir. Genellikle O’nun çağırdığı kişiler, dünyanın önemli görmediği kişilerdir.

1:27   Ne var ki, Tanrı bilgeleri utandırmak için dünyanın saçma saydıklarını, güçlüleri utandırmak için de dünyanın zayıf saydıklarını seçti.

Erich Sauer şöyle der:

Madde ne kadar basitse, o kadar değerlidir, –Eğer basit bir malzemeyle aynı standartta bir sanata erişilebilirse, bunun onuru sanatkara aittir.– Eğer daha küçük bir orduyla aynı zafer kazanılabilirse, bunun onuru da fethedenindir.3

Tanrı, Eriha’nın duvarlarını yıkmak için borular kullandı. Midyanilerin ordularını bozguna uğratmak için Gidyon’un ordusunu 32.000’den 300’e indirdi. Filistlileri yenmek için Şamgar’ın elinde öküz üvendiresi kullandı. Şimşon’un tüm orduyu bir eşek çene kemiğiyle yenmesini sağladı. Ve Rabbimiz 5.000’den fazla insanı birkaç ekmek ve balıkla doyurdu.

1:28   Bazılarının, “Tanrı’nın beşinci sınıf ahmaklar ordusu” olarak yaptığı tanımlamayı Pavlus, dünyanın önemsiz, soysuz ve değersiz gördükleri nitelendirmelerini de ekleyerek genişletmiştir. Tanrı böylesine umulmadık malzemeler kullanarak dünyanın önemli gördüklerini hiçe indirir. Başka bir deyişle, kendisini yüceltmeleri için dünyanın gözünde saygınlığı olmayan kişileri seçip kullanmayı sever. Bu ayetler, önemli ve tanınmış kişilere yaranmaya çalışan ve Tanrı’nın mütevazı kutsallarına önem vermeyen imanlılar için ders alınacak nitelikte ayetler olmalıdır.

1:29   Tanrı’nın dünyanın gözünde değerli olmayanları seçmedeki amacı, tüm yüceliğin insanda değil kendisinde olmasını sağlamaktır. Kurtuluş tamamen O’ndan geldiği için övülmeye layık olan sadece O’dur.

1:30   30’uncu ayet, varoluşumuzun ve sahip olduklarımızın felsefeden değil –dolayısıyla burada insan yüceliğine yer yoktur– O’ndan gelmiş olduğunu tüm açıklığıyla vurgular. Her şeyden önce Mesih, bizim için bilgelik oldu. O, Tan-rı’nın bilgeliğidir (24); O, Tanrı’nın bilgeliğinde bir kurtuluş olarak seçilen yoldur. Biz O’nu kabul ettiğimizde, O’nun aracılığıyla sağlanan kurtuluşumuzun görüşsel bilgeliğine erişebiliriz. İkinci olarak, O, bizim doğruluğumuzdur. O’na iman etmemiz sayesinde Kutsal Rab tarafından doğru sayıldık. Üçüncü olarak, O, bizim kutsallığımızdır. Biz kendi içimizde hiçbir kutsallık taşımamamıza rağmen, O’nda kutsal kılındık ve O’nun gücü sayesinde, kutsallıkta adım adım değiştirildik. Son olarak, O bizim kurtuluşumuzdur; kuşkusuz bu kurtuluşun sonunda Rab gelecek, bizi alıp cennetteki evimize götürecektir. Böy-lelikle de ruh, can ve beden olarak fidye ile kurtulmuş olacağız.

Traill, bu gerçeği şöyle tasvir eder:

İsa’nın dışındaki bilgelik, budalaca O’na lanet okumak gibidir –İsa’nın dışındaki doğruluk, en büyük suç ve kabahattir– İsa’nın dışındaki kutsallık, pislik ve günahtır. İsa’nın dışındaki kurtuluş, esaret ve köleliktir.4

A.T. Pierson, 30’uncu ayetle Rabbimizin yaşamı ve hizmeti arasında şu şekilde bağlantı kurar:

O’nun bilgeliğinin, Tanrı’nın bilgeliği olduğunu gösteren şeyler, işleri, sözleri ve uygulamalarıdır. Sonra ölümü, gömülmesi ve dirilişi gelir; işte bizim doğruluğumuzla ilişkisi olan şeyler bunlardır. Kutsallığımızla bağlantılı olan şeyler ise insanlar arasındaki kırk günlük yürüyüşü, göğe alınışı, Ruh’un armağanı ve Tanrı’nın sağında oturuşudur. Bizim kurtuluşumuzla ilgili olan şey ise, O’nun tekrar gelecek oluşudur.5

1:31   Tanrı bütün bu bereketleri, bize Rab’den gelecek şekilde ayarlamıştır. Bu nedenle Pavlus’un buradaki tartışması, “Niçin insanları yüceltelim? Sizin için bu şeylerin hiçbirini yapamazlar” şeklindedir.

2:1   Elçi burada kutsallara, kendisinin, onların arasındaki görevini hatırlatarak, kendisini değil, Tanrı’yı yüceltmek istediğini belirtir. Onlara etkileyici sözler söylemeye ya da üstün bir bilgelik sunmaya gelmemişti; amacı Tanrı’yla ilgili bildiriyi duyurmaktı. Bir konuşmacı ya da düşünür olarak kendisini öne çıkarmak gibi bir isteği yoktu. Bu, elçi Pavlus’un bedensel ve ruhsal görev arasındaki ayrımın farkında olduğunu gösterir. Bedensel görev insan duygularını hoşnut eder, onları eğlendirir ve genellikle onlara çekici gelir. Ruhsal görev ise dinleyenlerin yürek ve vicdanlarına seslenip Mesih’i yücelterek Tanrı Sözü’nün gerçekliğini ortaya koymaktır.

2:2   Pavlus’un çağrısının özü, İsa Mesih ve O’nun çarmıha gerilmiş olmasıydı. İsa Mesih, Mesih’in bir kişi oluşunu, çarmıha gerilişi ise yapmış olduğu hizmeti belirtir. Rab İsa ve O’nun çarmıhta gerçekleştirdiği kurtarış, müjdenin özünü oluşturur.

2:3   Pavlus konuşmasına devam ederek kişisel davranışlarının etkileyici ya da çekici olmadığını vurgular. Pavlus, Korintliler’le birlikteyken zayıflık ve korku içinde titremekteydi. Müjdenin hazinesi, gücün üstünlüğünün Pavlus’tan değil de, Tanrı’dan kaynaklandığı belli olsun diye toprak bir kap içine konmuştu. Pavlus, Tanrı’nın güçlüleri utandırmak için nasıl zayıfları kullandığını gösteren bir örnekti.

2:4   Pavlus’un sözü de bildirisi de insan bilgeliğinin ikna edici sözlerine değil, Ruh’un kanıtlayıcı gücüne dayanıyordu. Kimi onun sözünün sunduğu şeye, bildirisinin de sunuş tarzına bağlı olduğunu ileri sürer. Kimi de sözünü, bireylere olan tanıklığı, bildirisini de (vaazının) gruplara olan mesajı olarak tanımlar. Elçi, bu dünyanın standartlarına göre bir hatiplik yarışmasını kazanamazdı. Buna rağmen, Tanrı’nın Ruh’u bu bildiriyi, günah bilincini ve Tanrı’ya dönüşü sağlamak için kullandı.

2:5   Pavlus, dinleyicilerinin diri Rab’den çok kendisiyle ya da kişiliğiyle ilgilenebileceklerine ilişkin tehlikeyi biliyordu. Bereketleme ya da kurtarmadaki yetersizliğinin bilincinde olarak, insanları insanların bilgeliğinden çok, yalnız Tanrı’ya güvenmeleri için yöneltmeye karar verdi. Müjde’nin bildirisini duyuran ya da Tanrı’nın sözünü öğreten herkesin bunu daimi amaç edinmesi gerekir.

2:6   Her şeyden önce, Müjde’de gösterilen bilgelik, özde tanrısaldır (6,7). Olgun olanlar ya da yetişkinler arasında bilgece sözler söylüyoruz. Ama bu bilgelik ne şimdiki çağın bilgeliğine ne de bu çağın önderlerinin gözündeki bilgeliğe benziyor. Bilgelikleri, kendileri gibi kısa bir süreliğine doğan, gelip geçici bir şeydir.

2:7   Biz, Tanrı’nın gizli, saklı kalmış bilgeliğinden söz ediyoruz. Gizli-saklılık (sır) daha önce açıklanmamıştı. Ama şimdi bu gizli-saklılık, ilk kilisenin, peygamberleri ve elçileri tarafından inanlılara bildirilen bir Yeni Antlaşma gerçeğidir. Bu sır, zamanın başlangıcından önce Tanrı’nın bizim yüceliğimiz için belirlediği saklı kalmış bilgeliğidir. Müjde’nin sırrı, şimdi Yahudilerin ve Yahudi olmayanların Mesih’te bir olduğu, Rab İsa’nın kendisini bekleyen halkını kendisiyle beraber olsun diye eve götürmek için geleceği, bütün imanlıların ölmeyeceği, ama hepsinin değiştirileceği gibi harika gerçekleri kapsar.

2:8   Bu çağın önderleri, göklerdeki cinlere ait ruhlara ya da yeryüzünde onların temsilcileri olan insanlara göndermede bulunur. Tanrı’nın gizli, saklı kalmış bilgeliğini (Mesih’in çarmıhını) anlamadılar. Tanrı’nın Kutsal Oğlu’nu öldürmenin kendilerinin yok edilmesiyle sonuçlanacağını kavrayamadılar. Tan-rı’nın yollarını anlasalardı yüce Rab’bi çarmıha germezlerdi.

2:9   Açıklama, esinleme ve aydınlatma işlemi 9-16 ayetlerinde betimlenir. Bize, bu harika gerçeklerin elçilere Kutsal Ruh tarafından nasıl bildirildiğini, onların bize bu gerçekleri Kutsal Ruh’un vahyiyle nasıl aktardıklarını ve bizim bunları Kutsal Ruh’un aydınlatmasıyla nasıl anladığımızı anlatırlar.

9’uncu ayette Yeşaya 64:4’den yapılan alıntı, Tanrı’nın, yüreğinde saklamış olduğu harika gerçekleri doğal duyuların anlayamayacağı, ancak zamanı gelince kendisini sevenlere açıklayacağına dair bir peygamberliktir.

Burada, dünyasal şeyleri anlamamıza yardımcı olan üç özelliğin var olduğu belirtilmiştir (göz, kulak, yürek ya da akıl); ama bunlar tanrısal gerçekleri kabul etmek için yeterli değildir, çünkü bu gerçekleri kabul etmek için gerekli olan şey, Tanrı’nın Ruhu’dur.

Bu ayet genel olarak cennetin mükemmelliğini yorumlamaktadır; bu anlamı bir kez anlarsak, bunu aklımızdan çıkarmamız veya başka bir fikri kabullenmemiz zor olacaktır. Ancak Pavlus burada, gerçekten Yeni Antlaşma’da ilk defa açıklanmış olan gerçekler konusunda konuşuyor. İnsanlar, bu gerçeklere bilimsel ve felsefi yollarla asla ulaşamazlardı. İnsan aklı, Müjde döneminin başında açıklanan harika sırları asla tek başına ortaya çıkaramazdı. Tanrı’nın gerçeğini bulma konusunda insan aklı tamamen yetersizdir.

2:10   9’uncu ayetin cennete göndermede bulunmadığı, “Tanrı bize bunları Ruh aracılığıyla açıkladı” ifadesiyle kanıtlanır. Diğer bir deyişle, Eski Antlaşma’da önceden anlatılan bu gerçekler Yeni Antlaşma döneminin elçilerine bildirildi. Buradaki biz, Yeni Antlaşma yazarlarını belirtir. Elçiler ve peygamberler Tanrı’nın Ruhu aracılığıyla aydınlatıldı; çünkü Ruh her şeyi, Tanrı’nın derin düşüncelerini bile araştırır. Diğer bir deyişle Tanrı’nın Ruhu, Üçlü Birliğin bir üyesidir; bilgelikte mutlaktır. Tanrı’nın tüm gerçeklerini anlar ve onları başkalarına verme konusunda yetkilidir.

2:11   Her insanın yapısında olduğu gibi, bir insanın ne düşündüğünü kendisinden başka hiç kimse bilemez. Kişi, ne düşündüğünü söylemediği sürece, hiç kimse için bunu araştırıp öğrenme gibi bir olasılık yoktur. Öyleyse bir insanı anlamak için o kişinin insan ruhuna sahip olması gerekir. Bir hayvan bizim düşüncelerimizi anlayamaz. Tanrı için de aynı şey geçerlidir. Tanrı’nın düşüncelerini anlayabilen tek kişi Tanrı’nın Ruhu’dur.

2:12   12’nci ayetteki “biz” kelimesi, Yeni Antlaşma’nın yazarlarını işaret etmektedir (Gerçi bu, tüm Kutsal Kitap yazarları için eşit derecede doğrudur). Elçiler ve peygamberler Kutsal Ruh’u almış olduklarından, Rab İsa onlarla Tan-rı’nın derin gerçeklerini paylaşabilirdi. İşte, elçi Pavlus’un bu ayette söylediği şey budur: “Tanrı’nın bize lütfettiklerini bilelim diye, bu dünyanın ruhunu değil, Tanrı’dan gelen Ruh’u aldık.” Elçiler, Pavlus’un söylediği ve Yeni Antlaşma’da bizim için saklanmış olan tanrısal gerçekleri, Tanrı’dan gelen Ruh’un haricinde hiçbir güçle anlayamazlardı.

2:13   Kutsal Yazıların yazarları tarafından, Tanrı’dan alınan gerçeğin açıklanış işlemini anlattıktan sonra Pavlus, şimdi bize bu gerçeğin iletildiği vahye-dilişini betimlemeye devam eder. 13’üncü ayet sözel vahiy konusunda Tanrı’nın sözündeki en güçlü ayetlerden biridir. Elçi Pavlus bu gerçekleri bize aktarırken, elçilerin kendi seçtikleri sözleri ya da insan bilgisinin dikte ettirdiği sözleri kullanmadıklarını açıkça ifade eder. Aksine Kutsal Ruh’un onlara kullanma-larını öğrettiği sözleri kullandılar. Bundan dolayı Kutsal Yazıların özgün el yaz-malarında görüldüğü gibi, Tanrı’nın sözleri olduğuna ve Kutsal Kitap’ın bugün-kü şekliyle tamamen güvenilir olduğuna inanıyoruz.

Bu noktada söylediklerimiz, bazıları için, “mekanik dikte”yi ima ettiğinden, Tanrı’nın, yazarların kendi üsluplarını kullanmalarına izin vermemiş olduğuna dair itiraz feryatları yükselir. Örneğin Pavlus’un yazı tarzı Luka’nınkinden oldukça farklıdır. O zaman sözel vahiyle yazarların kişisel tarzlarını nasıl uzlaştırabiliriz? Tanrı Kutsal Yazıların sözlerini, anlamadığımız bir şekilde verdi. Ama yine de bu sözleri, yazarların üsluplarıyla, kişiliklerinin Kendi mükemmel sözü-nün bir parçası olmalarına izin vererek biçimlendirdi.

Ruhsal olanlara ruhsal gerçekleri açıklama ifadesi birkaç şekilde açıklanabilir. (1) Ruhsal gerçekleri Ruh’un verdiği sözlerle öğretme; (2) Ruhsal gerçekleri ruhsal kişilere bildirme; (3) Kutsal Kitap’ta bir bölümde bulunan ruhsal gerçekleri diğer bölümlerdekilerle kıyaslama. Buradaki içeriğe en uygun açıklamanın birincisi olduğuna inanıyoruz. Pavlus, vahyin, tanrısal gerçeklerin, Kutsal Ruh tarafından bu amaç için özel olarak seçilen sözlerle aktarılması yoluyla yapılması gerektiğini söylüyor. Bundan dolayı bunu şu sözcüklerle özetleyebiliriz: “Ruhsal gerçekleri ruhsal sözlerle sunma.”

Pavlus’un, “yazarız” değil de “bildiririz” demesinden dolayı bu ayetin vahiyle alakalı olmadığına dair zaman zaman itirazlarda bulunulur. Ama, “Bildirmek” ya da konuşmak fiilinin vahyedilmiş yazılarla ilgili olarak kullanıldığını görmek pek de görülmemiş bir şey değildir (Örn. Yu.12:38,41; Elç.28:25; 2Pe.1:21).

2:14   Müjde, açıklanmasında ve vahyedilmesinde tanrısal olmasının yanısı-ra, aynı zamanda da yalnızca Tanrı’nın Ruhu’nun gücüyle kabul edilebilir. Kişi doğal haliyle, yardım almaksızın, Tanrı’nın Ruhu’yla ilgili gerçekleri kabul etmez. Çünkü bunlar ona saçma gelir. Bunlar, sadece ruhça değerlen-dirildikleri için kişinin bunları anlayabilmesi mümkün değildir.

Vance Havner şu öğütte bulunur:

Bilge olan imanlı, yeniden doğmamış kişilere Tanrı’nın programını açıklamaya çalışarak zaman öldürmez; domuzların önüne inci saçmak olurdu bu. Günbatımını kör birine tanımlamaya ya da parktaki bir anıtla nükleer fizik konusunu tartışmaya da çalışabilir. İnsan doğal haliyle bu tür şeyleri kabul edemez. Kutsal Ruh’un yardımı olmadan Tanrı’nın vahyini ele geçirmeye gelince, kişi oltayla

güneş ışınını bile yakalamaya çalışabilir. Bir insan Ruh’tan doğmadıkça ve O’nun tarafından eğitilmedikçe, bütün bunlar onun için tamamen yabancı olur. Doktorluk unvanının olması fayda etmez, çünkü bu alanda bunun anlamı ancak “Olağanüstü Başarısızlık” olur.6

2:15   Öte yandan, Tanrı’nın Ruhu’yla aydınlatılan kişi, kendisini Rab’be gelmemiş hiç kimsenin yargılayamamasına karşın, bu harika gerçekleri sezer. Belki bir marangoz, muslukçu ya da balıkçıdır; buna rağmen Kutsal Yazıların yetenekli bir öğrencisidir.

“Ruh’la yönetilen imanlı Kutsal Kitap’ı araştırır, sorgular, iyice inceler ve içeriğini anlayıp takdir eder.” O, dünyaya göre bir bilmecedir. Kişi hiç üniversiteye gitmemiş olabilir, ama yine de Tanrı’nın sözünün derin sırlarını anlayabilir ve hatta bunları başkalarına da öğretebilir.

2:16   Elçi şimdi Yeşaya’dan alıntı yaparak şu soruyu soruyor: “Rab’bin düşüncesini kim bildi ki, O’na öğüt verebilsin?” Bu soruyu sormak, yanıtını vermek demektir. Tanrı insan bilgeliği ya da gücüyle bilinemez. O yalnızca kendisinin nasıl bilinmesini istiyorsa öyle bilinir. Ne var ki, Mesih’in düşüncesine sahip olanlar, Tanrı’nın derin gerçeklerini anlayabilirler.

Öyleyse, tekrar gözden geçirirsek, önce vahiy vardır (9-12’nci ayetler). Bu, Tanrı’nın, daha önceden bilinmeyen gerçekleri insanlara Kutsal Ruh aracılığıyla gösterdiğini belirtir. Bu gerçekler, olağanüstü bir şekilde Tanrı’nın Ruhu tarafından bildirilir.

İkinci olarak ise ilham vardır (13). Elçiler (ve Kutsal Kitap’ı yazan diğerleri), bu gerçekleri başkalarına aktarırken, Kutsal Ruh’un kendilerine öğrettiği sözcükleri kullandılar.

Son olarak da aydınlatma vardır (14-16’ncı ayetler). Bu gerçekler, mucizevi bir şekilde esinlenmenin yanısıra, Kutsal Ruh’un olağanüstü gücüyle de anlaşılabilir.

3:1   Pavlus, Korint’e ilk gidişinde imanlıları sözün temel sütüyle beslemişti; çünkü onlar imanda henüz çok yeni, zayıf ve güçsüzlerdi. Onlara verilmiş olan öğretiş, durumlarına uygundu. Yeni imanlılar oldukları için, derin ruhsal buyrukları anlayamazlardı. Mesih’te bebektiler.

3:2   Pavlus, onlara Mesih konusunda temel gerçekleri –ki onlardan süt olarak söz eder– öğretmişti. Olgun olmadıkları için katı yiyeceği alamazlardı. Aynı şekilde Rab İsa da öğrencilerine, “Size daha çok söyleyeceklerim var, ama şim-di bunlara dayanamazsınız” dedi (Yu.16:12). Korintliler ile ilgili olan üçüncü durum ise, onların elçiden daha derin olan gerçekleri alacak kadar gelişmemiş olmalarıydı.

3:3   İmanlılar hâlâ benliğe ya da benliğin bedensel isteklerine uyuyorlardı. Bu da aralarındaki kıskançlık ve çekişmeyle kanıtlandı. Bu tür bir davranış, Tanrı’nın Ruhu’yla yönlendirilen insanlara değil, bu dünyanın insanlarına özgü bir davranıştır.

3:4   Pavlus ve Apollos gibi insan olan önderlerin etrafında gruplaşırken, tamamen diğer insanlar gibi hareket ediyorlardı. Pavlus, “Diğer insanlardan ne farkınız kalır?” sorusunu sorarken bunu belirtmektedir.

Elçi Pavlus, buraya kadar müjde bildirisinin gerçek doğasını göz önüne almaksızın, insanları yüceltmenin ahmaklığını göstermektedir. Şimdi imanlının hizmet konusuna döner ve dini önderleri yüceltip onların etrafında gruplaşmanın da ne kadar akılsızca bir şey olduğunu gösterir.

3:5   Apollos ve Pavlus, Korintliler’in Rab İsa’ya iman etmelerine aracı olmuş hizmetkârlardı (hizmetkârların Latince’si “minister”dir). Onlar, birbiriyle rekebet halindeki farklı okulların başları değil, yalnızca birlikte çalışan aracılardı. Dolayısıyla Korintliler, hizmetkârları efendi konumuna getirmekle akılsızlık ettiler. İronside bu konuyla ilgili olarak şu yorumu yapar: “Hizmetkârlar yüzünden dağılan bir ev halkını düşünün!”

3:6   Bir ziraat örneği kullanan Pavlus, hizmetkârın yapabileceği şeylerin ne de olsa sınırlı olduğunu gösterir. Pavlus’un kendisi tohumu ekmiş ve Apollos da bunu sulamış olabilirdi, ama büyümesini ancak Tanrı sağlayabilirdi. Böylece bugün, bazılarımız sözü öğretebilir ve hepimiz kurtulmamış olan akraba ve arkadaşlarımız için dua edebiliriz. Ancak kurtuluş işi yalnızca Rab tarafından yapılabilir.

3:7   Bu açıdan baktığımızda, eken ve sulayanın çok da önemli olmadığını görürüz. Yaşam verme gücüne sahip değillerdir. O zaman imanlı işçiler arasında neden kıskançlık ve rekabet olsun? Her biri kendine düşeni yapmalı ve Rab’bin bereketini gördüğünde sevinmelidir.

3:8   Aynı hedef ve amaca sahip olmalarından dolayı ekenle sulayan birdir. Aralarında hiç kıskançlık olmamalıdır. Hizmet açısından aynı seviyededirler. Bir gün her biri kendi emeğinin karşılığını alacaktır. O gün, Mesih’in yargılama kürsüsüdür.

3:9   Herkesin sorumlu olduğu kişi Tanrı’dır. Hizmetkârlarının hepsi, O’nun tarlasında çalışan işçiler, başka bir açıdan bakıldığında ise aynı binada çalışan emektaşlardır. Erdman düşüncesini şöyle dile getirir: “Bizler Tanrı’ya ait olan ve birbirimizle çalışan emektaşlarız.”7

3:10   Bina örneğiyle konuşmasına devam eden elçi, ilkin yaptığı her şeyin Tanrı’nın lütfu sayesinde olduğunu şükranla belirtir. Hak etmediği halde Tanrı tarafından verilen bir yetenekle, bir elçinin işini yapmakta olduğunu dile getirir. Daha sonra Korint’teki bu topluluğun kuruluşunda üstlendiği rolü açıklamaya devam eder: “Bilge bir mimar gibi temel attım.” Mesih’i ve O’nun çarmıha gerilişini öğretmek için Korint’e geldi. İnsanlar tövbe etti ve yerel bir kilise kuruldu. Sonra şunları ekler: “Başkaları da bu temelin üzerine bina ediyor.” Elçi burada kuşkusuz, sonradan Korint’e gelen diğer öğretmenleri ve orada daha önce atılmış olan temelin üzerine bina inşa edilişini işaret etmektedir. Ancak elçi burada bir uyarıda bulunuyor: “Herkes nasıl bina ettiğine dikkat etsin.” Bu sözü söylemekle elçi, yerel bir kilisede yapılan öğretiş hizmetinin çok ciddi bir şey olduğunu belirtiyor. Bazıları Korint’e ayrılıkçı öğretiler ve Tan-rı’nın sözüne aykırı öğretişlerle gelmişti. Pavlus bu sözleri yazarken kuşkusuz bu öğretmenlerin bilincindeydi.

3:11   Bir bina için yalnızca bir temel gerekir. Bu temel bir kere atılırsa, tekrarına gerek kalmaz. Elçi Pavlus, Korint’teki kilisenin temelini atmıştır. Bu temel, İsa Mesih, O’nun Kişiliği ve işi idi.

3:12   Yerel bir kilisede sonradan yer alan bir öğretiş, farklı bir değer taşıyabilir. Örneğin, kimi öğretiş sürekli olup altın, gümüş ya da değerli taşlara benzetilebilir. Buradaki değerli taşlar büyük bir olasılıkla elmasları, yakutları ya da diğer değerli taşları değil, pahalı tapınakların yapımında kullanılan granit, mermer ve kaymak taşı gibi taşları belirtir. Öte yandan, yerel kilisedeki bir öğretişin geçici bir değeri olabilir ya da hiçbir değeri olmayabilir. Bu tür öğretiş de tahta, ot ya da kamışa benzetilir.

Kutsal Yazıların bu kısmı, genel olarak bütün imanlıların yaşamlarını işaret etmek için kullanılır. Hepimizin gün be gün bina edildiği ve emeğimizin sonuçlarının gelecekte ortaya çıkacağı doğrudur. Ne var ki, dikkatli bir Kutsal Kitap öğrencisi, bu paragrafın ya da bölümün tüm imanlılardan çok öncelikle vaizleri ve öğretmenleri işaret ettiğini fark edecektir.

3:13   Gelecekte (yakın bir gelecekte) her birinin yaptığı iş belli olacaktır. Gün, Rab İsa için yapılan bütün hizmetin yeniden inceleneceği, Mesih’in yargı kürsüsünü belirtir. Yeniden inceleme, gözden geçirme süreci ateş eylemine ben-zetilir. Tanrı’ya yücelik ve insana bereket getiren hizmetler, altın, gümüş ve di-ğer değerli taşlar gibi ateşten etkilenmeyecektir. Öte yandan, Tanrı’nın halkı arasında sıkıntı yaratan ya da onlara iyi bir örnek olma konusunda yetersiz kalan hizmetler yanıp kül olacaktır. Ateş her işin niteliğini sınayacak.

3:14   Kiliseyle bağlantılı olan iş, üç türlü olabilir. 14’üncü ayette birincisini görürüz – özde yararlı olan hizmet. Böyle bir durumda, hizmetkârların işi Mesih’in yargı kürsüsünün sınamasına dayanır ve işçi de ödülünü alır.

3:15   İkinci tür iş de yararsız olandır. Bu durumda ise hizmetkâr, kurtulmuş olmasına karşın ateşin içinden geçmiş gibi olacağı için zarar edecek. E.W. Rogers şu noktaya işaret eder: “Zarar, daha önce sahip olunmuş bir şeyin ceza olarak kaybedilmesi anlamına gelmez.”8 Mesih’in yargı kürsüsünün, bir imanlının günahları ve cezaları konusuyla ilgili olmadığı bu ayetten bellidir. Rab İsa Mesih, imanlının günahlarının cezasını çarmıha taşıdı. Bu konu orada tamamen halledilmiştir. Bu nedenle, imanlının kurtuluşu Mesih’in yargı kürsüsünde söz konusu edilmez; aksine bu onun hizmetiyle ilgili bir konudur.

Kurtuluşla ödül arasındaki farkı anlamayan Roma Katolik Kilisesi, bu ayeti, Araf öğretişini desteklemek amacıyla kullanmıştır. Ancak dikkatli bir inceleme, Araf’ın söz konusu bile olmadığını gösterir. Ateşin insan karakterini arındırdığına dair hiçbir düşünce yoktur. Tam tersine ateş, insanın işini ya da hizmetini test eder. İnsan, ateşle yanıp kül olmasına rağmen kurtulur.

Tanrı’nın sözünün zaman zaman ateşe benzetilmesi de (Yşa.5:24 ve Yer. 23:29’a bakınız) bu ayetle bağlantılı olan ilginç bir düşüncedir. Mesih’in yargı kürsüsünde hizmetimizi sınayacak olan Tanrı’nın aynı sözü şimdi de mevcuttur. Kutsal Kitap’ın öğretişine göre bina edersek, işimiz o yargı günündeki sınamaya dayanacaktır.

3:16   Pavlus imanlılara, Tanrı’nın tapınağı (Grekçe, İç tapınak ya da sunak) olduklarını ve Tanrı’nın Ruhu’nun onlarda yaşadığını anımsatır. Her bir imanlının Tanrı’nın tapınağı olduğu ve Kutsal Ruh’un onun içinde yaşadığı doğrudur, ama buradaki düşünce bu değildir. Elçi, inanlılar topluluğuna ortak bir topluluk olarak bakar ve onlardan böyle bir çağrının kutsallığını kavramalarını ister.

3:17   Yerel kilisedeki üçüncü tür iş de yıkıcı olarak nitelendirilebilir. Öyle ki, Korint’teki kiliseye gelmiş olan sahte öğretmenler vardı ve onların öğretişi kutsallıktan çok günah işlemeye yönelikti. Tanrı’nın tapınağında hasar oluşturmaya neden olmayı ciddi bir sorun olarak görmediler; işte bu yüzden Pavlus şiddetle şu ciddi açıklamayı yapar: “Eğer bir kimse Tanrı’nın tapınağını yıkarsa, Tanrı da onu yıkacak.” Bu, herhangi bir kimsenin yerel bir topluluğa girip onun tanıklığını yıkarsa, Tanrı’nın da onu yıkacağı anlamına gelir. Bu paragraf, Rab İsa’ya iman eden gerçek imanlılar olmayan sahte öğretmenlerden söz ediyor. Böyle bir suçun ciddiliği 17’nci ayetin son sözlerinde dile getirilmektedir. “Çünkü Tanrı’nın tapınağı kutsaldır ve o tapınak sizsiniz.”

3:18   İman yaşamında olduğu gibi, iman hizmetinde de daima kendini aldatma tehlikesi vardır. Belki Korint’e öğretmen olarak gelenlerden bazıları, çok bilge insanlar oldukları izlenimini verdiler. Kendi bilgeliklerini üstün görenler, Tanrı’nın ölçülerine göre bilge olmak için dünya ölçülerinde akılsız olmayı öğrenmelidir. Godet, bu noktayı çok iyi tanımlar:

Korintli ya da başka bir yerden olan herhangi bir birey, topluluklarınızda müjdeyi vaaz ederken kendisini bilge biri ve derin bir düşünür olarak varsayarsa, övündüğü bilgeliğinin zor sınamalarından dolayı mahvolduğunu gördükten sonra yukarıdan gelen gerçek bilgeliğe kavuşacağını anlamasını sağlayın.9

3:19   Bu dünyanın bilgeliği Tanrı’nın gözünde akılsızlıktır. İnsan, araştırma yoluyla Tanrı’yı asla bulamazdı. İnsan bilgeliğiyle bir plan hazırlanıp bu planda kurtuluş için Tanrı’nın insan olması, suçlu kötü ve isyankâr olan günahkârlar uğruna ölmesi asla tasarlanamazdı. Bu ayette, Tanrı’nın, görünürdeki insan bilgeliğini kendi amaçlarında kullanmaktan nasıl hoşlandığını göstermek amacıyla Eyüp 5:13’ten alıntı yapılır. İnsan tüm bilgisiyle dahi, Rab’bin planlarına engel olamaz. Tanrı, sık sık insanlara dünyasal bilgeliklerine rağmen, ne kadar zayıf ve güçsüz olduklarını gösterir.

3:20   Burada Rab’bin, bu dünyanın bilgelerinin düşüncelerinin boş olduğunu bildiğini vurgulamak için Mezmurlar 94:11’den alıntı yapılır. Ama Pavlus bu dünyanın bilgeliğinin itibarını düşürmek için niye bu kadar çabalıyor? Bunun en basit nedeni şudur: Korintliler bu tür bilgeliğe büyük bir önem veriyor ve bunu olağanüstü bir biçimde sergileyen önderlerin peşinden gidiyorlardı.

3:21   Söylenenler göz önüne alındığında hiç kimse kişilerle övünmemelidir. Ve Rab’bin gerçek hizmetkârları açısından bakıldığında, onlara ait olmaktan övünmek yerine onların bize ait olduğunu anlamalıyız. Çünkü her şey sizindir.

3:22   Biri 22’nci ayet için “Tanrı’nın çocuğunun mal kaydı” demiştir. İmanlı işçiler, ister müjdeci Pavlus olsun, ister öğretmen Apollos olsun, ister gözetmen Kefas olsun, hepsi bize aittir. Hepsi bize ait olduğundan onlardan birine ait olduğumuzu iddia etmek akılsızlık olur. Sonra dünya da bizimdir. Mesih’in ortak mirasçıları olarak ona bir gün sahip olacağız, ama o zamana kadar o, tanrısal vaatle bizimdir. Dünya işleriyle uğraşanlar, Rab İsa’nın bunu bizim için yaptığını kavrayamıyorlar. Yaşam da bizimdir. Bununla, yalnızca yeryüzünde varolmayı değil, en gerçek ve en dolu anlamıyla yaşamı ifade ederiz. Ve ölüm de bizimdir. Ölüm, bizim için artık canı karanlık bir bilinmeyene atan korkunç bir düşman değil, aksine canı cennete götüren bir habercidir. Şimdiki ve gelecek zaman, her şey bizimdir. Gerçekten de söylenildiği gibi, her şey, Mesih’e hizmet edene hizmet eder. A.T. Robertson şöyle der: “Yıldızlar, dünyanın kurtuluşunda Tanrı yolunda olan kimse için savaşır.”

3:23   Bütün imanlılar Mesih’e aittir. Korint’te bazı kişiler, başkalarını dışlama pahasına da olsa, sadece kendilerinin O’na ait olduklarını iddia ediyorlardı. “Mesih grubunu” kurdular. Ama Pavlus bu tür tartışmaları çürütür. Hepimiz Mesih’iniz ve Mesih de Tanrı’nındır. Bununla kutsallara gerçek ve tam itibarlarını gösteren Pavlus, kilisede yaratılan gruplaşma ve bölünmelerin ne kadar akılsızca olduğunu cesaretle açığa vurur.

4:1   Kutsalların kendisini ve diğer elçileri doğru bir biçimde değerlendirebilmeleri için Pavlus kendilerinin, Mesih’in hizmetkârları ve Tanrı’nın sırlarının kâhyaları olarak görülmeleri gerektiğini söyler. Kâhya, başkasının malını ve canını muhafaza eden bir hizmetkârdır. Tanrı’nın sırları, Tanrı’nın Yeni Antlaşma döneminin elçilerine ve peygamberlerine açıkladığı gizli sırlardı.

4:2   Kâhyalarda aranan başlıca nitelik güvenilir olmalarıdır. İnsan bilgeliği, sağlığı ve başarıyı önemser; ama Tanrı, her şeyde Mesih’e sadık olacak insanlar arıyor.

4:3   İmanlıların, kâhyalarda aranan güvenilirliği değerlendirmesi zordur. Bundan dolayı Pavlus burada Korintliler ya da olağan bir mahkeme tarafından yargılanmasının kendisi için pek önemli olmadığını söyler. Pavlus, insanın Tanrı’ya olan gerçek sadakatinin yetkin bir biçimde yargılanmasının ne kadar imkânsız olduğunu anlar. Onun için şu sözleri ekler: “Ben bile kendimi yargılamam.” Pavlus bu sözleri söylerken, daima kendi çıkarını gözetme yargısına sahip olan bir insanlık ailesine doğmuş olduğunun bilincindedir.

4:4   Elçi “Kendimde bir kusur görmüyorum” derken, iman hizmeti konusunda kendisine karşı yapılabilecek herhangi bir sadakatsizlik suçlaması bilmediğini belirtir. Pavlus burada, hayatı boyunca hiç günah işlemediğini veya kendisinin mükemmel olduğunu ifade etmez. Bu paragraf, işlenen konu göz önüne alınarak okunmalıdır; buradaki konu, iman hizmeti ve buna bağlılıktır. Pavlus, kendisinde bir kusur görmese bile, bu sayede aklanmadı. Pavlus, konuyu yargılamak için yetkili de değildi. Zaten yargıç da Rab’dir.

4:5   Bu durumu göz önüne alarak, iman hizmetini değerlendirmede son derece dikkatli olmalıyız. Bizler görülmeye değer ve heyecan verici şeylerin değerini yüceltme, bayağı ve göze çarpmayan şeylerin değerini ise azaltma eğiliminde olduğumuzdan dolayı, yapmamız gereken şey, belirlenen zamandan önce hiçbir şeyi yargılamamak, ve Rab’bin gelişini beklemektir.

Yalnız dıştan gözle görüleni değil, içsel dürtüleri de, yalnızca yapılmış olan şeyi değil, o şeyin neden yapıldığını da yargılayabilecek olan O’dur. İnsanların yüreklerindeki amaçları açığa çıkaracak olan O’dur. İnsanın kendini göstermek ya da yüceltmek için yaptığı hiçbir şeyin ödüllendirilmeyeceğini söylemeye gerek yoktur.

Herkes Tanrı’dan payına düşen övgüyü alacaktır ifadesi, her imanlının hizmetinin o zaman ödüllendirileceği gibi bir vaat olarak algılanmamalıdır. Bunun anlamı şudur: Övgüyü hak eden herkes, övgüyü insanlardan değil, Tanrı-dan alacaktır.

Bundan sonraki sekiz ayette Elçi, Korint imanlı topluluğunda başgösteren bölünmelerin nedeninin gurur ve kibir olduğu konusu üzerinde gayet açık bir şekilde durmaktadır.

4:6   Pavlus, iman hizmetinden ve insan olan önderlerin peşinden gitme eğiliminden söz ederken (3:5 – 4:5), kendisini ve Apollos’u örnek olarak kullandığını açıklar. Korintliler, yalnızca Pavlus ile Apollos’un etrafında değil, o zaman kilisede olan diğer kişilerin etrafında da gruplar kuruyorlardı. Ancak iman nezaketi ve inceliğini gösteren Pavlus, sergiledikleri örnekle, kutsalların, önderler konusunda abartılı fikirlere sahip olmamayı ve gruplar kurarak gururlarını tatmin etmemeyi öğrenmeleri için bu ilkeleri önce kendisine ve Apollos’a uyguladı. Kutsalların her şeyi ve herkesi Kutsal Yazılara göre değerlendirmelerini istedi.

4:7   Eğer imanlı bir öğretmen diğerinden daha yetenekliyse bu, Tanrı’nın onu öyle yaratması nedeniyledir. Sahip olduğu her şeyi Rab’den aldı. Aslında, bu hepimiz için geçerlidir; sahip olduğumuz her şey, Tanrı tarafından verilmektedir. Durum böyle olunca neden gururlanıp övünürüz? Yeteneklerimiz ve armağanlarımız kendi zekamızın ürünleri değildirler.

4:8   Korintliler kendi kendilerine yetebiliyorlardı; zaten toktular. Aralarındaki ruhsal armağanların bolluğuyla gurur duyuyorlardı; zaten zengindiler. Lüks, refah içinde ve rahat yaşıyorlardı. İhtiyaç durumu söz konusu değildi. Krallar gibiydiler, ama bunu elçiler olmadan yapıyorlardı. Pavlus, krallık etme zamanının gelmiş olmasını ve onlarla birlikte krallık edebilmeyi dilediklerini ifade eder! Ama birinin dediği gibi “Yaşam, krallık etmek için eğitim alma sürecidir.” İnanlılar, Rab İsa Mesih dönünce ve yeryüzünde egemenliğini kurunca O’nunla egemenlik süreceklerdir. Bu sırada ise ayrıcalıkları, reddedilen bir Kurtarıcı’nın sitemini paylaşmaktır. H.P. Barker şu uyarıda bulunur:

Kral’ınkinden önce kendi tacımızı aramaya çalışmamız sadakatsizliktir. İşte Ko-rint’teki bazı imanlılar bunu yapıyordu. Elçiler, İsa’nın çektiği acıyı sabırla pay-laşıyorlardı. Ama Korintli imanlılar “zengin” ve “saygın” idiler. Rab ve Efendi-leri zor bir dönem geçirirken, onlar iyi vakit geçirmeye çalışıyorlardı.10

Taç giyme törenlerinde kral tacını takmadan, asilzadeler taçlarını takmazlar. Korintliler bunu tersine çeviriyorlardı. Rab reddedilirken onlar krallık ediyorlardı!

4:9   Pavlus bu ayette kendi hallerinden memnun olan Korintliler’le, elçilerin kaderi arasındaki çelişki üzerinde durmaktadır. İnsanlarla meleklerin seyirci olduğu bir ortamda onları, vahşi hayvanların olduğu arenaya atılırken resmeder. Godet bu konuyla ilgili olarak şunları söylemiştir: “Bu, kilise tahtta ve elçiler kılıç altındayken Korintliler’in rahatlayıp övünecekleri zaman değildi.”

4:10   Elçilere Mesih’in uğruna akılsızlar olarak davranılırken, kutsallar toplumda akıllı imanlılar olarak görülmenin prestijini yaşadılar. Elçiler zayıftı, ama Korintliler hiç zayıflık yaşamadı. Elçilerin itibarsızlığı, tam aksine kutsalların itibarı oluyordu.

4:11   Elçilere göre zafer kutlama ya da krallık etme zamanı daha gelmemişti. Çıplaktılar; açlık, susuzluk ve acı çekiyorlardı. Sıkıştırılıyor ve dövülüyorlardı; barınacak bir yerleri yoktu.

4:12   Kendi elleriyle çalışıp geçimlerini sağlıyorlardı. Kötülüğe karşılık iyilik dilediler, zulmedilince karşılık vermeyip sabrettiler.

4:13   İftiraya uğradıklarında insanlara Rab İsa’yı kabul etmeleri için yalvardılar. Kısacası dünyanın süprüntüsü, her şeyin kazıntısı oldular. Mesih uğruna çekilen bu elem betimlemesi hepimizin yüreğine hitap etmelidir. Elçi Pavlus bugün yaşasaydı, bize de Korintliler’e dediği gibi: “Biz olmadan krallar olmuşsunuz” der miydi?

4:14   Pavlus, 14-21’inci ayetlerde imanlılara bölünme konusuna ilişkin son öğütlerini verir. İğneleyici bir dil kullandığının farkında olup imanlıları utandırmak için değil, sevgili çocukları olarak onları uyarmak için böyle yazdığını açıklar. Böyle konuşmasında onu esinleyen şey, acı sözler söylemesinden çok onların ruhsal iyiliğiyle yakından ilgilenmesiydi.

4:15   Elçi, onlara Mesih’teki yaşamlarında sayısız eğiticileri olsa bile imanda yalnızca bir babaları olduğunu anımsatır. Onları Rab’be yönelten Pav-lus’un kendisiydi; dolayısıyla onların ruhsal babasıydı. Birçokları onları eğit-mek için gelebilir, ama onları Kuzu’ya yönelten nitelikte bir şefkate sahip ola-mazdı. Pavlus, öğretiş hizmetini küçümseme niyetinde değildi. Sadece hepimi-zin doğru olarak bildiği gerçeği, yani birçoklarının kutsallarla ilgilenmekten çok öğretiş hizmetiyle uğraştığını, ama kutsalları gerçekten Mesih’e yönelten şeyin, onlarla yakından ilgilenilmesi olduğunu ifade ediyor.

4:16   Pavlus bu nedenle kendisini örnek almalarını, yani Mesih’e bağlılığını ve 9-13 ayetlerinde betimlediği gibi insanlara olan bitmek bilmeyen sevgi ve hizmetini izlemelerini ister.

4:17   Pavlus onların bu amaca ulaşmalarına yardım etmek için, onlara Rab-be sadık sevgili çocuğu Timoteos’u gönderdi. Timoteos’a, Pavlus’un her kili-sede öğrettiği ve Mesih’te izlediği yolları onlara anımsatması talimatı verildi. Pavlus onun, kendisinin öğrettiği her şeyi uyguladığını söylüyor ve bu, iman hizmetiyle uğraşan herkes için önemli olmalıdır.

4:18   Pavlus onlara Timoteos’u niçin gönderdiğine dair açıklama yaptığın-da, belki Korint’teki bazı iftiracılar Pavlus’un gelmeye korktuğu düşüncesini or-taya atıyorlardı. Pavlus’un bizzat gelmediğini öne sürerek küstahlaşıyorlardı.

4:19   Ama Pavlus, Rab dilerse yakında yanlarına geleceğine dair söz verir. Bunu yaptığı zaman hiçbir ruhsal gücü olmayan bu küstahların rahatça söy-ledikleri sözleri açığa çıkaracaktır.

4:20   Zaten önemli olan da güçtür, çünkü Tanrı’nın Egemenliği lafta değil, eylemdedir. Tanrı’nın Egemenliği sadece sözden ibaret değildir; o bir gerçektir.

4:21   Pavlus’un takınacağı tavır onlara bağlıdır. Asi bir ruh sergilerlerse onlara sopayla gelecektir. Öte yandan alçakgönüllü olur ve söz dinlerlerse sevgi ve yumuşak ruhla gelecektir.

B. İmanlılar Arasındaki Ahlaksızlık (Bölüm 5)

Beşinci bölüm, kilisedeki üyelerden biri açıkça bir günah işlediğinde verilecek olan disiplinin hayata geçirilmesinin gerekliliği üzerinde durur. Disiplin, kilisenin dünyanın gözündeki kutsal niteliğini koruması ve Kutsal Ruh’un aralarında incitilmeden çalışabilmesi için gereklidir.

5:1   Korint’teki kiliseden birinin cinsel ahlaksızlık suçu işlemiş olduğu söyleniyor. Bu, putperestler arasında bile rastlanmayan türden bir günahtı. Bu günahın özelliği, bu adamın babasının karısıyla cinsel ilişkiye girmiş olmasından kaynaklanmaktadır. Bu kişinin kendi annesi kuşkusuz ölmüş ve babası da yeniden evlenmişti. Bu durumda, babasının karısı onun üvey annesi olu-yordu. Kadın büyük bir olasılıkla imanlı değildi, çünkü ona karşı alınan bir ta-vırdan söz edilmiyor. Kilisenin onun durumunu yargılama hakkı yoktu.

5:2   Peki, Korintli imanlılar bu duruma nasıl bir tepki göstermişlerdi? Yas tutacakları yerde gururlu ve küstahtılar. Belki suçluyu disiplin etmeyerek gösterdikleri hoşgörüden dolayı gurur duyuyorlardı. Belki de kilisedeki ruhsal armağanların bolluğuyla öyle gurur duyuyorlardı ki, olup biteni ciddi olarak düşünmemişlerdi bile. Belki de kutsallıktan çok üyelerinin sayısıyla ilgileniyorlardı. Günah onları yeterince etkilemedi.

Siz hâlâ böbürleniyorsunuz! Oysa yas tutup bu işi yapanı aranızdan atmanız gerekmez miydi? Bu söz, eğer imanlılar Rab’bin önünde alçakgönüllü bir tutum sergilemiş olsalardı, O, bu konuyu ele alıp suçluya karşı disiplin konusunda uygulanması gereken davranışı uygulayacaktı. Erdman şöyle der:

Kilisenin gerçek görkeminin üstün öğretmenlerinin armağanları ve iyi konuşmalarından değil, ahlaki saflık ve üyelerinin örnek yaşamlarından oluştuğunu anlamış olmaları gerekirdi.11

5:3   Onların kayıtsız kalmalarına karşın elçi, orada olmasa bile, oradaymış gibi konuyu zaten yargılamış olduğunu ifade eder.

5:4   Bu ayet, kilisenin suç işleyene karşı harekete geçmek için toplandığını resmeder. Pavlus, bedence olmasa da Rabbimiz İsa’nın adıyla toplandıklarında ruhça orada olduğunu söyler. Rab İsa kiliseye ve elçilere bu konularda disiplin uygulamaları için yetki vermiştir. Bundan dolayı Pavlus, Rabbimiz İsa’nın gücüyle (yetkisiyle) hareket edeceğini söyler.

5:5   Hareket noktası şudur: Bedeninin yok olması için bu adamı Şeytan’a teslim edin ki, Rab İsa’nın gününde ruhu kurtulabilsin. Yorumcular, bu ifadenin anlamı konusunda hemfikir değildir. Bazıları bunun yerel kiliseden atılma eylemini (aforoz edilmeyi) ifade ettiğine inanır. Kilisenin dışı, Şeytan’ın egemenlik alanıdır (1Yu.5:19). Bu nedenle “Şeytan’a teslim etmek” yerel kiliseden atmak anlamındadır. Kimileri de Şeytan’a teslim etme gücünün elçilere armağan edilen özel bir güç olduğuna ve bugün bunun olmadığına inanır.

Yine bedenin yok olması ifadesinin anlamına ilişkin bazı görüş ayrılıkları vardır. Birçokları bu ifadenin insanın alışkanlık ve şehvet gücünü kırmak için Tanrı tarafından kullanılan fiziksel bir acıyı betimlediğine inanır. Diğerleri de bedenin yok olmasının, insana tövbe etmesi ve kurtulması için zaman tanıyan yavaş bir ölüm betimlemesi olduğuna inanır.

Durum ne olursa olsun, imanlıların disiplininin daima onların Rab ile ilişkilerinin iyileştirilmesini sağlamak amacıyla oluşturulduğunu anımsamalıyız. Kiliseden atılma asla bir son değil, olayı sonuca ulaştıracak olan bir yöntemdir. Rab İsa’nın gününde o kişinin ruhunun kurtulabilmesi değişmez amacı oluş-turur. Bir başka deyişle kişinin sonsuz yok oluşuyla ilgili bir düşünce yoktur. İşlediği günahtan dolayı bu hayatta Rab tarafından disiplin edilir, ama Rab’bin gününde kurtulur.

5:6   Pavlus burada Korintliler’i övünmelerinden dolayı azarlamaktadır. Belki bunun sadece bir kez olduğunu söyleyerek kendilerini mazur gösterdiler. Azıcık bir mayanın bütün hamuru mayaladığını bilmeleri gerekirdi. Buradaki maya, ahlaksal günahın bir resmidir. Elçi, kilisede küçük bir ahlaksal günaha hoşgörü gösterildiği takdirde bunun kısa sürede bütün topluluğu ciddi bir biçimde etki-leyecek kadar büyüyeceğini belirtir. Bunun olmaması için de tanrısal bir disiplin gereklidir.

5:7   Bundan dolayı eski mayadan arınıp temizlenmeleri buyurulur. Bir başka deyişle, kötülüğe karşı sert önlemler almalıdırlar ki, yeni bir hamur olabilsinler. Pavlus sonra şu sözleri ekler: Nitekim mayasızsınız. Tanrı onları Mesih’te kutsal, doğru ve saf olarak görür. Elçi, şimdi onlara bu durumlarının buna tutarlı olması gerektiğini söylüyor. Konum olarak mayasızdılar. Şimdi de uygulamalarından mayasız olmaları gerekir. Doğaları adlarıyla bir ve hareketleri de sözleriyle bir olmalıdır.

Çünkü Fısıh kuzumuz olan Mesih kurban edilmiştir. Mayasız ekmeği düşünürken Pavlus, Fısıh Bayramı’ndan bir gece önceki arife gecesinde, her Yahudi’nin evinde bulunan, içinde maya olan her şeyi dışarı atması gerektiğini hatırlar. Hamur teknesine gidip onu iyice temizler. Mayanın bulunduğu yeri hiçbir iz kalmayıncaya dek siler. Eline bir lamba alıp her şeyi iyice kontrol eder. Sonra ellerini Tanrı’ya doğru açar ve şöyle der: “Tanrım, evimdeki mayayı attım, bilmediğim bir yerde maya varsa tüm yüreğimle onu da atıyorum.” Bu, bir imanlının kötülükten nasıl ayrılması gerektiğinin bir sembolüdür.

Fısıh kurbanının öldürülüşü, Rabbimiz İsa Mesih’in çarmıhtaki ölümünü resmeder. Bu ayet, Yeni Antlaşma’daki tipik öğretiş ilkesinin temelini atan birçok ayetten biridir. Bu olayla Eski Antlaşma’daki kişilerin ve olayların gelecekte gerçekleşecek olanların örnekleri ya da yansımaları olduğunu anlarız. Bu olayların bir çoğu, bizim, günahlarımızdan kurtulmamız için İsa Mesih’in gelişine ve Kendisini kurban edişine doğrudan işaret etmektedir.

5:8   Buradaki bayram, Fısıh bayramına ya da Rab’bin Sofrası’na işaret etmez, aksine imanlının tüm yaşamını betimlemek için, genel anlamda kullanılır. Tüm varlığımız bir sevinç bayramı olmalı ve ne günahın eski mayasıyla ne de kin ve kötülük mayasıyla kutlanmalıdır. Mesih’te sevinirken, başkalarına karşı yüreğimizde kötü düşüncelerin var olmasına izin vermemeliyiz. Pavlus’un ekmek yapmak için kullanılan normal mayadan bahsetmediği anlaşılmaktadır. Maya burada ruhsal anlamda kullanılmaktadır. Yani günahın temas ettiği her şeyi kirlettiği anlatılmak istenir. Yaşamlarımızı içtenliğin ve dürüstlüğün mayasız ekmeğiyle sürdürmeliyiz.

5:9   Pavlus şimdi onlara, daha önceki mektubunda onlara ahlaksızlık yapanlarla arkadaşlık etmemelerini yazdığını açıklar. Gerçekte böyle bir mektubun kaybolması, Kutsal Kitap’ın esinini hiç etkilemez. Pavlus’un yazdığı her mektup değil, yalnızca Tanrı’nın Kutsal Kitap’a eklenmesini uygun gördükleri esinlendi.

5:10   Elçi şimdi onları ahlaksızlık yapanlarla arkadaşlık etmemeleri konusunda uyarırken, kendilerini Tanrı'ya inanmayanlardan tamamen uzak tutmalarını ima etmediğini açıklamaya devam eder. Dünyada olduğumuz sürece kurtulmamış olanlarla iş ilişkisinde bulunmamız gereklidir. Onların içine düştüğü günahın derinliğini bilemeyiz. Kendinizi günahkarlardan tamamen soyutlayarak yaşamak için bu dünyadan ayrılmak zorunda kalırsınız.

Burada Pavlus, bu dünyanın ahlaksızlıkları, açgözlüleri, soyguncuları ya da putperestlerinden tamamen ayrı yaşamayı kastetmediğini söyler. Açgözlüler, iş hayatında ya da ekonomik anlamda hilekârlık yapmaktan mahkum olanlardır. Örneğin vergi suçlusu olduğu anlaşılan biri, açgözlülükten mahkum olur. Soyguncular ise zarar verme ve ölüm gibi tehditlerde bulunup şiddet içeren araçlar kullanarak zengin olanlardır. Putperestlere gelince, gerçek Tanrı’dan başka herhangi birine ya da bir şeye tapanlar olup, adeta putperestlikle bağlantılı olan korkunç ahlaksızlıkları yaparak günah işleyenler olarak tanımlanabilirler.

5:11   Pavlus onları, imanlı olduğunu söyleyen, ama bu kötü günahlardan birini işleyen ve buna devam eden bir kardeşle arkadaşlık etmemeleri için uyarmak istiyor. Bunu şöyle ifade edebiliriz:

Söylemek istediğim ve şimdi tekrarladığım şey şudur: Ahlaksız, açgözlü, putperest, sövücü, ayyaş ya da soyguncu olan ve imanlı olduğunu söyleyen biri ile yemek bile yememelisiniz.

Kurtulmamış olanlarla sık sık ilişki içinde olmamız gerekebilir ve biz bu ilişkileri onlara tanıklık edebilmek için kullanabiliriz. Bu tür bir ilişki, bir imanlı için, imanlı olduğunu söyleyen ve buna rağmen günah içinde yaşayan biriyle arkadaşlık etmek kadar tehlikeli değildir. Böyle bir kişinin günahına göz yumuyormuşuz gibi yorumlanabilecek herhangi bir davranıştan kaçınmalıyız.

Pavlus, 10’uncu ayette bahsettiği günahkârlar listesine, 11’inci ayette sövücüleri ve ayyaşları da ekler. Sövücü, başkasına karşı sert ve taşkınlık dolu bir dil kullanandır. Ancak burada tedbir ifade eden bir sözü eklemeliyiz. Eğer biri, bir kereye mahsus olmak üzere sinirlerine hakim olamayıp dikkatsizce sözler söylerse, kiliseden atılmalı mıdır? Sanmıyoruz, ama bu ifadenin bir alışkanlığı belirttiğini öne sürüyoruz. Bir başka deyişle, sövücü karakteristik olarak başkalarına karşı ağzının bozukluğuyla tanınandır. Bu, bizim de dilimizi kontrol altında tutmamız için bir uyarı niteliği taşımalıdır. Dr. Ironside’ın bahsetmiş olduğu gibi, birçokları dillerine dikkat etmediklerini söylerler; fakat Dr. Ironside-ın asıl dikkat çekmek istediği nokta, bu insanların bir gün, bir makineli tüfeği de ne kadar dikkatsiz kullandıklarını söyleyebilecekleridir.

Ayyaş ise, alkollü içecekleri çok fazla tüketendir.

Elçi Pavlus bize, bu tür şeyler yapan bir imanlıyla yemek bile yemememiz gerektiğini mi ifade ediyor? Bu ayetin öğrettiği şey, işte budur! Onunla ne Rab’bin Sofrası’nda ne de herhangi bir yemek sofrasında bir araya gelmemeliyiz. Kuraldışı durumlar olabilir tabii. Örneğin, imanlı bir kadın, kiliseden atılan kocasıyla yemek yemek zorundadır. Ancak genel kural şudur: Listesi yapılan günahlardan suçlu bulunan imanlılar, suçlarının büyüklüğünü anlamaları ve töv-be etmeleri için kiliseden dışlanmalıdırlar. Eğer Rab’bin meyhaneci ve günah-kârlarla yemek yediği ileri sürülerek buna karşı gelinirse, biz de o kişilerin, O’nun izleyicisi olduklarını söylemediklerine ve O’nun da onları, kendisiyle yemek yedikleri için öğrencileri olarak tanımadığına işaret ederiz. Bu bölümün bize öğrettiği şey şudur: Kötü bir hayat yaşayan imanlılarla arkadaşlık etmemeliyiz.

5:12   Pavlus’un 12’nci ayetteki iki sorusu, imanlıların, kurtulmamış olanların yargılanmasından sorumlu olmadığını dile getirir. Dünyadaki kötüler, yargı gününde bizzat Rab tarafından yargılanacaktır. Ama bizim, kilisenin içindekileri yargılama açısından bir sorumluluğumuz vardır. Tanrısal disiplini uygulamak yerel kilisenin görevidir.

Yine Rab’bin, “Yargılamayın ki, siz de yargılanmayasınız” öğretişiyle buna karşı gelinirse, cevap olarak, O’nun, içsel dürtülerimizden bahsettiğini söyleriz. İnsanların içsel dürtülerini yargılamamalıyız, çünkü bu tür bir yargılama için yeterli ve yetkili değiliz. Ancak Tanrı’nın sözü şu konuda da aynı derecede açıktır: Tanrı’nın topluluğunda varolan bir günahı, topluluğun kutsallığını sürdürmek ve günah işleyen kardeşi topluluğa kazandırmak için yargılamalıyız.

5:13   Pavlus, topluluğun dışında kalanları, yani kurtulmamış olanları Tanrı’nın yargılayacağını açıklar. Aynı zamanda Korintliler’in kötü adamı aralarından kovarak Tanrı’nın kendilerine verdiği yargılama yetkisini hayata

geçirmeleri gerekir. Bu, o kardeşin artık kilisede yer alamayacağının duyurulmasını gerektirir. Bu duyuru, içten bir üzüntü ve alçakgönüllülükle yapılmalı ve o kardeşin ruhsal iyiliği için de dua edilmeye devam edilmelidir.

C. İmanlılar Arasındaki Davalar (6:1-11)

Altıncı bölümün ilk 11 ayeti imanlılar arasındaki davalarla ilgilidir. Pavlus’a bazı imanlıların imanlı kardeşlerine karşı dava açacakları, bu dünyanın yargıçlarının önüne çıkaracakları haberi geldi. Böylece o da kilisenin kalıcı olan değerlerine dair bu talimatları verdi. “Bilmez misiniz ya da bilmiyor musunuz?” ifadesinin (2, 3, 9, 15, 16, 19’uncu ayetlere bakınız) yinelenmesine dikkat edin.

6:1   Açılış sorusu, onlardan herhangi birinin bir kardeşi imansızlar önünde yargılamayı, yani kurtulmamış yargıçların önüne götürmeyi düşünmesinin ne kadar şaşırtıcı bir şey olduğunu ifade eder. Pavlus, gerçek doğruluğu bilenlerin, doğru olarak nitelendirilemeyen insanlar tarafından yargılanmak zorunda kalmasını tutarsızlık olarak görür. Adalet arayan imanlıların, bunu adil olmayanlardan istemesini bir düşünün!

6:2   Bir gün dünyayı yargılayacak olanların, aralarındaki basit konuları yargılama konusunda gösterdikleri yetersizlik de göze çarpan ikinci tutarsızlıktır. Kutsal Yazılar, Mesih güç ve görkemle döndüğü zaman, imanlıların O’nunla birlikte yeryüzünde egemenlik süreceğini ve onlara yargılama yetkisinin verileceğini öğretir. Eğer imanlılar dünyayı yargılayacaksa, şimdi onları ayıran önemsiz farklılıkları halledebilmeleri gerekmez mi?

6:3   Pavlus, Korintliler’e melekleri bile yargılayacaklarını anımsatır. Elçinin böylesine önemli bir ifadeyi tartışmaya sokma şekli çok şaşırtıcıdır. İmanlıların bir gün melekleri yargılayacağı gibi büyük bir gerçeği herhangi bir giriş yapmadan ifade eder. Yahuda’nın 6’ncı ayeti ile 2.Petrus 2:4,9’dan meleklerin yargılanacağını biliyoruz. Mesih’in yargıç olacağını da (Yu.5:22) biliyoruz. O’nunla olan birlikteliğimizden dolayı bizden, gelecekte melekleri yargılayacak olanlar diye söz edilebilir. Melekleri yargılamak için yeterli görülüyorsak, bu yaşamda ortaya çıkan sorunların da üstesinden gelebilmeliyiz.

6:4   Bu yaşamla ilgili davalarınız olduğunda, kilisede en önemsiz sayılanları mı yargıç atıyorsunuz? Kilise, kurtulmamış yargıçları onur ya da itibar mertebesine yükseltmez. Yaptıkları işten dolayı onlara tabii ki saygı duyulur, ama inanlılar topluluğuyla ilgili konularda yargılama hakkına sahip değillerdir. İşte bu nedenle Pavlus Korintliler’e şu soruyu soruyor:

Aranızda tarafsız olan üçüncü bir kişinin yargılamasını gerektiren durumlar ortaya çıktığı zaman, kilisenin dışına çıkıp ruhsal bilgelik bakımından inanlılar topluluğu tarafından tanınmayan kişilerin sizi yargılamasını mı istersiniz?

6:5   Pavlus, bu soruyu onları utandırmak için sorar. Üyelerine verilen armağanların zenginliği ve bilgeliği ile övünen bir kilisede kardeşler arasındaki bu kavgaları halledecek kadar bilge bir kişinin olmadığı doğru mu?

6:6   Öyle görünüyor ki böyle bilge biri yoktu. İmanlı bir kardeş Mesih’te kardeşi olan birine karşı dava açıp, ailevi sorunları inanmayan dünyanın önüne götürecekti. Gerçekten iç karartıcı bir durum!

6:7   “Aslında birbirinizden davacı olmanız bile sizin için düpedüz yenilgidir” ifadesi, onların bu konuda tamamen hatalı olduklarını gösterir. Bir kardeşe karşı dava açmayı bile düşünmemeliydiler. Bu noktada belki imanlılardan biri karşı çıkabilir: “Pavlus anlamıyorsun. Şu kişi beni iş anlaşmalarında dolandırdı.” Pavlus’un verdiği yanıt şudur: “Haksızlığa uğrarsanız daha iyi olmaz mı? Dolandırılsanız daha iyi olmaz mı?” Bu, tam anlamıyla takınılması gereken tutumdur. Haksızlığa uğramak, haksızlık etmekten çok daha iyidir.

6:8   Ancak Korintliler’in tutumu böyle değildi. Haksızlığı ve dolandırılmayı kabul etmek yerine başkalarına karşı, hatta Mesih’teki kardeşlerine karşı bile haksızlık ediyorlardı.

6:9   Doğru olmayan bir yaşam tarzı sürenlerin Tanrı’nın Egemenliğini miras almayacağını unutmuşlar mıydı? Eğer unutmuşlarsa, o zaman Pavlus onlara Tanrı’nın Egemenliğinde yer almayacak olan günahkârların listesini anımsatacaktır. Pavlus burada, bu tür günahları işleyebilen ve kaybolanların imanlılar olduğunu ima etmek istemiyor, aksine bu tür günahları işleyen kişilerin imanlı olmadıklarını söylüyor.12

Bu listeye göre, evlenmeden önce cinsel ilişkiye girenler zina edenlerden farklıdır. Burada bahsedilen evlilik öncesi cinsel ilişki, bekâr birinin girdiği yasal olmayan bir cinsel ilişkidir; oysa bunu yapanın evli olması sonucu zina edilmiş olur. 5’inci bölümdeki iki listede olduğu gibi, puta tapanlardan burada yine bahsedilir. Buradaki eşcinseller, bedenlerinin sapıkça kullanılmasına izin verenleri oluştururken, cinsel sapıklar bu sapıklığı başkalarına uygulayanlardır.

6:10   Listeye hırsızlar, açgözlüler, ayyaşlar, sövücüler ve soyguncular da eklenir. Hırsızlar kendilerine ait olmayanı alanlardır. Açgözlülük günahının daima en kötü kusurlar arasında listelendiğine dikkat edin. İnsanların bunu mazur göstermesi ve hafife almasına karşın, Tanrı şiddetle kınar. Açgözlü bir kişi servete sahip olma hırsıyla bunu elde etmek için adil olmayan yöntemler kullanabilendir. Ayyaşlar ise daha önce söylenmiş olduğu gibi, alkol kullanımına bağımlı olanlardır. Sövücüler ise başkalarına karşı kötü ve ağır bir dil kullananlardır. Soyguncular da, büyük kazançlar elde etmek için başkalarının ihtiyaçlarından ve yetersizliklerinden faydalananlardır.

6:11   Pavlus, Korintli imanlıların bu tür günahlar işlediklerini ima etmiyor, ama bu sözlerin, onların kurtulmadan önceki durumlarını yansıttığı konusunda –bazılarınız böyleydiniz– uyarıda bulunuyor. Ama yıkanmışlar, kutsal kılınmışlar ve aklanmışlardır. Mesih’in kanıyla günah ve kirliliklerinden arınmışlardı ve Tanrı’nın sözü aracılığıyla halen lekelerden arınmaya devam ediyorlardı. Tanrı’nın Ruhu’nun işiyle bu dünyadan Tanrı için ayrılarak kutsal kılındılar. Rab İsa Mesih’in adıyla ve Tanrımız’ın Ruhu aracılığıyla aklanmışlardı, yani Rab İsa’nın çarmıhta onlar için ölmesinden dolayı Tanrı’nın önünde doğru sayılmışlardı. Pavlus’un buradaki savı nedir? Godet’in ifade ettiği gibi: “Lütfun anlaşılamayan bu derinliği bozulmamalıdır.”

Ç. İmanlılar Arasındaki Ahlaki Gevşeklikler (6:12-20)

6:12   Elçi, bu bölümün son ayetlerinde yanlışla doğru arasındaki yargılama ilkelerinden bazılarını ortaya koyar. İlk ilke şudur: Bir şey serbest olabilir, ama yararlı olmayabilir. Pavlus, “Bana her şey serbest” derken, mutlak anlamda her şeyin serbest olduğunu belirtmiyor. Örneğin yukarıda bahsedilen günahlardan herhangi birini işlemesi serbest değildir. Burada yalnızca ahlaksal olarak önemsiz olan şeylerden söz ediyor. Örneğin, Pavlus’un zamanında imanlılar arasında bir imanlının domuz eti yiyip yemeyeceği gerçek bir sorundu. Bir kişinin domuz eti yiyip yememesi Tanrı için önemsizdi. Pavlus, yalnızca belirli şeylerin serbest olabileceğini, ama yararlı olmayacağını söylüyor. Bir şeyi yapmak, benim için sakıncalı olmayabilir, fakat bunu yaparken bir başkası görürse benim yaptığım şey yüzünden hataya düşebilir.

İkinci ilke ise bazı şeylerin serbest olmasına karşın tutsaklık yaratmasıdır. Pavlus şöyle der: “Hiçbir şeyin tutsağı olmam.” Bu, bugünkü içki, tütün ve eroin gibi konularla ilgili olarak doğrudan verilmiş bir mesajdır. Diğer şeyler gibi bunlar da tutsak edicidir ve imanlı kendisinin bu şeylere tutsak olmasına izin vermemelidir.

6:13   Üçüncü ilke ise, bazı şeylerin tamamen serbest olmasına karşın, değerlerinin geçici olmasıdır. Pavlus şöyle der: “Yemek mide için, mide de yemek içindir. Ama Tanrı hem mideyi, hem de yemeği ortadan kaldıracaktır.” Bu, insan midesinin yemeği alıp sindirebilecek şekilde yapıldığını belirtir. Başka bir deyişle, Tanrı, insan midesinin yemeği alabilmesi için onu harika bir şekilde tasarladı. Buna rağmen, yemek için yaşamamalıyız, çünkü onun değeri geçicidir. İmanlının yaşamında yemeğe aşırı derecede yer verilmemelidir. Hayatınızdaki en önemli olgu, iştahınızı giderebilmekmiş gibi yaşamak olmamalıdır.

Beden, yemeği alıp sindirebilmesi için Tanrı tarafından harika bir şekilde tasarlanmış olmasına karşın, kesin olan bir şey vardır: Beden cinsel ahlaksızlık için değil, Rab içindir. Rab de beden içindir. Tanrı insan bedenini tasarlarken, onun kötü ya da kirli amaçlar için kullanılmasını asla istemedi. Tam tersine bedeni, Rab’bin yüceliği ve O’nun hizmetinde kullanılması için tasarladı.

Bu ayette gözden kaçırılmaması gereken şaşırtıcı bir nokta vardır. Yalnızca beden Rab için değil, Rab de beden içindir. Harika olan da budur! Bu, Rab’bin bedenlerimizle, onların iyiliği ve doğru kullanımıyla ilgilendiği anlamına gelir. Tanrı, bedenlerimizin O’na diri, kutsal ve O’nu hoşnut eden kurbanlar olarak sunulmasını ister (Rom.12:1). Erdman bunu şöyle açıklar: “Beden Rab olmadan asla gerçek saygınlığına ve ölümsüz geleceğine kavuşamaz.”13

6:14   Rab’bin neden beden için olduğu gerçeği bu ayette daha iyi açıklanır. Yalnızca Rab İsa’yı ölüler arasından diriltmekle kalmayan Tanrı, kendi kudretiyle bizi de diriltecektir. Bedenimize olan ilgisi ölümle sona ermez. Her imanlının bedenini, Rab İsa’nın görkemli bedenine benzetmek için diriltecektir. Biz, sonsuzlukta bedeni olmayan ruhlar olmayacağız. Tam tersine, ruhumuz ve canımız görkemli hale getirilen bedenimizde birleşecek ve böylece cennetin yüceliğinin tadını sonsuza dek çıkaracağız.

6:15   Elçi, yaşamlarımızda kişisel saflığa ve bedenlerimizin kirlenmeye karşı korunmaya olan gereksinimini daha iyi vurgulamak için bize, bedenlerimizin Mesih’in üyeleri olduğunu anımsatır. Her imanlı, Mesih’in bedeninin bir üyesidir. O zaman Mesih’in üyelerini alıp bir fahişenin üyeleri yapmak uygun olur mu? Soruyu sormak, yanıtını vermek demektir. Pavlus da bunun yanıtını kuvvetli bir “Asla!” ile verir.

6:16   Cinsel birleşmede iki beden bir beden olur. Bu, yaratılışın başında böyle ifade edildi: “İkisi tek bir beden olacaklar” (Yar.2:24). Bu durumda bir imanlı fahişeyle birleşirse Mesih’in bir üyesini fahişenin bir üyesi yapar. İkisi bir beden olur.

6:17   Fiziksel eylemde iki bedenin bir olması gibi, bir kimse Rab İsa Mesih’e iman ettiği zaman O’nunla birleşir. İmanlıyla Mesih öylesine birleşir ki, onlardan tek bir ruh diye söz edilebilir. Bu, iki kişinin mümkün olan en mükemmel birleşmesini ifade eder. Birlikteliğin en yakın biçimidir. Bu nedenle, Pavlus’un buradaki düşüncesi şudur: Rab’le bu şekilde birleşenler, bu ruhsal birliktelikle çelişki oluşturacak herhangi bir birlikteliğe asla hoşgörü göstermemelidirler.

A.T. Pierson şöyle der:

Koyun çobandan uzaklaşabilir, dal asmadan kesilebilir, üye bedenden ayrılabilir, çocuk babasından ve kadın kocasından soğuyabilir; ama iki ruh bir olunca onları ne ayırabilir? Dıştan bir bağlantı ya da birliktelik, hatta evlilik bile bir olan iki hayatın mükemmel birlikteliğinin kesin olarak ifadesi değildir.14

6:18   Ve elçi böylece Korintliler’i cinsel ahlaksızlıktan kaçmaları konusunda uyarır. Cinsel ahlaksızlıkla uğraşmamalı, onu önemsememeli, onun üzerinde çalışmamalı ve hatta ondan söz bile etmemelidirler. Ondan kaçmaları gerekir! Bunun Kutsal Kitap’ta güzel bir örneği vardır: Bu örnek, Yusuf’un Potifar’ın karısı tarafından günah işlemek için sınanmasıdır (Yar.39). Kalabalıkta daha güvende olabilirsiniz, ama bazen en iyisi kaçmaktır!

Pavlus daha sonra şu sözleri ekler: “İnsanın işlediği diğer tüm günahlar bedenin dışındadır, ama ahlaksızlık yapan, kendi bedenine karşı günah işler.” Birçok günahın doğrudan beden üzerinde etkisi yoktur. Ancak cinsel ahlaksızlık doğrudan insanın bedenini etkilemesi açısından bir bakıma emsalsizdir; kişi bedeninde bu günahın izlerini taşır. Ayetin, insanın işlediği diğer tüm günahlar bedenin dışındadır demesi sorun yaratır. Ancak elçinin burada karşılaştırmalı bir üslupla konuştuğuna inanıyoruz. Örneğin birçok günah bedeni etkilemezken, oburlukla sarhoşluk etkiler. Ancak oburlukla sarhoşluk bile, bedeni, cinsel ahlaksızlık kadar doğrudan, kapsamlı ve yıkıcı bir biçimde etkile-

mez. Evlilik dışı cinsel ilişki, bu günahı işleyen kişi üzerinde kaçınılmaz ve karşı konulmaz bir tahribat yapar.

6:19   Pavlus, Korintliler’e, aldıkları çağrının kutsal ve güvenilir olduğunu bir kez daha hatırlatır. Bedenlerinin, Kutsal Ruh’un tapınağı olduğunu unutmuşlar mıydı? Tanrı’nın Ruhu’nun her imanlının içinde yaşaması, Kutsal Yazılar’ın kutsal gerçeğidir. Kutsal Ruh’un içinde yaşadığı bir bedeni alıp da onu kötü amaçlar için kullanacağını nasıl düşünebiliriz? Bedenimizin, Kutsal Ruh-un tapınağı olmasının yanısıra, biz de kendimize ait değiliz. Bedenlerimizi is-tediğimiz gibi kullanamayız. Sonuç olarak bedenlerimiz bize değil, Rab’be ait-tir.

6:20   Biz, hem yaratılış, hem de bedel karşılığı kurtulduğumuz için Rab’be aidiz. Burada özellikle bir bedel karşılığı kurtulmuş olmamız önemlidir. Bize sahip oluşun tarihi, Golgota’ya (İsa’nın çarmıha gerildiği zamana) dek uzanır. Bir bedel karşılığı satın alındık. Rab İsa’nın çarmıhta bizim için ödediği bedeli görüyoruz. Bizi o kadar değerli gördü ki, bizim için ödenecek olan bedeli bizzat kendi değerli kanıyla ödedi. Günahlarımızı kendi bedeninde çarmıha taşıdığına göre bizi çok ama çok sevmiş olmalı!

Durum böyle olunca, kendi bedenimin artık bana ait olduğunu düşünemem. Onu alıp istediğim gibi kullanırsam, bana ait olmayan bir şeyi çalan bir hırsız gibi hareket etmiş olurum. Tam tersine, bedenimi, bedenimin sahibi Tanrı’yı yüceltmek için kullanmalıyım.

Bates bunu şöyle ifade eder:

Ey baş! Alnı dikenlerle sarılı Olan’ı düşün.

Ey eller! Elleri çarmıha çivilenen için çalışıp didin.

Ey ayaklar! Ayakları delinenin buyruklarını yerine getirmek için hızlan.

Ey bedenim! Anlatılamaz acılarla sarsılan bedenin tapınağı ol.15

İnsan her yönüyle Tanrı’ya ait olduğundan ruhumuzda da Tanrı’yı yüceltme-liyiz.16

III. ELÇİNİN KİLİSENİN SORULARINA YANITLARI (Bölüm 7 - 14)

A. Evlilik ve Bekarlık Konusu (Bölüm 7)

7:1   Pavlus buraya kadar, kendisine doğrudan anlatılan Korint imanlı topluluğundaki çeşitli yolsuzluklara değinmiştir. Şimdi ise, Korint’teki kutsalların kendisine göndermiş olduğu soruları yanıtlayacaktır. İlk soru, evlilik konusuyla ilgilidir. Bu nedenle Elçi önce, erkeğin evlenmemesi iyidir diyerek geniş kapsamlı bir ilkeyi ortaya koyar. Bu durumda, evlenmek kelimesi, fiziksel bir ilişkiyi ifade eder. Elçi, evli olmamanın evli olmaktan daha kutsal olduğunu ima etmez. Ancak bir kimse kendini tamamen Rab’bin hizmetine adamak isterse, o zaman bekâr olması daha iyidir. Bu konu daha sonraki ayetlerde açıklanacaktır.

7:2   Ancak Pavlus, bekarların karşı karşıya kaldığı cinsel sınamaları görür. Bundan dolayı ilk ifadesini şu sözlerle nitelendirir: “Ama cinsel ahlaksızlıklardan dolayı her erkeğin bir karısı, her kadının bir kocası olsun.” Her erkeğin bir karısı olsun ifadesi tek eşli evliliği belirtir. 2’nci ayet, Tanrı’nın halkı için verdiği buyruğu, yani herkesin tek bir eşi olmalıdır ilkesini daha açık bir biçimde ortaya koyar.

7:3   Evlilikte karşılıklı bağlılık olduğundan eşlerden her biri diğeri için evlilik yaşamının gereklerini yerine getirmelidir. “Erkek karısına hakkını versin” ifadesi şu anlama gelir: “Koca olarak görevlerini yapsın.” Aynı şekilde kadın da ona hakkını vermelidir. Pavlus’un bu konuda gösterdiği inceliğe dikkat edin. Herhangi bir kabalık ya da bayağılık yoktur. Dünyadan ne kadar da farklı!

7:4   Evlilikte kadın kocasına, koca da karısına bağımlıdır. Tanrı’nın bu kutsal birliktelikteki buyruğunu yerine getirmek için kadın ve erkek arasında karşılıklı bir bağlılık olmalıdır.

7:5   Christenson şöyle der:

Bu, yalın bir dille ifade edilirse, şu anlama gelir: Eşlerden biri cinsel ilişkiye gir-meyi arzularsa diğerinin bu arzuya karşılık vermesi gerekir. Cinsellikle ilgili ola-rak bu yaklaşımı benimseyen karı kocalar, bunun evlilik yaşamlarını zenginleş-tirdiğini göreceklerdir. Bunun da nedeni basittir; ilişki yapay ya da imkânsız olan bir ideale değil gerçeğe dayalıdır.17

Belki de Korintliler’den bazıları kurtuldukları zaman, evlilik yaşamının yakınlığıyla, İsa Mesih inancının kutsallığının birbiriyle bağdaşmadığını düşünmeye başlamışlardı. Pavlus, onların kafasındaki bu tür yanlış düşünceleri düzeltecektir. Burada onlara kesin bir dille imanlı çiftlerin birbirlerini reddetmemelerini, yani birinin hakkı diğerinin bedeniyle ilgili olduğu sürece hakkının verilmesi gerektiğini anlatır. Yalnızca iki istisna vardır. Birincisi, iki tarafın da onayıyla, kendilerini oruç ve duaya vermek için cinsel ilişkiye ara verebilecekleri, ikincisi ise bunun geçici bir süre için olması gerektiğidir. Karı ve koca yine birleşmelidir ki, Şeytan onları kendilerini denetleyemediklerinden dolayı sınamasın.

7:6   Altıncı ayet çeşitli tartışmalara yol açmıştır. Pavlus şöyle der: “Bunu bir buyruk olarak değil, bir uzlaşma yolu olarak söylüyorum.” Kimileri bunun, elçinin daha önceki sözlerinin Tanrı tarafından vahyedilmediği anlamına geldiği gibi bir kanıya kapıldı. Böyle bir açıklama, hiç de makul değildir; çünkü elçi 1.Korintliler 14:37’de, Korintliler’e yazdığı şeylerin Rab’bin buyruğu olduğunu dile getirir. Biz ise, elçinin bazı durumlarda evli çiftin evliliğin gerektirdiği şeylerden uzak durmalarının bir sorun oluşturmadığını, ama bunun bir buyruk değil, bir izin olduğunu söylediğine inanıyoruz. İmanlıların kendilerini tamamen duaya vermek için bu eylemden sakınmalarına gerek yoktur. Kimileri de, 6’ncı ayette evlilik fikrinin genel anlamda ele alınıp imanlılara evlilik konusunda söylenen şeylerin bir emir olmayıp daha çok bir izin niteliği taşıdığını düşünürler.

7:7   Pavlus şimdi evli olmayanlara öğüt vermeye başlar. Elçi ilk olarak evli olmamanın tercih edilen bir durum olduğuna dikkat çekmiş, ama bunun yalnızca Tanrı’nın yardımıyla olabileceğini de anlamıştır. “Bütün insanların benim gibi olmalarını dilerim” derken, “evli olmamayı” kastettiği konunun içeriğinden bellidir. Pavlus’un hayatı boyunca bekar kaldığına ya da bunu yazdığı zaman dul olduğuna dair çok çeşitli görüşler vardır. Ancak şimdiki amaçlar göz önüne alındığında, bu tartışmayı bir karara bağlamaya –bunu yapabilsek bile– gerek yoktur. “Ama kiminin şöyle, kiminin böyle, herkesin Tanrı’dan payına düşen bir ruhsal armağanı vardır” derken, Tanrı’nın kimine bekar kalması için lütuf verirken, diğerlerini ise kesinlikle evliliğe çağırdığını ifade eder. Bu, bireysel bir konudur ve herkes için uygulanabilecek genel bir kural olarak benimsenemez.

7:8   Bu nedenle evlenmemiş olanlara ve dul kadınlara onun gibi kalmalarını tavsiye eder.

7:9   Ancak bekarlıkta kendilerini denetleme gücünden yoksunsalar, o zaman evlenmelerine izin verilir. Çünkü şehvetle yanmaktansa evlenmek daha iyidir. Şehvetle yanmak, günaha düşme konusunda büyük bir tehlike arzeder.

7:10   Bundan sonraki iki ayet, her iki eşin de imanlı olduğu durumdaki evli çiftlere hitap eder. Evlilereyse şunu buyuruyorum, daha doğrusu Rab buyuruyor sözü, Pavlus’un burada öğrettiklerinin zaten yeryüzündeyken Rab İsa tarafından öğretilmiş sözler olduğunu ifade eder. Mesih zaten bu konu üzerinde kesin bir buyruk vermişti. Örneğin, sadakatsizlik dışında boşanmayı yasaklamıştı (Mat.5:32; 19:9). Pavlus’un verdiği buyruğun ana teması şudur: Kadın kocasından ayrılmasın.

7:11   Ancak kadının kocasından ayrılmasını gerektirecek durumların olabileceğinin de farkındadır. Böyle bir durumda kocasız kalmak ya da kocasıyla barışmak zorundadır. Ayrı kalmak evlilik bağını koparmaz; tam tersine aralarında oluşan yaraların iyileştirilmesi için Rab’be fırsat verir ve iki tarafın hem Tanrı’yla hem de birbiriyle olan birlikteliklerini düzeltir. Erkeğe karısını boşamama buyruğu verilir. Onun için de bu konuda istisnaya yer yoktur.

7:12   12-24 ayetleri çiftlerden yalnızca birinin imanlı olduğu durumdaki evlilik sorunuyla ilgilidir. Pavlus ifadesine bir önsöz ile başlar: “Geri kalanlara Rab değil, ben söylüyorum.” Bunun, Pavlus’un söylediği şeylerin Rab’bin görüşlerini değil, Pavlus’un bizzat kendi görüşlerini temsil ettiği anlamına gelmediğini özellikle vurguluyoruz. Pavlus, söylemek üzere olduğu şeylerin daha önce Rab tarafından yeryüzündeyken öğretilmemiş olduğunu açıklıyor. Müjde’de buna benzer hiçbir buyruk yoktur. Rab İsa çiftlerden yalnızca birinin imanlı olduğu evlilik konusunu ele almadı. Ama şimdi Mesih, elçisine bu konuyla ilgili talimatı vermiştir ve bundan dolayı da Pavlus’un burada söyledikleri Tanrı’nın vahyedilmiş sözleridir.

Geri kalanlar imanlı olmayanlarla evli olanları belirtir. Bu bölümde, imanlının kurtulmamış biriyle evlenmesine göz yumulmaz. Büyük bir olasılıkla böy-le bir durum çiftlerden birinin evlendikten sonra kurtulmasıyla meydana gel-miştir.

“Eğer bir kardeşin karısı iman etmemişse, ama kendisiyle yaşamaya razıysa kocası onu boşamasın.” Kutsal Yazılar’ın bazı bölümlerini daha iyi anlamamız için, Tanrı’nın Eski Antlaşma’da halkına verdiği buyruğu anımsamalıyız. Yahudiler diğer uluslardan olan kadınlarla evlendikleri ve onlardan çocuk sahibi oldukları zaman, onlara karılarını ve çocuklarını bırakmaları buyuruldu. Bu, Ezra 10:2,3 ve Nehemya 13:23-25’de açıkça görülür.

Korint’te, Rab İsa’yı kabul etmiş olan bir kadının kocası ve çocuklarıyla ilgili olarak ne yapması gerektiği ya da karısı imanlı olmayan bir erkeğin ne yap-ması gerektiğine dair bir soru ortaya çıkmıştır. Erkek karısından ayrılmalı mı?

Bunun yanıtının olumsuz olduğu besbellidir. Eski Antlaşma buyruğu, lütufla yaşayan Tanrı’nın halkına artık uygulanmaz. İmanlı bir erkeğin iman etmemiş bir karısı varsa, ama kendisiyle yaşamaya razıysa onu bırakmamalıdır. Bu, iman etmemiş bir kişiyle evlenmenin uygun olduğu anlamına gelmez. Kişi, iman ettiğinde evliyse o zaman karısını bırakmamalıdır.

7:13   Aynı şekilde bir kadının kocası iman etmemişse, ama kendisiyle yaşamaya razıysa, kocasıyla kalmalıdır. Belki de onun önünde sergilediği tanrısal ve yumuşak başlı tanıklığıyla onu Rab’be kazanacaktır.

7:14   Aslında imanlı olmayan bir evde bulunan imanlının varlığında kutsama etkisi vardır. Daha önce bahsedildiği gibi kutsamak ayrı tutmak anlamına gelir. Bu, burada iman etmemiş kocanın, ne karısı tarafından kurtulduğu ne de kutsal kılındığı anlamına gelir. Tam tersine, özel bir ayrıcalığa sahiptir. Onun için dua eden imanlı bir karısı olduğu için şanslıdır. Onun yaşamı ve tanıklığı evde Tanrı için bir etki oluşturur. Olaya insani açıdan bakarak konuşursak, o erkeğin kurtulma olasılığı Tanrı’yı seven ve imanlı olan karısı sayesinde yükselir. Vine bu konuda şöyle der: “İman etme olasılığını taşıyan, ruhsal bir etkiye kavuşur.”18 Aynı durum imanlı bir kocayla iman etmemiş olan karısı için de geçerlidir. İman etmemiş kadın da böyle bir durumda kocasının aracılığıyla kutsanır.

Elçi daha sonra şu sözleri ekler: “Yoksa çocuklarınız murdar olurdu. Ama şimdi kutsaldırlar.” Eski Antlaşma’ya göre, diğer uluslardan olan kadınla birlikte çocukların da bırakılması gerektiğini daha önce söylemiştik. Pavlus şim-di lütfun verilmesiyle, eşlerden birinin imanlı olması durumunda doğan çocuk-ların kutsal kılındığını açıklar. Kutsal sözcüğü bu ayette kullanılan kutsama sözcüğüyle aynı kökten gelir. Bu, çocukların kendi içlerinde kutsal kılındıkları anlamına gelmez, yani onların temiz ve saf bir yaşam süreceklerini belirtmez. Aksine, ayrıcalıklı bir konum için ayrıldıkları anlamına gelir. En azından Rab’bi seven ve onlara Müjde’nin öyküsünü anlatan anneleri ya da babaları vardır. Kurtulma olasılıkları güçlüdür. Tanrı’nın Ruhu’nun anne ya da babadan birinde yaşadığı bir evde yaşamalarından dolayı ayrıcalıklıdırlar. İşte bu anlamda kutsa-nırlar. Bu ayet, eşlerden birinin imanlı ve diğerinin iman etmemiş olduğu du-rumlarda çocuk sahibi olmanın yanlış olmadığına dair güvence verir. Tanrı, ev-liliği kabul eder ve çocuklar gayri meşru değildir.

7:15   Peki kurtulmamış olan eş ayrılmak istediği takdirde imanlının tutumu ne olmalıdır? Bunun yanıtı, o eşin ayrılmasına izin verilmesi gerektiğidir. “Kardeş ya da kızkardeş böyle durumlarda özgürdür” ifadesini kesin bir biçimde açıklamak çok zordur. Kimileri, iman etmeyen kişinin, iman eden kişiden ayrılmak istemesi ve bu iki kişinin ayrılmalarını gerekli kılan her türlü nedenin varolması durumunda, imanlı tarafın boşanmayı talep etme konusunda özgür bırakıldığına inanır. Bu görüşe sahip olanlar 15’inci ayetin bir parantez olduğunu ve 16’ncı ayetin 14’üncü ayetle aşağıdaki gibi bağlantılı olduğunu öğretirler:

1. 14’üncü ayet imanlı kişi için, evdeki bir imanlının varlığıyla gelen kutsama etkisinden dolayı iman etmemiş olan eşle kalmasının en ideal durum olduğunu ifade eder.

2. 16’ncı ayet imanlının evde kalarak iman etmemiş olan eşini Mesih’e kazanabileceğini öne sürer.

3. 15’inci ayet ise imanlının, eşi tarafından terk edildiği takdirde boşanmasına (ve büyük olasılıkla yeniden evlenmesine) izin veren bir parantezdir.

Nihai kurtuluş, iman etmeyenin evden ayrılmasıyla değil, devam eden birliktelikle bağlantılıdır.

Ancak bazı Kutsal Kitap öğrencileri 15’inci ayetin boşanma ve yeniden evlenmeyle değil, ayrılma, yani ayrı yaşama konusuyla ilgili olduğunda ısrar eder. Onlara göre bu, iman etmeyen kişi ayrılmak isterse, onun bunu huzurlu bir biçimde yapmasına izin verilmesi gerektiği anlamına gelir. Kadın, evliliği için elinden geleni yaptıktan sonra evliliği yürütmek zorunda değildir. Tanrı bizi barış içinde yaşamaya çağırdı ve bizden de, iman etmeyenin ayrılmasını önlemek için duygu sömürüsüne ya da yasal işlemlere başvurmamız istenmez.

Hangi yorumun doğru olduğuna karar vermek zordur. Rab, Matta 19:9’da eşlerden birinin sadakatsizliğinden (zina işlemesinden) dolayı boşanmaya izin verdiğini öğretti. Böyle bir durumda suçsuz olanın yeniden evlenmek için serbest olduğuna inanıyoruz. 1.Korintliler 7:15’e gelince, imanlı olmayan eşin imanlı olanı terk ettiği durumda boşanmaya ve yeniden evlenmeye izin verildiğini gör-müyoruz. Ancak terk eden taraf kaçınılmaz bir biçimde yeni bir ilişkiye girecek-tir ve böylece de ilk birliktelik zaten bozulmuş olacaktır. J.M. Davies şöyle der:

İmanlı olmayan ve terk eden eş kısa bir süre içinde başkasıyla evlenir, ki bu da evlilik bağını otomatik olarak bozar. Terk edilen tarafın yeniden evlenmemesinde ısrar edilmesi, onu dayanamayacağı bir boyunduruğa sokar.19

7:16   16’ncı ayetin boşanmayı onaylamadığına inanan biri, bu ayeti buna bir kanıt olarak gösterir. İmanlının ayrı yaşamayı kabul etmesi, ama boşanmanın evlilik birliğinin düzelme olasılığını ve imanlı olmayanın kurtulma şansını azaltması nedeniyle, imanlı olmayan kişiden boşanmayı kabul etmemesi gerektiğini savunur. Öte yandan, imanlı eşin terk edildiği durumda boşanmaya izin verildiğine inanan kişi ise, bu ayeti 14’üncü ayetle bağlar ve 15’inci ayeti bir parantez olarak algılar.

7:17   Bazen Rab’be yeni gelmiş olanlar arasında, özünde günah bulunmayan evlilikler de dahil olmak üzere, eski yaşamlarıyla ilgili bütün bağlantılarını koparmaları gerektiği gibi bir kanı oluşur. Kurtuluşla gelen bu yeni sevinçte aynı zamanda bilinen ve yaşanan her şeyi mecburi olarak yıkıp yenilemeye yönelik bir değişim tehlikesi olur. İsa Mesih inancında (Hıristiyanlıkta), amaçları gerçekleştirmek için zor kullanılmaz. Aksine değişimler esenlik içinde halledilmelidir. Elçi, 17-24 ayetlerinde genel kuralı koyar: İmanlı olmak, var olan bağları zor kullanarak koparmayı gerektirmez. Aklında kuşkusuz öncelikle evlilik bağı olmasına karşın, aynı ilkeyi ırk ve sosyal bağlara da uygular.

Her imanlı, Rab’den aldığı çağrıya göre yürümelidir. Birini evlilik yaşamına çağırmışsa, kişi bunu Rab korkusuyla izlemelidir. Bekar bir yaşam sürmesi için Tanrı ona lütuf vermişse, o zaman da bu çağrıyı izlemelidir. Buna ek olarak, bir kimse Rab’bi kabul ettiğinde kurtulmamış biriyle evli ise, bu ilişkiyi bozmasına gerek yoktur, ama karısının kurtuluşu için elinden geleni yapmalıdır. Pavlus’un burada söyledikleri yalnızca Korintliler için değildir; bütün kiliseler için geçerlidir. Vine şöyle der:

Pavlus, “Bütün kiliselere buyuruyorum” derken, Korint’teki kiliseyi, onlara verdiği buyrukları bütün kiliselerde vermiş olduğu konusunda bilgilendiriyor.20

7:18   Pavlus, 18 ve 19’uncu ayetlerde toplumlar arasındaki bağları ele alır. Eğer bir kimse Rab’bi kabul ettiğinde Yahudi ise ve sünnet olmuşsa, büyük bir tepki gösterip eski yaşamındaki izleri silmeye çalışmamalıdır. Aynı şekilde, bir kimse yeniden doğmadan önce putperestse, Yahudilerin yaptıklarını yaparak putperest geçmişini saklamaya çalışmasına gerek yoktur.

Bu ayeti şöyle de yorumlayabiliriz: Bir Yahudi Rab’bi kabul ettiği takdirde, Yahudi olan karısıyla yaşamaktan korkmamalı ve diğer uluslardan olan biri de Rab’bi kabul ettiği takdirde, geçmişinden kaçmaya çalışmamalıdır. Bu farklılıkların hiçbir önemi yoktur.

7:19   Hıristiyanlığın aslına bakılırsa, sünnetli olup olmamak önemli değildir. Önemli olan Tanrı’nın buyruklarını yerine getirmektir. Başka bir deyişle, Tanrı dışta bulunanla değil, içte varolanla ilgilenir. Hıristiyanlığın hayatımıza girişiyle birlikte yaşamsal ilişkilerin terk edilmesine gerek yoktur. Kelly bu konuda şöyle der: “Aksine, İsa Mesih imanıyla dolan kişi, tüm şartlarda üstündür.”21

7:20   Genel kural şudur: Herkes ne durumda çağrıldıysa, o durumda kal-sın. Bu, elbette ki, kendi içlerinde günahlı olmayan çağrıları belirtir. Eğer bir kimse Rab’be geldiği zaman kötü işlerle uğraşıyorsa, bunu bırakması beklenir. Ancak elçi burada kendi içlerinde yanlış olmayan şeyleri ele alıyor. Bu, köleliğin tartışıldığı aşağıdaki ayetlerde kanıtlanır.

7:21   Bir köle kurtulduğunda ne yapmalıdır? Sahibine karşı çıkıp özgürlüğünü mü talep etmelidir? İsa Mesih inancı (Hıristiyanlık) “haklarımızı” aramamızda ısrarlı mıdır? Pavlus bunun yanıtını burada verir: “Köleyken mi çağrıldın, üzülme.” Bir başka deyişle, “Rab’bi kabul ettiğinde köle miydin? Gereksiz yere üzülme. Köle olabilirsin, ama yine de Hıristiyan inancının en büyük bereketlerinin tadını çıkarabilirsin.”

Ama özgür olabilirsen, fırsatı kaçırma! Bunun iki yorumu vardır. Kimi Pavlus’un şöyle dediğine inanır: “Özgür olabilirsen, hemen bu fırsattan yararlan.” Kimi de Pavlus’un, bir köle özgür olabilse bile, Hıristiyanlığın onun bu özgür-lükten yararlanmasını istemediğini söylediğine inanır. Aksine bu köleliği Rab İsa için bir tanıklık olarak kullanmalıdır. Çoğunluk ilk yorumu tercih edecektir (ve büyük olasılıkla doğru olan da odur), ama ikincisinin de Rab İsa Mesih’in bizzat kendisi tarafından verilen örneğe uygun olduğu gerçeğini de dikkate al-malıdırlar.

7:22   Rab’bin çağrısını aldığı zaman köle olan kimse, şimdi Rab’bin özgürüdür. Bu, o kimsenin özgür doğduğu değil, özgür kılındığı, yani özgürlüğünü kazanan bir köle olduğu anlamına gelir. Başka bir deyişle, bir kimse Rab-bi kabul ettiği zaman köleyse, buna üzülmemelidir. Çünkü Rab’bin özgürüdür. Günahlarından ve Şeytan’ın köleliğinden özgür kılınmıştır. Öte yandan, bir kim-se Rab’bi kabul ettiği zaman özgürse, bundan sonra her şekilde Kurtarıcı’ya bağlı bir köle olduğunu anlamalıdır.

7:23   Her imanlı bir bedel karşılığı satın alınmıştır. Bu nedenle imanlı, onu satın alana, yani Rab İsa’ya aittir. Bizler insanların kölesi değil, Mesih’e bağlı köleler olmalıyız.

7:24   Bu nedenle, kişinin sosyal durumu ne olursa olsun, Tanrı önünde o durumda kalsın. Tanrı önünde diyen bu iki sözcük, tüm gerçeği açığa çıkaran birer anahtardır. Eğer kişi Tanrı ile beraberse kölelik bile gerçek özgürlük olabilir. “Yaşamı soylu kılan ve kutsallaştıran budur.”

7:25   Elçi, 2-38 ayetlerinde kadın ya da erkek olsun evli olmayanlara hitap ediyor. Evli olmayanlar ifadesi her iki kullanım için de uygundur. 25’inci ayet, bu bölümün içeriğinin vahyedilmemiş olduğunu öğretenlerin kullandıkları baş-ka bir ayettir. Bekar olan Pavlus’un, aşırı milliyetçi biri olduğunu ve kişisel ön-yargılarının buradaki sözlerine yansımış olduğunu söyleyecek kadar da ileri giderler! Böyle bir tutumu benimsemek, elbette ki kutsal yazıların vahyedilmiş olmasına yapılan saldırıyla da alakalı olmaktır. Pavlus, Rab’den kızlarla ilgili bir buyruk almadığını söylerken, Rab’bin yeryüzündeki hizmeti sırasında bu konuda kesin bir buyruk bırakmadığını dile getirir. Bu nedenle Pavlus, Rab’bin merhameti sayesinde güvenilir biri olarak kendi düşündüklerini söyler; bu da Tanrı’nın esinidir.

7:26   Genel olarak şimdiki sıkıntılar nedeniyle insanın evli olmaması iyidir. Şimdiki sıkıntılar yeryüzündeki elemleri belirtir. Belki de Pavlus’un bu mektubu yazdığı sıralarda özel bir sıkıntı dönemi vardı. Ancak sıkıntı varolmaya devam etti ve Rab gelinceye kadar da devam edecektir.

7:27   Pavlus’un evli olanlara tavsiyesi ayrılmaya çalışmamalarıdır. Öte yandan, eğer biri bekarsa, kendine eş aramamalıdır. Buradaki bekar ifadesi sadece dul veya boşanmış olanları belirtmez. Evlilik bağından serbest olanları belirtir ve dolayısıyla hiç evlenmemiş olanları da içerir.

7:28   Pavlus’un söylediği hiçbir şey evlenmenin günah olduğunun bir göstergesi olarak yorumlanmamalıdır. Zaten evlilik kurumu, günah dünyaya girmeden önce Aden bahçesinde Tanrı tarafından yaratıldı. Şu sözleri de söyleyen Tanrı’dır: “Adamın yalnız olması iyi değildir” (Yar.2:28). “Herkes evliliğe saygı göstersin. Evlilik yatağı günahla lekelenmesin” (İbr.13:4). Pavlus başka bir yer-de de son zamanlarda, imandan dönmenin bir işareti olarak bazılarının evlenme-yi yasaklayacağından söz eder (1Ti.4:1-3).

İşte bu nedenle Pavlus şöyle der: “Ama evlenirsen, günah işlemiş olmazsın. Bir kız da evlenirse günah işlemiş olmaz.” Rab İsa’yı yeni kabul etmiş olanlar, evlilik ilişkisinde herhangi bir şeyin yanlış olduğunu asla düşünmemelidir. Buna karşın Pavlus, evlenen kadınların bu yaşamda sıkıntılarının olacağını ekler. Bu, çocuk doğurmayla bağlantılı olan ağrıları ve benzeri şeyleri içerebilir. Pavlus, “Sizi esirgemek istiyorum” derken, şunları ifade ediyor olabilir: (1) Evlilik durumundan kaynaklanan bedensel acıdan, özellikle aile yaşamının sıkıntılarından sizi esirgemek istiyorum. Ya da (2) bütün bu sıkıntıların ayrıntılı listesinden okuyucuyu esirgemek istiyorum.

7:29   Pavlus zamanın daralmış olmasından dolayı, Rab’be hizmet etmek için yaşamın bu yasal ilişkilerini bile öncelik sırasına göre, ikinci sıraya koyma-mız gerektiğini vurgulamak ister. Mesih’in gelişi yakındır ve karı kocaların bir-birlerine olan görevlerini sadık bir şekilde yerine getirmek zorunda olmalarına karşın, yaşamlarında Mesih’e birinci sırayı vermeye çalışmaları gerekir. İronside bunu şu şekilde ifade eder:

Herkes, zamanın gerçekten çok çabuk geçmesi, Rab’bin gelişinin yaklaşması gerçeği karşısında, Tanrı’nın isteğine olan bağlılığı engelleyecek kişisel rahatlık düşüncesini göz ardı ederek hareket etmelidir.22

W.E. Vine ise şöyle der:

Bunun anlamı elbette ki, evli bir erkeğin, bir eşin davranması gerektiği gibi davranmaktan çekinmesi gerektiği değildir, ama Rab’le olan ilişkisi eşiyle olan ilişkisinden önce gelmelidir. Rab yüreğinde ilk yeri almalıdır. Mesih’in sözünü dinlemesini engelleyen bir ilişkiye izin vermemelidir.23

7:30   Yaşamın üzüntülerine, sevinçlerine ve maddi değerlere aşırı derecede önem verilmemelidir. Bütün bunlar, Rab’be hizmet etmek için kullandığımız birer araç olarak ikinci sırada yer almalıdır.

7:31   Yeryüzünde yaşarken belirli günlük işlerle uğraşmamız kaçınılmazdır. İmanlının yaşamında bu uğraşlardan yararlanması da mantıklıdır. Ancak Pavlus, bunlardan yararlanırken onları kötüye kullanmamamız için bizi uyarır. Örneğin bir imanlı yiyecek, giyecek ve zevk için yaşamamalıdır. Yiyecek ve giyecekten gerekli oldukları için yararlanılabilir, ama bunlar onun yaşamındaki tanrılar olmamalıdır. Evliliğin, mülkiyetin ve ticaretin ya da politik, bilimsel, müzikal ve sanatsal etkinliklerin dünyada yeri vardır, ama bunlar izin verildiği takdirde ruhsal yaşama olan ilginin dağılmasına neden olur.

Dünyanın şimdiki hali geçicidir ifadesi tiyatrodan bir alıntıdır ve sahnenin değişimini işaret eder. Bugün gördüğümüz her şeyin geçici olduğundan söz eder. Bu kısa ömürlü olma özelliği, Shakespear’in şu ünlü sözüyle en iyi şekilde ifade edilir: “Dünya bir sahnedir ve kadınlarla erkekler de oyuncular. Giriş ve çıkışları vardır ve her biri yaşamında birçok rolü oynar.”

7:32   Pavlus imanlıların kaygısız olmasını ister. Kaygıların onları Rab’be hizmet etmekten gereksiz yere alıkoyacağını dile getirir. Pavlus şu açıklamayı yapar: “Evli olmayan erkek, Rab’bi nasıl hoşnut edeceğini düşünerek Rab-bin işleri için kaygılanır.” Bu ayet, evli olmayan imanlıların kendilerini, ilgile-rini hiç kaybetmeden Rab’be verdikleri anlamına değil, evli olmama durumu-nun, evli olmaya göre daha çok fırsat sağladığı anlamına gelir.

7:33   Bu ayet, evli bir erkeğin Rab’bin işleriyle ilgili olamayacağı anlamına gelmez. Ancak evlilik yaşamındaki erkeğin karısını hoşnut etme gerekliliği ge-nel bir izlenimdir. Düşünmesi gereken başka sorumlulukları vardır. Vine bunu şöyle açıklar: “Genel olarak, bir erkek eğer evli ise hizmet alanını sınırlamıştır. Eğer evli değilse dünyanın öbür ucuna gidip müjdeyi duyurabilir.”24

7:34   Evli olmayan kadın ya da kız hem bedence hem de ruhça kutsal olmak amacıyla Rab’bin işleri için kaygılanır. Evli kadınsa kocasını nasıl hoşnut edeceğini düşünerek dünya işleri için kaygılanır. Burada da bir açıklama yapmak gerekir. Evli olmayan kadın ya da kız zamanının daha büyük bir kısmını Rab’bin işlerine verebilir. Hem bedence hem de ruhça kutsal olmak amacıyla ifadesi, evli olmama durumunun daha kutsal olduğunu değil, sadece hem bedence hem de ruhça Rab’bin işlerine kendini daha çok verebileceğini belirtir. Evli olmayan kişi daha masum olmayabilir, ama zamanı daha çoktur.

Yine, evli kadın dünya işleri için kaygılanır. Ama bu, onun evli olmayan kadından daha çok dünyaya bağlı olduğu anlamına gelmez. Ancak gününün hiç olmazsa bir kısmını evine bakmak gibi günlük işlere ayırması gerekir. Bunlar doğru ve gerekli işlerdir. Pavlus bunları ne eleştiriyor ne de küçümsüyor; sadece evli olmayan kadının evli kadına göre hizmet alanının daha geniş ve zamanının da daha çok olduğunu ifade ediyor.

7:35   Pavlus, bunları insanları sert bir kölelik sistemine sokmak için öğretmiyor. Onlara kendi iyilikleri için bu talimatı veriyor; öyle ki, yaşamlarını ve Rab’be olan hizmetlerini düşündükleri zaman, O’nun yönlendirmesini bu talimatın ışığı altında yargılayabilsinler. Onun bu konuyla ilgili tutumu, bekarlığın iyi olduğu ve kişinin dikkatini dağıtmadan Rab’be hizmet etme fırsatını elde edebildiği şeklindedir. Pavlus’a göre insan, evliliği ya da bekarlığı seçmekte öz-gürdür. Elçi, hiç kimsenin özgürlüğünü kısıtlamak ya da onları bir yükün altı-na sokmak istemez.

7:36   36-38’inci ayetler belki de bu bölümde ya da tüm mektupta en çok yanlış anlaşılan ayetlerdir. Genellikle yapılan açıklama şudur: Pavlus’un zamanında erkek, evde oldukça büyük bir otorite sahibiydi. Kızların evlenip evlenmemesi babalarına bağlıydı. Kızlar, babalarının izni olmadan evlenemezdi. Dolayısıyla bu ayetler, eğer baba kızlarının evlenmesine izin vermezse bunun iyi bir şey olduğu, ama izin verirse o zaman günah işlemiş olmadığı şeklinde algılanırdı.

Tanrı’nın halkına verilen buyruk ışığında bugün böyle bir yorum anlamsız görünmektedir. Yapılan bu yorum, bölümün tamamını oluşturan içeriğe uymaz ve kafa karıştırıcı gibi görünmektedir.

Bazı çevirilerde, kız (Bakire kız) “nişanlı” olarak çevrilir. Bu durumda buradaki düşünce şu olur: Eğer bir erkek nişanlısıyla evlenirse günah işlemez, ama evlilikten sakınırsa daha iyi olur. Böyle bir görüş zorluklarla doludur.

William Kelly, 1.Korintliler üzerine yaptığı yorumda oldukça mantıklı ve farklı bir görüş sunar. Kelly, kız ya da bakire (parthemos) sözcüğünün “bakirelik”25 olarak da çevrilebileceğine inanır. Buna göre buradaki metin, bir erkeğin bakire kızlarından değil, o erkeğin bizzat kendi bakirliğinden söz eder. Bu yoruma göre metin, eğer erkek evlenmeme durumunu sürdürürse iyi eder, ama evlenmeye karar verirse de günah işlemiş olmaz anlamına gelir.

John Nelson Darly kendi yeni çevirisinde (New Translation) aynı yorumu benimser:

Ancak eğer biri iffetine uygun olmayan bir şekilde davrandığını düşünürse ve olgunluk yaşının ötesindeyse, o zaman istediğini yapsın; günah işlemiş olmaz. Bırakın evlensinler. Ancak yüreğinde sağlam ve kendi iradesine hakim olan ve bekaretini korumaya yüreğinde karar veren de bunu yapmakla iyi eder. Bundan dolayı evlenen iyi eder; evlenmeyen daha iyi eder.

36’ncı ayete daha ayrıntılı bakılınca bir erkek olgunluk çağına gelmişse ve bekarlığa devam etme armağanına sahip olmadığını hissederse, evlenmekle günah işlemiş olmaz. İhtiyacının evlenmesini gerektirdiğini hisseder ve bu durumda da istediğini yapar, yani evlenir.

7:37   Bununla beraber, eğer bir kimse dikkatini dağıtmadan Rab’be hizmet etmeye kararlıysa, evlenmesini gerektirmeyecek kadar kendisini kontrol edebiliyorsa, evlenmeme durumunu sürdürmeye azimliyse ve bunu hizmette Tanrı-yı yüceltme düşüncesiyle yapıyorsa, o zaman iyi eder.

7:38   Sonuç olarak kendini^26 evliliğe adayan ya da veren iyi eder. Rab’be daha çok hizmet etmek için evlenmeme durumunu sürdüren ise daha iyi eder.

7:39   Bu bölümün son iki ayeti, dullara verilen tavsiyeyi içerir. Bir kadın kocası yaşadıkça kocasına bağlıdır. Burada belirtilen yasa, Tanrı tarafından oluşturulan evlilik yasasıdır. Kadının kocası ölürse, kadın başka bir erkekle evlenmekte özgürdür. Aynı gerçek Romalılar 7:1-3’de de belirtilir, yani evlilik bağını bozan ölümdür. Ancak elçi, kadının dilediği kimseyle evlenmekte özgür oluşuna dair bir ekleme yapar: Yeter ki, o kimse Rab’be ait olsun. Bu her şeyden önce, kadının evleneceği kişinin imanlı olması gerektiği anlamına gelir, ama aslında daha çok anlam ifade eder. Rab’be ait olması, “Rab’bin isteğinde olması” anlamına gelir. Başka bir deyişle, kadın imanlı bir kimseyle evlenebilir, ama yine de bu Rab’bin isteği dışında olabilir. Böylesine önemli bir konuda Rab’bin yönlendirmesine başvurmalı ve Rab’bin onun için seçmiş olduğu iman-lıyla evlenmelidir.

7:40   Pavlus’un düşüncesi ise dul kadının evlenmeden olduğu gibi kalırsa daha mutlu olacağıdır. Bu, Pavlus’un 1.Timoteos 5:14’de daha genç olan dulların evlenmesini ifade ettiği görüşle çelişmez. Burada genel bir fikir belirtiyor; 1.Timoteos’daki durum ise özel bir durumu dile getirir.

Daha sonra şu sözleri ekler: “Sanırım bende de Tanrı’nın Ruhu vardır.” Bazıları bu sözlerin Pavlus’un bu konuları dile getirirken kendisinden emin olmadığını belirttiği gibi yanlış bir düşünceye kapılırlar! Böyle bir yorumu şiddetle kınıyoruz. Pavlus’un yazdığı bu kısmın vahyiyle ilgili herhangi bir soru olamaz. Burada iğneleyici bir dil kullanıyor. Korint’te bazı kimseler onun elçiliği ile öğretişine saldırıda bulunmuşlardı. Pavlus’un öğretişlerinde Rab’bin iradesinin olduğunu açıkça söylediler. Bu nedenle Pavlus burada şöyle diyor: “Baş-kaları benim hakkımda ne söylerlerse söylesin, sanırım Tanrı’nın Ruhu bende de vardır. Kendilerinde Tanrı’nın Ruhu olduğunu söylüyorlar; onlar, Kutsal Ruh’a sahip olabilirler. ama Kutsal Ruh sadece onlara ait değildir.”

Pavlus’un bize yazmış olduğu her şeyde Tanrı’nın Ruhu’nun olduğunu biliyoruz ve bizim için mutluluğa giden yol da onun buyruklarına uymaktan geçer.

B. Putlara Sunulan Kurbanların Etini Yeme Konusu (8:1 - 11:1)

Putlara sunulan kurbanların etini yeme sorusu 8:1 - 11:1 arasındaki bölüm ve ayetlerde yer alır. Bu, son zamanlarda putperestlikten gelip Rab’bi kabul etmiş olanlar için ciddi bir sorundur. Belki putlara sunulmuş hayvanların etlerinin bulunduğu bir ziyafete davet edileceklerdi. Belki de et almak için çarşıya çıktıklarında kasabın sattığı etin daha önceden putlara sunulmuş olduğunu öğreneceklerdi. Bu, elbette etin kalitesini etkilemez, ama imanlı biri bu eti almalı mıdır? Başka bir senaryoya bakalım: İmanlının biri bir eve davet edilip orada kendisine daha önce bazı putlara kurban edilmiş et sunulabilir. Durumun böyle olduğunu bilirse eti yemeli midir? İşte Pavlus bu tür sorulara yanıt verir.

8:1   Elçi, söze hem Korintliler’in hem de kendisinin bilgi sahibi olduğu, putlara sunulan kurbanların etine gelelim diye başlar. Bu, onların tamamen cahil ya da bilgisiz oldukları bir konu değildi. Örneğin, puta sunulmuş etin herhangi bir anlamda değişmediğini hepsi biliyordu. Bu etlerin tadı ve besin değeri aynı kalırdı. “Ne var ki bilgi insanı kibirlendirir, sevgi ise geliştirir” diye söz-lerine devam eder Pavlus. Bununla anlatmak istediği şey şudur: Bu konularda bilgi, yeterli bir rehber değildir. Eğer bilgi, uygulanan tek ilke olsaydı bu, gu-rura neden olurdu. Aslında bu gibi konularda imanlı sadece bilgiyi değil, sev-giyi de kullanmalıdır. Kendisi için yasal olan şeyi değil, başkaları için neyin en iyi olduğunu da düşünmelidir.

8:2,3   Vine 2’nci ayeti şöyle ifade eder: “Eğer bir kişi bilgiye tam olarak sahip olduğunu düşünürse, bunun nasıl elde edilebileceğini daha öğrenmeye bile başlamamıştır.” Sevgi olmadan gerçek bilgi olamaz. Öte yandan, Tanrı’yı seven kişiyi Tanrı bilir. Bu, Tanrı’nın onu onayladığı anlamına gelir. Bir bakıma tabii ki, Tanrı herkesi bilir ve başka bir açıdan bakıldığında ise Tanrı özellikle imanlı olanları bilir. Ancak buradaki “bilmek” sözcüğü kayırma ya da onaylamayı göstermek için kullanılır. Eğer bir kimse putlara sunulan kurbanların etleri gibi konularda kararını sırf bilgi değil, Tanrı ve insana olan sevgisi doğrultusunda verirse, o kimse Tanrı onayını kazanır.

8:4   Putlara sunulan kurban etine gelince imanlının şunu anlaması gerekir: Put, gücü bilgisi ve sevgisi olan gerçek bir tanrı değildir. Pavlus, putların varlığını yadsımıyordu; tahta ya da taşa kazınmış putların olduğunu biliyordu. Daha sonra bu putların arkasında cinlerin gücünün olduğunu kabul etmişti. Ancak burada, bu putların temsil ettiği sanılan tanrıların gerçekte varolmadığını vurgular. Birden fazla Tanrı yoktur, yani Rabbimiz İsa Mesih’in Babası olan Tanrı’dan başka Tanrı yoktur.

8:5   Pavlus, putperest mitolojide Jüpiter, Juno ve Merkür gibi sözde ilahlar olduğunu kabul eder. Bu ilahlardan bazılarının gökte yaşadığı ve Ceres ve Nep-tün gibi bazılarının da yerde olduğu sanılıyordu. Bu anlamda birçok ilahlar ve rabler, yani insanların tapındığı ve kölesi olduğu mitolojik yaratıklar vardır.

8:6   İmanlılar şunu iyi bilirler: Gerçek tek bir Tanrı Baba vardır. O her şeyin kaynağıdır ve biz O’nun için yaşarız. Bu, Babamız Tanrı’nın her şeyin Kaynağı ya da Yaratıcısı olduğunu ve bizim de O’nun için yaratılmış olduğumuzu belirtir. Başka bir deyişle, O bizim varoluşumuzun amacı ya da hedefidir. Tek bir Rab, yani İsa Mesih’in olduğunu da biliriz. Her şey O’nun aracılığıyla yaratıldı, biz de O’nun aracılığıyla yaşarız. Her şey O’nun aracılığıyla ifadesi, Rab İsa’yı Aracı ya da Tanrı’nın Temsilcisi olarak betimler. Oysa biz de O’nun aracılığıyla yaşarız ifadesi O’nun aracılığıyla yaratılıp kurtulduğumuzu işaret eder.

Pavlus, tek bir Tanrı Baba vardır ve tek bir Rab var, O da İsa Mesih’tir derken, Rab İsa Mesih’in Tanrı olmadığını belirtmez. Aksine sadece yaratılış ve kurtuluşta, Tanrılıktaki bu kişiliklerin oynadığı rolü işaret eder.

8:7   Ama bütün imanlılar özellikle de yeni olanlar İsa Mesih’te sahip oldukları özgürlüğü anlamazlar. Putperestlikten geldikleri ve putlara alışkın olduk-ları için putlara sunulmuş eti yedikleri zaman putperest olacaklarını sanırlar. Putun gerçek olduğunu sandıkları için hassas olan vicdanları lekeleniyor.

Buradaki hassas ya da zayıf ifadesi fiziksel ya da ruhsal zayıflığı belirtmez. Bu, ahlaksal kayıtsızlığın olduğu konularda aşırı titizlik gösterenleri betimleyen bir terimdir. Örneğin, Tanrı açısından bir imanlının domuz eti yemesinde bir mahsur yoktur. Eski Antlaşma’da bir Yahudi’nin bunu yapması yanlış olurdu, ama imanlı bunu yapmakta serbesttir. Ancak Rab İsa’yı kabul etmiş bir Yahudi’nin bununla ilgili tereddütleri olabilir. Domuz etinden oluşan bir akşam ye-meğini yemenin yanlış olduğunu hissedebilir. Bu kişi, Kutsal Kitap’ın vicdanı hassas diye adlandırdığı bir kardeştir. Bu, onun Rab’deki özgürlüğünü dolu dolu yaşamadığını belirtir. Aslında domuz eti yemenin yanlış olduğunu düşündüğü sürece bir adım atıp domuz eti yerse, günah işler. İşte, hassas olan vicdanları lekeleniyor ifadesinin anlatmak istediği budur. Vicdanım belirli bir eylemi yar-gılıyorsa ve ben de gidip onu yargılıyorsam, o zaman günah işlemiş olurum. “İmanla yapılmayan her şey de günahtır” (Rom.14:23).

8:8   Yiyeceğin Tanrı’ya yaklaşma konusunda önemli bir yeri yoktur. Belirli yiyeceklerden sakınmamız, bize Tanrı’nın gözünde bir ayrıcalık tanımaz; bazı yiyecekleri yememiz de bizi üstün imanlı yapmaz.

8:9   Bu yiyeceklerin yenmesinden bir şey kazanılmadığı halde, böyle yaparak vicdanı hassas bir kardeşin sürçmesine neden olursam, o zaman kaybedecek çok şey olabilir. İşte, sevgi ilkesinin olması gereken yer burasıdır. İmanlının, daha önce putlara sunulmuş kurban etini yeme özgürlüğü vardır, ama bunu yaparak vicdanı hassas bir kardeşi gücendirirse, bu eti yemesi yanlış olur.

8:10   Buradaki tehlike şudur: Vicdanı hassas olan bir kardeş kendisi için sorun olan bir şeyi yapan birini görürse bu, onu vicdanının yargıladığı şeyi yapmak için yüreklendirebilir. Bu ayette elçi, bir put tapınağında sofraya oturmayı, başkaları üzerinde yapacağı etkiden dolayı kınar. Pavlus, burada bir put tapınağında sofraya oturmaktan söz ettiği zaman, elbette ki, düğün gibi bazı sosyal etkinlik ya da genel şenlikleri belirtiyor. Yemek puta tapınmayı içeriyorsa, böyle bir sofraya oturmak asla doğru değildir. Pavlus bunu daha sonra kınar (10:15-26). Bilgili olan seni görürse ifadesi, bir adam Mesih’te dolu dolu özgürlüğü olan ve daha önce putlara sunulan etin murdar olduğunu bilen seni görürse anlamına gelir. Burada belirtilen şudur: Böyle bir eylemin kendi üzerimizde yapacağı etkiden çok, başkaları üzerinde yapacağı etkiyi düşünmemiz gerekir.

8:11   Bir kimse, imanlı için neyin yasal olduğuna dair bilgisini öyle bir gös-terir ki, Mesih’teki kardeşinin sürçmesine neden olur. Mahvolur sözü, onun sonsuz kurtuluşu kaybedeceği anlamına gelmez. Varoluşun değil, iyi olmanın kaybı anlamına gelir. Bu vicdanı hassas kardeşin tanıklığı incinecek ve yaşamı Tanrı için yararlı olma açısından olumsuz yönde etkilenecektir. Mesih’te olan bu hassas vicdanlı kardeşi incitmenin ciddiyeti, “uğruna Mesih’in öldüğü” sözleriyle gösterilir. Pavlus’un savı şudur: Rab İsa Mesih bu adamı sevdiği için onun uğruna ölmeyi istediyse, onun sürçmesine neden olacak herhangi bir şeyi yaparak onun ruhsal gelişimini engellemeyelim. Bir et parçası buna değmez!

8:12   Bu, sadece Mesih’te olan bir kardeşe karşı günah işleme ya da onun hassas vicdanını yaralama meselesi değildir. Bizzat Mesih’e karşı işlenmiş bir günahtır. O’nun kardeşlerine yaptığımız her şeyi O’na yapmış sayılırız. Bedenin bir üyesini acıtan şey, Başı da acıtır. Vine, Pavlus’un, okuyucularını uğraşılan her konuda Mesih’in kurtaran ölümünün ışığında değerlendirmeye yönlendirdiğine işaret eder. Barnes şöyle der: “Bu, Tanrı’nın Oğlu’nun derin ve şefkat dolu sevgisinden, elemlerinden ve inlemelerinden alınan bir ricadır.”27 Mesih’e karşı işlenen günah, Godet’in dediği gibi, “Suçların en büyüğüdür.” Bunu kavradıktan sonra, eylemlerimizi başkalarını nasıl etkileyeceğini düşünerek dikkatle incelemeli ve bir kardeşin gücenmesine neden olacak bir şeyi yapmaktan da şiddetle kaçınmalıyız.

8:13   İnsanın kardeşinin sendeleyip düşmesine yol açması, Mesih’e karşı işlenmiş bir günah olduğu için Pavlus, yediği et kardeşinin sendeleyip düşmesine yol açarsa bir daha hiç et yemeyeceğini ifade eder. Tanrı’nın bir başka kişinin yaşamındaki işi, iyi pişmiş bonfileden çok daha önemlidir! Bugün imanlıların çoğu için putlara sunulmuş et konusu bir sorun olmasa da, Tanrı’nın Ru-hu’nun bu bölümde bize verdiği ilkelerin kalıcı bir değeri vardır. Bugün iman

yaşamında, Tanrı’nın sözünde yasaklanmamış olmasına karşın, daha hassas vic-dana sahip imanlıları gereksiz yere incitecek birçok şey vardır. Bunları yapma hakkımız olduğu halde, Mesih’te sevdiğimiz kardeşlerimizin ruhsal iyiliği için bunlardan vazgeçmek daha önemli bir haktır.

İlk bakışta 9’uncu bölüm yeni bir konuyu işaret eder gibi görünebilir. Ne var ki putlara sunulan et sorunu bundan sonraki iki bölümde de devam eder. Pavlus, burada başkalarının iyiliği için bulunabileceği özveriden bahsederek kendisinden örnek verir. 8:13’deki ilke doğrultusunda, bir elçi olarak maddi açıdan des-teklenme hakkından vazgeçmeye hazırdır. Bu nedenle, bu bölüm 8’inci bölümle yakın bir bağlantı içindedir.

9:1   Bildiğimiz gibi, Korint’te Pavlus’un yetkisini sorgulayanlar vardı. Onun, Onikiler’den biri olmadığını söylüyorlardı. Pavlus, Rab İsa’nın gerçek bir elçisi olduğundan dolayı, insan otoritesi altında olduğu fikrine karşı çıkar. İddiasını iki nedene dayandırır. İlkin Rabbimiz İsa’yı diri olarak gördü. Bu, Şam yolun-da oldu. Pavlus Korintliler’e, “Siz Rab’bin yolunda verdiğim emeğin ürünü değil misiniz?” sorusunu sorar ve bunu, elçiliğinin bir kanıtı olarak gösterir. El-çiliğine dair herhangi bir kuşkuları varsa, o zaman kendilerine bakıp durumla-rını soruşturmalıydılar. Kurtuldular mı? Tabii ki kurtulduklarını söyleyecek-lerdir. O zaman, onları Mesih’e kim yöneltti? Elçi Pavlus yöneltti! Bu nedenle Pavlus’un Rab’bin gerçek bir elçisi olduğunun kanıtı da, bizzat kendileridirler.

9:2   Başkaları onu elçi olarak tanımayabilir, ama Korintliler’in tanıması gerekir. Onlar onun Rab’bin yolunda elçiliğinin kanıtıdır.

9:3   3’üncü ayet, büyük bir olasılıkla daha önce gelen cümlelere işaret eder. Pavlus, söylediği şeylerin kendisini sorguya çekenlere ya da elçi olarak yetkisini sorgulayanlara karşı yaptığı bir savunma olduğunu söylüyor.

9:4   Elçi 4-14 ayetlerinde elçi olarak maddi açıdan desteklenme hakkını tartışır. Rab İsa tarafından gönderilmiş biri olarak Pavlus’un, maddi açıdan imanlı kardeşlerin desteğini alma hakkı vardır. Ne var ki o, her zaman bu hakta ısrar etmemiştir. Kadın ve erkeklere müjdeyi serbestçe duyurabilmek için sık sık eli-nin emeğiyle, çadır yaparak geçimini sağlamıştır. Kuşkusuz eleştirmenleri bunu, onun gerçek bir elçi olmadığını bildiği için bu maddi desteği almadığını öne sü-rerek kendi savlarını güçlendirmeye çalıştılar. Pavlus, konuya şu soruyu sorarak girer: “Yiyip içmeye hakkımız yok mu bizim? Yani bunlar için çalışmak zo-runda olmadan yiyip içme hakkımız yok mu? Kilise tarafından desteklenmek hakkımız değil mi?

9:5   Diğer elçiler gibi, Rab’bin kardeşleri ve Kefas gibi, yanımızda imanlı bir eş gezdirmeye hakkımız yok mu? Belki de Pavlus’un eleştirenlerden bazıları Pavlus’un evlenmediğini, çünkü eşinin ve kendisinin kilisenin desteğinden mahrum kalacağını bildiğini ortaya attılar. Rab’bin kardeşleri gibi Petrus ve diğer elçiler de evliydiler. Elçi burada evlenmeye ve eşiyle birlikte inanlılardan destek almaya hakkı olduğunu ifade ediyor. “Yanımızda imanlı bir eş gezdirme” ifadesi yalnızca evlenme hakkını değil, karı kocaların desteklen-me hakkını da işaret etmektedir. Rab’bin kardeşleri, herhalde O’nun üvey kar-deşlerini ya da kuzenlerini belirtir. Kutsal Yazılar’da, Meryem’in İsa’dan sonra başka çocuklarının da olduğu dile getirildiği için, bu metin tek başına bu sorunu çözmeye yeterli değildir (Luk.2:7; Mat.1:25; 12:46; 13:55; Mar.6:3; Yu.2:12; Gal.1:19).

9:6   Pavlus gibi Barnaba’nın da, müjdeyi duyururken geçimini sağlamak için çalışmış olduğu görülüyor. Pavlus şu soruyu sorar: “Geçimi için çalışması gereken yalnız Barnaba’yla ben miyim? Ya da Tanrı’nın halkı tarafından gözetilmeye hakkımız yok mu?”

9:7   Elçi, maddi destekle bağlantılı olan ilk iddiasını diğer elçilerin örneğine dayandırır. Sözüne şimdi de insan ilişkilerinden ya da insan ilişkilerine bağlı olaylardan yola çıkarak devam eder. Bir asker kendi parasıyla savaşa gönderilmez. Bağı dikenden meyvesini yememesi beklenmez. Son olarak, çobandan sürünün sütünü içmeden sürüyü gütmesi beklenmez. İman hizmeti de savaş, tarım ve çoban yaşamı gibidir. Düşmana karşı savaşmayı, Tanrı’nın meyve ağaçlarına bakmayı ve koyunlarına çoban olarak hizmet etmeyi gerektirir. Eğer desteklenme hakkı yeryüzündeki bu mesleklerde bile varsa, Rab’bin hizmetinde çok daha fazlası olması gerekmez mi?

9:8   Pavlus görüşlerine daha fazla kanıt bulmak için Eski Antlaşma’ya başvurur. Savını yalnız savaş, tarım ve çobanlık gibi yaşamın günlük şeylerine mi dayandırmak zorunda? Kutsal Yazılar da aynı şeyleri söylemiyor mu?

9:9   Yasa’nın Tekrarı 25:4’de harman döven öküzün ağzının bağlanmaması gerektiği gayet açık ve net bir biçimde ifade edilir. Bu şu anlama gelir: Bir hayvan harman işleminde kullanıldığı zaman üründen yemesine izin verilmelidir. Tanrı’nın kaygısı öküzler midir? Tanrı öküzlere bakar, ama bu şeylerin Eski Antlaşma’da yazılmasındaki amaç, sadece bu dilsiz hayvanlar değildi. Bu konuda bizim yaşamımıza ve hizmetimize uyarlanacak ruhsal bir ilke vardı.

9:10   Yoksa bunu özellikle bizim için mi söylüyor? Bunun yanıtı “evet”tir. Bu sözler yazıldığında kafasında olan şey bizim iyiliğimizdi. Bir kimse çift sürdüğü zaman hakkını alma ümidiyle sürmelidir. Aynı şekilde bir kimse har-man dövdüğünde üründen alacağı hakkı bekleyebilmelidir. İman hizmeti de çift sürme ve harman dövmeye benzer; Tanrı kendi hizmetinin bu cephesinde çalışanların da bunu kendi paralarıyla yapmamasını buyurmuştur.

9:11   Pavlus kendisinden Korint’teki imanlılar arasında ruhsal tohumlar eken olarak söz eder. Başka bir deyişle, Korint’e gelmesinin nedeni onlara müjdeyi duyurmak ve yine onlara değerli ruhsal gerçekleri öğretmekti. Bütün bunlara karşılık onlardan, kendisine maddi açıdan yardım etmelerini istemesi çok mudur? Buradaki düşünce şudur: “Vaizin ücreti, verdiği şeylerin değeri karşısında çok küçüktür. Maddi yönden sağlanan faydalar, ruhsal bereketlerin yanında ufak kalır.”

9:12   Pavlus, Korint’teki kilisenin, orada müjdeyi duyuran ve öğretişte bulunan başkalarına yardım ettiğinin farkındaydı. Bu yükümlülüğü, başkalarına karşı kabul ettikleri halde, Pavlus’a karşı kabul etmediler. Bu nedenle, o da şu soruyu sorar: “Başkalarının sizden yardım almaya hakları varsa, bizim daha çok hakkımız yok mu?” Başkalarına maddi açıdan desteklenme hakkını tanı-dılarsa, imanda babaları olana bu hakkı neden tanımadılar? Maddi olarak des-teklenenlerden bazıları kuşkusuz, Yahudiliği öğreten öğretmenlerdi. Pavlus bu hakka sahip olmasına karşın Mesih müjdesinin yayılmasına engel olmasın diye bu hakkı kullanmadığını ve her şeye katlandığını sözlerine ekler. Pavlus, onlardan maddi destek almakta ısrar etmek bir yana, müjdenin yayılması engel-lenmesin diye her çeşit sıkıntı ve zorluğa da katlandı.

9:13   Pavlus sözü daha sonra Yahudi tapınağında hizmet edenlerin desteklenmesine getirir. Tapınakta resmi görevleri olanlar, tapınağın aldığı gelirle des-teklendiler. Bir bakıma tapınaktan beslendiler. Sunakta hizmet eden kahinlere de sunağa getirilen adaklardan pay verildi. Başka bir deyişle, hem tapınakta sıradan görevlere sahip olan Levililer hem de kutsal görevlerin verildiği kahin-ler, hizmetlerinden dolayı maddi açıdan desteklendiler.

9:14   Son olarak Pavlus, Rab’bin kesin olan buyruğunu verir. Rab Müjdeyi yayanların da geçimlerini Müjde’den sağlamasını buyurdu. Pavlus’un bu sözü, Korintliler’den maddi destek alma hakkının kesin kanıtıdır. Ancak bu, Pavlus’un onlar tarafından desteklenme konusunda neden ısrar etmediği sorusunu doğurur. Bunun yanıtı da 15-18 ayetlerinde verilir.

9:15   Bu haklardan hiç birini kullanmadığını, yani haklarında ısrar etmediğini açıklar. Bunları şimdi kendisine para göndersinler diye de yazmıyordur. Pavlus, övüncünden yoksun bırakılmaktansa ölmeyi yeğleyeceğini belirtir.

9:16   Pavlus, Müjde’yi yaydığı için övünemeyeceğini söylüyor. O, Tanrısal bir görevlendirmenin yükümlülüğünü taşıyordu. Bu kendi isteğiyle seçmiş olduğu bir iş değildi. Verilen görevi kabul etti; tanrısal göreve itaat etmemiş olsaydı, çok bedbaht biri olurdu. Bu, elçinin Müjde’yi yayma konusunda istekli olmadığı anlamına gelmez. Tam tersine Müjde’yi yayma kararının kendisinden değil, Tanrı’dan geldiğini belirtir.

9:17   Eğer elçi Pavlus, Müjde’yi gönülden yayarsa bu hizmetten kaynaklanan, yani bakılma ya da desteklenme hakkı olan ödülü alacaktı. Eski ve Yeni Antlaşma’da Rab’be hizmet edenlerin Rab’bin halkı tarafından desteklenme hakkına sahip oldukları açıkça öğretilir. Pavlus burada Rab’bin gönülsüz bir hizmetkârı olduğunu söylemek istemiyor, elçiliğinde tanrısal bir zorunluluğun olduğunu gayet sade bir biçimde ifade ediyor. Bunu, ayetin ikinci bölümünde vurgulamak üzere sözlerine devam eder. Pavlus Müjde’yi yayma işini her ne kadar mecburi olarak yapmış olsa da, içinde yanan bir ateş olduğu ve kendini bu işi yapmaktan alıkoyamadığı için ona emanet edilen görevi yapmış oldu. Kurallar baskısı altında çalışan biri idi ve dolayısıyla bununla övünemezdi.

17’nci ayet görüldüğü gibi zor bir ayettir, ama yine de Pavlus’un hakkını Korintliler’den talep etmeyeceği, çünkü yaptığı görevin kendi seçimi olmadığı anlaşılır. Bu göreve Tanrı’nın eliyle getirildi. Korint’teki sahte öğretmenler, kut-sallar tarafından maddi olarak desteklenmeyi talep edebilirler, ama elçi Pavlus ödülünü başka yerde arayacaktır.

Bu ayetin Knox tarafından yapılan çevirisi şöyledir: “Kendi seçtiğim işin ödülünü talep edebilirim, ama yükümlülük altında hareket ettiğim zaman, sadece bir görevi yerine getiririm.”

Ryrie şu yorumu yapar:

Pavlus Müjde’yi yayma sorumluluğundan kaçamadı. Çünkü üzerine sorumluluk yüklenmişti ve o da herhangi bir ücret almasa bile Müjde’yi yaymak zorundaydı (Luka 17:10).28

9:18   Müjde’yi yaymasıyla övünemiyorsa, ne ile övünecekti? Kendi seçimiyle, yani Müjde’yi karşılıksız olarak sunmakla. Bu, yapmaya kararlı olduğu bir şeydi. Hem Müjde’yi Korintliler’e duyurdu, hem de Müjde’yi yaymaktan doğan hakkını kullanmamak için hayatını çalışarak kazandı.

Elçinin buradaki düşüncesini özetlemek gerekirse, şöyle denilebilir: Zorunlu veya seçime dayalı olan iki şey arasındaki farkı belirtiyor. Müjde’yi yaymasıyla ilgili olarak herhangi bir isteksizlik yoktur. İsteyerek yaptı. Ancak omuzlarına yüklenen ciddi bir yükümlülüktü. Bu nedenle, bu görevi yerine getirirken övün-mesini gerektiren hiçbir neden yoktu. Müjde’yi yayarken, desteklenme hakkın-da ısrar edilebilirdi, ama bunu yapmadı. Tam tersine Müjde’yi Korintliler’e karşılıksız olarak duyurmaya karar verdi. Bu kendi seçimi olduğu için bununla sevinebilirdi. Belirtmiş olduğumuz gibi Pavlus’un eleştirmenleri, Pavlus’un çadır kurma işiyle uğraşmasının, kendisini gerçek bir elçi olarak görmediği anlamına geldiğini iddia ettiler. O da burada elçiliğinin gerçekliği konusunda kanıt olarak hayatını çalışarak kazanmasını gösterir. Aslında bu soylu bir özelliktir.

19-22 ayetlerinde Pavlus, Müjde uğruna yasal haklarından vazgeçtiğini anlatır. Bu bölümü çalışırken, Pavlus’un Kutsal Yazıların önemli ilkesinden asla taviz vermediğini anımsamakta fayda vardır. Sonuca ulaşmak için her yolun doğru olduğuna inanmıyordu. Bu ayetlerde ahlaksal kayıtsızlıkla ilgili konulardan söz eder. İmanlıların Müjde’yi dinlemelerini sağlamak için onlara uyum sağlamaya çalıştı. Ancak Müjde’nin gerçeğini tehlikeye sokacak herhangi bir şey yapmadı.

9:19   Bir bakıma kimsenin kölesi değildi. Hiç kimse onun üzerinde hak iddia edemez ve onu zorlayamazdı. Ama buna rağmen daha çok kişi kazanabilmek için herkesin kölesi oldu. Tanrısal gerçekten taviz vermeden anlaşma sağlayabilseydi, bunu insanları daha çok Mesih’e kazanma amacıyla yapardı.

9:20   Yahudileri kazanmak için Yahudilere Yahudi gibi davrandı. Bu, Pavlus’un Yahudilerin kurtulduğunu görmek için tekrar Musa’nın Yasası’nın denetimi altına girdiği anlamına gelmez. Anlatılmak istenilen, Pavlus’un Timo-teos ile Titus’un sünnetiyle ilgili olarak nasıl hareket ettiği ile örneklendirilir. Titus’un durumuna bakarsak, onun sünnet olmadan kurtulamayacağı düşünce-sinde ısrar edenler olduğunu görürüz. Bunun Tanrı’nın lütuf Müjde’sine yapılan bir saldırı olduğunu anlayan Pavlus, Titus’un sünnet edilmesine şiddetle karşı çıkar (Gal.2:3). Ancak Timoteos’un durumunda böyle bir şey söz konusu de-ğildi. Bu nedenle elçi, Müjde’nin daha çok duyulmasını sağlayacak olan Timo-teos’un sünnetine sıcak bakar (Elç.16:3).

Kendim Kutsal Yasa’nın denetimi altında olmadığım halde, Yasa altında olanları kazanmak için onlara Yasa^29 altındaymışım gibi davrandım. Kut-sal Yasa’nın denetimi altında olanlar Yahudi halkını belirtir. Ama ayetin ilk kısmında Pavlus, Yahudilerle nasıl ilgilendiğinden söz etmişti. O zaman bu ko-nuyu burada neden tekrarlar? Sık sık yapılan açıklama şudur: Ayetin ilk kısmın-da Yahudilerin milli geleneklerini belirtirken, burada onların dini yaşamlarına değinir.

Bu noktada bir açıklama yapmak gerekir. Yahudi olan Pavlus, Kutsal Yasa-nın denetimi altında doğmuştu. Yasa’nın gereklerini yerine getirerek Tanrı’nın hoşnutluğunu kazanmaya çalıştı, ama bunu sonunda bu şekilde başaramayaca-ğını anladı. Yasa, ona sadece ne kadar kötü bir günahkar olduğunu göstererek onu yargıladı. Sonunda o da Yasa’nın bir kurtuluş yolu olmadığını, sadece Tan-rı’nın insana günahını ve bir Kurtarıcı’ya olan ihtiyacını gösteren yöntem oldu-ğunu anladı. Pavlus daha sonra Rab İsa Mesih’e iman etti ve böylece de Yasa-nın suçlayan sesinden özgür kılındı. Çiğnemiş olduğu Yasa’nın cezasını Rab İsa Golgota’daki çarmıhta ödedi.

Elçi, Rab İsa’yı kabul ettikten sonra, Kutsal Yasa’nın kurtuluş yolu olmadığını ve kurtulmuş olanın yaşamının da yöneticisi olmadığını öğrendi. İmanlı, Kutsal Yasa’nın denetimi altında değil, lütuf altındadır. Bu, istediği her şeyi yapabilir anlamına gelmez. Tam tersine bu, Tanrı lütfunun onun bu şeyleri yapmasını engelleyeceği anlamına gelir. İçinde Tanrı’nın Ruhu olan imanlı, yeni bir davranış biçimine sahip olur. Şimdi Kutsal Yasa’yı çiğnemenin cezasından kaynaklanan korkudan değil, kendisi için ölen ve tekrar dirilen Mesih’in sevgisinden dolayı kutsal bir yaşam sürmeyi arzu eder. Kutsal Yasa’nın denetimi altındaki içsel dürtü korku iken, lütuf altındaki içsel dürtü, sevgidir. Sevgi, korkudan çok daha büyük bir dürtüdür. İnsanlar korkudan dolayı asla yapmayacakları şeyleri sevgiden dolayı yapacaklardır. Arnot bu konuda şöyle der:

Tanrı’nın insanları itaate sokma yöntemi, gezegenleri yörüngelerinde tutma yöntemine benzer, yani onları serbest bırakır. Bu parlayan dünyaların, merkezlerinden fırlamalarını engelleyecek hiçbir zincir görmezsiniz. Görünmeyen bir gücün kontrolü altında tutulurlar... Ve Mesih’in kanıyla kurtulmuş olan insanları birbirlerine sımsıkı bağlı tutan bu görünmez sevgi bağıdır. Bu sevgi, Tanrı’nın onları kurtardığı sevgidir – onları ciddi, doğru ve ölçülü bir yaşam sürmeleri için zorlar.30

Aklımızda bu kısa bilgiyi tutarak 20’nci ayetin ikinci kısmına geri dönelim. Kendim Kutsal Yasa’nın denetimi altında olmadığım halde, Yasa altında olanları kazanmak için onlara Yasa altındaymışım gibi davrandım. Pavlus Yahudilerle birlikteyken, ilgilenmeye değmez ahlaksal konularda bir Yahudi gibi davrandı. Örneğin, Yahudilerin yediği yiyecekleri yedi ve onlara yasaklanan domuz eti gibi yiyecekleri yemekten sakındı. Belki Pavlus Şabat Günü çalış-maktan da sakındı. Şabat Günü çalışmamasının, halkın Müjde’yi duymasını sağlayacağını düşündü.

Elçi Pavlus, Rab İsa’da yeniden doğmuş bir imanlı olarak, Yasa’nın (yaşamının yöneticisi olarak) denetimi altında değildi. İnsanları Rab’be kazanabilmek için onların geleneklerine, alışkanlıklarına ve önyargılarına uydu.

9:21   Ryrie şunları yazar:

Pavlus iki yüzlü bir davranış sergilemiyor, aksine her tür insana hizmet edebilmek için devamlı ve sınırlayıcı olan bir disiplin uyguluyor. Sınırları daraltılan küçük bir dere, sınırsız bir bataklıktan nasıl daha güçlüyse, sınırlı özgürlük de Mesih için daha güçlü tanıklık yaratmakta o kadar güçlüdür.31

Pavlus Tanrı’nın Yasası’na sahip olmayan biri değil, Mesih’in Yasası altındaki biri olarak, Yasa’ya sahip olmayanları kazanmak için Yasa’ya sahip değilmiş gibi davrandı. Tanrı’nın Yasası'na sahip olmayanlar, Yasa’yı tanımayan isyancılar ya da kanun kaçaklarını değil, genel olarak diğer ulusları belirtir. Yasa diğer uluslara değil, Yahudi halkına verildi. Bundan dolayı Pav-lus, diğer uluslarla beraberken mümkün olduğunca onların alışkanlıklarına ve duygularına uyum sağlamaya çalıştı. Ama bunu yaparken Kurtarıcı’ya da sadık kaldı. Elçi, Yasa’ya sahip değilmiş gibi davranırken bile Tanrı’nın Yasası’na sahip olduğunu açıkladı. İstediğini yapmak için özgür olduğunu düşünmedi, çünkü Mesih’in Yasası altında olan bir kişi idi. Başka bir deyişle o, Rab İsa-ya, Musa’nın yasasıyla değil, sevgi, onur, hizmet ve memnuniyetin varolduğu sevgi yasasıyla bağlıydı. “Roma’da Romalılar gibi davranın” diyen bir deyim vardır. Pavlus, burada diğer uluslarla beraberken, onların yaşam tarzına müm-kün olduğunca tutarlı bir şekilde uymaya çalıştı. Uyum göstermeye çalışırken de Mesih’e sadık kaldı. Ancak bu ayetin öğretisel ve ahlaksal konularla değil, kültürel konularla ilgili olduğunu aklımızdan çıkarmamalıyız.

9:22   22’nci ayet güçsüzler ya da vicdanı hassas olanlardan söz eder. Temelde önemli olmayan konularda aşırı derecede hassastırlar. Güçsüzleri kazan-mak için Pavlus güçsüzlerle^32 güçsüz oldu. Et yiyenleri gücendirmektense vejetaryen olurdu. Kısacası, Pavlus ne yapıp yapıp bazılarını kurtarmak için herkesle her şey oldu. Bu ayetler, Kutsal Yazıların ilkesinden taviz vermeyi haklı çıkarmak için asla kullanılmamalıdır. Bu ayetler sadece, insanların kurtuluş müjdesini işitmelerini sağlamak için onların gelenek ve alışkanlıklarına uyum göstermeye hazır olmayı betimler. Pavlus bazılarını kurtarmak için derken, herhangi bir kişiyi kendi gücüyle kurtarabileceğini bir dakika için bile olsa düşünmemiştir; çünkü kurtarabilen tek Kişi’nin Rab İsa olduğunu biliyordu. Aynı zamanda, İsa’nın Müjde’de, elçilerine uğraştıkları işi betimlemelerinde kurtarma sözcüğünü kullanmalarına dahi izin verecek kadar onları kendisiyle özdeşleştirdiğini görmek, mutluluk vericidir. Bu, Müjde’yi duyurmak için yapı-lan hizmeti yüceltiyor, asilleştiriyor ve onurlandırıyor!

23-27 ayetleri, insanın disiplin yetersizliğinden dolayı ödülünü kaybetme tehlikesini betimler. Pavlus’a göre Korintliler’in maddi açıdan yardım etmeyi reddetmeleri sert bir disiplin şekliydi.

9:23 Bunların hepsini Müjde’de payım olsun diye, Müjde uğruna yapıyorum. Önceki ayetlerde Pavlus, Rab’bin hizmetinde kendi hak ve isteklerinden kendi kendini nasıl mahrum bıraktığını açıklamaktaydı. Peki bunu niçin yapmıştı? O bunu, Rab’bin gününde Müjde’nin zaferini paylaşmak için Müjde uğruna yapmıştı.

9:24    Pavlus 24’üncü ayetteki sözleri yazarken, kuşkusuz Korint’e yakın bir yerde yapılan spor yarışmalarını anımsadı. Korintli imanlıların hepsi de atletizmi iyi biliyordu. Pavlus onlara koşu alanında çok kişinin koştuğunu, ama hepsinin ödülü kazanmadığını anımsatır. İman yaşamı bir yarış gibidir. Disiplin gerektirir. Çaba gerektirir. Amaçların, kesin amaçlar olmasını gerektirir. Ancak bu ayet iman yarışında ödülü tek bir kişinin kazanabileceğini ima etmez. Sadece hepimizin kazananlar olarak koşmak zorunda olduğumuzu öğretir. Elçi Pavlus’un yaptığı gibi özveride bulunmamız gerekir. Buradaki ödül, elbette kurtuluş değil, sadık hizmete verilen bir armağandır. Kurtuluş hiçbir yerde yarışta sadık bir şe-kilde koşmamızın bir sonucu olarak ifade edilmez. Kurtuluş, Rab İsa Mesih’e iman etmeyle gelen, Tanrı’nın karşılıksız olarak verdiği armağandır.

9:25   Pavlus şimdi koşudan güreşe geçer. Okuyucularına yarışa, yani güreşe katılanların hepsinin kendilerini her şeyde denediklerini anımsatır. Bir güreşçi bir keresinde antrenörüne şöyle bir soru sorar: “Hem sigara ve içki içerek iyi vakit geçirip hem de güreş yapamaz mıyım?” Antrenör buna şu karşılığı verir: “Evet, yapabilirsin, ama kazanamazsın!” Pavlus yarışlara katılanları düşünürken, kazananın ödülünü almak için yukarı çıkışını görür. Bu nedir? Kısa sürede çürüyecek bir defne ya da çiçek tacı mıdır? Buna karşın Mesih’e hizmetlerinde sadık kalmış olanların ödüllendirileceği hiç çürümeyecek olan bir taçtan bahseder.

Ölümlü mücadele ödülü olan

Yeryüzünün solan çelengine benzemeyen

Tanrı’nın ve beden alan Oğlu’nun

Egemenliğindeki bozulmayan taht gibi olan

Yücelik ve yaşam

Tacı için teşekkür ederiz.

– Horatius Bonar

9:26   Pavlus, bu hiç çürümeyecek taç karşısında, amaçsızca koşan biri gibi koşmadığını ve havayı döven biri gibi dövüşmediğini ifade eder. Hizmeti amaçsız ve başarısız değildi. Önünde kesin bir amacı vardı ve her hareketinin o amaca yönelik olmasını istiyordu. Boşa harcadığı zaman ve enerjisi olmamalıydı. Elçi, başarısızlık tanımıyordu.

9:27   Müjde’yi başkalarına duyurduktan sonra kendisi reddedilmesin diye bedenine eziyet çektirip onu köle ediyordu. İman yaşamında insanın kendisini denetlemesi, ölçülü ve disiplinli olması gerekir. Kendimize hakim olmalıyız.

Elçi Pavlus, Müjde’yi başkalarına duyurduktan sonra reddedilmesi gibi korkunç bir olasılığın varlığını anladı. Bu ayetin anlamı ile ilgili birçok tartışma olmuştur. Kimileri bu ayetin, bir kimsenin kurtulabileceğini ve sonradan da kaybolabileceğini öğrettiğine inanır. Bu, Mesih’in gerçek koyununun asla mahvolmayacağını öğreten Yeni Antlaşma’nın genel öğretişiyle çelişki yaratır.

Kimi de reddedilme^33 diye çevrilen sözcüğün güçlü bir sözcük olduğunu ve sonsuz laneti belirttiğini söyler. Ne var ki bu ayet şöyle yorumlanır: Pavlus, kurtulmuş olan kimsenin reddedilebileceğini değil, sadece kendini disiplin altına alamayanın zaten kurtulmamış olduğunu öğretiyor. Sahte öğretmenleri ve onların nasıl bir zevk ve sefa içinde olduğunu düşünen Pavlus, eğer bir kimse bedenini denetleyemiyorsa, bunun bu kişinin yeniden doğmadığının bir kanıtı olduğuna dair genel bir görüş ileri sürer. Başkalarına öğretişte bulunduğu halde, kendisi reddedilecektir.

Pavlus burada kurtuluştan değil, hizmetten söz ediyor diyen üçüncü bir açık-lama daha vardır. Onun kaybolabileceğini değil, hizmetiyle ilgili sınamaya da-yanamayacağını ve ödülden yoksun kalabileceğini ima ediyor. Bu yorum red-dedilme sözcüğünün anlamına ve atletizmin içeriğine tam olarak uyar. Pavlus Müjde’yi başkalarına duyurduktan sonra Rab tarafından bir kenara konup artık kullanılamaz olabileceği gibi korkunç bir olasılığı görür.

Her şeye rağmen burada yazılanlar son derece ciddidir ve Rab İsa Mesih’e hizmet etmek isteyenlerin, kendilerini yoklamalarını sağlamalıdır. Her biri, ‘Tanrı’nın lütfuyla’ sözcüğünün anlamını deneyimle öğrenmek zorunda kalmamaya çalışmalıdır.

Pavlus insanın kendisine hakim olmasının gerekliliğini düşünürken, aklına İsrail örneği gelir. 10’uncu bölümde onların nasıl zevk ve sefaya daldıklarını ve bedenlerini denetleme konusunda nasıl dikkatsiz olduklarını ve bundan dolayı da nasıl reddedildiklerini ve onaylanmadıklarını anımsar.

İlkin, İsrail’in ayrıcalıklarından (ayet 1-4), sonra İsrail’in cezasından (5’inci ayet) ve son olarak da İsrail’in yıkılışının nedenlerinden (ayet 6-10) söz eder. Daha sonra bunları kendimize nasıl uygulayabileceğimizi açıklar (ayet 11-13).

10:1   Elçi Korintliler’e Yahudi atalarının hepsinin bulutun altında korunduğunu ve hepsinin denizden geçtiğini anımsatır. Hepsi sözcüğü vurgulanır. Pavlus onların Mısır’dan kurtuldukları zamanı ve mucizevi bir şekilde gündüz bulutla ve gece de ateşle nasıl yönlendirildiklerini düşünüyor. Kızıl denizden geçtikleri ve özellikle de çöle kaçtıkları zamanı düşünüyor. Ayrıcalık açısından hepsi de tanrısal yönlendirmeyle kurtuluşu tattılar.

10:2   Bununla da kalmayıp Musa’ya bağlanmak üzere hepsi bulutta ve denizde vaftiz edildi. Musa’ya bağlanmak üzere vaftiz edilme ifadesi onunla özdeşleşme ve onun önderliğini tanıma anlamına gelir. Musa, İsrail çocuklarını Mısır’dan Vaat edilen diyara götürürken, İsrail halkının hepsi Musa’ya bağlılık andı içti ve onu kutsanmış kurtarıcı olarak gördü. “Bulutun altında” ifadesinin onların Tanrı ile özdeşleştiğini belirttiği ve “denizden geçme” ifadesinin de onları Mısır’dan ayıranı betimlediği öne sürülmüştür.

10:3   Hepsi aynı ruhsal yiyeceği yedi. Bu, İsrail halkının çölden geçerken onlar için mucizevi bir şekilde sağlanan manı belirtir. Ruhsal yiyecek ifadesi bunun somut bir şey olmadığı ve görünmeyen ya da gerçek olmayan bir şey olmadığı anlamına gelmez. Tam tersine ruhsal, yalnızca somut yiyeceğin ruhsal beslenmenin bir simgesi ya da resmi olduğu ve ruhsal gerçeğin de yazarın aklında öncelikli olarak yer aldığı anlamına gelir. Yiyeceğin olağanüstü bir şekilde verildiği fikrini de içerebilir.

10:4   Tanrı, yolculukları boyunca içme sularını harika bir şekilde sağladı. Gerçek buydu, ama yine de ruhsal tazelenme getirmesi ve mucizevi bir şekilde verilmesi bakımından suya ruhsal içecek denir. Tanrı onlara bu suyu mucizevi bir şekilde vermemiş olsaydı susuzluktan ölürlerdi. Artlarından gelen ruhsal kayadan içtiler ifadesi, yolculukları sırasında arkalarında onları izleyen somut bir kayanın olduğunu belirtmez. Kaya, ondan akan ve İsraillileri izleyen ırmağı belirtir. O kaya Mesih’ti: Halkı için diri suyu sağlayan O’ydu ve su da O’nu temsil eder.

10:5   Sahip oldukları bu şahane ayrıcalıkları birer birer saydıktan sonra, elçi şimdi de Korintliler’e Tanrı’nın İsrailliler’in çoğundan hoşnut olmadığını; cesetlerinin de çöle serildiğini anımsatır. İsrailliler’in hepsi Mısır’dan ayrıldıkları ve önderleri olan Musa’yla tek yürek ve can olduklarını söyledikleri halde, üzücü olan bir gerçek vardır: Bedenleri çölde olduğu halde, yürekleri hâlâ Mısır’daydı. Firavun’un köleliğinden fiziksel olarak kurtulmuş oldukları için hoşnuttular, ama yine de o ülkenin günah dolu zevklerini aradılar. Mısır’dan ayrılan 20 yaş üzeri savaşçılardan sadece ikisi (Yeşu ile Kalev), ödülü kazandılar: Vaat edilen diyara ulaştılar. Geri kalanların cesetleri de Tanrı’nın hoşnutsuzluğunun bir kanıtı olarak çöle serildi.

İlk dört ayetteki hepsi sözcüğüyle 5’inci ayetteki çoğu sözcüğü arasındaki farka dikkat edin. Hepsi ayrıcalıklıydı, ama çoğu mahvoldu. Godet hayret eder:

Elçinin, halinden hoşnut olan Korintliler’in önüne koyduğu manzara ne kadar dehşet vericidir; çöl toprağına serilen, mucizevi yiyecek ve içecekle doyurulmuş bedenler!34

10:6   Bu ayette Mısır’dan Çıkış zamanında olan olaylardan çıkarılan dersi görürüz. İsrail çocukları, aslında onlar gibi kötü şeyleri arzu etmemiz halinde başımıza gelecek olanları bize gösteren bir örnekti. Eski Antlaşma’yı okurken onu sadece tarih olarak değil, bugünkü yaşamımızda uygulayabileceğimiz önemli dersler içeren bir kitap olarak okumalıyız.

Bunu izleyen ayetlerde elçi, onların düştüğü günahlardan bazılarını listeleyecektir. Bu günahların çoğunun bedensel zevkle ilgili olduğunu fark etmekte yarar vardır.

10:7   7’nci ayet, Mısır’dan Çıkış 32’de kaydolan altın buzağıya tapınmayı ve ardından gelen ziyafeti işaret eder. Musa, Sina dağından indiği zaman, halkın altın bir buzağı yapıp ona tapındığını gördü. Mısır’dan Çıkış 32:6’da şu sözleri okuruz: Halk yiyip içmeye oturdu, sonra kalkıp çılgınca eğlendi, yani dansetti.

10:8   8’inci ayette bahsedilen günah, İsrail oğullarının Moav kızlarıyla evlendikleri dönemi işaret eder. (Say.25). Balam peygamber tarafından aldatılanlar, Rab’bin sözünü dinlemediler ve cinsel ahlaksızlığa düştüler. 8’inci ayette yirmi üç binin bir günde yere serildiğini okuruz. Eski Antlaşma, yirmi dört bin kişinin vebadan öldüğünü söyler (Say.25:9). Kutsal Kitap eleştirmenleri bunu, sık sık Kutsal Yazılarda bir çelişki olduğunu göstermek için kullanmaya çalıştılar. Metni daha dikkatli okusalardı, hiçbir çelişkinin olmadığını görürlerdi. Burada sadece yirmi üç binin bir günde yere serildiği belirtilir. Eski Antlaşma’daki yirmi dört bin, vebadan ölenlerin sayısını betimler.

10:9   Pavlus daha sonra İsrailliler’in yiyecekten şikayet ettikleri ve Rab’bin iyiliğinden kuşkulandıkları dönemden söz eder. Tanrı o zaman onların arasına yılanlar gönderdi ve çoğu mahvoldu (Say.21:5,6). Burada yine yiyecek zevkinin nasıl onların yıkılışlarına neden olduğuna dikkat çekilir.

10:10   Burada Korah, Datan ve Aviram’ın günahına gönderme yapılır (Say. 16:14-47). Yine yiyecek durumundan dolayı Rab’be karşı yapılan şikayetler vardı (Say.16:14). İsrailliler bedensel ihtiyaçlarını kontrol altına alamadılar. Tam ter-sine, şehvete yenildiler; bu da onların yıkılışlarına neden oldu.

10:11   Bundan sonraki üç ayet olayların önemli açıklamalarını verir. İlkin Pavlus, bu olayların anlamının tarihsel değerle sınırlı kalmadığını açıklar. Bugün bunların bizim için ayrı bir önemi vardır. Bu olaylar, Eski Antlaşma çağı sonunda ve Yeni Antlaşma çağı zamanından sonra yaşayan bizlere bir uyarı olarak yazıya geçirildi. Rendall Harris bunu çok iyi dile getirir: Bunlar, “geçmiş çağların birikimi olarak bize” bir uyarı olsun diye verilmiştir.

10:12   Bu ayet, kendilerine güvenenler için bir uyarı oluşturur: Ayakta durduğunu sanan dikkat etsin, düşmesin! Belki bu, özellikle hem kendisini hoşnut edebileceğini hem de bundan etkilenmeyeceğini sanan güçlü imanlılara gönderme yapar. Böyle biri, Tanrı’nın disiplin eden elinin altından kayma tehlikesi içindedir.

10:13   Ama Pavlus daha sonra söylenenler için onları yüreklendiren harika şeyler söyler. Karşılaştığımız deneme ve zorlukların her insanın karşılaştığı şeyler olduğunu öğretir. Ne var ki, Tanrı güvenilirdir, gücümüzü aşan biçimde denenmemize izin vermez. Bizi denemelerden kurtaracağına dair söz vermez, ama bu denemelerin yoğunluğunu sınırlama sözü verir. Dayanabilmemiz için denemeyle birlikte çıkış yolunu sağlayacağına dair söz verir. Bu ayeti okuyunca, yüzlerce yıl Tanrı’nın denenen kutsallarına verdiği müthiş teselliden etkilenmemek mümkün değildir. Genç imanlılar bu ayete can simidine sarılır gibi sarılırlarken, yaşlılar da bu ayetin üzerine başlarını yastığa koyar gibi yaslanırlar. Belki de Pavlus’un bazı okurları putperestlik döneminde şiddetle deneniyorlardı. Pavlus onları Tanrı’nın onların dayanamayacağı denemelere izin vermeyeceği düşüncesiyle teselli ederdi. Aynı zamanda kendilerini denemelere maruz bırakmamaları konusunda da uyarılmalıydılar.

10:14   10:14’den 11:1’e kadar olan bölümde putlara sunulan kurban eti konusu özellikle ele alınır. Pavlus öncelikle, imanlıların putperest tapınaklarındaki ziyafetlere katılıp katılmaması ile ilgili soruyu gündeme getirir (ayet 14-22).

Bu nedenle, sevgili kardeşlerim, putperestlikten kaçının. Belki Korint-teki imanlılar için tapınaklardan birindeki putperest ziyafete davet edilmek ger-çek bir denenmeydi. Kimileri denemelere karşı bir bağışıklığa sahip olduklarını düşünüyordu. Bazıları belki de böyle bir ziyafete bir kez gitmenin zararı olma-yacağını söyleyeceklerdir. Elçinin esinlendiği öğüt şudur: Putperestlikten ka-çının. Onu incelemelerini, daha iyi tanımalarını ya da herhangi bir şekilde onunla oynamalarını söylemiyor. Putperestlikten şiddetle kaçınmaları gereklidir.

10:15,16   Pavlus, kendisinin söylediği şeyleri anlayabilecek kadar zeki insanlara hitap ettiğinin farkındaydı. Elçi, 16’ncı ayette, Rab’bin Sofrası’nı işaret ederek ilk olarak şunları söyler: “Tanrı’ya şükrettiğimiz şükran kâsesiyle Mesih’in kanına paydaş olmuyor muyuz?” Şükran kâsesi, Rab’bin Sofrası’nda kullanılan şarap kâsesini belirtir. Bu kâse, Mesih’in ölümü aracılığıyla bize gelen olağanüstü bereketi açıklayan bir kâsedir. İşte, bu nedenle buna şükran kâsesi denir. Şükrettiğimiz sözü, “teşekkürlerimizi sunduğumuz” anlamına gelir. Bu kâseyi alıp dudaklarımıza götürdüğümüzde belirtmek istediğimiz şey, Mesih’in kanından kaynaklanan ayrıcalıklara paydaş olduğumuzdur.

Bu nedenle ayeti şu şekilde de çevirebiliriz:

Rab İsa’nın kanı aracılığıyla almış olduğumuz yüce bereketi simgeleyen kâse, –ki teşekkürlerimizi sunduğumuz kase ile aynıdır– tüm imanlıların Mesih’in kanının ayrıcalıklarına paydaş olduklarının kanıtı değil midir?

Aynı şey Rab’bin Sofrası’nda böldüğümüz ekmek için de geçerlidir. Ekmeği yerken de aslında söylediğimiz şey şudur: Bedenini Golgota’daki çarmıhta sunmasından dolayı hepimiz kurtulduk ve bu nedenle de O’nun bedeninin üyeleri olduk. Kısacası, kâseyle ekmek Mesih’le olan birlikteliği ve bizim için olan görkemli hizmetinde paydaş olduğumuzu belirtir. Rab’bin Sofrası’nda önce ek-mekten bahsedilirken, bu ayette niçin öncelikle kandan bahsedildiği sorusu so-rulabilir. Pavlus burada Mesih inancını kabul ettiğimiz zaman gelişen olayların sırasını açıklıyor olabilir. Genellikle yeni bir imanlı Mesih’in kanının değerini tek beden gerçeğinden önce anlar. Bundan dolayı bu ayet, kurtuluşu kavrama sırasının nasıl olduğunu açıklıyor olabilir.

10:17   Bütün imanlılar, çok oldukları halde bir somun ekmeğin temsil ettiği gibi, Mesih’te bir bedendirler. Mesih’in bedenini feda etmesi sonucu sahip olduğumuz ayrıcalıklarda hepimiz paydaş olduğumuz için hepimiz bir ekmeği paylaşıyoruz.

10:18   Pavlus, bu ayetlerde Rab’bin Sofrası’na katılıp ekmekten yememizin O’nunla olan birlikteliğimizi simgelediğini söylüyor. Aynı şey kurban etini yiyen İsrailliler için de geçerlidir. Bu, sunakla birliktelikleri olduğu anlamına gelir. Burada belirtilen şüphesiz esenlik sunusudur. Halk tapınağa kurbanlarını getirdi. Sununun bir kısmı sunağın üstünde ateşle yakıldı; bir kısmı kahinlere ayrıldı; ama üçüncü kısım, kurbanı sunan kişi ve onun arkadaşları için ayrıldı. Sunuyu aynı günde yediler. Pavlus, sunuyu yiyenlerin kendilerini Tanrı ve İsrail halkıyla, kısacası sunağın ifade ettiği her şeyle, bir tuttuklarını vurguluyor. Ancak üzerinde çalıştığımız Kutsal Yazı’ya nasıl uyar bu? Bunun yanıtı gayet basit. Rab’bin Sofrası’na paydaş olmanın, Rab ile birlikteliği belirttiği ve İsraillilerin esenlik sunusuna paydaş olmalarının, Yahve’nin sunağıyla birlikte olduklarını açıkladığı gibi, tapınaktaki putperest ziyafete katılmak da putlarla birlikteliği belirtir.

10:19   Öyleyse ne demek istiyorum? Puta sunulan kurban etinin bir özelliği mi var? Ya da putun bir önemi mi var? Pavlus bununla, puta sunulan kurbanın etinin özelliğinin ya da kalitesinin değiştiğini mi belirtmeye çalışıyor? Ya da putun işiten, gören ve gücü olan gerçek bir varlık mı olduğunu ima ediyor? Bu iki sorunun da yanıtının “Hayır” olduğu açıktır.

10:20   Pavlus’un vurgulamak istediği şudur: Putperestler kurbanlarını cin-lere sunuyorlar. Puta tapmanın tuhaf ve gizemli bir şekilde cinlerle bağlantısı vardır. Cinler, putları kullanarak, onlara tapanların yüreklerini ve düşüncelerini kontrol ederler. Bir Şeytan var, ama onun habercisi ve temsilcisi olan birçok cin de var. Pavlus, “Cinlerle paydaş olmanızı istemem” der.

10:21   Hem Rab’bin kâsesinden, hem de cinlerin kâsesinden içemezsiniz; hem Rab’bin, hem cinlerin sofrasına ortak olamazsınız. Bu ayetteki Rab’bin kâsesi, Mesih aracılığıyla sahip olduğumuz iyilikleri betimleyen mecazi bir ifadedir. Burada, sunulmak istenen şeyin içine konulduğu nesne, o şeyi açıklamak için kullanılan bir çeşit mecazdır. Rab’bin Sofrası da aynı şekilde mecazi bir ifadedir. 2000 yıl önce yapılan Rab’bin Sofrası’yla aynı değildir. Mesih’te sahip olduğumuz tüm iyiliklerin, bereketlerin toplamını ifade eder.

“Hem Rab’bin kâsesinden, hem cinlerin kâsesinden içemezsiniz; hem Rab-bin, hem cinlerin sofrasına ortak olamazsınız” diyen Pavlus, bunun fiziksel ola-rak olanaksızlığını belirtmiyor. Örneğin, bir imanlının putperest bir tapınağa gidip oradaki ziyafete katılması fiziksel olarak mümkündür. Ancak Pavlus’un burada anlatmak istediği, böyle bir şeyin ahlaksal açıdan tutarsız olacağıdır. Bir yandan Rab İsa’ya bağlılık andı içip, öte yandan gidip puta tapanlarla birlikte olmak, Rab’be karşı işlenmiş ihanetin ve vefasızlığın açık bir göstergesi olur. Bu eylem ahlaksal açıdan yanlıştır.

10:22   Sadece bu kadar değil, Rab’bi kıskandırmadan bunu yapmak da olanaksızdır. William Kelly’nin dediği gibi, “Sevgi ayran gönüllülükten hoşlanmaz: Vefasızlığa içerlemek diye birşey olmasaydı, sevgi, sevgi olmazdı.”35 Bir İsa Mesih imanlısı Rab’bin hoşnut olmayacağı şeyleri yapmaktan ya da O’nun haklı öfkesini alevlendirmekten korkmalıdır. Ondan daha güçlü olduğumuzu mu sanıyoruz? Yani, O’nu kederlendirmeye ve üzerimizde terbiye edici yargısının sergilenmesi riskini göze almaya mı cüret ediyoruz?

10:23   Elçi putperest ziyafetlere katılma konusundan sonra, imanlıları günlük yaşamlarında yönetmesi gereken bazı genel ilkeleri ele alır. Her şey serbest derken, her şeyi mutlak bir anlamda belirtmiyor. Örneğin, kendisinin cinayet işlemesinin ya da sarhoş olmasının serbest olduğunu bir an için bile ima etmiyor! Burada bu ifadeyi yine, sadece ahlaksal aldırmazlıkla ilgili bir ifade olarak algılamalıyız. İmanlı yaşamında birçok şeyin kendi içinde tamamen serbest olduğu ve bir imanlının katılmasının bazı nedenlerden dolayı pek de uygun olmayacağı geniş bir alan vardır. Bu nedenle Pavlus şöyle der: “Her şey serbest, ama her şey yapıcı değildir.” Örneğin, bir imanlı için bir şey gayet serbest olabilir, ama yine de yaşadığı yerdeki halkın adetleri açısından uygun olmayabilir. Hem de kendi içlerinde serbest olan şeyler, iyi birer örnek olmayabilirler. Yani, bir şey bir kardeşi kutsal imanında geliştirecek şekilde sonuçlanmayabilir. O zaman kendi haklarımda ısrar mı etmeliyim, yoksa Mesih’teki kardeşime yardım edecek şeyi mi düşünmeliyim?

10:24   Karar verdiğimiz her şeyde bencilce kendi yararımızı düşünmeyelim. Aksine, komşumuzun yararını düşünelim. Bu kısımda üzerinde çalıştığımız ilkeler giyecek, yiyecek ve içecek, yaşam standartları ve katıldığımız eğlenceler gibi konulara rahatça uygulanabilir.

10:25   Bir imanlı, kasaplar çarşısına biraz et almak için gittiğinde, tüccara etin daha önce putlara sunulup sunulmadığını sorması gerekmez. Etin kendisi hiçbir şekilde etkilenmeyeceğinden, bu konu Mesih’e bağlılığı kesinlikle etkilemeyecektir.

10:26   Pavlus, bu öğüde açıklama olarak Mezmur 24:1’den alıntı yapar: “Yeryüzü ve içindeki her şey Rab’bindir.” Buradaki düşünce, yediğimiz yiyeceğin Rab tarafından bizim için sağlanmış olduğu ve bu yiyeceğin özellikle bizim kullanmamız için amaçlanmış olduğudur.

Heinrici, 24’üncü Mezmur’un, Yahudiler arasında sofra duası olarak yaygın bir şekilde kullanıldığını söyler.

10:27   Pavlus şimdi imanlıların soru sormasına neden olabilecek başka bir durumu ele alır. İman etmemiş bir kimsenin bir imanlıyı evine yemeğe çağırdığını varsayın. İmanlı böyle bir daveti kabul etme konusunda serbest midir? Evet. İman etmemiş bir kimsenin evindeki bir yemeğe çağrılırsanız ve siz de gitmek isterseniz, önünüze konulan her şeyi vicdan sorunu yapmadan, sorgusuz sualsiz yemekte özgürsünüz.

10:28   Yemek sırasında vicdanı hassas olan başka bir imanlı size, yediğiniz etin putlara sunulan kurban eti olduğunu söylerse eti yemeniz gerekir mi? Hayır. Eti yeme konusunda ısrarlı olmayın, çünkü yemeniz onun tökezlemesine ve vicdanının incinmesine neden olabilir. Bu eylem iman etmemiş bir kimsenin Rab’bi kabul etmesini engelleyecekse yemeyin.

10:29   Yazıldığı gibi bizzat kendi vicdanınızdan dolayı eti yemekten sakınmıyorsunuz. Bir imanlı olarak eti yemek konusunda tamamen özgürsünüz. Ama yanınızda oturan kardeşinizin vicdanı bu konuda huzurlu değilse, onun vicdanına saygı duyarak eti yemekten sakının. “Benim özgürlüğümü neden başkasının vicdanı yargılasın?” sorusu belki aşağıdaki gibi sadeleştirilebilir:

Et yeme özgürlüğümü neden bencilce sergileyeyim ve bunu yaparak başkasının vicdanı tarafından yargılanayım? Neden özgürlüğümle onun vicdanını karşı karşıya getireyim? İyiliğim neden kötü söylentilerle lekelensin? (Rom.14:16’ya bkz.).

Rab İsa Mesih’teki bir kardeşin böylesine incinmesine neden olabileceğim bir parça et bu kadar önemli mi? (Bununla birlikte, birçok yorumcu Pavlus’un burada Korintliler’in itirazından alıntı yaptığını ya da sonraki ayetlerde yanıtlamak üzere konuşmasını etkili kılmak için soru sorduğunu düşünür).

10:30   Elçi, bir taraftan Tanrı’ya yiyecek için şükredip öbür taraftan da yiyerek bir kardeşi incitmenin çelişki doğurduğunu söylüyor. Başkalarının sizi kınamasına neden olacak bir şey için Tanrı’ya şükretmektense bu yasal hakkınızdan vazgeçmeniz daha iyi olur.

William Kelly, “İnsanın kendi hakkından vazgeçmesinin, özgürlüğünün başkaları tarafından yargılanmasına ya da şükrettiği şeyin kınanmasına yol açacak bir şeye izin vermemesinden daha iyi” olduğunu söyler. Gücendirmek için özgürlüğü bu şekilde neden kullanalım? Şükretmemin yanlış yorumlanmasına ya da bunun bir saygısızlık ya da skandal olarak adlandırılmasına neden izin vereyim?

10:31   Tüm iman yaşamımızda bizi yönlendirecek iki önemli kural vardır. İlki Tanrı’nın yüceliği, ikincisi de Rab’deki kardeşlerimizin iyiliğidir. Pavlus bu iki kuralın ilkine burada değinir: “Özet olarak, her ne yer ve içerseniz, her ne yaparsanız, her şeyi Tanrı’nın yüceliği için yapın.” Genç imanlılar sık sık belirli hareketlerin onlar için yanlış mı, doğru mu olduğuna ilişkin sorunlarla karşı karşıya kalırlar. İşte burada yaşama geçirilecek iyi bir kural vardır: Bunda Tanrı’nın yüceliği için bir şey var mı? Herhangi bir şeye katılmadan önce başınızı eğip Rab’be yapmak üzere olduğunuz şeyle O’nun yüceltileceğini kolayca söyleyebilir misiniz?

10:32   Rab’deki kardeşlerimizin iyiliği ise ikinci kuraldır. Yahudilerin, Grek-lerin ya da Tanrı topluluğunun tökezleyip düşmesine neden olmayalım. Pavlus burada tüm insanlığı üç gruba ayırır. İsrail ulusu elbette ki Yahudilerdir. Grek-ler, Rab’be gelmemiş diğer uluslar, Rab’bin topluluğu ise, Rab İsa Mesih’teki tüm gerçek imanlıları kapsar. Başkalarına sürekli tanıklıkta bulunursak, ister istemez onları gücendirmek ve kızgınlıklarını arttırmak zorunda kalırız. Ancak burada bahsedilen bu değildir. Aksine, elçi burada gereksiz yere gücendirmeye neden olmamayı düşünür. Burada bizi, yasal haklarımızı başkalarının tökezle-mesine neden olmayacak biçimde kullanmamız için uyarıyor.

10:33   Pavlus içtenlikle kendi yararını değil, kurtulsunlar diye birçoklarının yararını gözeterek herkesi her yönden hoşnut etmeye çalıştığını söylüyor. Herhalde şimdiye kadar Elçi Pavlus gibi, başkaları için böylesine özverili davranan çok az kişi yaşamıştır.

11:1   11’inci bölümün 1’inci ayeti, 10’uncu bölüme daha uygun düşer. Pav-lus, hareketlerinin tümünü başkaları üzerinde yapacağı etkiye göre ayarlamaya çalıştığından söz etmişti. Şimdi de Korintliler’e kendisinin Mesih’i örnek aldığı gibi, onların da kendisini örnek almalarını söylüyor. Etrafındakilere yardım et-mek için kendi haklarından ve çıkarlarından vazgeçti. Korintliler’in de aynısını yapmaları gerekiyordu: Mesih’in müjdesini engelleyecek ya da zayıf bir kardeşi gücendirecek şekilde bencilce özgürlük gösterisinde bulunmamalıydılar.

C. Kadınların Baş Örtme Konusu (11:2-16)

11’inci bölümün 2-16 ayetleri kadınların baş örtme konusuna ayrılmıştır. Geriye kalan ayetler ise Rab’bin Sofrası’nın kötüye kullanılmasıyla ilgilidir (17-34). Bölümün ilk kısmı çok tartışılmıştır. Kimi, burada verilen talimatın sadece Pavlus’un zamanı için geçerli ya da uygun olduğunu düşünür. Kimi daha da ileri giderek bu ayetlerin, Pavlus’un kadınlara karşı önyargısını yansıttığını iddia eder. Çünkü Pavlus bekardı. Kimi de buradaki öğretiyi olduğu gibi kabul eder ve hepsini anlamasa bile bunun buyruklarına uymaya çalışır.

11:2   Elçi, ilkin Korintliler’i her şeyde kendisini hatırladıkları ve onlara ilettiği öğretileri olduğu gibi korudukları için över. Öğretiler ya da gelenekler yıllar boyunca kilisede oluşan alışkanlıkları ve uygulamaları değil; aksine, buradaki durumda olduğu gibi, Elçi Pavlus’un vahyedilmiş buyruklarını belirtir.

11:3   Pavlus şimdi kadının baş örtme konusuna girer. Her düzenli toplumun iki önemli dayanak üzerine kurulmuş olması onun buyruklarının temelini oluştur: Yetki ve yetkiye boyun eğme. Bu iki ilkeye uyulmayan yerde, düzenli bir topluluk bulmak olanaksızdır. Pavlus, yetki ve yetkiye boyun eğmeyi içeren üç önemli ilişkiden söz eder. Birincisi her erkeğin başı Mesih’tir; Mesih Rab’dir ve erkek O’na tabidir. İkincisi, her kadının başı erkektir: Baş olma özelliği erkeğe verilmiştir ve kadın da onun yetkisi altındadır. Üçüncüsü ise Mesih’in başı Tanrı’dır; Tanrı’da bile bir Kişi yönetim yerini alırken, diğeri isteyerek boyun eğer. Baş olma ve boyun eğme örnekleri bizzat Tanrı tarafından planlanmıştır. Tanrı’nın düzenlediği evrende bu konu çok önemli bir yere sahiptir.

Boyun eğmenin aşağılama anlamına gelmediği, başlangıçta vurgulanmalıdır. Mesih, Baba Tanrı’ya tabidir, ama O’ndan aşağı değildir. Kadın da erkeğe tabi iken, ondan aşağı değildir.

11:4   Başı örtülü olarak dua eden ya da peygamberlik eden her erkek başını, yani Mesih’i küçük düşürür. Burada aslında söylenen şey, erkeğin Mesih’i başı olarak kabul etmeyişidir. Bundan dolayı bu, büyük bir saygısızlıktır.

11:5   Başını örtmeden dua eden ya da peygamberlik eden her kadın başını, yani erkeği küçük düşürür. Aslında kadının burada söylediği şey, erkeğin Tanrı vergisi baş olma özelliğini tanımayışı ve buna boyun eğmeyişidir.36

Eğer Kutsal Kitap’ta bu konuyla ilgili tek ayet bu olsaydı, o zaman kadının başını örttüğü sürece toplulukta dua etmesi ya da peygamberlik etmesinin uygun olduğu öne sürülebilirdi. Ama Pavlus başka bir yerde kadının toplulukta sessiz olmasını buyuruyor (1Ti.2:12).

Gerçekten zor bir metin. Örtünme konusunda net olan şey, kadının görevinin erkeğinkinin tersi olduğudur. Bir başka deyişle, dua etmeyi ve peygamberlik et-meyi gerektiren durumlarda kadının örtünmesi uygunken, erkeğin örtünmemesi gerekir.

11:6   Eğer kadın örtünmüyorsa, saçını kestirebilir. Ama kadının saçını kestirmesi ya da tıraş etmesi ayıpsa o zaman örtünmelidir. Örtünmeyen kadının başı saçını kestirmiş kadar ayıp kabul edilir. Elçi burada saç kesmeyi buyurmuyor, aksine sadece ahlaksal tutarlılığın neyi gerektirdiğini anlatıyor!

11:7   Pavlus, 7-10 ayetlerinde kadının erkeğe boyun eğmesini, yaratılıştan örnek vererek anlatır. Burada, kadınların örtünmesinin o gün için kültürel olarak uygun olup bugün bizim için gerekli olmadığını düşündürecek bir yaklaşım yoktur. Erkeğin baş, kadınınsa ona tâbi olması, Tanrı’nın başlangıçtan beri buyruğu olmuştur.

Her şeyden önce, erkek Tanrı’nın benzeyişi ve yüceliğidir. Kadın ise erkeğin yüceliğidir. Bu, erkeğin, Tanrı’nın temsilcisi olarak yeryüzü üzerinde egemenlik sürmesi için yerleştirildiğini belirtir. Erkeğin örtüsüz başı, bu gerçeğin sessiz bir tanıklığıdır. Kadına asla baş olma yetkisi verilmemiştir. W.E. Vine’nin ifade ettiği gibi kadın, “Erkeğin yetkisini açıkça gösterme ya da sergileme”37 anlamında erkeğin yüceliğidir.

Erkek duada başını örtmemelidir. Bu, Tanrı’nın yüceliğini örtmekle eşit olup Tanrı’ya yapılmış bir hakarettir.

11:8   Pavlus daha sonra bize erkeğin kadından değil, kadının erkekten yaratıldığını anımsatır. Önce erkek yaratıldı, daha sonra da kadın onun kaburga kemiğinden yaratıldı. Erkeğin bu önceliği elçinin, erkeğin baş olması savını kuvvetlendirir.

11:9   Daha sonra yaratılışın amacı ve sırası yeniden vurgulanır. Öncelikle erkek kadın için değil, kadın erkek için yaratıldı. Rab Yaratılış 2:18’de bunu açıkça belirtir: “Adem’in yalnız kalması iyi değil: Ona uygun bir yardımcı yara-tacağım.”

11:10   Kadının erkeğe boyun eğmesi gerektiğinden, kadın buyruk altında olduğunu göstermek için başını örtmelidir. Buyruğun göstergesi (yetkinin sembolü) baş örtüsüdür ve burada belirtilen, kadının kendi buyruğu ya da yetkisi değil, kocasının buyruğu altında oluşudur.

Pavlus melekler uğruna ifadesini neden ekliyor? Meleklerin, yaratılışta olduğu gibi bugün de yeryüzünde olup bitenlerin izleyicileri olduğunu ileri süreceğiz. İlk yaratılışta kadının erkek üzerinde ne şekilde egemenlik kurduğunu gördüler. Adem’in vermesi gereken kararı o verdi. Böylece günah, acı ve kederin kelimelerle anlatılamayacak kadar kötü sonuçlarıyla birlikte insanlığa girdi. Tanrı, ilk yaratılışta olanların yeni yaratışta tekrarlanmasını istemiyor. Tanrı meleklerin yeryüzüne baktıklarında, kadının erkeğe boyun eğdiğini ve bunu dışardan başını örterek gösterdiğini görmelerini istiyor.

Burada baş örtüsünün sadece bir dış gösterge olduğunu ve dış göstergenin, iç zarafetin bir çeşit dışa yansıması şeklinde geliştiği zaman, değerli olduğunu ifade etmek için durabiliriz. Başka bir deyişle, bir kadın başını örtebilir, ama gerçek anlamda kocasına boyun eğmeyebilir. Bu durumda başını örtmesinin bir değeri olmaz. Önemli olan, yüreğin tam anlamıyla boyun eğmesidir; ancak o za-man kadının başındaki örtünün bir anlamı olur.

11:11   Pavlus erkeğin kadından bağımsız olduğunu ima etmiyor; bunu şu sözlerle belirtir: “Ne var ki, Rab’de ne kadın erkekten, ne de erkek kadından bağımsızdır.” Başka bir deyişle, kadın ve erkek birbirine bağımlıdır. Birbirlerine ihtiyaçları vardır ve boyun eğme fikriyle karşılıklı bağımlı olma fikri çelişki içinde değildir.

11:12   Kadın erkekten yaratıldı, yani Adem’in kaburga kemiğinden yaratıldı. Ancak Pavlus erkeğin de kadından doğduğuna işaret eder. Burada doğum sürecini belirtiyor. Erkekler dünyaya mutlaka bir kadının aracılığıyla gelir. Bu nedenle Tanrı, biri olmadan diğerinin olamayacağını göstermek için bu mükemmel dengeyi yarattı.

Her şey Tanrı’dandır ifadesi, O’nun her şeyi tanrısal bir şekilde tayin etmiş olduğunu belirtir; dolayısıyla şikayet için haklı bir neden yoktur. Tanrı tarafından sadece bu ilişkiler yaratılmakla kalmadı, bunların yaratılmasındaki amaç aynı zamanda da O’nu yüceltmekti. Bütün bunlar erkeği alçakgönüllü, kadını da hoşnut kılmalıdır.

11:13   Elçi şimdi Korintliler’i kendi aralarında kadının örtüsüz başla Tan-rı’ya dua etmesinin uygun olup olmadığına karar vermeye davet eder. Bunu yaparken de onların içgüdüsel hislerine başvurur. Burada ima edilen şey, bir ka-dının başı örtüsüz olarak Tanrı’nın huzuruna çıkmasının saygısızlık ya da terbi-yesizlik olduğudur.

11:14   Doğanın, bir erkeğin uzun saçlı olmasını nasıl ayıpladığı öğretisi tam olarak açık bir ifade değildir. Bazıları bunun, erkeğin saçının kadınınki gibi doğal bir biçimde lüle lüle uzamayacağı gibi bir düşünceyi ifade ettiğini ileri sürmüştür. Çünkü bir erkeğin uzun saçlı olması kendisini kadınsı gösterir. Çoğu kültürde erkeğin saçı kadının saçından daha kısadır.

11:15   15’inci ayet birçok kişi tarafından çok yanlış anlaşılmıştır. Kimi kadının saçı kendisine bir örtü olarak verildiğinden, başka bir örtüye gerek olmadığını ileri sürmüştür. Ancak böyle bir öğretiş, Kutsal Yazılar’ın bu kısmına biraz ters düşer. Bu bölümde iki örtüden bahsedildiğine dikkat edilmezse anlam kargaşası ortaya çıkabilir. Bu, 6’ncı ayete geri dönülerek gösterilebilir. Orada şunu okuruz: “Eğer kadın örtünmüyorsa, saçını kestirsin.” Bu yoruma göre bir kadının “saçı yoksa” başını tıraş etmiş olabilir. Ama bu saçma bir şey olur. Eğer “saçı yoksa”, tıraş ettirmesi mümkün değildir!

15’inci ayetteki gerçek anlam, ruhsal ve doğal olan arasında gerçek bir benzerlik olduğudur. Bir bakıma Tanrı kadına doğal bir yücelik örtüsü verdi. Bunu erkeğe vermedi. Bunda ruhsal bir anlam vardır. Bu, kadının Tanrı’ya dua ettiği zaman başını örtmesini öğretir. Doğal alanda gerçek olan, ruhsal alanda da gerçek olmalıdır.

11:16   Elçi bu bölümü şu ifadeyle bitirir: “Bu konuda çekişmek isteyen varsa, şunu bilsin ki, bizim ya da Tanrı’nın kiliselerinin böyle bir alışkanlığı yoktur.” Pavlus, ileri sürüldüğü gibi, söylemiş olduğu şeylerin üzerinde tartışılacak kadar önemli olmadığını mı anlatmak istiyor? Kadınların inanlılar topluluğunda başlarını örtmeleri gibi bir geleneğin olmadığını mı söylemek istiyor? Bu öğretişlerin isteğe bağlı olduğunu ve Rab’bin buyruğu olarak kadınların ille de başlarını örtmeleri için zorlanmamaları gerektiğini mi ifade ediyor? İlginçtir ki yüzyıllar boyunca böyle yorumlar yapılmıştır ve hatta bugün bile bu tür yorumlarla karşılaşmak mümkündür. Bunun anlamı, Pavlus’un, gerçek sonuçlara sahip olmayan bu buyrukları açıklamak için Kutsal Yazılar’ın bir bölümünün yarısını boşa harcamış olduğudur!

Bu ayetin, Kutsal Yazılar’ın tamamına uyan en az iki açıklaması vardır. Öncelikle, elçi belirli kişilerin bu konularda çekişebileceklerini sezdiğini söylüyor olabilir. Ama bunun ardından hemen Tanrı’nın kiliselerinin böyle bir alışkanlığı yoktur, yani bu konuda çekişme geleneğimiz yok ifadesini ekler. Bu tür konular üzerinde tartışmıyoruz, ama bunları Rab’bin öğretişi olarak kabul ediyoruz. William Kelly tarafından benimsenen diğer yorum ise, Tanrı’nın topluluklarında kadınların örtünmeden dua ve peygamberlik etmeleri gibi bir geleneğin olmadığıdır.

Ç. Rab’bin Sofrası Konusu (11:17-34)

11:17   Elçi, Korintliler’i, bir araya geldikleri zaman aralarında oluşan ayrılıktan dolayı azarlar (17-19). “Bir araya geldiğiniz zaman” ya da benzeri sözlerden oluşan ifadenin tekrarına dikkat edin (11:17, 18, 20, 33, 34; 14:23, 26), 11:2’de Pavlus’un onlara iletmiş olduğu öğretileri yerine getirdikleri için onları övme fırsatı olmuştu, ama onları övemediği ve şimdi değineceği bir konu vardı. Toplantıları yarardan çok zarar getiriyordu. Bu hepimiz için ağır bir uyarıdır: İnanlılar topluluğundaki toplantılardan yararlanmaktan çok zararlı çıkarak ayrılmamız mümkündür.

11:18   Pavlus’un azarlamasının birinci nedeni, ayrılıkların ya da bölünmelerin oluşudur. Bu, çeşitli grupların inanlılar topluluğundan ayrılıp ayrı topluluklar oluşturduğu anlamına gelmez. Aksine, topluluk içinde gruplar ve bölünmeler vardı. Bölünme, içerde olan bir grup ya da parti iken, tarikat, dışarıda olan farklı bir grup ya da partidir. Pavlus, Korintliler’in dünyaya olan bağlılıklarını bildiğinden dolayı ayrılık haberlerine inanabilirdi; zaten daha önce bu Mek-tup’ta onları ayrılıklarından ötürü azarlamıştı.

F.B. Hole şöyle yazar:

Pavlus, Korint’teki ayrılıklarla ilgili haberlere kısmen de olsa inanmaya hazırdı: Dünyaya olan bağlılıklarında dolayı aralarında bu inatçı bölünmelerin bulunmasının kaçınılmaz olduğunu biliyordu. Pavlus, onların durumunu araştırarak eylemleri konusunda bir sonuca ulaşır. Pavlus, onların dünyasal düşkünlükleri olduğunu ve sıradan insanlar gibi olduklarını bildiğinden, insan aklının, bir şeylere düşkün olma eğiliminin kuvvetli düşünceler oluşturup bölünmelere temel hazırlayacağını ve bunun da ayrılıkla sonuçlanacağını ve onların da bu sonucun mağdurları olacaklarını biliyordu. Ayrıca Pavlus, Tanrı’nın onların budalalıklarını geçersiz kılabileceğini ve bunun, Tanrı’nın, insanlara göre değil, Ruh’a göre hareket edenleri açığa çıkartmasına bir vesile olacağını ve sonuçta bu bölünme sorunundan sakınılacağını da biliyordu.38

11:19   Pavlus, Korint’te başlamış olan bölünmelerin ciddi boyutlara varacağını önceden gördü. Bu bölünmeler, kiliseye genel olarak zarar vermesine karşın, bundan iyi bir şey de çıkacaktı; yani Korintliler arasında, gerçekten ruhsal ve Tanrı’nın beğenisini kazanmış olanların kimler oldukları belli olacaktı. Pavlus’un bu ayette, “Aranızda bölünmeler olması gerekiyor”39 demesi, bunun gerekli olduğu anlamına gelmez.40 Tanrı burada, topluluktaki bölünmelere göz yummuyor. Aksine Pavlus, Korintliler’in dünyasal tutumlarından dolayı bölünmelerin oluşmasının kaçınılmaz olduğunu belirtiyor. Bölünmeler, bazılarının Rab’bin düşüncesini anlama konusunda yetersiz kaldıklarının kanıtıdır.

11:20   Pavlus şimdi de Rab’bin Sofrası’nın kötüye kullanılmasını ayıplar. İmanlılar Rab’bin Sofrası’nı kutlamak için bir araya geldiklerinde, davranışları öylesine kötüydü ki, Rab’bi, O’nun istediği şekilde anmaları mümkün değildi. Dıştan bakıldığında, yapılması gereken davranışları yapıyor gibi görünebilirler, ama tavırları Rab’bin gerçekten anılmasını ortadan kaldırıcı niteliktedir.

11:21   İnanlılar topluluğunun ilk günlerinde imanlılar, Rab’bin Sofrası’yla birlikte “agape” ya da sevgi ziyafetini de kutlarlardı. Sevgi ziyafeti, sevgi ve birliktelik ruhu içinde paylaşılan normal bir yemekti. Sevgi ziyafetinin sonunda imanlılar sık sık ekmek ve şarapla Rab’bi anarlardı. Ancak çok geçmeden bunu kötüye kullananlar ortaya çıktı. Örneğin, bu ayette ima edildiği gibi sevgi ziyafeti gerçek anlamını kaybetti. İmanlılar birbirlerini beklememekle kalmayıp zen-ginler nefis yemeklerini fakir olan kardeşleriyle paylaşmayarak onları utandır-dılar. Kimi sarhoşken, kimi aç gitti! Rab’bin Sofrası sevgi ziyafetinin ardından yapıldığı için, Rab’bin Sofrası’nı paylaşmak amacıyla oturulduğunda onlar hâlâ sarhoştular.

11:22   Elçi böylesine saygısız bir davranışı hiddetle ayıplar. Bu şekilde devam etmekte ısrar ederlerse, o zaman en azından bunu inanlı topluluğunda yapmama saygısını göstermelidirler. Böyle bir zamanda taşkınlık yapmak ve daha yoksul olan kardeşi utandırmak İsa Mesih imanıyla tutarlılık göstermez. Pavlus, kutsalları bu şekilde davrandıkları için övemez; övemediği için de onları sert bir biçimde suçlar.

11:23   Onların davranışlarıyla Rab’bin Sofrası’nın gerçek anlamı arasındaki zıtlığı göstermek için Rab’bin Sofrası’nın başlangıcını anlatır. Onlara, bunun normal bir yemek ya da ziyafet olmadığını, Rab’bin ciddi bir buyruğu olduğunu gösterir. Pavlus bu konuyla ilgili bilgiyi doğrudan Rab’den öğrendiği ve bu buyruğun çiğnenmesinin söz dinlemezlik olacağını göstermek için bu konudan söz eder. Bu durumda, öğrettiği olayı esinlemeyle öğrenmiştir.

İlk olarak, Rab İsa’nın ele verildiği gece eline ekmek alışından bahseder. Harfi harfine çevrilirse “ele verilirken” demek gerekir. Dışarıda Rab’bi ele verme tuzağı kurulurken, O yukarıdaki odada öğrencileriyle bir araya gelerek ekmeği aldı.

Bu olayın gece olması, Rab’bin Sofrası’nın gece yapılması gerektiği anlamına gelmez. O zamanlar güneşin batışı Yahudi gününün başlangıcıydı. Oysa bizim günümüz güneşin doğuşuyla başlar. Hem de elçisel örneklerle elçisel hükümler arasında fark olduğuna işaret edilmektedir. Elçilerin yaptığı her şeyi yapmak zorunda değiliz, ama öğrettikleri her şeye uymak zorundayız.

11:24   Rab önce ekmeği aldı ve şükredip ekmeği böldü. Ekmek O’nun bedeninin simgesi olduğundan, bu simgeyle Tanrı’ya, Kendisine dünyanın günahları için ölebileceği bir insan bedeni vermiş olduğu için şükrediyordu.

Kurtarıcı, “Bu benim bedenimdir” derken, bununla ekmeğin O’nun bedeni olduğunu mu ima etmek istedi? Katolik kilisesi Rab’bin Sofrası’nda kullanılan ekmekle şarabın gerçekten Mesih’in bedeniyle kanına dönüştüğü konusunda ısrar eder. Luther öğretisi ise Mesih’in gerçek bedeninin ve kanının, Rab’bin Sofrası’ndaki ekmekle şarapta bulunduğunu ifade eder.

Bu görüşlere yanıt olarak, bu sırada Rab İsa’nın bedeninin ölüme teslim edilmemiş ve kanının daha dökülmemiş olduğunu anımsamak yeterli olur. Rab İsa, “Bu benim bedenimdir” dediğinde, anlatmak istediği şudur: “Bu benim bedenimin simgesidir” ya da “Bu sizin uğrunuza kırılan bedenimin bir resmidir.” Ekmeği yemek, O’nun bizim yerimize öldüğünü hatırlamak demektir. Rab-bimizin “Beni anmak için” ifadesinde kelimelere sığmayan bir şefkat var.

11:25   Rab İsa aynı şekilde Fısıh yemeğinden sonra kâseyi alıp şöyle dedi: “Bu kâse benim kanımla gerçekleşen Yeni Antlaşma’dır. Bunu her içtiğinizde beni anmak için böyle yapın.” Rab’bin Sofrası Fısıh yemeğinin hemen ardından oluşturuldu. Yemekten sonra kâseyi aldı denmesinin nedeni de budur. Kâseyle ilgili olarak kâsenin, kanıyla gerçekleşen Yeni Antlaşma olduğunu söyledi. Bu, Tanrı’nın Yeremya 31:31-34 ayetlerinde İsrail ulusuna vaat ettiği antlaşmayı işaret eder. Bu, Tanrı’nın, onların günahlarını ve suçlarını anmayacağı ve günahkarlıklarına karşı merhametli olacağına dair yaptığı kayıtsız şartsız bir vaattir. Yeni Antlaşma’nın koşulları İbraniler 8:10-12’de de verilir. Antlaşma şimdi yürürlüktedir, ama inançsızlık İsrail ulusunun bundan yararlan-masını engellemektedir. Rab İsa’ya inanan herkes vaat edilenlerden yararlana-caktır. İsrail halkı Rab’be dönünce, Yeni Antlaşma’nın bereketlerinden yarar-lanacaktır: Bu da Mesih’in yeryüzündeki bin yıllık egemenliği sırasında olacaktır. Yeni Antlaşma Mesih’in kanıyla onaylandı: İşte bu nedenle kanından, Yeni Antlaşma olarak söz eder. Yeni Antlaşma’nın temeli çarmıh aracılığıyla atıldı.

11:26   26’ncı ayet, Rab’bin Sofrası’nın hangi sıklıkta yapılması gerektiği sorusuna değinir. Her yediğinizde... ve her içtiğinizde... Ne bir kuralcılık yapılmış ne de belirli bir tarih verilmiştir. Bu, Elçilerin İşleri 20:7’de öğrencilerin haftanın ilk günü Rab’bi anmak için toplanmaları gerektiği ilkesinde açıkça görülür. Bu kuralın sadece inanlılar topluluğunun ilk günleri için tasarlanmamış olduğu, Rab’bin gelişine dek ifadesiyle net bir biçimde belirtilmiştir. Godet, Rab’bin Sofrası’nın, O’nun iki gelişi arasında bir bağ oluşturduğunu ve birinin varlığının diğerinin habercisi olduğunu güzel bir biçimde ifade eder.41

Rab’bin Sofrası’yla ilgili olan bu buyrukta, bir önder tarafından yönetilmesine ilişkin tek bir sözün bile olmaması dikkat çekicidir. Bu, Tanrı’nın halkına bırakılan sade bir anma törenidir. İmanlılar Rab’bin ölümünü o gelinceye dek ilan etmek için inanlı kahinler olarak sade bir biçimde bir araya gelirler.

11:27   Rab’bin Sofrası’nın özünü ve amacını tartıştıktan sonra elçi, şimdi de buna yanlış bir biçimde katılmanın sonuçlarına döner. Kim uygunsuz şekilde ekmeği yer ya da Rab’bin kâsesinden içerse, Rab’bin bedenine ve kanına karşı suç işlemiş olur. Hiçbirimiz Rab’bin Sofrası’na katılmaya layık değiliz. Bir anlamda Rab’bin bize gösterdiği merhamete ve iyiliğe layık değiliz. Ancak burada söz konusu olan bu değil. Elçi bizim bireysel değersizliğimizden bahsetmiyor. Mesih’in kanıyla temizlenen bizler, Tanrı’nın biricik değerli Oğlu sayesinde Tanrı’ya yaklaşabiliriz. Ancak Pavlus burada, Rab’bin Sofrası için bir araya gelen Korintliler’in uygunsuz davranışından bahsediyor. Dikkatsiz ve saygısız davranmakta suçluydular. Böyle hareket etmek Rab’bin bedenine ve kanına karşı suç işlemiş olmaktır.

11:28   Rab’bin Sofrası’na yaklaşırken, kendimizi sınamalıyız. Günah, itiraf edilip bırakılmalı, gereken onarım yapılmalı ve gücendirilenlerden özür dilenmelidir. Genel olarak, vicdanımızın uygun bir durumda olmasına dikkat etmeliyiz.

11:29   Rab’bin bedenini önemsemeden aykırı şekilde ekmeği yiyen ve kâseden içen, böyle yiyip içmekle kendi kendini mahkum eder. Rab’bin bedeninin, günahlarımızdan kurtulalım diye verildiğini kavramamız gerekir. Günah içinde yaşamaya devam ediyor ve aynı zamanda da Rab’bin Sofrası’na katılıyorsak, samimi olduğumuz söylenemez. F.G. Patterson şöyle der: “Yargılanmamış günahla Rab’bin Sofrası’ndan yersek, günahın kaldırılması için kırılan Rab’bin bedenini fark etmeyiz bile.”

11:30   Kendi kendini sınamada yetersiz kalma sonucunda, Korint’teki kilisede bazılarının üzerine Tanrı’nın yargısı gelmiştir. Birçokları zayıf ve hastaydı, bazıları da ölmüştü. Başka bir deyişle, bazılarının üzerine bedensel hastalıklar gelirken bazıları da bu hastalıklardan dolayı hayata veda etmişlerdi. Kendi yaşamlarındaki günahı yargılamadıkları için Rab’bin onlara karşı disiplin uygulaması gerekmişti.

11:31   Öte yandan, eğer kendi kendimizi sınarsak böyle bir cezaya çarptırılmamıza da gerek kalmayacak.

11:32   Tanrı bizimle kendi çocukları olarak ilgileniyor. Günah içinde yaşamaya devam etmemize izin vermeyecek kadar çok seviyor bizi. Bu nedenle, hemen önderin bizi geri çeken değneğini ensemizde hissederiz. Birinin dediği gibi, “Kutsalların Mesih sayesinde cennete uygun hale gelmeleri mümkündür, ama tanıklıkta yeryüzüyle sınırlı kalmaları uygun değildir.”

11:33   İmanlılar sevgi ziyafeti ya da sohbet için bir araya geldikleri zaman, diğer kutsalları düşünüp bencilce hareket etmeden birbirlerini beklemelidirler. “Birbirini bekleme” 21’inci ayet olan “Her biriniz ötekini beklemeden kendi yemeğini yiyor” ile tezat teşkil eder.

11:34   Aç olan varsa, karnını evde doyursun. Başka bir deyişle, Rab’bin Sofrası’yla birleştirilen sevgi ziyafeti genel bir yemek olarak algılanmamalıydı. Rab’bin Sofrası’nın ruhsal niteliğini önemsememek yargılanmalarına yol açardı.

Öbür sorunları ise geldiğimde çözerim. Korintliler’in mektubunda, daha az önem taşıyan başka konular da vardı kuşkusuz. Pavlus onları ziyaret ettiğinde bu konularla ilgileneceğine dair onlara söz verir.

D. Ruhsal Armağanlar ve Kilisede Kullanımları Konusu             (Bölüm 12 - 14)

12-14. bölümler Kutsal Ruh’un armağanlarıyla ilgilidir. Korint’teki kilisede, özellikle bilinmeyen dillerle konuşma armağanıyla bağlantılı suiistimaller olmuştu. Pavlus da bu suiistimalleri düzeltmek amacıyla yazıyor.

Korint’te bilinmeyen dillerle konuşma armağanını almış, yani daha önce üzerinde hiç çalışmadıkları dolayısıyla da bilmedikleri dilleri konuşabilme yeteneğinin verildiği imanlılar vardı.42 Bu armağanı, Tanrı’yı övme ve öteki imanlılara öğretme yerine gösteriş yapmak için kullanıyorlardı. Toplantılarda ayağa kalkıp kimsenin anlamadığı dillerde konuşup başkalarını dil yetenekleriyle etkilemeyi umuyorlardı. Belirti içeren armağanları diğer armağanların üstünde tutup dillerle konuşanların ruhsal üstünlüklerini dile getirdiler. Bu kimilerinin gurur, kimilerinin de kıskançlık, aşağılık ve değersizlik hisleriyle dolmalarına yol açtı. Bundan dolayı elçinin bu yanlış tutumları düzeltmesi ve armağanların (özellikle dillerle konuşmak ve peygamberlik etmek) kullanımında kontrolü sağlaması gerekliydi.

12:1   Pavlus, Korint’teki kutsallara, “Ruhsal belirtiler ya da armağanlar konusunda bilgisiz kalmanızı istemem” der. Birçok çeviri buradaki anlamı belirtmek için armağanlar sözcüğünü ekler. Ne var ki, bir sonraki ayet Pav-lus’un sadece Kutsal Ruh’un değil, kötü ruhların da belirtilerini düşünmekte olabileceğini akla getirir.

12:2   Korintliler, Rab İsa’ya inanmadan önce kötü ruhların köleleriydiler, yani putperesttiler. Ruhların korkusuyla yaşayıp şeytani etkiler tarafından saptırıldılar. Ruh dünyasının doğaüstü belirtilerine tanıklık ettiler ve ruhlar tarafından esinlenen ifadeleri işittiler. Bazen kötü ruhların etkisi altında kendilerine hakim olamayıp bilinçlerinin ötesinde olan şeyleri söyleyip yaptılar.

12:3   Şimdi kurtulmuş imanlılar olarak ruh belirtilerini yargılamaları, yani kötü ruhların sesiyle Kutsal Ruh’un güvenilir sesi arasındaki farkı ayırt etmeleri gerekir. En can alıcı nokta, Rab İsa’yla ilgili verilen tanıklıktır. Biri, “İsa’ya lanet olsun!” derse, onun cinlerin esinlemesiyle bunu dediğinden emin olabilirsiniz. Çünkü kötü ruhlar kendilerine has bir biçimde İsa’nın adına küfredip lanet ederler. Tanrı’nın Ruhu hiç kimseyi, Kurtarıcı’dan bu biçimde söz etmesi için yönlendirmez: O’nun görevi, Rab İsa’yı yüceltmektir. İnsanları sadece ağızlarıyla değil, yüreklerinin ve yaşamlarının tüm itirafı ve sıcaklığıyla İsa Rab’dir demeleri için yönlendirir.

3’üncü ayette Üçlü Birlik’in üç kişiliğinden söz edildiğine dikkat edin. Aynı şekilde 4-6 ayetlerine de dikkat edin.

12:4   Pavlus daha sonra kilisede, Kutsal Ruh’un çeşitli armağanlarının varlığının yanı sıra, Tanrı’daki üç kişilikten oluşan temel bir üçlü birliğin de var olduğunu gösterir.

Çeşitli ruhsal armağanlar vardır, ama Rab birdir. Korintliler sanki tek bir armağan, (dillerle konuşma armağanı) varmış gibi davranıyorlardı. Bunun için, Pavlus şöyle der: “Hayır, sizin birliğiniz ortak bir armağana sahip olma üzerine değil, aksine tüm armağanların kaynağı olan Kutsal Ruh’a sahip olma üzerine kuruludur.”

12:5   Pavlus bunun ardından kilisede çeşitli görevler ya da hizmetler olduğuna işaret eder. Hepimiz aynı işe sahip değiliz. Ama ortak yanımız şudur: Ne yaparsak yapalım, bunu, bir olan Rab için ve başkalarına (benliğe değil) hizmet amacıyla yapmalıyız.

12:6   Ruhsal armağanlar konusunda çeşitli etkinlikler olmasına karşın, her imanlıyı yetkilendiren aynı Tanrı’dır. Eğer bir armağan diğerinden daha başarılı, güzel ya da güçlü görünürse, bu, armağana sahip olanın üstünlüğünden kay-naklanmaz. Gücü veren Tanrı’dır.

12:7   Ruh, belli bir armağan vererek her inanlının yaşamında kendisini gös-terir. Yapacak bir görevi olmayan hiçbir imanlı yoktur ve armağanlar tüm be-denin ortak yararı için verilir. Ruh, gösteriş ya da benliği hoşnut etmek için değil, başkalarına yardım etmek için verilir. Tartışmanın ana noktası budur. Bu da doğal olarak Kutsal Ruh’un armağanlarından bazılarını içeren bir listenin doğmasına yol açar.

12:8   Bilgece söz söyleme yeteneği, doğaüstü bir gücün tanrısal bir anlayışla konuşmasıdır. Bu, zor problemlerin çözümü, imanın savunulması, çelişkilerin anlaşılması, pratik tavsiyelerin verilmesi, sert yetkililer karşısında birinin davasına bakılması gibi durumlarda görülür. İstefanos bunun örneğini öylesine güzel gösterdi ki düşmanları, “Onun konuşmasındaki bilgeliğe ve Ruh’a karşı koyamadılar” (Elç.6:10).

Bilgiyle söz söyleme ise Tanrısal bir biçimde gösterilen ya da verilen bilgiyi nakletme gücüdür. Bunun örneği Pavlus’un 1.Korintliler 15:51’deki, “Rab’bin sözüne dayanarak size şunu bildiriyoruz” ifadelerinde görülür. Esas anlamda yeni gerçeği ifade etme, bilgiyle söz söyleme sona ermiştir, çünkü İsa Mesih imanı tam olarak kutsallara verilmiştir (Yah.3).

İsa Mesih öğretisi tamdır. Öte yandan, ikinci dereceden de olsa bilgiyle söz söyleme yeteneği hâlâ devam ediyor olabilir. Rab’be yakın yürüyenlerin hâlâ gizemli bir tanrısal iletişimi vardır (Mez.25:14). Başkalarıyla bu bilgiyi paylaşmak, bilgiyle söz söyleme yeteneğidir.

12:9   İman armağanı, Tanrı’nın isteğini takip etme yolunda öne çıkan zorlukları, dağları yerinden oynatacakmış gibi göğüsleyebilme (13:2) yeteneğidir: Tanrısal bir yetenektir. Tanrı’nın, Kendi sözünde bulunan ya da bireysel olarak ifade edilen bir buyruğuna ya da vaadine karşılık verirken, Tanrı için yapılan kahramanlıkları yapabilme yeteneğidir. George Müller iman armağanına verilebilecek klasik bir örnektir. Gereksinimlerini Tanrı dışında hiç kimseye iletmeden 10.000 öksüze altmış yıldan fazla bir süre bakabildi. Hastaları iyileştirme armağanı, hastalıkları iyileştirmek için gerekli olan mucizevi güçle ilgilidir.

12:10   Mucizeler yapma gücü, cinleri çıkarma, bir şeyi bulunduğu durumdan başka bir duruma dönüştürme, ölüleri diriltme ve değişik öğeler üzerinde güç uygulamayı içerir (Elç.8:6, 7).

Peygamberlikte bulunma armağanı, öncelikle bir kişinin doğrudan Tanrı-dan aldığı esinlemeleri başkalarına aktarmasını ifade etti. Peygamberler, ge-lecekte olacak olayları önceden bildirdiler (Elç.11:27, 28; 21:11); çoğu zaman da sadece Tanrı’nın düşüncelerini ifade ettiler. Elçiler gibi onlar da, inanlı topluluğun temeliyle ilgiliydiler (Ef.2:20). Temeli yalnızca kendileri değil, Rab İsa’yla ilgili öğretişleri oluşturuyordu. Temel atıldıktan sonra bu anlamda peygamberlere olan gereksinim kalmadı. Onların hizmetleri, bizim için, Yeni Antlaşma’nın sayfalarında muhafaza edilmiştir. Kutsal Kitap yetkin olduğu için, sözde bir peygamberin Tanrı’dan aldığını iddia ettiği ek bir gerçeği reddederiz.43

Daha kolay anlaşılır bir ifadeyle biz, “peygamber” sözcüğünü Tanrı’nın sözünü güvenilir, açık ve etkili bir biçimde bildiren herhangi bir vaizi tanımlamak için kullanırız. Peygamberlik Tanrı’ya sunulan övgüyü (Luk.1:67, 68) ve O’nun halkının yüreklendirilip güçlendirilmesini de (Elç.15:32) kapsar.

Ruhları ayırt etme armağanı, bir peygamberin ya da başka birinin Kutsal Ruh’tan mı yoksa Şeytan’dan mı konuştuğunu ayırt etme gücünü betimler. Bu armağana sahip bir kişi, örnek olarak birinin dolandırıcı ya da fırsatçı olup olmadığını ayırt etme gibi özel bir yeteneğe sahiptir. Petrus, Simun’un kin dolu, kötülüğe tutsak biri olduğunu bu şekilde açığa çıkardı (Elç.8:20-23).

Dillerle konuşma armağanı ise daha önce hiç öğrenmemiş olduğu yabancı bir dilde konuşabilme yeteneğidir. Diller özellikle İsrail’e verilmiş olan bir işaretti.

Bu dilleri çevirme armağanı, kişinin daha önce hiç bilmediği bir dili anlayıp o dilde verilen bildiriyi yerel dile aktarabilmesini sağlayan mucizevi bir güçtür.

Armağan listesinin öncelikle akla hitap edenlerle başlayıp duygulara hitap edenlerle bitmesi belki de özel bir anlam taşımaktadır. Korintliler bunu düşüncelerinde tersine çevirmişlerdi. Dillerle konuşma armağanını diğer armağanların üstünde tuttular. Kişinin, Kutsal Ruh’a ne kadar çok sahipse o kadar çok kendi ötesinde bir güç tarafından başarılı kılınacağını sandılar. Güçle ruhsallığı karıştırdılar.

12:11   8-10 ayetlerinde sözü geçen armağanların hepsi aynı Ruh tarafından verilip kontrol edilir. Rab bu armağanları herkese dilediği gibi, ayrı ayrı dağıtır. Bu önemli bir noktadır: Ruh armağanları mutlak bir biçimde paylaştırır. Eğer bunu anlarsak, bize verilenlerin dışında bir şeye sahip olamayacağımızdan dolayı gurur konusu ortadan kalkacak, doyumsuzluk da bertaraf edilmiş olacaktır. Çünkü Sonsuz Hikmet ve Sevgi, hangi armağanı almamız gerektiğine karar verdi ve O’nun seçimi de mükemmeldir. Herkesin aynı armağanı istemesi ya da arzulaması yanlıştır. Herkes aynı müzik aletini çalsa, hiç senfoni orkestrası olmazdı ve eğer bir beden sadece dilden ibaret olsaydı, canavar olurdu.

12:12   İnsan bedeni birlikle çeşitliliğin bir örneğidir. Beden bir olmakla birlikte birçok üyeden oluşur. İmanlıların hepsi farklı olmakla ve farklı etkinliklerde bulunmakla birlikte, hepsi etkin bir birliğin –bedenin– oluşması için bir araya gelir.

Mesih de böyledir. Buradaki “Mesih” cennette yüceltilen Rab İsa Mesih’i değil, cennetteki Baş ve yeryüzündeki üyelerini işaret eder. İmanlıların hepsi Mesih’in Bedeninin üyeleridir. İnsan bedeni aracılığıyla kişi nasıl kendisini baş-kalarına ifade ediyorsa, Mesih’in Bedeni de, kendisini dünyada bildirmeyi seç-tiği kişiler için kullandığı bir çeşit araçtır. Rab’bin “Mesih” ifadesinin, Bedeni-nin üyeleri olan bizleri de kapsayarak kullanılmasına izin vermesi, harika lütfun bir kanıtıdır.

12:13   Pavlus, nasıl Mesih’in Bedeninin üyeleri olduğumuzu açıklamaya devam eder. “Hepimiz bir beden olmak üzere aynı Ruh’ta vaftiz olduk.” Bazı çeviriler aynı Ruh tarafından der, ama doğrusu aynı Ruh’tadır.44 Bu, Ruh’un içinde vaftiz olduğumuz anlamına gelebilir, tıpkı bir inanlının içinde vaftiz ol-duğu su öğesi gibi. Ya da Ruh’un vaftizi yapan Aracı olması gibi, yani Ruh ta-rafından vaftiz edilmek gibi. Asıl anlamı da böyle gözükmektedir. Kutsal Ruh-un vaftizi Pentikost gününde oldu. Kilise o zaman doğmuştu. Biz de yeniden doğduğumuz zaman o vaftizden yararlanmış ve Mesih’in Bedeninin üyeleri olmuş oluruz.

Burada birkaç noktaya dikkat etmek gerekir: İlkin, Kutsal Ruh’un vaftizi, inanlıları Mesih’in Bedenine yerleştiren tanrısal bir işlemdir. Suyla gerçekleştirilen vaftizle aynı değildir. Bu, Matta 3:11; Yuhanna 1:33; Elçilerin İşleri 1:5’de açıklanır. Bu lütfun, imanlıları daha kutsal kılan ve kurtuluştan sonra gelen bir işi değildir. Korintliler’in hepsi Ruh’ta vaftiz olmuşlardı, ama yine de Pavlus onları doğal benliğe uydukları, ruhsal olmadıkları için azarlar (3:1). Dillerle ko-nuşmanın Ruh’ta vaftiz olmanın değişmez işareti olduğu doğru değildir. Ko-rintliler’in hepsi vaftiz olmuştu, ama hepsi dillerle konuşmadı (12:30). Kişi kendini Kutsal Ruh’un denetimine teslim ettiğinde bazı deneyimler yaşar ve sonra da gökten gelen bir güçle güçlenir. Ancak böyle bir deneyim Ruh’un vaf-tiziyle aynı değildir ve karıştırılmamalıdır.

Ayet, hepimizin aynı Ruh’tan içmesi sağlandı diye devam eder. Bu, Tan-rı’nın Ruhu’na iştirak ederler anlamındadır. O’nu içlerinde yaşayan Biri olarak kabul ederler ve yaşamlarındaki hizmetinin yararlarını alırlar anlamındadır.

12:14   Farklı üyeler olmaksızın bir insan bedenine sahip olamazsınız. Her biri diğerinden farklı olan ve başa itaat edip diğer üyelerle işbirliği içinde çalışan birçok üyenin olması gerekir.

12:15   Çeşitliliğin normal ve sağlıklı bir beden için gerekli olduğunu görmemiz bizi iki tehlikeden kurtarır: Kendimizi küçümsemekten (15-20) ve başkalarını küçümsemekten (21-25). Ayağın, elin işini yapamadığı için kendisini önemsiz görmesi tuhaf olacaktır. Ayak, ayakta durup yürüyebilir, koşabilir, tırmanabilir, dans edebilir, vurabilir; bunların yanı sıra daha birçok şeyi yapabilir.

12:16   Kulak, göz olmadığı için üyelikten çıkmaya çalışmamalıdır. Sağırlık tehlikesiyle karşı karşıya kalıncaya kadar kulağımızı pek önemsemeyiz. Ancak o zaman kulağımızın işlevinin değerini kavrarız.

12:17   Bütün beden göz olsaydı, sadece bir sirk seyrine uygun bir sağırlığınız olurdu. Ya da bedenin sadece kulakları olsaydı, gaz kaçağı kokusunu algılayacak burnu olmadığından ya bilincini kaybedecek ya da ölecekti.

Pavlus’un gelmek istediği nokta şudur: Beden sadece dil olsaydı, ya maymun iştahlı ya da canavar olurdu. Buna rağmen Korintliler dillerle konuşma armağanını o kadar çok vurguluyorlardı ki, yaptıkları şey aslında yerel kiliseyi sırf dil konusunda bir paydaşlığa yöneltmekti. Fakat dilin yapabildiği tek şey, konuşmaktı!

12:18   Böyle bir saçmalığın suçlusu Tanrı değildir. Emsalsiz bilgeliğiyle farklı üyeleri bedene dilediği gibi yerleştirmiştir. Ne yaptığını bildiği için O’na gereken saygıyı göstermemiz gerekir! Bize verdiği armağan için minnettar olup, o armağanı, O’nun yüceltilmesi ve başkalarının yüreklendirilmesi için sevinçle kullanmalıyız. Başka birinin armağanına gıpta etmek günahtır. Bu, Tanrı’nın bizim hayatımız için olan mükemmel planına karşı isyandır.

12:19   Bedenin tek bir üyeden oluştuğunu düşünmek imkansız bir şeydir. Bu nedenle Korintliler, dil haricinde bir armağana sahip olmadıkları taktirde, işe yarayan bir bedene sahip olmayacaklarını da unutmamalıydılar. Diğer armağanlar, daha az dikkat çekici ve merak uyandırıcı olsalar da gereklidirler.

12:20   Tanrı’nın onayladığı çok sayıda üye, ama tek bir beden vardır. İnsan bedeniyle ilgili olan bu gerçekler ortadadır ve bunlar kilisedeki hizmetimize de aynı şekilde yansımalıdır.

12:21   Bir kişinin başka birinin armağanını kıskanmasının delilik olması gibi herhangi birinin başkasının armağanının değerini düşürmesi ya da başkalarına ihtiyacı olmadığını hissetmesi de eşit derecede akılsızlıktır. Göz ele, “sana ihti-yacım yoktur!” ya da baş ayaklara, “Size ihtiyacım yoktur!” diyemez. Göz bir şeylerin yapıldığını görür, ama onları yapamaz. Bunun için ele bağlıdır. Yine aynı şekilde baş da belirli bir yere gidilmesi gerektiğini bilebilir, ama oraya gitmek için ayaklara ihtiyacı vardır.

12:22   Bedenin bazı üyeleri diğerlerine göre daha zayıf görünür. Örneğin, böbrekler kollar kadar kuvvetli görünmezler. Ancak böbrekler, kollardan çok daha fazla önem taşırlar. Kollarımız, bacaklarımız hatta dilimiz olmadan yaşayabiliriz, ama yüreğimiz, ciğerlerimiz ya da beynimiz olmadan yaşayamayız. Buna rağmen bu vazgeçilmez organlar kendilerini öne çıkarmazlar. Sadece işlevlerini gösterişsiz bir biçimde yapmaya devam ederler.

12:23   Bedenin bazı üyeleri gösterişli iken diğerleri o kadar gösterişli değildir. Güzel olmayan kısımları elbise giyerek telafi ederiz. Bu nedenle, üyeler arasında, farklılıkları en aza indirgeyen karşılıklı bir anlayış vardır.

12:24   Bedenin gösterişli üyelerinin özene ihtiyacı yoktur. Ama Tanrı, bedenin farklılık gösteren bütün üyelerini organik bir yapı içinde birleştirdi. Kimi üyeler güzelken, kimileri de gösterişsizdir. Ama yine de Tanrı, bize tüm üyeleri takdir edecek, hepsinin birbirine bağlı olduğunu kavrayacak ve gösterişsiz olanların eksiklerini telafi edecek iç güdüyü vermiştir.

12:25   Üyelerin karşılıklı anlayışları bedendeki ayrılıkları önler. Biri diğerine ihtiyacı olanı verir ve karşılığında bir tek o üyenin verebileceği yardımı alır. İşte, kilisede olması gereken de budur. Ruh’un armağanlarından birinin özellikle vurgulanması çelişki ve ayrılıkla sonuçlanır.

12:26   Bir üyeyi etkileyen bütün üyeleri etkiler. Bu olay insan bedeninde iyi bilinen bir gerçektir. Örneğin, ateş bedenin bir kısmıyla sınırlı kalmayıp tüm sistemi etkiler. Diğer hastalık ve ağrılar için de aynı şey geçerlidir. Bir göz doktoru göze bakarak beyin tümörünü, böbrek hastalığını ya da karaciğer iltihabını ortaya çıkarabilir. Bunun nedeni şudur: Bütün üyeler farklı olmasına karşın bir bedenin kısımlarını oluştururlar ve birbirlerine öylesine önemli bir şekilde bağlıdırlar ki, bir üyeyi etkileyen bütün üyeleri etkiler. Öyle ki, bize düşen şey, doyumsuz olmak ya da diğerlerinden bağımsız hissetmek değil, Mesih’in bedeninde gerçek anlamda bir birliğe sahip olmaktır. Bir inanlıya acı veren herhangi bir şey bizim de o acıyı duymamıza neden olmalıdır. Aynı şekilde, bir inanlının yüceltildiğini görürsek, kıskanmak yerine onunla birlikte sevinmeliyiz.

12:27   Pavlus, Korintliler’e Mesih’in bedeni olduklarını anımsatır. Fakat her yerel kilse kendi başına Mesih’in bedenini oluşturmamaktadır; aksine Ko-rintliler, O’nun bedeninin birer parçasıdırlar. Bu onların toplu bir şekilde oluş-turdukları Mesih’in Bedeninin, sadece küçük bir örneği ya da minyatürü anla-mına gelebilir. Bireysel olarak her biri, işbirliği içindeki o büyük toplumun bir üyesidir. Bu şekilde her üye, görevini kıskançlık, bağımsızlık, hasetlik ya da de-ğersizlik hissetmeksizin yerine getirmelidir.

12:28   Elçi şimdi başka bir armağan listesi verir. Bu listelerin hiç biri bir bütün olarak düşünülmemelidir. Tanrı kilisede şu kişileri atadı: İlkin elçileri. İlkin sözcüğü herkesin elçi olmadığını belirtir. Onikiler, Rab tarafından O’nun habercileri olarak görevlendirilmiştir. Yeryüzündeki hizmeti sırasında O’nunla birlikteydiler (Elç.1:21,22) ve Yahuda’nın dışında hepsi O’nu dirilişinden sonra gördü (Elç.1:2, 3, 22). Ancak Onikiler’in yanı sıra başkaları da elçiydi. En çok göze çarpan Pavlus’du. Barnaba (Elç.14:4, 14); Rab’bin kardeşi Yakup (Gal. 1:19); Silvanus ve Timoteos da vardı (1Se.1:1; 2:6). Yeni Antlaşma peygamber-leriyle birlikte elçiler, Rab İsa Mesih’le ilgili öğrettikleriyle bu kilisenin öğre-tisel temelini attılar (Ef.2:20). Bu sözcüğü dar anlamda ele alırsak şunu söyleye-biliriz: Artık elçiler yok. Daha geniş anlamda ise, hâlâ Rab tarafından gönderi-len haberciler ve kilise kurucuları vardır. Onları elçiler yerine hizmet eden ki-şiler olarak adlandırarak, onların ilk elçilerin olağanüstü yetki ve güçlerine sa-hip oldukları izlenimini yaratmaktan kaçınmış oluyoruz.

İkinci olarak peygamberler. Peygamberlerin, Tanrı’nın sözlerinin yazılmasından önce O’nun sözlerini ileten Tanrı sözcüleri olduklarından zaten söz etmiştik. Öğretmenler, Tanrı’nın sözünü insanlara anlaşılır biçimde açıklayanlardır. Mucizeler yapma gücü olanlar, ölüleri diriltmek, cinleri çıkartmak gibi mucizeleri gerçekleştiren kişilerdir. Hastaları iyileştirme gücü olanlar, daha önce söz edilmiş olduğu gibi hastalıkları anında iyileştirebilenlerdir. Başkalarına yardım edenler de genellikle topluluğun mali işleriyle ilgilenen topluluk görev-lileridir. Öte yandan yönetme yeteneği olanlar ise kilisedeki ihtiyarlar ya da gözetmenlerle ilgilidir. Bunlar, yerel kilisenin ruhsal bakımını üstlenen kişilerdir. Çeşitli dillerle konuşma armağanı ise sonuncudur. Bu sıralamada özel bir anlam olduğuna inanıyoruz.

Pavlus başta elçilerden, en son da dillerle konuşmaktan söz eder. Korintliler dillerle konuşma armağanına ilk sırayı verirken elçileri de küçük görüyorlardı!

12:29,30   Elçi her inanlının –elçi, peygamber, öğretmen, mucizeler yapan, hastaları iyileştirme gücü olan, çeşitli dillerle konuşan ve bu dilleri çeviren olsun– aynı armağana sahip olup olmadığını sorarken, beklediği yanıtın orijinal metinde “Hayır” olduğu görülür.45 Öyle ki, hepsi çeşitli dillerle konuşmalıdır gibi ifade edilen ya da ima edilen bir öneri, Tanrı’nın sözüne aykırı olmakla birlikte, bizzat her bir üyesinin kendi görevi olan ve birçok üyeden oluşan tüm beden kavramına da yabancıdır.

Eğer burada ifade edildiği gibi hepsinin dillerle konuşma armağanı yoksa, o zaman çeşitli dillerle konuşmanın Ruh’la vaftiz olmanın göstergesi olduğunu öğretmek yanlıştır. Böyle bir durumda, hepsinin bu vaftizi beklememesi gerekir. Ancak gerçek şudur: Her inanlı zaten Ruh’ta vaftiz olmuştur (13.ayet).

12:31   Pavlus, “Ama siz daha üstün armağanları gayretle isteyin” derken, Korintliler’e birey olarak değil, yerel bir kilise olarak hitap ediyor. Bunu orijinalinde kullandığı fiilin çoğul olmasından anlıyoruz. Kilise olarak öğretici nitelikte olan armağanlara sahip olmayı istemeleri gerektiğini söylüyor. En iyi armağanlar, olağanüstü olanlardan çok geliştirici olanlardır. Armağanların hepsi Kutsal Ruh tarafından verilir ve hiçbiri küçümsenmemelidir. Buna rağmen bazı armağanların diğerlerine göre bedene daha fazla yarar sağladığı da bir gerçektir. Her kilisenin Rab’den, kilisede bu armağanları çoğaltmasını istemesi gerekir.

“Şimdi size en iyi yolu göstereyim.” Pavlus bu sözlerle Sevgi Bölümüne (1Ko.13) giriş yapar. Sadece bu armağanlara sahip olmanın bu armağanları sevgi içinde uygulamak kadar önemli olmadığını söyler. Sevgi sadece benliği değil, başkalarını da düşünür. Birinin Kutsal Ruh tarafından olağandışı bir biçimde yetenekli kılındığını görmek harika bir şeydir: Ama o kişinin, o armağanı ilgiyi kendine çekmek yerine başkalarını imanda yüreklendirmek için kullanması daha da güzeldir.

İnsanlar 13. bölümü içeriğinden ayırma eğilimindedirler. 12 ve 14. bölümlerdeki çeşitli dillerle konuşma ile ilgili gerginliği hafifletmek için tasarlanmış bir parantez olarak düşünürler. Ancak gerçek durum bu değildir. Pavlus’un savının devamını oluşturan önemli bir kısımdır.

Çeşitli dillerle konuşmanın kötüye kullanılması kilisede bir çekişmeye sebep olmuştu. Armağanlarını kendilerini ön plana çıkarmak ve kendilerini tatmin etmek için kullanan “karizmatikler”, sevgi içinde hareket etmiyorlardı. Daha önce öğrenmedikleri bir dili açıkça konuşmaktan zevk alıyorlardı; oysa anlamadıkları bir şeyi oturup dinlemek zorunda kalanlar için büyük bir sıkıntıydı bu. Pavlus, armağanların hepsinin sevgi ruhuyla kullanılmasında ısrar eder. Sevginin amacı benliği hoşnut etmek değil, başkalarına yardım etmektir.

Belki de “karizmatik olmayanlar” sevgisizlik eyleminde fazla tepki göstermişlerdi. Bütün dillerin Şeytan’dan geldiğini söyleyecek kadar ileri gitmiş de

olabilirler. Sevgisizlikleri, dillerle konuşmayı kötüye kullanmaktan daha kötü olmuş da olabilir.

Böylece Pavlus, her iki taraftakilere de sevginin gerekli olduğunu bilgece anımsatır. Birbirlerine sevgiyle davranırlarsa, sorunun büyük bir kısmı çözülmüş olur. Ayrılığı gerektiren sorun değildir; sorun, sevgiyi gerektirir.

13:1   Eğer bir kişi insanların ve meleklerin dillerinin hepsinde konuşabilse, ama başkalarının iyiliği için bu yeteneği kullanmasa, ses çıkaran bir bakır ya da öten bir zilden daha faydalı ya da daha hoş bir şey olamaz. Konuşulan sözün anlaşılmadığı yerde fayda olmaz. Bu, yarardan çok sinir bozucu bir gürültüdür. Dillerin yararlı olabilmesi için yorumlanmaları ya da konuşulan dile çevrilmeleri gerekir. Ancak o zaman söylenen şey eğitici olabilir. Meleklerin dilleri sıra dışı bir konuşmaya göre daha fazla mecazi anlam taşıyabilir, ama bu, o dilin bilinmeyen bir dil olduğu anlamına gelmez. Çünkü melekler, Kutsal Kitap’ta ne zaman insanlarla konuşmuşlarsa, bunu kolayca anlaşılan bir dilde yapmışlardı.

13:2   Aynı şekilde başka biri de Tanrı’dan olağanüstü esinlemeler alabilir. Tanrı’nın mükemmel sırlarını, şimdiye kadar gösterilmemiş olan ve şimdi kendisine bildirilen olağanüstü gerçekleri anlayabilir. Doğaüstü bir biçimde verilen tanrısal bir bilgiyi alabilir. Dağları yerinden oynatabilecek kadar büyük bir iman kendisine verilebilir. Yine de bütün bu harika armağanları Mesih’in Bedeni’nin üyelerini geliştirme yerine yalnızca kendi gelişimi için kullanırsa, bu armağanların bir değeri olmaz ve armağanların sahibi de bir hiç olur. Yani baş-kalarına hiçbir faydası olmaz.

13:3   Eğer elçi bütün malını sadaka olarak dağıtsa ve hatta bedenini de yakılmak üzere teslim etse bile, bu kahramanca yapılan işler sevgi ruhuyla yapılmadığı takdirde kendisine bir yarar sağlamaz. Sırf dikkatleri üzerine çekmeye ve kendisine bir isim yapmaya çalışıyorsa, o zaman bu üstünlük gösterisinin bir değeri olmaz.

13:4   Biri şöyle demiştir: “Bu, sevgi üzerine bir iddia olarak başlamadı, ama Yeni Antlaşma’daki edebi cevherlerin çoğu gibi yerel bir durumla bağlantılı olarak ortaya konuldu.” Hodge, Korintliler’in sabırsız, hoşnutsuz, kıskanç, havalı, bencil, edebe aykırı davranan, başkalarının duygu ve çıkarlarını göz önüne almayan, şüpheci, hemen gücenen ve tenkitçi insanlar olduklarını ifade etmiştir.

İşte bu nedenle de elçi, şimdi gerçek sevginin özelliklerini verir. Her şeyden önce, sevgi sabırlıdır ve şefkatlidir. Kışkırtma karşısında bile dayanıklılık gösteren bir sabırdır bu. Şefkatlilik ise başkalarının menfaatini ön plana çıkaran etken bir iyiliktir. Sevgi başkalarını kıskanmaz; tam terine onların onurlandırılıp yüceltilmesinden memnun olur. Sevgi övünmez, böbürlenmez. Nesi varsa, onun Tanrı’nın armağanı olduğunu ve insanda böbürlenecek hiçbir şey olmadığını anlatır. Kutsal Ruh’un armağanları bile Tanrı tarafından verilir ve bu armağanlar, ne kadar olağanüstü olurlarsa olsunlar, kişiyi gururlu ve kibirli yapmamalıdırlar.

13:5   Sevgi kaba davranmaz. Eğer bir kişi gerçekten sevgiyle davranırsa, nazik ve saygılı olacaktır. Sevgi, bencilce kendi çıkarını aramaz, ama başkalarına nasıl destek olunacağıyla ilgilenir. Sevgi kolayca öfkelenmez, küçümsemelere ve aşağılanmalara dayanır. Sevgi kötülüğü anmaz, yani başkalarına kötü düşünceler yöneltmez. Onların hareketlerinden şüphelenmez. Saftır.

13:6   “Sevgi haksızlığa sevinmez, ama gerçek olanla sevinir.” İnsan doğasında doğru olmayan bir şeyden zevk alan bir bayağılık vardır; özellikle de bu doğru olmayan eylem, kişinin benliğine yarar sağlıyorsa. Bu sevgi ruhu değildir. Sevgi gerçek olanın zaferiyle sevinir.

13:7   “Her şeye katlanır” ifadesi, sevginin her şeye sabırla dayanabileceği ya da başkalarının hatalarını saklayabileceği anlamına gelebilir. Katlanır sözcüğü “kapatır” olarak da çevrilebilir. Sevgi başkalarının başarısızlıklarını gereksiz yere başkalarına yaymaz; buna karşın gerektiğinde tanrısal disiplini uygulama konusunda kararlı olmalıdır.

Sevgi her şeye inanır, yani eylem ve olaylar konusunda getirilebilecek en iyi yorumu getirmeye çalışır. Sevgi her şeyi umut eder; bu her şeyin en iyi şekilde olacağını gayretle arzu etmek anlamındadır. Elem çekme ve kötü davranışlara maruz kalma karşısında sevgi her şeye dayanır.

13:8   Elçi, armağanlarını sevgiyle kullanan kişilerin belirleyici niteliklerini tanımladıktan sonra, şimdi de armağanların geçici olmalarına karşın sevginin devamlı olduğu konusunu ele alır. Sevgi asla son bulmaz. Sonsuza dek bizim Rab’bi ve birbirimizi seveceğimiz şeklinde sevgi daim kalacaktır. Öte yandan, bu armağanlar geçici bir süreç için vardırlar.

8-13 ayetleriyle ilgili olarak iki önemli yorum vardır. Geleneksel görüşe göre peygamberlik, diller ve bilgi armağanları, inanlıların sonsuz yaşama girmesiyle sona erecektir. Başka bir görüşe göre ise bu armağanlar zaten sona ermiş du-rumdadır; bu da Kutsal Yazılar’ın Kanonu (Kutsal Kitap) tamamlandığında olmuştur. Her iki görüşü de sunmak için 8-12 ayetlerini SONSUZ DURUM ve TAMAMLANMIŞ KANON başlıkları altında açıklayacağız.

SONSUZ DURUM

Sevgi asla son bulmayacak. Şu an varolan peygamberlikler ise tam tersi-ne, Tanrı’nın halkı eve, cennete vardı-ğında sona erecektir. Şimdi bilgi arma-ğanı var, ama bu muhteşem sona ulaş-tığımızda sona erecektir (Pavlus bilgi ortadan kalkacaktır derken, cennette hiçbir bilginin olmayacağını kastetmi-yor olabilir. Tanrısal gerçek aracılığıy-la olağanüstü bir biçimde verilen bilgi armağanını belirtiyor olmalı).

13:9   Bu yaşamdaki bilgimiz ve peygamberliğimiz sınırlıdır. Tanrı’nın lütfunda anlayamadığımız bir çok sır gibi Kutsal Kitap’ta da anlayamadığı-mız birçok şey vardır.

13:10   Ama mükemmel olan ge-lince, yani sonsuz dünyadaki mükem-mel duruma ulaşınca, sınırlı bilgi ile sınırlı peygamberlik armağanları orta-dan kalkacaktır.

13:11   Bu yaşam, konuşmamızın, anlayışımızın ve düşüncelerimizin oldukça sınırlı ve olgunlaşmamış olduğu çocukluk dönemine, Göksel yaşam ise, yetişkinlik dönemine benzetilebilir. O zaman çocuksu olan her şey geçmişte kalacaktır.

13:12   Yeryüzünde olduğumuz sü-rece her şeyi bulanık bir aynaya bakar gibi silik ve belirsiz görürüz. Cennet-teyse tam tersine her şeyi yüz yüze görür gibi, yani orada belirsiz bir gö-rüntü olmadan göreceğiz. Şimdi bilgi-miz sınırlı, ama o zaman bilindiğimiz gibi tam bileceğiz. Cennette bile olsa mükemmel bilgiye asla sahip olmaya-cağız. Her şeyi yalnızca Tanrı bilir. Ama bilgimiz şimdikinden çok daha fazla olacak.

TAMAMLANMIŞ KANON

Sevgi asla son bulmayacak. Pey-gamberlikler varken (Pavlus’un zama-nında), Yeni Antlaşma’nın son kitabı tamamlanınca bu tür doğrudan verilen esinlemelere olan gereksinim son bula-caktır. Pavlus’un zamanında diller kul-lanılıyordu, ama Kutsal Kitap’ın 66 kitabı tamamlanınca bunlar sona ere-cek; çünkü elçilerle peygamberlerin öğretişlerinin doğrulanmasına bundan böyle gerek kalmayacak (İbr.2:3, 4).

Tanrısal gerçek bilgi Tanrı tarafın-dan elçilerle peygamberlere veriliyor-du, ama bu da İsa Mesih inancı öğre-tişinin tamamı verildiğinde bitmiş ola-caktır.

13:9   Yani biz elçilerin bilgisi sı-nırlıdır (hâlâ esinlenmiş bilgiyi doğru-dan Tanrı’nın esiniyle aldığımız an-lamda). Peygamberliğimiz de sınırlıdır. Çünkü aldığımız esinlemeleri yalnızca kısmen ifade edebiliriz.

13:10   Ancak mükemmel olan ge-lince, yani son kitabın Yeni Antlaşma-ya eklenmesiyle Kanon (Kutsal Kitap) tamamlanınca, belirli bir dönem ya da parça parça verilen tanrısal gerçeğin vahiyleri sona erecek ve bu gerçeğin açıklanması da ortadan kalkacaktır. Tanrı’nın sözünün tamamı olacağından kısmi esinlemelere artık gerek olma-yacaktır.

13:11   Armağanların belirtileri ki-lisenin ilk dönemiyle bağlantılıydı. Armağanlar çocuksu değildi, Kutsal Ruh’un gerekli armağanlarıydı. Ancak Tanrı’nın tüm vahyi Kutsal Kitap’ta mevcut olduğundan mucizevi arma-ğanlara gerek kalmayıp ortadan kaldı-rılmıştır. Buradaki çocuk^46 sözcüğü ko-nuşma gücü ve yeteneği olmayan be-bek anlamındadır.

13:12   Şimdi (elçilerin olduğu dö-nemi) aynada bulanık görüyoruz. Hiç birimiz (elçiler) Tanrı’nın tam esinle-mesini almadı. Bize bir yap-boz oyu-nunun parçaları gibi parça parça veri-liyor. Kutsal Yazılar’ın Kanonu ta-mamlandığında, belirsizlik ortadan kal-kacak ve biz de resmi bütünüyle göre-ceğiz. Şimdi bilgimiz (elçiler ve pey-gamberler olarak) sınırlıdır. Ancak son kitap Yeni Antlaşma’ya eklenince, da-ha önce hiç bilmediğimiz şekilde daha çok ve daha yakından bileceğiz.

13:13   İman, ümit ve sevgi, Kelly’nin dediği gibi, “İsa Mesih inancının özelliklerini oluşturan temel ahlaksal ilkelerdir.” Ruh’un bu lütfu Ruh’un armağanlarından üstün olduğu gibi kalıcıdır da. Kısacası, Ruh’un meyvesi Ruh’un armağanlarından daha önemlidir.

Ve sevgi en üstün olanıdır; çünkü başkaları için büyük bir gereksinmedir. Sevgi, benliğe odaklanmış değil, başkalarına odaklanmış bir merkeze sahiptir.

Bu bölümü bitirmeden önce yapılması gereken birkaç gözlem vardır. Yukarıda bahsedildiği gibi 8-12 ayetlerinin genel kabul gören yorumu, bunların bu yaşamdaki durumla sonsuz durumu karşılaştırdığıdır.

Ancak birçok içten imanlı, mucizevi armağanların amacının Tanrı sözüne yazılı şeklin verilmesinden önce elçilerin öğretişlerini doğrulamak olduğuna ve Yeni Antlaşma’nın tamamlanmasının ardından bu armağanlara gerek kalmadığına inandıkları için TAMAMLANMIŞ KANON görüşünü benimserler. İkinci görüş ağırlıklı olmasına karşın, bunun tam olarak kanıtlanması pek mümkün değildir. Elçilerin döneminin ardından bu mucizevi armağanların çoğunlukla sona erdiğine inansak bile, Tanrı’nın istediği takdirde bu armağanları bugün kullanamayacağını kesin olarak söyleyemeyiz. Hangi görüşü benimsersek benimseyelim, almamız gereken kalıcı ders şudur: Ruh’un meyveleri sonsuz ve üstündür. Eğer sevgiyi uygularsak bu bizi, armağanların yanlış kullanılmasından ve bunların kötüye kullanmasının sonucu ortaya çıkan çekişmelerle ayrılıklardan kurtaracaktır.

14:1   Bunun bir önceki bölümle olan bağlantısı açıktır. İmanlılar sevginin ardından koşmalı ki, bu da daima başkalarına hizmet etmeye çalışmak anlamına gelir. Kiliseleri için de ruhsal armağanları gayretle istemelidirler. Armağanların, Ruh tarafından istendiği gibi dağıtıldığı doğrudur, ama yerel kilisede değerli olacak armağanları isteyebileceğimiz de doğrudur. Bundan dolayı Pavlus peygamberlik armağanının gayet çok istendiğini belirtiyor. Örneğin, peygamberlik armağanının neden dillerden daha yararlı olduğunu açıklamaya devam ediyor.

14:2   Bir kimse dillerle konuştuğunda yorumlanmıyorsa, o zaman topluluğun yararı için konuşmuyordur. Söylediklerini Tanrı anlar, ama insanlar bu dili bilmedikleri için anlamazlar. Şimdiye kadar bilinmeyen harika gerçekleri açıklıyor olabilir, ama anlaşılmaz olduğundan bir faydası yoktur.

14:3   Öte yandan peygamberlik eden kimse ise insanları geliştirir, cesaretlendirir ve onları teselli eder. Bunun nedeni de onların dilinde konuşuyor olmasıdır; işte farkı oluşturan da budur. Pavlus peygamberlikte bulunan kişinin diğer insanları geliştirdiğini, cesaretlendirdiğini ve bağlılık yarattığını söylerken, belirli bir tanımlama yapmıyor. Sadece, bildiri insanların bildiği dilde verildiğinde bu sonuçların oluştuğunu söylüyor.

14:4   4’üncü ayet genellikle, bilinmeyen bir dil kullanmanın, kişinin kendi kendini geliştirmesi için faydalı olduğunun doğrulanmasında kullanılır. Ancak bu bölümde “inanlılar topluluğu” sözünün dokuz kez görülmesi (4, 5, 12, 19, 23, 28, 33, 34, 35), Pavlus’un, kişinin odasında Rab’le geçirdiği zamandan çok yerel kilisede kullanılan dillerle ilgilendiğini belirtir. Metin, kişinin, dilleri kendisini geliştirmek için kullanmasını savunmaktan çok, elçinin başkalarına yardım edecek şekilde sonuçlanmayan armağanların inanlılar topluluğunda kullanılmasına karşı çıktığını ifade etmektedir. Sevgi kendini değil, başkalarını düşünür. Başka dillerle konuşma armağanı sevgiyle kullanılırsa, yalnız o kişiye değil, başkalarına da yarar sağlar.

Peygamberlikte bulunan, inanlılar topluluğunu geliştirir. Armağanını, kişisel menfaatini ön plana çıkarmak için kullanmayıp topluluğun anlayabileceği bir dilde yapıcı bir biçimde konuşur.

14:5   Pavlus dillerle konuşma armağanını küçümsemez; bunun Kutsal Ruh-un bir armağanı olduğunun farkındadır. Ruh’tan gelen herhangi bir şeyi küçüm-semez. “Hepinizin bilmediğiniz dillerde konuşmanızı isterim” derken, arma-ğanı kendisi ve kayrılan birkaç kişiyle sınırlayan bencil arzuyu kınıyor. Arzusu, Musa’nın ifade ettiği şu sözlerle aynıdır: “Keşke RAB'bin bütün halkı peygam-ber olsa da RAB üzerlerine Ruhu’nu gönderse!” (Say.11:29b). Ancak Pavlus bu-nu söylerken, bütün inanlıların belirli bir armağana sahip olmaları gerektiğinin Tanrı’nın isteği olmadığını biliyordu (12:29, 30).

Korintliler’in peygamberlik etmelerini yeğlerdi: Çünkü peygamberlik ederek birbirlerini geliştirebilirlerdi. Oysa çevrilmeyen dillerle konuştuklarında, dinleyiciler bir şey anlamayacakları için bundan yararlanmayacaklardı. Pavlus gelişmenin açıkça görülmesini yeğledi. Kelly bunu şöyle ifade eder: “Geliştirme, ruhsal düşünce için anlaşılmamaktan çok daha önemlidir.”47 “Çevrilmedikçe” sözü, “dille konuşanın bu dili çevirmedikçe” ya da “başka biri bu dili çevirmedikçe” anlamına gelir.

14:6   Pavlus’un kendisi Korint’e gelip dillerle konuşursa ve onun ne dediğini anlamazlarsa, bunun onlara bir yararı olmaz. Esin ve bilgi ya da peygamberlik ve öğreti olarak ne dediğini anlayabilmeleri gerekir. Yorumcular esin ve bilginin içten almayla ilgili olduğu, oysa peygamberlik sözüyle öğretinin dışa vermeyle ilgili olduğu konusunda hemfikirdirler. Pavlus’un bu ayette anlatmak istediği şey, kilisenin gelişmesi için verilen bildirinin anlaşılması gerektiğidir. Bunu aşağıdaki ayetlerde kanıtlamaya devam eder.

14:7   Önce müzik enstrümanları örneğini kullanır. Kaval ya da çenk değişik sesler çıkarmazsa, kaval ya da çenkle ne çalındığını hiç kimse anlamaz. Zevk veren müzik, değişik sesleri, belirli bir ritmi ve belirli bir berraklığı içinde barındıran müziktir.

14:8   Aynısı borazan için de geçerlidir. Askerin çağrılması belirgin ve net olmalıdır: Yoksa hiç kimse savaşa hazırlanmaz. Borazancı ayağa kalkıp tek ve değişmez bir sesle borazanı çalarsa, hiç kimse yerinden kıpırdamaz.

14:9   Bunun gibi insan dili de aynıdır. Konuştuğumuz dil anlaşılır olmazsa, hiç kimse söyleneni anlamaz. Bu, havaya konuşmak kadar yararsız olur (9. ayette geçen “dil”, yabancı bir dil değil, konuşma organı olan dildir). Bütün bunlardan anlaşılan tek şey vardır: Hizmet ya da öğreti net ve yalın olmalıdır. Hiç kimsenin anlayamayacağı kadar “derin” olursa, o zaman onlara bir yarar sağlamaz. Konuşmacıya belirli bir doyum verebilir, ama Tanrı’nın halkına yardımcı olmaz.

14:10   Pavlus açıklamakta olduğu gerçeğin bir başka örneğini verir. Dünyada var olan çok çeşitli dillerden söz eder. Buradaki konu insanların kullandıkları dillerden daha geniştir; başka yaratıkların iletişimini de içerir. Pavlus belki de çeşitli kuş sesleri ile hayvanların çıkardığı hırıltılarla cıyaklamaları düşünüyordur. Örneğin, kuşların çiftleşme, göçme ve yiyecek zamanı çıkardıkları belirli sesler olduğunu biliyoruz. Hayvanların tehlike içindeyken çıkardıkları uyarı amaçlı belli sesleri de vardır. Pavlus burada bütün bu seslerin belirgin bir anlamı olduğunu ifade ediyor. Hiçbiri anlamsız değildir. Her biri belirli bir mesajı iletmek için kullanılır.

14:11   İnsanların konuşması için de aynı şey geçerlidir. Bir kimse anlaşılır seslerle konuşmazsa kimse onu anlayamaz. Kişi, anlamsız, karışık şeyleri tekrarlıyor olabilir. Dilinizi anlamayan biriyle konuşmaya çalışmak çok yorucu ve hatta sıkıcı olabilir.

14:12   Bu durumda Korintliler, ruhsal armağanlara olan heveslerini inanlılar topluluğunu geliştirme arzusuyla birleştirmelidir. Moffatt bunu şöyle çevirir: “Mükemmelleşme arzusunda inanlılar topluluğunu geliştirmeyi amaç edinin.” Pavlus’un ruhsal armağanlara olan istekleri karşısında asla onların heveslerini kırmadığına dikkat edin.

Bu armağanların kullanımının en yüksek hedefe ulaşması için onları yönlendirip bilgilendirmeye gayret ediyor.

14:13   Bir kimse bilmediği bir dilde konuşursa, kendi söylediklerini çevirebilmek için dua etmelidir. Ya da bu, başka birinin çevirebilmesi için dua etmek anlamına da gelebilir.48 Dillerle konuşma armağanı olan birinin, bu dili çevirme armağanı da olabilir ama bu oldukça nadir olan bir durumdur. İnsan bedeni benzetmesi, farklı üyelerin farklı görevleri olduğunu belirtir.

14:14   Örneğin, bir kimse inanlılar topluluğunun bir toplantısında bilmediği bir dilde dua ederse, o kişinin ruhu, yaygın olarak kullanılan dilde değil, duygularının ifade bulduğu dilde dua etmiş olur. Zihni verimsiz kaldığı için de başkalarına yararı olmaz. Kilise söylediklerini anlamaz. 14:19’da açıklayacağımız zihnim ifadesini “başkalarının beni anlaması” anlamında ele alıyoruz.

14:15   “O halde ne yapmalıyım?” Yapılması gereken şudur: Pavlus sadece ruhuyla dua etmekle kalmayıp anlaşılır bir şekilde de dua edecek. “Zihnimle de dua edeceğim” ifadesinin verdiği anlam da budur. Bu, kendi zihni ya da anlayışıyla dua edeceği anlamına gelmez; aksine başkalarının anlamasına yardım etmek için dua edeceği anlamına gelir. Aynı şekilde, ruhuyla ilahi söylemekle kalmayıp başkalarının anlaması için de ilahi söyleyecektir.

14:16   16. ayet bu metnin anlamına açıklık getirir. Eğer Pavlus başkalarının anlayacağı biçimde değil de ruhuyla şükrederse, anlaşılmayan bir dildeki duanın sonunda nasıl Amin denebilir?

Halktan olan kişi, toplulukta ya da seyircilerin arasında oturup da konuşmacının kullandığı dili bilmeyendir. Bu ayet kilisede “Amin” sözcüğünün bilinçli olarak kullanılmasına işaret eder.

14:17   Yabancı bir dilde konuşan kişi gerçekten Tanrı’ya şükrediyor olabilir, ama bu, ne söylediğini anlamayan kişileri geliştirmez.

14:18   Görünüşe göre elçi, onların hepsinden daha çok yabancı dilde konuşma yeteneğine sahipti. Pavlus’un birkaç dil öğrenmiş olduğunu biliyoruz, buradaki ifade kuşkusuz başka dillerle konuşma armağanını belirtir.

14:19   Bu üstün dil yeteneğine rağmen Pavlus, anlaşılması için zihninden beş söz söylemeyi yabancı bir dilde on bin söz söylemeye yeğlediğini söyler. Kendini ön plana çıkarmak için bu armağanı kullanmak istemiyordu. Esas amacı Tanrı’nın halkına yardım etmekti. Bundan dolayı başkalarının anlayabileceği bir biçimde konuşmaya kararlıydı.

“Zihnim” ya da anlayışım ifadesi “objektiflik” ifadesidir.49 Onun ne anladığını değil, konuştuğunda başkalarının ne anladığını belirtir.

Hodge buradaki içeriğin, Pavlus’un dillerle konuştuğunda ne anladığıyla değil, başkalarının ne anladığıyla ilgili olduğunu gösterir:

Pavlus’un Tanrı’nın kendisine vermiş olduğu dillerle konuşma armağanı için, ki bu armağan kendisinin de anlamadığı dilde konuşmayı içeriyorsa ve kullanımı, farz edelim ki, kendisine ve de başkalarına yarar sağlamıyorsa, Tanrı’ya şükrettiğine inanılmamalıdır. Dillerle konuşmanın bilinçsizce konuşmak olmadığı da aynı ayette açık bir şekilde görülür. Bu armağanın doğasıyla ilgili ortak öğreti, bu metinle tutarlı olandır. Pavlus, Korintliler’den daha çok yabancı dillerle konuşmasına rağmen, anladığı beş sözcükle –ki bu bilinmeyen dildeki on bin sözcükten daha anlaşılırdır– konuşmayı yeğlediğini söyler. Öyle ki, inanlılar topluluğunda başkalarına öğretip onları eğitebileyim – katêcheô (Gal.6:6). Bu, anlaşılır bir şekilde konuşmak ve açıkça öğretiş vermek demektir.50

14:20   Pavlus, daha sonra Korintliler’i düşüncelerinde çocuklar gibi olmamaları için uyarır. Çocuklar eğlenmeyi yararlı olmaya, parlak şeyleri mat şeylere yeğlerler. Pavlus şöyle diyor: Benliğinizi ön plana çıkarmak için kullandığınız bu olağanüstü armağanlardan çocuksu bir zevk almaya çalışmayın. Çocuksu olmanız gereken bir konu var ki, bu da kötülük konusudur. Ancak diğer konularda yetişkinler gibi düşünmelisiniz.

14:21   Elçi, yabancı dillerin inanlılardan çok inanlı olmayanlar için bir işaret olduğunu göstermek amacıyla Yeşaya’dan alıntı yapar. Tanrı, İsrail halkının O’nun bildirisini reddetmiş ve alay etmiş olmasından dolayı, onlarla yabancı bir dil aracılığıyla konuştuğunu (Yşa.28:11) söyledi. Olay, Asurlu istilacılar İsrail’e geldiklerinde ve İsraillilerin arasında Asur dilinin konuşulduğunu duyduklarında gerçekleşti. Bu, Tanrı’nın sözünü reddetmelerinin bir belirtisiydi.

14:22   Buradaki sav şudur: Tanrı bilinmeyen dillerde konuşmayı imansızlar için bir belirti olarak tasarladığından, Korintliler’in inanlıların toplantılarında bunları bu kadar serbestçe kullanma konusunda ısrarcı olmamaları gereklidir. Peygamberlik etmek imansızlar için değil, imanlılar için bir belirti olduğundan, peygamberlik etmeleri daha iyi olacaktır.

14:23   Bütün inanlılar topluluğu bir araya gelse ve imanlıların hepsi bilmedikleri dillerle konuşsa ve bu diller çevrilmese, oraya gelmiş olan konuklar bu durumda ne düşünürler? Bu onlar için bir tanıklık olmaz; aksine kutsalların çıldırmış olduklarını düşünmelerine sebep olur.

22 ve 23-25 ayetleri arasında görünüşte bir çelişki var. 22’nci ayette dillerle konuşmanın imansız olanlar için bir belirti olduğunu okuruz. Oysa 23-25 ayetlerinde Pavlus, inanlılar topluluğunda kullanılan bilinmeyen dillerin imansızların kafalarını karıştırıp onlara tökez olacağını, ama peygamberlik etmenin onlara yardım edebileceğini söyler.

Görünüşteki çelişkinin açıklaması ise şudur: 22’nci ayetteki imansızlar Tan-rı’nın sözünü reddetmiş ve yüreklerini gerçeğe kapatmış olanlardır. Yabancı dil-lerle konuşma Tanrı’nın onlar üzerindeki yargısının bir belirtisidir; tıpkı Yeşa-ya’daki ayetin belirttiği (21.) İsraillilerin yargılanması gibi. 23-25’inci ayetler-deki imansızlar ise öğrenmeye istekli olanlardır. Tanrı’nın sözünü işitmeye açıktırlar, ki bunun kanıtı da inanlılar topluluğunda bulunmalarıdır. İmanlıların çevrilmeyen yabancı dillerle konuştuklarını işitirlerse, bu onlar için yardımdan çok tökez olur.

14:24   İmanlıların bilinmeyen dillerle konuşmaktan çok peygamberlik ettikleri toplantıya ziyaretçiler gelirse, ne söylendiğini işitip anlayacaklardır. Bu kişiler, söylenen her sözle günahlı olduklarına ikna edilip yargılanacaklardır. Elçi’nin burada vurguladığı nokta dinleyicilerin söyleneni anlamadan, günahın gerçek bir yargılama oluşturmayacağıdır. Bilinmeyen diller çevrilmeden kullanıldığı zaman, bunun ziyaretçilere bir yarar sağlamayacağı açıktır. Peygamberlik edenler, tabii ki, o yörenin kullandığı dilde peygamberlik ederler ve sonuç olarak da dinleyiciler işittiklerinden etkilenirler.

14:25   Peygamberlikle o kimsenin yüreğindeki gizli düşünceler açığa çıkacaktır. Konuşmacının doğrudan kendisine hitap ettiğini hissedecektir. Tan-rı’nın Ruhu onun yüreğinde bir yargılama oluşturur. Böylece kendisi, “Tanrı gerçekten aranızdadır!” diyerek yere yüzüstü kapanıp Tanrı’ya tapınacak-tır.

Böylece Pavlus, iman etmemiş kişiler için, çevrilmeden kullanılan yabancı dillerin değil, peygamberliğin yargılamayı oluşturduğunu 22-25 ayetlerinde belirtir.

14:26   Bilinmeyen dillerle konuşma armağanıyla bağlantılı olarak inanlılar topluluğuna verilmiş olan zararlardan ötürü, bu armağanın kullanımını kontrol etmek için Tanrı’nın Ruhu’nun belirli düzenlemeleri açıklaması gerekliydi. 26-28 ayetlerinde bu düzenlemeyi görürüz.

İlk kilise bir araya geldiği zaman ne oldu? 26’ncı ayetten anlaşıldığı kadarıyla bu toplantılar oldukça samimi ve serbestti. Tanrı’nın Ruhu’nun inanlılar topluluğuna vermiş olduğu çeşitli armağanları kullanması için özgürlük vardı. Örneğin, biri bir ilahi ya da Mezmur okur ve diğeri bir öğretişi açıklardı. Biri başka bir dilde konuşurdu. Diğeri Rab’den doğrudan almış olduğu bir esini sunardı. Bir diğeri de başka bir dilde verilmiş olan mesajı çevirirdi. Pavlus, Tanrı-nın Ruhu’nun farklı kardeşler aracılığıyla konuşma özgürlüğüne sahip olduğu bu “açık toplantıya” sözlü olarak onay verir. Ancak bunu belirttikten sonra bu armağanların kullanımıyla ilgili ilk denetlemeyi açıklar. Her şey gelişme amacıyla olmalıdır. Bir şeyin sırf dikkat çekici ya da olağanüstü olmasından dolayı kilisede yeri olacağı ifade edilmez. Bir hizmetin kabul edilebilir olması için onun Tanrı’nın halkını geliştirici etkiye sahip olması gerekir. Gelişme ya da ruhsal büyümeyle anlatılan budur.

14:27   İkinci denetleyici öğe ise bu tür toplantılarda üçten fazla kişinin bilinmeyen dillerde konuşmamasıdır. Eğer bilinmeyen dillerde konuşulacaksa, iki ya da en çok üç kişi sırayla konuşsun. Bu toplantılar, kalabalık bir grubun kalkıp bilinmeyen dillerdeki yetkinliklerini gösterecekleri toplantılar olmayacaktı.

İki ya da üç kişinin bilinmeyen dillerde konuşmasına izin verilen böyle bir toplantıda bunun sırayla yapılması gerektiğini de öğreniyoruz. Aynı zamanda değil, birbirinin ardından konuşmaları gerektiğini belirtir. Herkesin aynı anda konuşmasından kaynaklanan gürültü ve düzensizliğin önlenmesi gerekir.

Bir çevirmenin olması gerektiği de dördüncü kuralı oluşturur. Biri de söylenenleri çevirsin. Bir kişi bilinmeyen bir dilde konuşmak için kalkarsa, önce söyleyeceklerini çevirecek birinin orada olduğunu belirtmelidir.

14:28   Eğer orada çeviri yapacak biri yoksa o zaman o da inanlılar topluluğunda sessiz kalmalıdır. Orada oturup bu bilinmeyen dilde kendi içinden Tanrı ile konuşabilir, ama bunu açıkça yapmasına izin verilmez.

14:29   Peygamberlik armağanının idaresi ile ilgili kurallar 29-33’üncü ayet-lerde açıklanır. Her şeyden önce, iki ya da üç peygamber konuşacak, diğerleri de tartacaktı. Bir toplantıda üçten fazla katılımcı olmayacak ve dinleyen iman-lılar da bunun gerçekten tanrısal olup olmadığına ya da bu kişinin sahte bir pey-gamber olup olmadığına karar vereceklerdi.

14:30   Daha önce sözünü ettiğimiz gibi peygamber Rab’den doğrudan mesaj alan ve bunu inanlılar topluluğuna açıklayan kişidir. Bu esini verdikten sonra halka öğretişte bulunmaya devam etmesi mümkündür. Bu nedenle elçi, bir peygamber konuşurken orada olan başka bir peygambere Tanrı’dan bir esin ge-lirse, o zaman konuşmakta olanın en son esini almış olana fırsat vermek için susması kuralını koyar. Belirtilmiş olduğu gibi bunun nedeni, ilk konuşanın konuşmayı uzattıkça, bunu esinden değil, kendi gücüyle yapma eğiliminden olacağıdır. Uzatılan konuşmada her zaman Tanrı’nın sözünden insanın kendi sözüne geçiş tehlikesi vardır. Esin her şeyden üstündür.

14:31   Peygamberlere teker teker konuşabilmeleri için fırsat verilmelidir. Tek bir peygamber tüm zamanı kullanmamalıdır. Bu şekilde inanlılar topluluğu en büyük yararı elde edebilecektir.

14:32   32’nci ayette önemli bir ilke açıklanır. Satır aralarında şunu görebiliriz; Korintliler’in, bir kişi ne kadar çok Tanrı’nın Ruhu’nun denetimindeyse, o kişinin o kadar az özdenetime sahip olduğu gibi yanlış bir fikirleri vardır. Kişinin kendinden geçtiğini sandılar ve Godet de bunun, ruhun etkisinde daha çok olup da, zihnin ya da bilincin etkisinde daha az olma gibi bir ruh hali olduğunu iddia etti. Onlara göre Ruh’un denetimi altındaki kişi pasif bir durumda olup konuşmasını, konuşma sürecini ya da genel olarak hareketlerini kontrol edemezdi. Böyle bir düşünce Kutsal Yazılar tarafından tamamen çürütülmektedir. Peygamberlerin ruhu peygamberlerin denetimi altındadır. Bu, o kişinin rızası olmadan ya da istemine karşı herhangi bir şekilde bir tarafa doğru sürüklenmeyeceğini belirtir. Kişi, elinden bir şey gelmediği gibi bir gerekçeyle bu bölümün buyruklarını yalanlayamaz. Ne zaman ve ne kadar konuşması gerektiğine kendisi karar verebilir.

14:33   Çünkü Tanrı, karışıklık değil, esenlik Tanrısıdır. Başka bir deyişle, eğer bir toplantıda karışıklık ve düzensizlik olmuşsa, o zaman Tanrı’nın Ruhu’nun orayı denetlemediğinden emin olabilirsiniz!

14:34   Bilindiği gibi Yeni Antlaşma’nın ayet ayrımları ve hatta noktalaması orijinal metin yazıldıktan yüzlerce yıl sonra eklenmiştir. 33’üncü ayetin son cümlesi 34’üncü ayetteki inanlılar topluluğunun uygulamasında Tanrı’nın her yerde bulunmasıyla ilgili evrensel gerçekten çok daha büyük bir değişime yol açar (Yeni Antlaşma’nın bazı Grekçe nüshaları ve İngilizce çeviriler bu noktalamayı kullanır). Örneğin bir çeviri şöyle der: “Kutsalların bütün topluluklarında olduğu gibi, kadınlar inanlılar topluluğunda sessiz kalsın, konuşmalarına izin yoktur; Kutsal Yasa’nın da belirttiği gibi, bağımlı olsunlar.” Pavlus’un Korintli kutsallara verdiği buyruklar yalnızca onlar için değildir. Bunlar, kutsalların bütün topluluklarına hitap eden buyrukların aynısıdır. Yeni Antlaşma’nın hiç değişmeyen tanıklığı şudur: Kadınların birçok değerli görevleri olmasına karşın, onlara tüm topluluğa hitap eden açık görevler verilmiştir. Eve bakmak ve çocuk yetiştirmek gibi son derece önemli olan görevler kendilerine emanet edilmiştir. Ancak toplulukta açıkça konuşmalarına izin verilmemiştir. Erkeğe uymaları gerekir (Bu görüşte olmayan yazarlar da vardır).

Kutsal Yasa’nın da belirttiği gibi ifadesinin, kadının erkeğe boyun eğmesine gönderme yaptığına inanıyoruz. Bu yasada açıkça öğretilir, ki burada öncelikle belirtilmek istenen büyük bir olasılıkla Tevrat’tır. Örneğin, Yaratılış 3:16 şöyle der: “Kocana istek duyacaksın, seni o yönetecek.” Sık sık Pavlus’un bu ayette toplantı sırasında kadınların çene çalmalarını veya dedikodu yapmalarını yasakladığı ileri sürülür. Ancak böyle bir yorum savunulamaz. Burada çevrilen konuşma (laleo) sözcüğü, Koine Grekçe’sinde çene çalma anlamına gelmez. Bu bölümün 21’inci ayetiyle İbraniler 1:1’de aynı sözcük Tanrı için de kullanılır. Yetkiyle konuşma anlamına gelir.

14:35   Aslında, kadınların inanlılar topluluğunda açıkça soru sormalarına izin verilmez. Öğrenmek istedikleri bir şey varsa, evde kendi kocalarına sor-maları gerekir. Bazı kadınlar konuşmaya karşı olan bir önceki yasaktan kurtulmak için soru sormayı deneyebilir. Soru sorma yöntemini uygulayarak da birilerine bir şeyler öğretmek mümkündür. Bundan ötürü, bu ayet, itirazlara ve başka bir şey yapıyormuş gibi görünerek başka bir şey yapmaya çalışma olayına kapalıdır.

Bu ayetin bekar veya dul bir kadına nasıl uygulanabileceği sorulursa, bunun yanıtı da Kutsal Yazılar’ın her bir olayı bireysel olarak ele almayıp sadece genel ilkeleri açıkladığıdır. Eğer bir kadının kocası yoksa, babasına, erkek kardeşine ya da inanlılar topluluğundaki görevlilerden birine sorabilir. Aslında, bu ayet şu şekilde çevrilebilir: “Evdeki erkeklere sorsunlar.”51 Kadının toplantı sırasında konuşması ayıptır kuralı anımsanmalıdır.

14:36   Öyle ki, Elçi Pavlus buradaki öğretişinin büyük bir çekişmeye yol açacağını anladı. Ne kadar haklıydı! Karşılaşacağı herhangi bir tartışmaya karşın 36’ncı ayetteki soruyu alaylı bir şekilde sorar: Tanrı’nın sözü sizden mi kaynaklandı, ya da yalnız size mi ulaştı? Başka bir deyişle, eğer Korintliler bu konuda elçiden daha çok şey bildiklerini söylerlerse, o da onlara, onların bir topluluk olarak Tanrı’nın sözünü mü ortaya çıkardıklarını, yoksa Tanrı’nın sözünü yalnız onların mı almış olduğunu soracaktır. Tutumlarına bakılırsa bu konularda kendilerini resmi yetkili olarak görüyorlardı. Ancak hiçbir topluluğun Tanrı’nın sözünü oluşturmadığı ve hiçbir topluluğun da Tanrı’nın sözüyle ilgili ayrıcalıklı bir konuma sahip olmadığı iki önemli gerçektir.

14:37   Elçi burada, talimatlarla ilgili olarak söylediği her şeyin kendi fikir ve yorumları olmadığını, bunların Rab’bin buyrukları olduğunu ve Rab’bin peygamberi olan birinin ya da gerçekten ruhça olgun bir kişinin bunun böyle olduğunu bileceğini vurgular. Pavlus’un bazı öğretişlerinin –özellikle kadınlarla ilgili olanların– onun kendi önyargısını yansıttığında ısrar edenlere bu ayet yeterli yanıtı verir. Burada söylenenler, Pavlus’un kişisel görüşleri değildir; Rab’bin buyruklarıdır.

14:38   Bazıları elbette ki, bunların böyle olduğunu kabul etmek istemeyecektir. İşte bu yüzden elçi, “bunları önemsemeyenin kendisi de önemsenmesin” sözlerini ekler. Bu yazıların esinini kabul etmeyi ve bunlara uymayı reddeden biri için, bilgisizliğinde devam etmekten başka bir alternatif yoktur.

14:39   Armağanlarla ilgili talimatları özetlemek gerekirse; Pavlus şimdi kardeşlere peygamberlikte bulunmayı gayretle istemelerini, ama bilinmeyen dillerde konuşulmasına engel olmamalarını söyler. Bu ayet, bu iki armağanın göreceli önemini gösterir: Birini gayretle istemeleri gerekirken, diğerini yasaklamamaları gerekir. Peygamberlik etmek, bilinmeyen dillerde konuşmaktan daha değerlidir, çünkü günahkarlar bununla yargılanacak ve kutsallar da bununla gelişecektir. Bilinmeyen dillerle konuşmanın, Tanrı’yla ve kişinin kendisiyle konuşmasından ve yabancı dil yeteneğini göstermesinden –ki bu yetenek kendilerine Tanrı tarafından verilmiştir– başka bir amaca hizmet etmez.

14:40   Pavlus’un son uyarı sözü ise her şeyin uygun ve düzenli bir şekilde yapılması gerektiğidir. Bu denetimin bu bölüme konulmuş olması anlamlıdır. Yıllarca bilinmeyen dillerle konuşma yeteneğine sahip olduklarını söylemiş kişiler, toplantılarının düzenliliğiyle dikkati çekmemişlerdir. Tam tersine, toplantılarının çoğu denetlenemez duygu ve genel karışıklıklara sahne olmuştur.

Özetlemek gerekirse; elçi Pavlus yerel kiliseleri de bilinmeyen dillerle konuşmanın uygulamasında aşağıdaki denetimleri açıklar:

1. Bilinmeyen dillerle konuşma uygulamasına engel olamayız (39).

2. Biri bilinmeyen dillerle konuşursa, çevirmen de bulunmalıdır (27-28).

3. Herhangi bir toplantıda en çok üç kişi bilinmeyen dillerle konuşabilir (27).

4. Onlar da sırayla konuşmalıdır (27).

5. Söyledikleri şeyler geliştirici olmalıdır (26).

6. Kadınlar sessiz olmalıdır (34).

7. Her şey uygun ve düzenli bir şekilde yapılmalıdır (40).

Günümüzde, kiliseye uyarlanan ilkeler bunlardır.

IV. PAVLUS’UN DİRİLİŞİ REDDEDENLERE VERDİĞİ YANIT         (Bölüm 15)

Bu bölüm dirilişle ilgili bilgiler içerdiğinden oldukça önemlidir. Korint’te inanlılar topluluğuna girmiş olan bazı öğretmenler bedenin dirilme olasılığını yadsımışlardır. Ölüm sonrası yaşamı yadsımadıkları, ama bedenlerimizin olmayacağını ve sadece ruh olan varlıklar olacağımızı ileri sürmüş olmaları olasıdır. Elçi burada bu yadsımalar karşısında klasik yanıtını verir.

A. Dirilişin Kesinliği (15:1-34)

15:1,2   Pavlus onlara bildirmiş olduğu, onların da kabul edip bağlı kalmış oldukları müjdeyi hatırlatır. Korintliler için bu yeni bir öğretiş değildi, ama bu önemli zamanda bunun kendilerine hatırlatılması gerekiyordu. Korintliler bu müjde aracılığıyla kurtulmuşlardı. Pavlus şu sözleri de ekler: “Size müjdelediğim söze sımsıkı sarılırsanız, onun aracılığıyla kurtulursunuz. Yoksa boşuna iman etmiş olursunuz.” Diriliş müjdesi aracılığıyla kurtulmuşlardı; diriliş olmasaydı, kurtulmuş olmaları mümkün olmazdı. Buradaki “eğer” kurtuluşlarına dair herhangi bir kuşkuyu ifade etmediği gibi müjdeye sımsıkı sarılarak kurtulduklarını da ifade etmez. Tam aksine, Pavlus diriliş olmadığı takdirde kurtulmalarının da söz konusu olamayacağını belirtiyor. Başka bir deyişle, bence dirilişi yadsıyanlar müjdenin tüm gerçeğine karşı saldırıya geçiyorlardı. Pavlus’a göre diriliş son derece önemliydi. Diriliş olmadan İsa Mesih inancı olmazdı. Bu nedenle, bu ayette Korintliler’i kabul etmiş oldukları müjdeye, yapılan saldırılara rağmen sımsıkı sarılmaları için bir teşvik ediş vardır.

15:3   Pavlus tanrısal esinlemeyle almış olduğu bilgiyi Korintliler’e iletmişti. Bu bilginin ilk önemli öğretişi şuydu: “Kutsal Yazılar uyarınca Mesih günahlarımıza karşılık öldü.” Bu, Mesih’in bizim yerimize ölmesini vurgular. Kendi günahları için veya şehit olmak için ölmedi; bizim günahlarımıza karşılık öldü. Günahlarımızın karşılığı olan cezayı ödemek için öldü. Bu, Kutsal Yazılar uyarınca böyle oldu. Buradaki Kutsal Yazılar, Yeni Antlaşma henüz yazılmamış olduğundan Eski Antlaşma Yazıları’na göndermede bulunur. Eski Antlaşma Yazıları Mesih’in insanların günahları için öleceğini gerçekten önceden bildirdi mi? Bunun yanıtı kuvvetli bir “Evet”tir. Yeşaya 53:5-6 ayetleri bunun için yeterli bir kanıttır.

15:4   Mesih’in gömülmesi Yeşaya 53:9’da ve dirilişi Mezmurlar 16:9-10’da önceden bildirildi. Pavlus’un Kutsal Yazılar’ın tanıklığını nasıl vurguladığına dikkat etmekte yarar vardır. İmanımızla ilgili her türlü meselede bu bir ölçüt olmalıdır: “Kutsal Yazılar ne diyor?”

15:5   5-7 ayetlerinde dirilişin görgü tanıklarının listesi vardır. Rab ilkin Kefas’a (Petrus) göründü. Bu, gerçekten çok dokunaklıdır. Rabbini üç kez inkar etmiş imanı az olan bu elçi, aynı Rab’bin dirilişte kendisine özel olarak görünmesi gibi bir ayrıcalığa sahip oldu. Rab İsa Mesih’in lütfu ne kadar büyük! Rab sonra Onikilere de göründü. Aslında o zaman Onikilerin hepsi burada değildi, ama belirli bir zamanda tam olmasalar bile Onikiler ifadesi elçilerin bedenini göstermek için kullanılıyordu. Müjde’de kaydedilen görünmelerin hepsinin bu listede yer almadığı bilinmelidir. Mesih’in dirilişten sonraki görünüşlerinde, kendi kullanımına en uygun olarak Kutsal Ruh’u seçti.

15:6   Rab’bin beş yüzden çok kardeşe Celile’de göründüğüne yaygın olarak inanılır. Pavlus bunları yazdığı zaman bazıları Rab’bin yanına gitmişse de bu kardeşlerden çoğu hâlâ yaşıyordu. Başka bir deyişle, kim Pavlus’un sözlerinin doğruluğuna inanmazsa, işte görgü tanıkları hâlâ yaşıyordu ve kendilerine soru sorulabilirdi.

15:7   Burada, hangi Yakup’a gönderme yapıldığını bilmenin bir yolu olmasa da yorumcuların çoğu onun Rab’bin kardeşi olduğunu varsayar. 7’nci ayet bize Rab’bin bütün elçilere göründüğünü söyler.

15:8   Pavlus daha sonra dirilen Rab’le kendi karşılaşmasından söz eder. Bu, Şam yolunda, gökte büyük bir ışık gördüğü ve yüce Mesih’le yüz yüze geldiği zaman oldu. Zamansız doğmuş çocuk, kürtajlı veya zamansız bir doğumu belirtir. Pavlus’un kendisinden diğer elçilere göre daha az önemli biri olarak söz etmesi, bir açıdan normal doğuma göre henüz tam olgunlaşmadan, erken doğmuş bir bebeğe benzetilmektedir. Bunu, inanlılar topluluğuna zulmeden bir geçmişe sahip olmasından dolayı, kendini azarlayıcı bir ifade olarak kullanır.

15:9   Elçi, Kurtarıcıyla yüz yüze gelme ayrıcalığına sahip olduğunu düşünürken, ruhu değersizlik hissiyle dolar; kendi değersizliğini hisseder. Tanrı’nın topluluğuna nasıl zulmettiğini ve buna rağmen Rab’bin kendisini elçi olarak nasıl çağırdığını düşünür. Bu nedenle elçilerin en küçüğü ve elçi olarak anılmaya bile layık olmayan biri olarak yere kapanır.

15:10   Şimdiki hali ne ise, bu hale Tanrı’nın lütfuyla geldiğini söyler. Pavlus bu lütfu, olması gerektiği gibi kabullenmedi. Aksine bu lütuf, onu mecburiyet altına soktu; o da kendisini kurtaran Mesih’e hizmet etmek için var gücüyle çalıştı. Yine de gerçek anlamda bunu yapan Pavlus’un kendisi değildi; Tanrı’nın onda olan lütfu emek verdi.

15:11   Pavlus şimdi, diğer elçilerle bir bütün olduklarını ifade eder ve müjdeyi kim yayarsa yaysın hepsinin müjdenin tanıklığında özellikle de Mesih’in dirilişinde bir olduklarını söyler.

15:12   Pavlus, 12-19 ayetlerinde bedensel dirilişi yadsımanın sonuçlarını listeler. Her şeyden önce bu, Mesih’in dirilmemiş olduğu anlamına gelir. Pav-lus’un buradaki yargılama gücü, yanıt verilemez bir yargılama gücüdür. Kimi-leri bedensel diriliş diye bir şeyin olmadığını söylüyordu. Pavlus, eğer durum buysa, o zaman Mesih de dirilmemiştir der. Siz Korintliler, bunu kabul etmeye razı mısınız? Tabi ki razı değillerdi. Herhangi bir gerçeğin mümkün olduğunu kanıtlamak için yapmanız gereken şey, onun daha önce olmuş olduğunu göster-menizdir. Bedensel diriliş gerçeğini kanıtlamak için Pavlus, meselesini Mesih’in ölümden zaten dirilmiş olduğu gerçeğine dayandırma konusunda isteklidir.

15:13   Eğer ölüler dirilmezse, Mesih’in de dirilmemiş olduğu açıktır. Böyle bir sonuç Korintliler’i ümitsiz ve çaresiz bir duruma sokacaktı.

15:14   Mesih dirilmemişse, elçilerin bildirisi boştu ya da özü yoktu. Her şeyden önce, Rab İsa ölümünün üçüncü gününde dirileceğini söylemişti. O zaman dirilmediyse, ya yanlış anlaşıldı ya da bir sahtekardı. Her iki durumda da bir güvensizlik söz konusudur. İkincisi ise Mesih’in dirilişinin dışında hiçbir kurtuluşun olmadığıdır. Rab İsa ölümden dirilmeseydi, O’nun ölümünün herhangi bir kimsenin ölümünden üstün olduğu bilinmezdi. Ancak Tanrı, O’nu ölümden dirilterek, Mesih’in kurtuluş işinden tamamen hoşnut olduğunu açıkladı.

Elçilerin bildirisi sahte olsaydı, imanın da boş olacağı açıktır. Sahte veya boş olan bir bildiriye güvenmenin hiçbir değeri olmaz.

15:15   Bu sadece elçilerin yaydığı bildirinin yalan olduğu meselesi olmazdı; aslında onların Tanrı’ya karşı tanıklık etmiş oldukları anlamına gelirdi. Tanrı-nın Mesih’i ölümden dirilttiğine tanıklık ettiler. Tanrı bunu yapmadıysa, o za-man elçiler Tanrı’ya karşı yalan tanıklık etmiş olurlardı.

15:16   Diriliş tamamen imkansızsa, bu durumda istisna olamaz. Öte yandan diriliş olmuşsa, (örneğin Mesih’in durumu) bu artık imkansız olarak düşünülemez.

15:17   Mesih dirilmemişse, inanlıların imanı boştur ve güçten yoksundur. Ve günahların bağışı yoktur. Bundan dolayı, dirilişi reddetmek Mesih’in işinin değerini reddetmektir.

15:18   Mesih’e iman ederek ölmüş olanlara gelince, onların durumu kesinlikle ümitsizdir. Mesih dirilmediyse, imanlarının değeri yoktur. Bazı çevirilerde geçen uyuyanlar ifadesi inanlıların bedenini belirtir. Yeni Antlaşma’da uyku, ruh için hiç kullanılmamıştır. Beden, “mezarda uyuyan” şeklinde ifade edilirken, ruh ise Mesih’le beraber olmak için ölüm anında “bedenden ayrılan” şeklinde ifade edilir. Sözü edilen beden mezarda uyurken, ölüm anında inanlının ruhu Mesih’le beraber olmak için ayrılır.

Mahvolma sözüyle ilgili olarak da bir şey söylememiz gerekir. Bu sözcük asla varoluşun yokoluşa dönüşmesi ya da bitmesi anlamına gelmez. Vine’ın belirttiği gibi, mahvoluş, varoluşun kaybı değil, aksine varoluşun anlamının kaybıdır. Yani bir kişinin veya şeyin yaratılış amacının bozulmasıdır.

15:19   Mesih dirilmemişse, yaşayan inanlılar da ölmüş olanlar kadar kötü bir durumdadırlar. Onlar da aldatılmıştır. Herkesten daha çok acınacak kişilerdir. Pavlus şüphesiz burada inanlıların maruz kaldıkları üzüntüleri, acıları, zorlukları ve elemleri düşünüyor. Bu kadar büyük zorluklara yalan bir dava için göğüs germek gerçekten acınacak bir durumdur.

15:20   Pavlus zafer kazanmış bir komutan tavrıyla Mesih’in diriliş gerçeğini ve bunu izleyen bereket dolu sonucu ilan ederken gerilim de giderilmiş olur. Oysa Mesih ölmüş olanların ilk örneği olarak ölümden dirilmiştir. Kutsal Yazılar’da ölünün dirilişiyle ölümden diriliş arasında fark vardır. Önceki ayetler ölünün dirilişiyle bağlantılıdır. Başka bir deyişle, Pavlus genel olarak ölülerin gerçekten dirileceğini savunmaktadır. Ancak Mesih ölümden dirildi. Bu, O dirildiğinde bütün ölülerin dirilmediğini ifade eder. Bu bakımdan sınırlı bir dirilişti. Her diriliş ölümün dirilişidir, ama sadece Mesih’in ve inanlıların dirilişi ölüler arasından bir diriliştir.

15:21   Ölüm ilk olarak bir insan aracılığıyla dünyaya geldi. O insan Adem’di. Onun günahı aracılığıyla ölüm tüm insanlara geldi. Tanrı, Oğlunu dünyaya ilk insanın işini bozmak ve inanlıları Adem’de hiçbir zaman bilemeyecekleri bereketli bir konuma yükseltmek için bir insan olarak gönderdi. Öyle ki, insana İsa Mesih aracılığıyla ölümden diriliş geldi.

15:22   Adem ile Mesih temsilci liderler gibi sunulurlar. Bu da onların başkaları için hareket etmiş olduklarını belirtir. Onlarla bağlantısı olanların hepsi onların eylemlerinden etkilenirler. Adem’den gelen herkes ölür. Herkes Mesih’te yaşama kavuşacak. Bu ayet bazen evrensel kurtuluşu öğretmek için kullanılmıştır. Adem’de ölenlerin Mesih’te yaşayacakları ve hepsinin sonuçta kurtulacağı savunulur. Ancak ayetin söylemek istediği bu değildir. Anahtar ifadeler Adem’de ve Mesih’tedir. Adem’de olan herkes ölür. Mesih’te olan herkes yaşama kavuşacaktır, yani yalnızca Rab İsa Mesih’te olan inanlılar sonsuzluklar boyunca O’nunla birlikte olmak için ölümden dirileceklerdir. Yaşama kavuşacak olan herkes 23. ayette Mesih’in gelişinde O’na ait olanlar olarak tanımlanır. Bu, Mesih’in düşmanlarını içermez, çünkü onlar Mesih’in ayakları altına serilecekler (25.ayet), ki bu birinin dediği gibi de cennet için tuhaf bir isimdir.

15:23   Sonra ilk dirilişteki sınıfı ya da grubu görürüz. İlki Mesih’in kendi dirilişidir. Burada O’ndan ilk örnek olarak söz edilir. İlk örnek ya da ilk meyve asıl harman başlamadan önce tarlada olgunlaşan birkaç tahıldır. Onlar arkalarından gelecek olanların bir vaadi, garantisi ve önceden alınan tattır. Bu ifade Mesih’in ilk dirilecek olan olduğu anlamına gelmeyebilir. Eski Antlaşma’da diriliş örnekleri olduğu gibi, Yeni Antlaşma’da da Lazar, dul kadının oğlu ve Yair’in kızının dirilişi vardır. Ancak Mesih’in dirilişi onlarınkinden farklıydı: Onlar tekrar ölmek için dirilirken Mesih bir daha ölmemek üzere dirildi. Sonsuz bir yaşam gücüyle yaşamak için dirildi. Yüceltilmiş bir bedenle dirildi.

İlk dirilişteki ikinci grup ise Mesih’in gelişinde Mesih’e ait olanlardır. Bu, gökte Mesih’le buluşma zamanında dirilecekleri, büyük sıkıntı zamanında ölecek ve sıkıntı zamanının sonunda, Mesih egemenlik sürmek için geri geldiğinde dirilecek olanları işaret eder. Mesih’in gelişinde evreler olduğu gibi, O’nun kutsallarının dirilişinde de evreler vardır. İlk diriliş daha önce ölmüş olanları değil, Mesih’e iman ederek ölmüş olanları içerir.

Kimi sadece Mesih’e sadık olarak kalmış ya da galip olmuş inanlıların bu zamanda dirileceğini öğretir, ama Kutsal Yazılar bunu net bir biçimde çürütür. Mesih’in gelişinde Mesih’e ait olanların hepsi dirilecektir.

15:24   Buradaki son gelmiş olacak ifadesinin dirilişin sonunu belirttiğine inanıyoruz. Mesih bin yıllık hükümranlığının sonunda, düşmanlarının hepsini yok ettiğinde kötülerin ölümden dirilişi gerçekleşecektir. En son meydana gelecek olan diriliş budur. İman etmeden ölmüş olanların hepsi beyaz büyük tahtın Yar-gısının önünde sonlarını işitmek için duracaklardır.

Bin yıldan ve Şeytan’ın mahvolmasından sonra (Va.20:7-10) Rab İsa, ege-menliği Baba Tanrı’ya teslim edecektir. O zamana kadar her yönetimi, her hükümranlığı ve gücü ortadan kaldıracaktır. Rab İsa Mesih şimdiye kadar İn-sanoğlu olarak, Tanrı’nın aracısı olarak egemenlik sürmektedir. Bin yıllık dönemin sonunda Tanrı’nın yeryüzündeki amaçları mükemmel bir biçimde gerçekleşecektir. Muhaliflerin ve düşmanların hepsi yok edilecektir. Cennette Tanrı’nın Oğlu olarak egemenliği sonsuza kadar sürecektir.

15:25   25. ayet de, önceki ayette söylenmiş olanları vurgulamaktadır, yani isyan ve düşmanlığın tüm izleri silininceye kadar Mesih’in egemenliği devam edecektir.

15:26   Mesih’in bin yıllık egemenliği döneminde bile insanlar, özellikle Rab’be açıkça isyan edenler, ölmeye devam edecektir. Ancak Rab’bin kürsüsünün yargılamasında, ölüm ve ölülerin ruhları Ateş Gölüne atılacaktır.

15:27   Tanrı her şeyin Rab İsa’nın ayakları altına serilmesi emrini vermiştir. Tanrı, her şeyi O’nun ayakları altına sererken elbette ki, kendini bunun dışında bırakmıştır. Her zamirinin kimi belirttiği açık olmadığından 27’nci ayeti anlamak zordur. Bunu şöyle sadeleştirebiliriz: “Çünkü Tanrı her şeyi Mesih’in ayakları altına serdi. Ancak Tanrı her şeyin Mesih’in ayakları altına serildiğini söylediğinde, her şeyi Mesih’in ayakları altına seren Tanrı’nın bunun dışında kaldığı açıktır.”

15:28   Her şey Oğul’a bağımlı kılındıktan sonra bile, Oğul’un kendisi sonsuza dek Tanrı’ya bağımlı olmaya devam edecektir.

Tanrı, Mesih’i bütün planları ve amaçları için hükümdar ve idareci yaptı. Bütün yetki ve güç O’nun eline verildi. O’na bağlı idarenin hesabını vereceği zaman yaklaşıyor. Her şeyi bağımlı kıldıktan sonra egemenliği Baba’ya teslim edecek. Yaratılış, Tanrı’ya mükemmel bir durumda geri verilecek. Uğruna insan bedeni aldığı kurtuluş ve yenileme görevini tamamladıktan sonra Baba’ya bağımlı olmaya devam edecektir. Tanrı’nın amaçladığı ve planladığı her şeyi gerçekleştirdikten sonra insan olmayı bırakırsa, Tanrı ve insanı bir araya getiren bağ yok olur.

15:29   29’uncu ayet belki de Kutsal Kitap’taki en zor ve anlamı belirsiz ayetlerden biridir. Anlamı konusunda pek çok açıklama yapılmıştır. Örneğin, kimi yaşayan inanlıların bir tören olmaksızın ölüler için vaftiz olabileceğini savunur. Böyle bir anlam Kutsal Yazılar’dan oldukça uzaktır. Bu fikir, Kutsal Yazılar’ın ortak desteğini almaksızın tek bir ayete bağlı olduğu için reddedilmelidir. Kimi de ölüler için vaftiz olmanın, kendimizi vaftizde ölmüş saydığımıza inanır. Bu olabilir, ama içeriğe tam anlamıyla uymaz.

İçeriğe uyan en iyi yorum şudur: Pavlus bunları yazdığı zaman, Mesih’e olan imanlarını açıklayanlara karşı korkunç bir eziyet vardı. Bu eziyet özellikle vaftizleri sırasında şiddetini arttırıyordu. Mesih’e olan imanlarını suyla vaftizde açıkça ortaya koyanlar kısa bir süre sonra şehit edildiler. Ancak bu diğerlerini kurtulmaktan ve suyla vaftiz olmaktan alıkoydu mu? Hiç de değil. Şehit edilmiş olanların yerini dolduracak yenileri geliyordu. Vaftiz suyuna girdiklerinde, gerçek anlamda ölüler için ya da ölülerin yerine (Grekçe, huper) vaftiz oluyorlardı. Bundan dolayı buradaki ölüler Mesih için cesurca tanıklık etmelerinin sonucu olarak ölenleri ifade eder. Elçinin buradaki savı şudur: Ölümden dirilme gibi bir şey yoksa, ölmüş olanların yerini doldurmak için vaftiz olmak akılsızlık olur. Bu, kayıp bir dava için savaşan bir ordunun saflarını doldurmak için yeni birlikler göndermeye benzer. Ümitsiz bir durumda savaşmaya devam etmeye benzer. Ölüler hiç dirilmezse, insanlar neden ölüler için vaftiz oluyorlar?

15:30   Biz de neden kendimizi her saat tehlikeye atıyoruz? Elçi Pavlus devamlı tehlikeyle karşı karşıyaydı. Mesih’i müjdeleme konusundaki korkusuzluğundan dolayı gittiği her yerde düşmanları oluyordu. Onu öldürmek için pusular kuruluyordu. Mesih’i açıklamayı bırakarak bütün bunlardan sakınabilirdi. Aslında, ölümden diriliş gibi bir şey yoksa, bunları bırakması onun için akıllılık olurdu.

15:31   “Kardeşler, sizinle ilgili olarak Rabbimiz Mesih İsa’da sahip olduğum övüncün hakkı için her gün ölüyorum” sözü şu şekilde sadeleştirilebilir: Elbette İsa Mesih’te çocuklarım olan sizlerle seviniyorum; hayatımın her günü ölümle karşı karşıya kalıyorum.

15:32   Elçi şimdi Efes’te çektiği elemleri hatırlar. Onun vahşi canavarların olduğu arenaya atıldığını sanmıyoruz, ama burada vahşi canavarlar demekle kötü kişilerden söz ettiğine inanıyoruz. Aslında Pavlus bir Romalı olarak vahşi hayvanlarla savaşmaya zorlanamazdı. Hangi olayı anlatmak istediğini bilmiyoruz. Bununla birlikte buradaki sav açıktır: Ölümden dirilişten emin olmamış olsaydı, böylesine tehlikeli savaşımlara girmesi büyük bir aptallık olurdu. Elçi için şu felsefeyi benimsemek çok daha büyük bir akıllılık olurdu. Eğer ölüler diril-meyecekse “yiyip içelim, nasıl olsa yarın öleceğiz.”

Bazen inanlıların yaşamın bundan ibaret olduğunu bilseler bile, yine inanlı olacaklarını söylediklerini işitiriz. Ancak Pavlus böyle bir fikre karşıdır. Diriliş yoksa, bu hayatın keyfini çıkarmamız gerekir. Yiyecek, içecek ve zevk için yaşarız. Dört gözle bekleyebileceğimiz tek cennet de bu olur. Ancak diriliş olduğundan, hayatımızı geçici şeyler için feda edemeyiz. Bugünden çok o zaman için yaşamalıyız.

15:33   Korintliler bu konuda aldanmamalıdır. “Kötü arkadaşlıklar iyi huyu bozar.” Pavlus burada Korint’teki inanlılar topluluğuna girmiş olan ve dirilişi yadsıyan yalancı öğretmenleri işaret ediyor. İnanlılar, kötü kişiler ya da kötü öğretişler tarafından ayartılmadan onlarla ilişki kurmanın mümkün olmadığını anlamadılar. Kötü öğretişin kişinin yaşamı üzerindeki etkisi kaçınılmazdır. Ya-lancı öğretişler kutsallığa götürmez.

15:34   Korintliler uslanıp kendilerine gelmeli ve artık günah işlememelidir. Bu kötü öğretişler tarafından aldatılmamalıdırlar. “Bazılarınız Tanrı’yı hiç tanımıyor, utanasınız diye söylüyorum bunları.” Bu ayet, genellikle hâlâ müjdeyi hiç işitmemiş kadın ve erkeklerin olduğu ve inanlıların müjdeyi dünyaya bildirme konusunda yetersiz kaldıkları için utanmaları gerektiği anlamında yorumlanır. Bu, gerçek olmasına karşın bu ayetin asıl anlamının başka olduğuna inanıyoruz. Bu ayet, Korint’teki inanlılar topluluğunda Tanrı’yı hiç tanımamış olanların olduğu şeklinde yorumlanabilir. Gerçek inanlılar değillerdi, ama fark ettirmeden koyun postuyla içeri sızan kurtlardı, yabancı öğretmenlerdi. Korintli-ler’in, bu kişilerin inanlıların arasında yanlış öğretişleri yaymalarına izin ver-melerinden ötürü utanmaları gerekir. Bu tanrısız kişilerin topluluğa girmele-rine neden olan dikkatsizlikleri, topluluğun ahlaksal niteliklerinin bozulması ve böylece her tür hatanın içeri sızmasıyla sonuçlandı.

B. Dirilişe Yapılan İtirazlar (15:35-57)

15:35   35-49’uncu ayetlerde elçi, dirilişin şekliyle ilgili ayrıntılara girer. Pavlus, bedensel diriliş gerçeğini sorgulayanların kafasında kaçınılmaz bir biçimde oluşacak iki soruyu sezer. İlki: “Ölüler nasıl dirilecek?” ikincisi de: “Nasıl bir bedenle gelecekler?”

15:36   İlk soru 36’ncı ayette yanıtlanır. Diriliş olasılığını göstermek için doğadan genel bir örnek kullanılır. Bitki oluşmadan önce tohumun ekilip ölmesi gerekir. Her küçük tohumda gizlenen yaşamın sırrını düşünmek gerçekten harika bir şey. Tohumu parçalara ayırıp mikroskop altında inceleyebiliriz, ama yaşam ilkesinin sırrı anlaşılamaz bir gizem olarak kalır. Bildiğimiz tek şey, toprağa ekilen tohumun imkansız bir başlangıçla ölümden yaşama fışkırmasıdır.

15:37   Sonra da ikinci soruya geçilir. Pavlus, bir tohum ektiğinizde, sonuçta oluşacak olan bitkinin kendisini ekmediğinizi, yalnızca tohumu, buğday ya da başka bir bitkinin tohumunu ektiğinizi açıklar. Bundan nasıl bir sonuç çıkarabiliriz? Bitki tohumla aynı mıdır? Hayır, her ne kadar ikisinin arasında önemli bir bağ olsa da, bitki tohumla aynı değildir. Tohum olmadan bitki olmaz. Bitki özelliklerini de tohumdan alır. Dirilişte de böyledir.

Dirilen beden, ekilen özün benzerliği ve devamlılığı özelliğine sahiptir. Ancak bozulmaktan, yanlışlardan ve zayıflıktan arındırılıp bozulmamış, mükemmel ve güçlü bir yapıya kavuşturulmuştur. Aynı bedendir, ama bir şekilde ekilip başka bir şekilde dirilir.

15:38   Tanrı ekilen tohuma göre bir beden oluşturur ve sonuç olarak tohumların her birinin kendi bitkisi vardır. Bitkinin büyüklüğünü, rengini, yaprağını ve çiçeğini belirleyen niteliklerin hepsi bir şekilde ekilen tohumun içindedir.

15:39   Dirilen bedenin görkemini, şimdiki bedenlerimizin görkeminden fark-lılığını göstermek için elçi Pavlus, her canlının etinin aynı olmadığına işaret eder. Örneğin insan eti, hayvan eti, balık eti ve kuş eti gibi başka başka etler vardır. Bunlar birbirinden çok farklıdır, ama sonuçta hepsi ettir. Suretleri aynı olmasa da bir benzerlik vardır.

15:40   Göksel bedenlerle (yıldızlar gibi) yeryüzündeki bedenlerin görkemi arasında fark olduğu gibi inanlının şimdiki bedeniyle ölümden sonra alacağı beden arasında da fark vardır.

15:41   Göksel bedenler arasında bile görkem açısından farklılık vardır. Örneğin, güneş aydan daha parlaktır ve yine parlaklık yönünden yıldız yıldızdan farklıdır.

Yorumcuların çoğu, Pavlus’un, dirilen bedenin görkeminin şimdiki bedenimizin görkeminden farklı olacağı konusunu vurgulamaya devam ettiği konusunda hemfikirdir. Örneğin, 41’inci ayetin, cennette inanlılar arasında görkemde fark olacağını belirttiğini düşünmezler. Bununla birlikte Holsten’la, “Pavlus’un göksel bedenlerin çeşitliliğini vurgulama şeklinin dirilenler arasında görkemin benzer bir farklılığının olduğu varsayımını ima ettiği” konusunda aynı fikirdeyiz. Kutsal Yazılar’ın diğer kısımlarında da açıklandığı gibi cennette birbirimize benzemeyeceğiz. Herkes ahlaksal yönden Rab İsa’ya benzemekle birlikte (örneğin günahtan özgür olmak gibi), bu, fiziksel olarak Rab İsa’ya benzeyeceğimiz anlamına gelmez. O sonsuzluklar boyunca seçkin bir biçimde tanınacak. Aynı şekilde, her inanlının tanınabilen seçkin bir kişiliği olacağına inanıyoruz. Ancak Mesih’in yargı kürsüsünde kişinin hizmetteki sadakati doğrultusunda verilen ödülde farklılıklar olacaktır. Herkes cennette en mükemmel şekilde mutlu olacak, ama bazıları cennetten daha çok zevk alacaktır. Cehennemde, nasıl ki kişinin işlediği günahlara göre çekilen elemde farklılıklar olacaksa, yaptıkları işler doğrultusunda imanlıların da cennette duyacakları sevinçte farklılıklar olacaktır.

15:42   42-49’uncu ayetler inanlının şimdiki bedeniyle sonsuzluktaki bedeninin durumu arasındaki farkı gösterir. Beden çürümeye mahkum olarak gömülür, çürümez olarak diriltilir. Bedenlerimiz şimdi hastalıklarla ve ölümle karşı karşıyadır. Mezara konulunca çürüyüp toprağa döner. Ancak aynı şey dirilen bedenin başına gelmeyecektir. Artık hastalıklarla ve bozulmayla karşı karşıya kalmayacaktır.

15:43   Şimdiki beden düşkün olarak gömülür. Ölü bedenle ilgili görkemli olan hiçbir şey yoktur. Ne var ki, aynı beden görkemli olarak diriltilecektir. Kırışıklardan, yara izlerinden, yaşlılık belirtilerinden, fazla kilolardan ve günah izlerinden özgür kılınacaktır.

Zayıf olarak gömülür, güçlü olarak diriltilir. Yaşlılığın gelişiyle ve ölümün insanı tüm gücünden yoksun bırakmasıyla zayıflık artar. Beden sonsuzlukta bu üzücü sınırlamalara maruz kalmayacak, daha önceden sahip olmadığı bir güce kavuşacaktır. Örneğin, Rab İsa Mesih dirilişte kapıların kilitli olduğu odaya girebildi.

15:44   Doğal beden olarak gömülür, ruhsal beden olarak diriltilir. Burada ruhsal olanın bedensel olmadığı anlamına gelmediğini vurgulamaya özen göstermeliyiz. Bazıları dirilişte bedenden ayrılmış ruhlar olacağımıza dair fikir yürütür. Bu ne doğrudur ne de buradaki ayetin gerçek anlamıdır. Rab İsa’nın dirilen bedeninin, et ve kemikten oluştuğunu O’nun şu sözlerinden biliyoruz: “Bir hayalette et ve kemik olmaz, ama görüyorsunuz, bende var” (Luk.24:39). Doğal bedenle ruhsal beden arasındaki fark, birincisinin yeryüzündeki yaşama uygun oluşu, buna karşın ikincisinin cennetteki yaşama uygun olacağıdır. Doğal beden genellikle canın denetimindeyken, ruhsal beden ruhun denetimindedir. Ruhsal beden tam anlamıyla ruhun hizmetkarı olacak olandır. Tanrı insanı ruh, can ve beden olarak yarattı. Daima önce ruhtan söz eder, çünkü O’nun planı ruhun üstün bir yerde olması gerektiğidir. Günahın girişiyle tuhaf bir şey oldu. Tanrı’nın emri bozulmuş gibi görünür ve sonuçta insanların her zaman dediği gibi bir sıralama oldu: “beden, can ve ruh”. Ruh’un sahip olması gereken yeri bedene verdi. Dirilişte durum böyle olmayacaktır; ruh, Tanrı’nın başlangıçta tasarladığı denetim yerinde olacaktır.

15:45   Nitekim şöyle yazılmıştır: “İlk insan Adem, yaşayan bir can oldu.” Son Adem ise yaşam veren bir ruh oldu. Burada yine ilk insan Adem, Rab İsa Mesih’le karşılaştırılır. Tanrı Adem’in burnuna yaşam soluğunu üfledi. Böylece Adem yaşayan varlık oldu (Yar.2:7). Ondan gelen herkes onun niteliklerini taşır. Son Adem, Kurtarıcı ise yaşam veren bir ruh oldu (Yu.5:21,26). Aradaki fark şudur: İlk durumda Adem’e yaşam verilmiş iken ikinci durumda Mesih’in başkalarına sonsuz yaşam vermesi söz konusudur. Erdman bunu şöyle açıklar:

Adem’den gelenler olarak onun gibi yaratıldık; ölümlü bedenlerde barınan, yaşayan canlar ve yeryüzündeki ailelerimizin benzerliğini taşıyan insanlarız. Ancak Mesih’in izleyicileri olarak, ölümsüz bedenleri giyinip Göksel Rabbimizin benzerliğini taşıyacağız.52

15:46   Elçi şimdi Tanrı’nın evrendeki temel bir kanununu açıklar: “Önce ruhsal olan değil, doğal olan geldi. Ruhsal olan sonra geldi.” Bu, birkaç şekilde anlaşılabilir. İlki, insanlık tarihinin sahnesine önce Adem’in (doğal adam), sonra da İsa’nın (ruhsal adam) gelişi; ikincisi de bizim dünyaya doğal varlıklar olarak gelişimizdir; daha sonra yeniden doğduğumuzda ruhsal varlıklar oluruz. Sonuç olarak, önce doğal bedenlere sahip olup ardından da dirilişle ruhsal bedenlere kavuşacağız.

15:47   İlk adam yerden, yani topraktandır. Bu onun aslının yerden, yani topraktan olduğu ve niteliklerinin de dünyasal olduğunu ifade eder. Her şeyden önce yerin toprağındandır ve yaşamında tam anlamıyla toprağa sıkıca bağlı görünür. İkinci Adam ise gökten olan Rab’dir.53

15:48   45’inci ayette bahsedilen iki adamdan ikincisi İsa’ydı. Sonsuzluklar boyunca vardı, ama Adam olarak Adem’den sonra geldi. Yaptığı ve söylediği şeyler dünyasal değil, göksel ve ruhsaldı.

Bu iki önder için olduğu gibi onların izleyicileri içinde geçerlidir. Adem’den doğanlar onun niteliklerini alırlar. Mesih’ten doğanlar ise göksel kişilerdir.

15:49   Doğal doğumumuzda Adem’in niteliklerini alıp nasıl ona benzemişsek, dirilen bedenlerimizde de Mesih’e benzeyeceğiz.54

15:50   Elçi şimdi, Rab’bin dönüşünde yaşayan ve ölü olan inanlıların bedenlerinde meydana gelecek değişim konusuna döner. Sözlerine “Et ve kan Tanrı’nın Egemenliğini miras alamaz” ifadesiyle başlar. Bununla, şimdi sahip olduğumuz bedenin Tanrı’nın Egemenliğine, yani göksel evimize uymadığını anlatır. Çürüyenin de çürümezliği miras alamayacağı bir gerçektir. Başka bir deyişle hastalıklara, bozulmaya ve zayıflamaya maruz kalan şimdiki bedenlerimiz hiç çürümenin olmadığı bir yerdeki yaşam için uygun olmazdı. Bu, yaşayan inanlıların bedenlerinin cennetteki yaşama nasıl uyabileceği sorusunu akla getirir.

15:51   Bunun yanıtı bir sırla verilir. Daha önceden belirtildiği gibi, sır daha önceden bilinmeyen, ama şimdi Tanrı tarafından elçilere gösterilen ve onlar tarafından da bize bildirilen bir gerçektir.

Hepimiz ölmeyeceğiz, yani inanlıların hepsi ölümü yaşamayacak. Rab geri döndüğünde, bazıları sağ olacak. Ancak ister ölmüş ister sağ olalım, hepimiz değiştirileceğiz. Diriliş gerçeği, Eski Antlaşma’da görüldüğünden, bir sır değildir; ancak Rab’bin dönüşünde hepimizin ölmeyeceği ve yaşayan kutsalların değiştirileceği daha önce hiç bilinmeyen bir olaydır.

15:52   Değişim aniden olacak: Son borazan çalınca, göz açıp kapayana dek... Buradaki son borazan dünyanın sonu ya da Vahiy bölümünde bahsedilen son borazan anlamına gelmez. Tam tersine, Mesih havada kutsallarıyla buluştuğunda çalınacak olan Tanrı’nın borazanını belirtir. (1.Selanikliler 4:16). Borazan çalınca, ölüler çürümez olarak dirilecek ve biz de değiştirileceğiz. Ne muhteşem bir zaman olacak! Yeryüzü ve deniz yüzyıllarca önce Mesih’e iman ederek ölmüş olanları geri verecek. Böylesine önemli bir olayı insanın aklı almıyor, ama yine de alçakgönüllü bir inanlı bunu imanla kabul edebilir.

15:53   53’üncü ayetin Rab’bin dönüşündeki iki grup inanlıyı belirttiğine inanıyoruz. Bu çürüyen varlığımız bedenleri toprağa dönenleri belirtir. Bu çürüyen varlığımız çürümezliği giyinecek. Öte yandan, bu ölümlü varlık, bedence hâlâ sağ olanları, ama ölüme maruz kalabilecekleri belirtir. Bu tür bedenler de ölümsüzlüğü giyinecek.

15:54   Mesih’te olan ölüler dirilince ve onlarla birlikte yaşayanlar da değiştirilince, “Ölüm yok edildi, zafer kazanıldı!” diye yazılmış olan söz yerine

gelecektir (Yşa.25:8). Ne muhteşem bir şey! C.H. Mackintosh bunu şöyle açıklar:

Böylesine bir gücün karşısında ölüm, mezar ve çürüme ne yapabilir? Dört günlük bile olsa, ölü olmanın zorluğunu bir düşünün! Binlerce yıldır toprakta çürümekte ve toz haline gelmekte olan milyonlar bir anda kutsanmış (bereketlenmiş) Olan’ın sesiyle yaşama, ölümsüzlüğe ve sonsuz görkeme kavuşacak.55

15:55   Bu ayet inanlıların havada Rab’bi karşılarken söyleyecekleri alaylı bir şarkı olabilir. Ölümle alay eder gibi, çünkü onlar için ölüm, dikenini kaybetmiştir. Ölümle yine alay ediyorlar, çünkü ölüm onlara sahip olmayı amaçlayan savaşı kaybetmiştir. Ölüm onlar için artık bir korku oluşturmaz. Çünkü günahlarının bağışlandığını ve Tanrı’nın önünde O’nun sevgili Oğlu’nun kabulüyle durduklarını biliyorlar.

15:56   Günah olmasaydı, ölümün dikeni olmazdı. İnsanların ölümden kork-malarına sebep olan şey, itiraf edilmemiş ve bağışlanmamış günahların bilincidir. Günahlarımızın bağışlandığını bilirsek, ölümle güven içinde yüzleşebiliriz. Öte yandan günah vicdanı rahatsız ederse ölüm, korkunç ve sonsuz cezanın başlan-gıcı olur.

Günah ise gücünü Kutsal Yasa’dan alır. Yani günahkarı suçlayan Kutsal Yasa’dır. Tanrı’nın Kutsal buyruklarına boyun eğme konusunda yetersiz kalmış olanların sonunu bildirir. Günah olmasaydı ölüm olmazdı.

Ölümün tahtı iki temele dayalıdır: Günah yargılamayı gerektirir ve Kutsal Yasa da bunu bildirir. Sonuç olarak, Kurtarıcı’nın başardığı iş bu iki güce karşıydı.56

15:57   Mesih’e olan imanla, ölüme ve mezara karşı zafer kazanırız. Ölüm dikeninden oldu. İnsanları sokan bazı böceklerin iğnelerini o kişilerin bedenlerinde bıraktıkları ve “iğnelerini” kaybederek öldükleri bilinen bir gerçektir. Ger-çek anlamda ölüm, Rabbimiz İsa Mesih’in çarmıhında kendi kendini soktu ve şimdi korkular kralı ölüm, inanlı açısından yarattığı korkuyu kaybetmiştir.

C. Dirilişin Işığında Son Rica (15:58)

Dirilişin kesinliği ve Mesih’e iman etmenin boşa olmadığı gerçeği karşısında Elçi Pavlus sevgili kardeşlerini şöyle teşvik eder: “Sevgili kardeşlerim, Rab yolunda verdiğiniz emeğin boşa gitmeyeceğini bilerek dayanın, sarsılmayın, Rab’bin işinde her zaman gayretli olun.” Diriliş gerçeği her şeyi değiştirir. Umut ve dayanıklılık sağlar, yıpratıcı zor durumlara rağmen devam etmemizi mümkün kılar.

V. PAVLUS’UN SON ÖĞÜDÜ (Bölüm 16)

A. Para Yardımına İlişkin Öğütler (16:1-4)

16:1   16’ncı bölümün ilk ayeti Korint’teki inanlılar topluluğu tarafından toplanıp Yeruşalim’deki ihtiyacı olan kutsallara gönderilecek olan para yardımıyla ilgilidir. Yeruşalim’deki kutsalların yoksulluklarının nedeni bilinmiyor. Kimi kıtlığın sonucu olduğunu öne sürmüştür (Elç.11:28,30). Mümkün olan diğer neden ise Mesih’e imanını açıklayanların inanmayan akrabalar, arkadaşlar ve vatandaşlar tarafından dışlanıp boykot edilmeleridir. Kuşkusuz işlerini kaybettiler ve çeşitli biçimlerde Mesih’e imanlarından vazgeçmeleri için planlanan ekonomik baskılara maruz kaldılar. Pavlus zaten bu konuda Galatya kiliselerine buyurmuştu ve şimdi de Korintliler’e, Galatyalı kutsalların yaptıklarını aynı şekilde yapmaları için buyruk verir.

16:2   2’nci ayette verilen buyruklar belirli bir para yardımı için olmasına karşın, yine de kalıcı değeri olan ilkeler içerir. Her şeyden önce, haftanın ilk günü bir miktar para fona yatırılmalıdır. Burada ilk inanlıların Şabat Günü’nü ya da haftanın yedinci gününü bir zorunluluk olarak tutmadıklarını görürüz. Rab, haftanın ilk günü (Pazar) dirilmişti. Pentikost günü de haftanın ilk günüydü ve elçiler ekmek bölmek için haftanın ilk günü bir araya geldi (Elç.20:7). Şimdi de haftanın ilk günü kutsallar için, kazançlarına göre bir miktar parayı alıkoymaları gerekiyordu.

İkinci önemli ilke ise para yardımıyla ilgili talimatların her biri için olmasıdır. Herkes, zengin ya da fakir, köle ya da özgür, gelirinin bir kısmını verme öz-verisinde bulunmak zorundaydı.

Dahası, bunun sistemli bir biçimde yapılması gerekmektedir. Herkes haftanın ilk günü kazancına göre bir miktar parayı alıkoyup biriktirsin. Bu iş gelişigüzel ya da belirli zamanlar için olmayacaktı. Bu armağan bir kenara konulup gerektiğinde özel bir durum için kullanılacaktı. Verdikleri miktar orantılı olacaktı. Bu da "kazancına göre" ifadesiyle belirtilir.

“Öyle ki, yanınıza geldiğimde para toplamaya gerek kalmasın.” Elçi Pavlus, bunun son dakikaya bırakılan bir mesele olmasını istemiyordu. Pavlus bu yardımın, yüreğin ve cebin hazırlık yapmadan verdiği bir yardım olmasının ciddi bir olasılık olduğunu fark etti.

16:3   3 ve 4’üncü ayetler bize inanlılar topluluğunda toplanan bağışlara ne kadar çok dikkat edilmesi gerektiği konusunda değerli bilgiler verir. Bağışların tek bir kişiye teslim edilmemesi dikkati çeken ilk şeydir. Pavlus’un kendisi bile tek bir alıcı olamazdı. Dikkatimizi çeken ikinci unsur ise parayı kimin götüreceğine ilişkin düzenlemenin elçi Pavlus tarafından keyfi bir biçimde yapılmamasıdır. Tam tersine bu karar yerel topluluğa bırakılmıştır. Habercileri seçtikleri zaman Pavlus onları Yeruşalim’e gönderecekti.

16:4   Elçinin de Yeruşalim’e gitmesinin iyi olacağına karar verilirse, o zaman o da yerel kardeşlere eşlik edecekti. O’nun “onlarla gideceğim” demeyip de, onları yanıma alıp gideceğim demesine dikkat edin. Belki bu, Pavlus’un bir elçi olarak yetkisini belirten bir imadır. Bazı yorumcular, Pavlus’un gidip git-memesini belirleyecek olan öğenin, armağanın büyüklüğü olduğunu ileri sürer. Ancak Pavlus gibi büyük bir elçinin böyle bir ilkeyle yönlendirilebileceğine inanmıyoruz.

B. Kişisel Planları Konusu (16:5-9)

16:5   Pavlus, 5-9’uncu ayetlerde kişisel planlarından söz eder. Bu mektubu yazdığı yer olan Efes’ten sonra Makedonya’dan geçmeyi tasarlıyordu. Daha sonra güneye doğru gidip Korint’e uğramayı ümit ediyordu.

16:6-8   Pavlus büyük bir olasılıkla kışı Korint’teki kutsallarla geçirecek ve ardından onlar da onu oradan nereye gidecek olsa göndereceklerdi. Şimdilik Makedonya’ya giderken onları göremeyecekti, ama Rab izin verdiği takdirde daha sonra onlarla bir süre kalacağı zamanı dört gözle bekliyordu. Pavlus Makedonya’dan ayrılmadan önce Pentikost gününe dek Efes’te kalmayı umuyordu. 8’inci ayetten bu mektubun Efes’ten yazılmış olduğunu öğreniyoruz.

16:9   Pavlus Efes’te o zaman Mesih’e hizmet etmek için altın bir fırsatın olduğunu anladı. Ama aynı zamanda karşı koyanların sayısı da oldukça fazlaydı. Bu ayet bize inanlı hizmetinin değişmez örneğini verir. Bir tarafta hasat zamanı gelen tarlalar, öbür tarafta ise her biçimde engel olmaya, bölmeye ve karşı gel-meye çalışan uyanık düşmanlar.

C. Son Öğütler ve Selamlar (16:10-24)

16:10   Elçi, Timoteos’la ilgili olarak şu sözü ekler: Yanınıza gelirse, bir şeyden korkmamasına dikkat edin. Bu belki de Timoteos’un korkak mizacını belirtiyordur ve bundan dolayı onun bu eğilimini arttıracak hiçbir şey yapmamaları gerekir. Ya da Timoteos’un onlara, Rab’bin bir hizmetkarı olarak kabul edilmeme korkusu olmadan gelebilmesi gerektiğini belirtir. Pavlus’un sözlerinden ikinci anlamın geçerli olduğu anlaşılır: “Çünkü o da benim gibi Rab-bin işini yapıyor.”

16:11   Timoteos’un Mesih’e olan sadık hizmetinden dolayı hiç kimse onu hor görmemelidir. Zamanında Pavlus’un yanına gidebilmesi için onun esenlikle uğurlanması konusunda gereken yapılmalıdır. Elçi Timoteos’a ve kardeşlere kavuşmayı dört gözle bekliyordu.

16:12   Apollos’a gelince; Pavlus kardeşlerle birlikte Korint’i ziyaret etmesi için ona çok ricada bulunmuştu. Apollos o zaman bunun Tanrı’nın isteği oldu-ğunu hissetmedi, ama uygun bir fırsat bulunca Korint’e gideceğini ima etti. Rab’bin hizmetkarları arasında etkin olan sevgi ruhunu göstermesi bakımından 12’nci ayet bizim için değerlidir. Biri bunu “kıskançlığa yer olmayan sevgi ve saygı”nın güzel bir örneği olarak tanımlamıştır. Rab’bin her bir hizmetkarının, başka kaynakların etkisi olmadan, Rab tarafından yönlendirilmesinde etkin olan özgürlüğü de gösterir. Elçi Pavlus’un kendisi bile Apollos’a ne yapması gerektiğini söyleme yetkisine sahip değildi. Bu bağlamda Ironside şu yorumu yapar: “Bu bölümü Kutsal Kitap’ımdan çıkarmayı hiç istemem. Bu bana, Tanrı’nın hizmetkarlarını O’nun hizmetinde yönlendirme konusunda, O’nun yollarını anlamamda yardımcı oluyor.”57

16:13,14   Pavlus şimdi kutsallara bazı etkili öğütler verir. Devamlı uyanık kalmaları, imanda dimdik durmaları, mert ve güçlü olmaları gerekir. Belki de Pavlus yine sahte öğretmenleri düşünüyordur. Kutsallar devamlı uyanık kalmalıdır. Önemli bir nokta da direnmeyi bilmelidirler. Cesurca davranmalıdırlar. Sonuç olarak, Rab’de güçlü olmalıdırlar. Bu, Tanrı’ya ve başkalarına adanmış yaşamlar anlamına gelir. Özveride bulunmalarını gerektirir.

16:15   Bunu İstefanas’ın ev halkıyla ilgili öğüt izler. Bunlar Ahaya’da ilk iman eden, yani Rab İsa’yı kabul eden imanlılardı. Öyle ki, Rab’be geldikleri andan itibaren kendilerini kutsalların hizmetine adamışlardı. Tanrı’nın halkına hizmet etmeyi görev bilmişlerdi. İstefanas’ın ev halkından 1:16’da bahsedilmişti. Pavlus, orada ev halkını vaftiz ettiğini belirtir. Birçokları İstefanas’ın ev halkının bebekleri de kapsadığında ısrar etmiş ve böylece bebek vaftizini savunmaya çalışmıştır. Ne var ki, bu ayet İstefanas’ın ev halkında bebek olmadığını gösterir, çünkü onlar kendilerini kutsalların hizmetine adamışlardı ve bu kesin biçimde ifade edilir.

16:16   Elçi imanlıları, bu gibilere ve onlarla birlikte çalışıp emek verenlerin hepsine bağımlı olmaları konusunda uyarır. Yeni Antlaşma’dan şu genel ilkeyi öğreniriz: Kendilerini Mesih’in hizmetine adayanlara, Tanrı’nın halkının sevgi dolu saygısı gösterilmelidir. Bu daha çok yapılsaydı, bölünme ve kıskançlıkların büyük bir bölümü önlenirdi.

16:17   İstefanas, Fortunatus ve Ahaykos’un gelişi Pavlus’u çok sevindirmişti. Korintliler’in yokluğunu unutturdular. Bu, Korintliler’in göstermeyi ihmal ettikleri iyiliği onların gösterdiğini ifade eder. Ya da Korintliler’in Pav-lus’tan uzak olmalarından dolayı yapamadıklarını, bu kişilerin yapmış oldukla-rını belirtir.

16:18   Pavlus’a Korint’ten haber getirdiler ve Pavlus’tan yine kendi kiliselerine haber götürdüler. Pavlus, yerel kilisenin onların değerini bilmesi için onları över.

16:19   Asya ilindeki kiliseler, başkenti Efes olan Batı Anadolu’daki kiliseleri belirtir. Akvila ve Priska o zaman Efes’te oturuyorlardı. Daha önce Ko-rint’te oturmuş olduklarından oradaki kutsallar onları tanıyorlardı. Akvila’nın mesleği çadırcılıktı (çadır dikiyordu) ve Pavlus’la birlikte bu işte çalışmıştı. Ev-lerinde buluşan topluluk ifadesi, bize o zamanki topluluk yaşamının sadeli-ğine dair bir fikir verir. İmanlılar tapınma, dua ve birliktelik için onların evinde toplanıyorlardı. Daha sonra da işlerinde, pazarda, yerel hapishanede ve başka nereye gidebildilerse müjdeyi orada duyuruyorlardı.

16:20   Topluluktaki bütün kardeşler Korint’teki inanlılara sevgi dolu selamlarını gönderirler. Elçi okuyucularına, “Birbirinizi kutsal öpüşle selamlayın” diye buyurur. O zamanki öpüşme normal bir selamlaşma şekliydi, ki bu erkekler arasında bile uygulanırdı (bazı kültürlerde bu devam etmektedir). Kutsal öpüş yapmacıksız ve saf olan bir selamlaşmayı ifade eder. Seks tutkunu toplumlarda sapıklık yaygındır, selamlaşma şekli olarak öpüşmeyi yaygın bir biçimde kullanmak, ciddi denenmelere yol açabilir ve hatta büyük ahlaksal sorunlar yaratabilir. Bu nedenle el sıkışma İngilizce konuşulan kültürlerdeki inanlılar arasında yaygındır. Normal olarak kültürel farklılıkların bizi Kutsal Kitap’ın sözlerine uyma konusunda mazur göstermesine izin vermemeliyiz. Ancak böyle bir durumda, harfi harfine itaat etme yerel kültürden dolayı günah işlemeye ve hatta kötülüğün belirmesine neden olabilir. Öpüşme yerine el sıkışmanın uygulanması herhalde daha güvenli olacaktır.

16:21   Pavlus, mektuplarını genellikle emektaşlarından birine yazdırırdı. Sonunda ise eline kalemi alır, birkaç söz ekler ve sonra da kendine has selamları yazardı. İşte burada da yaptığı budur.

16:22   “Lanet olsun” Grekçe anathema sözcüğünün çevirisidir. Rab İsa’yı sevmeyenler zaten yargılanır, ama sonları Rab İsa Mesih’in gelişinde gösterilecektir. İmanlı biri Kurtarıcı’yı sevendir. Rab İsa’yı dünyadaki herkesten ve her şeyden çok sever. Tanrı’nın Oğlu’nu sevmemek Tanrı’nın kendisine karşı işlenmiş bir suçtur. Ryle bunu şöyle yorumlar:

Elçi Pavlus, Mesih’i sevmeyen insana hiç kaçış yolu vermez. Kaçamağa veya bahaneye geçit vermez. Bir kimse net bir bilgiden yoksun olabilir, ama yine de kurtulabilir. Cesareti olmayabilir ve Petrus gibi insan korkusuna yenilebilir. Davut gibi müthiş bir biçimde düşebilir ve buna rağmen yine de kalkabilir. Ancak Mesih’i sevmeyen yaşam yolunda olmaz. Lanet altındadır. Mahvoluşa giden geniş yoldadır.58

“Efendimiz, gel!” anlamına gelen Aramice bir söz olan “Maranata”, ilk inanlılar tarafından kullanılıyordu. “Maran ata” olarak yazıldığında “Efendimiz geldi” anlamına gelirken “marana-ta” şeklinde yazıldığında ise “Efendimiz gel!” anlamına gelir.

16:23   Lütuf, Pavlus’un sevdiği bir temadır. Mektuplarına bu temayla başlamayı ve yine bu temayla bitirmeyi seviyordu. Bu, yazarlığının gerçek işaretlerinden biridir.

16:24   Mektup’un başından beri kendisini Mesih’e adamış olan bu elçinin kalp atışlarını dinlemekteyiz. Onu, imanda çocuklarını geliştirmeye, teselli etmeye, yüreklendirmeye ve uyarmaya çalışırken dinledik. Onlara olan sevgisi kuşku götürmez. Bu son sözleri okuduklarında, belki de sahte peygamberlerin gelmesine izin vermiş, Pavlus’un elçiliğini sorgulamış ve ona olan ilk sevgilerini bırakmış oldukları için utanmışlardır.

DİPNOTLAR

1 (1:18) Albert Barnes, Notes on the New Testament, 1.Corinthians, s.14

2 (1:19) S.Lewis Johnson, “First Corinthians.” The Wycliffe Bible Commentary, s.1232

3 (1:27) Erich Sauer, The Dawn of World Redemption, s.91

4 (1:30) Traill, daha fazla bilgi mevcut değildir.

5 (1:30) Arthur T. Pierson, The Ministry of Keswick, First Series, s.104

6 (2:14) Vance Havner, daha fazla bilgi mevcut değildir.

7 (3:9)  Charles R. Erdman, The First Epistle of Paul to the Corinthians, s.40

8 (3:15) E.W. Rogers, Concerning The Future, s.77

9 (3:18) Frederic L. Godet, Commentary on First Corinthians, s.195

10 (4:8) H.P. Barker, Coming Twice, s.80

11 (5:2) Erdman, First Corinthians, s.55

12 (6:9) Bazıları egemenliğe “girme” ile egemenliği “miras alma”yı ayırt eder. Bir inanlının yaşamındaki büyük bir günahı belki yenemeyeceğini, ama yine de kurtulabileceğini öğretirler. Egemenliğe “girecek”tir, ama egemenlikte hiçbir mirasa (ödüle) sahip olmayacaktır. Bununla birlikte bu metin doğru, yani tövbekar olmayana değinir.

13 (6:13) Erdman, First Corinthians, s.63

14 (6:17) A.T. Pierson, daha fazla bilgi mevcut değildir.

15 (6:20) Bates, daha fazla bilgi mevcut değildir.

16 (6:20) Bazı metinler buradaki ruha gönderme yapmayı içermez.

17 (7:5) Larry Christenson, The Christian Family s.24

18 (7:14) W.E. Vine, First Corinthians s.97

19 (7:15) J.M. Davies, daha fazla bilgi mevcut değildir.

20 (7:17) W.E. Vine , The Divine Plan of Missions s.63

21 (7:19) William Kelly, Notes on the First Epistle to the Corinthians. s.123

22 (7:29) Harry A.Ironside, First Epistle to the Corinthians. s.223

23 (7:29) Vine, First Corinthians s.104

24 (7:33) Aynı kaynak s.105

25 (7:36) Ne var ki, standart Grekçe’de bekaret sözcüğü soyut bir isim olan parthenia’dır ve eğer Pavlus bunu denemek istediyse, Matta, 1:23’teki gibi basit bir sözcük olan bakire’yi neden kullandığı merak edilir.

26 (7:38) “kendini” sözcüğü eklenmiştir; bu Grekçe’de yoktur.

27 (8:12) Barnes, 1 Corinthians s.147

28 (9:17) Charles C. Ryrie, The Ryrie Study Bible, New King James Version s.1771

29 (9:20) Bazı metinler açıklayıcı nitelikte olan şu sözleri ekler: “kendim Yasa’nın altında olmasam da ya da olmama karşın.”

30 (9:20) William Arnot, The Church in the House, s.467,468

31 (9:21) Charles C. Ryrie, The Grace of God. s.83

32 (9:22) Bazı metinler “gibi”yi metin dışı bırakır, ama Pavlus’un savında önemlidir: Aslında güçsüz olmadı.

33 (9:27) Sorunun büyük bir kısmı İngilizce KJV çevirisinin “alışılan kimse” çevirisinden kaynaklanır. A-dokimos sözcüğü “tasvip edilmeyen” anlamındadır. Bir spor terimi olan “saf dışı kalma” olarak çevrilir.

34 (10:5) Godet, First Corinthians. s.59,60

35 (10:22) Kelly, First Corinthians. s.166

36 (11:5) Ne var ki, 11:2-16 ayetleri özellikle inanlılar topluluğu hizmetiyle bağlı değildir. Bazıları bunun, bir kadın hizmet ettiğinde (kadınlara veya çocuklara öğretişinde vb.) onun Rab’be ve inanlılar topluluğunun önderlerine olan itaatini göstermek için başını örtmesi anlamına geldiğine inanır.

37 (11:7) Vine, Expository Dictionary, under Glory, s.154

38 (11:18) F.B. Hole “The Administration of the Mystery” (broşür) s.5

39 (11:19) Grekçe sözcük “haireseis”tir, ama burada daha sonraki anlamı olan “karşıt öğreti” anlamı yoktur, Titus 3:10’daki nota bakınız.

40 (11:19) Grekçe genellikle ahlaksal gereklilik için opheilö sözcüğünü kullanır. Pavlus burada mantıksal gereklilik için olan sözcüğü “dei”, kullanır.

41 (11:26) Godet, First Corinthians, s.163

42 (12:Giriş) Glössa (“dil” konuşma organı) konuşulan “dil” için kullanılan Grekçe bir sözcüktür.

43 (12:10) Bugün bazı kişilerin “peygamberlik” diye adlandırdığı şey Kutsal Kitap metinlerinin yeniden ifade edilmesidir.

44 (12:13) Grekçe’de en sözcüğü Türkçe’ye içinde, -de, -da olarak çevrilir ve İngilizce’deki karşılığı ise “in” , “with” ya da “by”dır, ama tam karşılığı “in”dir.

45 (12:29,30) Bu sorular Grekçe’de me ile başlar ve şöyle bir cümleyi ifade eder: “Hepsi de başka dillerle konuşmuyordur, tabii?”

46 (13:11) Bu sözcük “nepios”dur (İbr.5:13)

47 (14:5) Kelly, First Corinthians, s.229

48 (14:13) Orijinalinde “çevirebilsin”in “konuşsun”dan farklı olduğuna dair bir gösterge yoktur.

49 (14:19) Tam çeviri “beni anlamanız”dır. “Beni” isim tarafından belirtilen eylemin nesnesidir. Aynı şey subjektifin hali de olabilir, ama hangisinin iyi olduğunu belirleyen içeriktir.

50 (14:19) Charles Hodge, First Corinthians, s.292

51 (14:35) Aynı Grekçe sözlük, andres, “kocalar” ya da “erkekler” anlamına gelebilir.

52 (15:45) Erdman, First Corinthians, s.148

53 (15:47) Bazı metinler “Rab”bi metin dışı bırakır.

54 (15:49) Grekçe el yazmalarının çoğunda şu öğüt vardır: “...benzeyelim.”

55 (15:54) C.H. Mackintosh, The Mackintosh Treasury: Miscellaneous Writings by C.H. Mackintosh, s.125

56 (15:56) Godet, First Corinthians, s.446

57 (16:12) Ironside, First Corinthians, s.542

58 (16:22) J.C. Ryle, Holiness, s.235

BİBLİYOGRAFYA

Barnes, Albert. Notes on the New Testament. (Vol.V.1 Corinthians). Londra: Blackie and Son, n.d.

Davies, J.M. The Epistles to the Corinthians. Bombay: Gospel Literature Service. 1975

Erdman, Charles R. The First Epistles of Paul to the Corinthians. Philadelphia: Westminister Press, 1928.

Godet, F.L. The First Epistle to the Corinthians. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1971.

Grant, F.W. “1 Corinthians” The Numerical Bible, Vol 6, Acts to 2 Corinthians. New York: Loizeaux Bros. 1901.

Hodge, Charles. An Exposition on the first Epistle to the Corinthians. New York: George H. Doran Company, 1857.

Ironside, H.A. Addresses on the First Epistle to the Corinthians. New York: Loizeaux Brothers, 1955.

Johnson, S. Lewis. “First Corinthians”, in The Wycliffe Bible Commentary. Chicago: Moody Press, 1962.

Kelly, William. Notes on the First Epistle to the Corinthians. Londra: G. Morish., 1878.

Luck, G. Coleman. First Corinthians, Chicago: Moody Press, 1958.

Morgan, G. Campbell. The Corinthian Letters of Paul: An Exposition of 1 and 11 Corinthians New York: Fleming H. Revell Company, 1946.

Merris, Leon. The First Epistle of Paul To the Corinthians. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing company, 1966.

Robertson, Archibald and Alfred Plummer. A Critical and Exegetical Commentary on the first Epistle of St. Paul to the Corinthians. Edinburgh: T&T. Clark. 1911.

Vire, W. E. First Corinthians. Londra: Oliphants Ltd., 1951.

Table of Contents

Start